Ontketend - 2

Het begon allemaal dat Ruben tegen de moeder van zijn beste vriend opbiechtte dat hij al jaren over haar fantaseerde. Dit in combinatie met zijn fetisj voor handschoenen. Heleen wist niet was ze meemaakte, in de afgelopen dertig jaar is er ze maar weinig begeerd. Ruben 'ontketende' haar door zijn biecht. Ook liet hij haar doen geloven dat hij opgewonden wordt van haar hoe ze is. Dit deel gaat door na hun eerste avontuur.

Ruben zit op de bank, zijn telefoon in zijn hand, terwijl hij naar het scherm staart. Hij heeft zojuist een bericht ontvangen van Heleen. Zijn hart begint sneller te kloppen bij het zien van haar naam. Het is hun eerste contact sinds twee weken. Na hun vurige ontmoeting in de keuken is het stil gebleven tussen hen. Geen bericht, geen telefoontje, niets.

Hij knijpt zijn ogen dicht. De herinnering voelt als een droom, iets onwerkelijks. Maar het is echt. Hij voelt het nog in zijn lijf. De latex handschoenen, de manier waarop ze hem aankeek terwijl ze hem pijpte, de manier waarop hij haar proefde, de manier waarop...

Hij opent zijn ogen en staart naar het plafond. Was het echt gebeurd? Zijn broek wordt strakker bij de gedachte. Ja, het is echt. De geur van latex en haar parfum zit nog in zijn neus. Hij krijgt het beeld van haar niet uit zijn hoofd.

Hij opent het bericht. Haar profielfoto verschijnt bovenaan, die saaie huismoederlook die hem zo gek maakt. Het bericht is getypt in haar typische, voorzichtige stijl:

Hoi Ruben, hier Heleen. Ik hoop dat het goed met je gaat. Ik wilde je vragen of je aankomend weekend tijd hebt. Het is dan mijn verjaardag en ik geef een klein feestje, alleen wat familie en een paar vrienden. Het zou fijn zijn als je ook komt. Laat maar weten, hè? Groetjes, Heleen.

Ruben leest het bericht drie keer. Haar verjaardag. Een feestje. Familie en vrienden. Maar zij vraagt het hem specifiek. Hij voelt zijn bloed sneller stromen. Dit is meer dan een uitnodiging. Dit is een opening, een kans om verder te gaan waar ze gebleven zijn. Hij typt snel een antwoord, zijn vingers trillen licht op het scherm.

Hij weet niet goed hoe hij moet reageren op haar bericht. Aan de ene kant wil hij niets liever dan haar weerzien, maar aan de andere kant weet hij niet of hij een toneelstukje kan ophouden.

"Ik kom naar je verjaardag," typt hij uiteindelijk, zijn vingers trillen lichtjes op het scherm. Hij leest de zin drie keer na. Zijn maag knijpt samen. Wat als ze hem niet wil zien? Wat als ze denkt dat hij te oud is, of te jong, of gewoon... verkeerd?

Hij drukt op verzenden en legt zijn telefoon meteen neer, alsof het apparaat heet is. Zijn hart bonkt in zijn keel. Hij loopt naar het raam en terug. Pakt de telefoon weer op. Geen antwoord. Natuurlijk niet. Ze is vast bezig. Of ze negeert hem.

Hij gaat op de rand van de bank zitten. Zijn handen zijn klam. Opnieuw denkt hij aan haar. Aan haar strakke broeken, de zichtbare lijnen van haar ondergoed. Zijn lul reageert meteen, maar hij voelt zich niet opgewonden. Hij voelt zich klein.

De telefoon trilt. Hij schrikt. Het is een duim omhoog. Meer niet. Hij stopt de telefoon in zijn zak. Een glimlach probeert zich een weg te banen, maar hij laat hem niet toe. Dit is nog niets. Dit is een duim. Een gebaar. Niets meer.

Hij moet nog iets hebben voor haar verjaardag; hij kan niet zonder cadeau aankomen. Dan schiet het hem te binnen. Handschoenen. Niet zomaar handschoenen. Rode Marigolds. De Rolls Royce onder de huishoudhandschoenen. Hij staat op. pakt zijn jas. loopt naar de Blokker. Zijn handen trillen licht. In de winkel zoekt hij naar de juiste afdeling. Daar liggen ze. Op een rek. Verschillende kleuren. Verschillende merken. Hij ziet de rode Marigolds meteen. Ze liggen hoger. Apart van de rest. Duurder ook. Veel duurder dan de andere modellen. Hij pakt een doos. Zijn keel wordt droog. Een medewerker loopt langs. Ruben kijkt snel weg. Alsof hij iets stouts doet.

Bij de kassa legt hij de doos neer. Het meisje achter de kassa scant ze zonder blikken of blozen. Voor hem voelt het als een bekentenis. Alsof ze weet waarvoor hij ze koopt. Zijn wangen worden warm. Hij pakt zijn pinpas. tikt zijn code in. Verkeerde code. probeert opnieuw. Zijn vingers zijn klam. Eindelijk. De betaling is gelukt. Hij propt de doos in een tas. loopt snel naar buiten. De frisse lucht doet hem goed.

Thuis legt hij de handschoenen op tafel. Pakt inpakpapier en zoekt een kaartje. Vindt een blanco exemplaar. Pakt een pen. Zijn hand trilt.

Wat schrijft hij? Het moet dubbelzinnig zijn. Iets dat niemand anders begrijpt. Alleen zij. Hij denkt aan haar. Aan hoe ze keek. Aan haar handen in die handschoenen. Aan het rubber dat kraakt. Hij begint te schrijven: 'Om schoon te maken, om te beschermen. Keer op keer.'' Hij kijkt ernaar. Dit is het. Voor een buitenstaander lijkt het op een saai cadeau. Een man die handschoenen geeft. Praktisch. Saai. Maar zij zal het begrijpen. Ze moet het begrijpen.

Hij schrijft eronder: "Ruben." Niets meer. Geen groet. Geen bijzin. Dat maakt het mysterieuzer. Spannender.

Hij steekt het kaartje in de envelop. Leg het op de handschoenen. Kijkt ernaar. Zijn hart bonkt. Morgen is het feest. Morgen ziet hij haar weer.

---

Heleen staat te stressen in de keuken. Het is haar verjaardag en de eerste gasten zijn er al. Ze draagt een rood, glanzend plastic schort met bloemetjes, daaronder een zilvergrijze maxi-jurk met glitters tot net boven haar enkels. Zwarte panty, bijpassende pumps. Haar handen trillen terwijl ze de hapjes op een schaal legt.

Heleen staat in haar keuken bij het aanrecht. Ze staat op het punt rauwkost te maken voor de visite. Verschillende groenten liggen klaar: wortelen, komkommer, paprika, cherrytomaatjes. En dipjes. Hummus, tzatziki, een zelfgemaakte kaasspread.

Ze bukt naar het kastje onder de spoelbak. Haar hand trekt de deur open. Schoonmaakspullen. Een fles allesreiniger. Een rol vuilniszakken. En daar, achterin, een zakje met witte latex handschoenen.

Ze pakt het zakje eruit. Door haar handeczeem kan ze niet tegen rauwe groenten. Ze gebruikt ze al jaren en het is voor haar niet meer dan een gewoonte geworden.

Maar nu, vandaag, voelt het anders.

Haar vingers schuiven in de eerste handschoen. Het latex strekt strak om haar hand. Ze voelt de elasticiteit. De glans die ontstaat als ze de tweede handschoen aantrekt.

En dan, terwijl ze haar handen in elkaar laat knappen om de pasvorm te checken, dwalen haar gedachten af.

Precies hier. Op deze plek. Tegen dit aanrecht.

Ruben. Twee weken geleden. Sindsdien is haar associatie met handschoenen veranderd. Ze voelt zich er nu opgewonden bij. Het is seksueel geworden.

Heleens handen trillen licht. De witte latex glanst in het keukenlicht. Ze voelt een warmte tussen haar benen, een vochtigheid die niets te maken heeft met de warmte van de keuken.

Ze wil haar handen in de handschoenen duwen. Echt duwen. Wil voelen hoe het latex knijpt.

De bel.

Het geluid doorbreekt haar trance als een naald door een zeepbel. Heleen schrikt op. Haar hart bonst in haar keel. Ze staart naar haar handen, half in de handschoenen geduwd, alsof ze iets gedaan heeft wat verboden is.

De bel gaat opnieuw.

Shit. Visite.

Heleen trekt haar handen terug uit de latex. Ze propt ze in het insteekvak van haar schort, de witte latex die glanst tegen het rode katoen. Het voelt zwaar, beladen, alsof ze een geheim met zich meedraagt.

De bel klinkt een derde keer, nu ongeduldiger.

Heleen haast zich naar de voordeur. Haar stappen echoën door de hal.

Wie er ook staat, ze moet haar spel spelen. De gastvrouw. De keurige, saaie Heleen die rauwkost maakt voor haar gasten.

Ze legt haar hand op de deurklink. Adem diep in.

Als ze de deur opent, ziet ze Ruben staan, een grote glimlach op zijn gezicht.

"Ruben! Wat leuk dat je er bent," zegt ze. Haar stem klinkt oprecht blij.

Ruben scant haar snel met zijn ogen. Ze ziet er mooi en feestelijk uit zo in haar jurk. Ze is alleen haar rode plastic schort vergeten af te doen. Wat meteen een kleine tinteling in zijn piemel geeft. Rood glanzend PVC. Hij denkt niet dat Heleen zich ervan bewust is dat ze per ongeluk haar schort nog aangehouden heeft. Maar voor hem is het een perfecte binnenkomer!

'Ik kon je verjaardag niet missen,'' antwoordt hij, zijn ogen glinsteren speels.

Heleen voelt haar wangen opwarmen bij zijn woorden. Ze maakt plaats voor hem om binnen te komen en sluit de deur achter hem. 'Kom binnen, iedereen is in de woonkamer.' Ruben stapt naar binnen, legt het cadeau op het smalle halkastje en stapt op Heleen af, drukt zijn lijf tegen haar en haar het rode schort aan en feliciteert Heleen met drie zoenen op de wang. Terwijl hij dat doet, ruikt en voelt hij het schort tegen zijn kruis en ruikt hij haar zoete parfum, het parfum dat ze altijd draagt, alleen nu in een grote hoeveelheid.

Heleen voelt bij de drie zoenen een kleine bobbel in Rubens broek. Een klein schokje gaat door haar lijf, waarna hun blikken elkaar kruisen. Een fractie van een seconde maar, want Herman trekt de deur open en komt de gang inlopen op weg naar het toilet. Ruben begroet en feliciteert Herman met Heleen haar verjaardag, waarna Heleen zich omdraait en Ruben meeneemt naar de woonkamer.

Terwijl ze zich omdraait om voor te gaan naar de woonkamer, voelt Heleen Rubens blik op haar lichaam. Ze is zich plotseling bewust van haar strakke jurk die haar rondingen accentueert. Ze vraagt zich af of hij kan zien dat ze lichtelijk vochtig is geworden bij het denken aan hun vorige avontuur, helemaal nu Ruben al lichtelijk opgewonden bij haar binnenkomt.

In de woonkamer staat een groepje vrienden en familie, waaronder Jennifer, de dochter van Heleen. Allemaal zijn ze druk in gesprek. Ruben feliciteert iedereen en krijgt een biertje en een stuk taart aangeboden. Ruben neemt een slok en maakt een praatje met een paar van de gasten. Zijn ogen scannen ondertussen de kamer op zoek naar Heleen.

Ze staat aan de andere kant van de kamer, in gesprek met een paar oudere dames die haar een cadeau overhandigen. Ruben ziet hoe ze lacht en hoe haar borsten lichtjes bewegen onder haar jurk. Hij voelt zijn broek weer strakker worden en is blij dat hij een losse broek heeft gekozen.

Doordat Ruben het cadeau bij Heleen haar vriendinnen ziet, realiseert hij zich dat zijn cadeau nog op het kastje in de hal ligt. Hij excuseert zich en loopt naar de hal.

Het feest is in volle gang en Heleen is druk in gesprek met een paar vriendinnen. Ze praten over het leven, kinderen en de uitdagingen van het ouder worden. Heleen voelt zich op haar gemak, maar haar gedachten dwalen af naar Ruben. Ze vraagt zich af waar hij is en of hij het naar zijn zin heeft.

Heleen onderbreekt haar gesprek met de vriendinnen en vraagt of ze nog wat te drinken willen. Op dat moment komt Ruben naar hen toe lopen. Hij staat tussen Heleen en haar vriendinnen met een pakketje in zijn handen.

'Heleen, ik heb iets voor je.' Hij houdt het pakketje omhoog. 'Dit is voor jou.'

Heleen pakt het cadeautje aan. Haar vriendinnen kijken nieuwsgierig toe. Ze trekt het papier eraf en ziet de verpakking. Een paar rode huishoudhandschoenen van het merk Marigolds.

Haar vriendinnen knikken goedkeurend. 'Wat attent,' zegt een van hen.

Heleen pakt het bijgevoegde kaartje. Ze leest de tekst hardop voor: 'Om schoon te maken, om te beschermen. Keer op keer.' Haar wangen worden warm. Haar hart bonst harder en haar wangen worden roder. Ze snapt de dubbele boodschap meteen. De handschoenen zijn niet alleen voor het huishouden, maar voor hun volgende avontuur.

Gelukkig begrijpen haar vriendinnen niets. Ze zien alleen een praktisch cadeautje.

Ruben glimlacht onschuldig. 'Je hebt toch vaak last van je handen? Door die smetvrees van je?'

Heleens vriendinnen beamen het. 'Oh ja, dat ken ik,' zegt er één. 'Altijd die vieze handen van dat schoonmaken.'

'Een heel goed idee,' voegt een andere toe. 'Praktisch én attent.'

Heleen knikt snel. Ze voelt hoe haar gezicht nog steeds gloeit. 'Dank je wel, Ruben. Echt... uh… heel attent.'

Ze voelt een golf van verlangen door haar lichaam stromen. Ze weet dat ze niet mag toegeven, maar ze kan niet weerstaan aan de sensatie die Ruben in haar losmaakt.

Jennifer zit op de bank. Ze is 25 jaar en een paar jaar ouder dan Ruben. Ze is de oudere zus van Sam en dochter van Heleen en Herman. Ze is een echt paardenmeisje dat bijna altijd bij haar paard op stal te vinden is. Haar paard is haar lust en haar leven. Ook op de verjaardag van haar moeder zit ze in strakke paardrijkleding, niet de juiste kleding voor een verjaardag, maar ze moet zo nog naar haar paard toe. Haar paard is haar lust en haar leven.

Met haar donkere haar in een staart en haar bril op haar neus heeft ze iets weg van een nerdy buitenvrouw. Ruben kent ze ook al jaren, aangezien hij al jaren bij hen over de vloer komt. Ze delen zelfs een gezamenlijke muzieksmaak waar ze het regelmatig over hebben.

Het valt haar op dat haar moeder plotseling enorm rode wangen krijgt. Wat heeft Ruben tegen haar gezegd of gegeven dat ze zo rood wordt?

Ruben voelt Jennifers blik op zich rusten terwijl hij met Heleen praat. Hij kent haar al jaren, het paardenmeisje met bijna altijd wel een strakke rijbroek aan. Hij ziet haar het liefst als ze net van de manege komt, haar paardrijbroek nog om haar benen gekleefd, de stof strak over haar rondingen getrokken. Die broeken zitten haar prachtig. Te prachtig soms, alsof ze expres een maatje kleiner koopt.

Ruben weet dat Jennifer doorheeft dat mannen naar haar kijken. Dat weet hij zeker. Ze weet dat iedereen kijkt, dat mannen hun hoofd draaien en vrouwen jaloers fluisteren. Haar figuur is gemaakt voor die strakke kleding, haar brede heupen en volle borsten die de stof tot het uiterste rekken. Hij heeft zelf ook meerdere keren mogen aanschouwen dat zij dan 'plots' moest bukken, waardoor ze goed haar kont kon laten zien, waarbij het prominent showen van haar string die boven haar broek uitkomt ook meerdere keren voorkwam. Je kan mij niet wijsmaken dat ze dit zelf niet door heeft gehad.

Nu zit ze aan de andere kant van de kamer, een glas wijn in haar hand, en kijkt naar hem. Niet naar haar moeder. Naar hem. Haar ogen glijden over zijn schouders, zijn borst, zijn benen. Een korte, beoordelende blik die niets aan duidelijkheid te wensen overlaat.

Hij kijkt terug. Even maar. Genoeg om te zien dat ze het merkt, dat haar mondhoek iets omhoog krult. Geen glimlach. Een erkenning. Alsof ze een spel spelen waarvan de regels nog niet zijn uitgelegd.

---

Heleen kan haar opwinding niet langer verbergen terwijl het feest langzaam op zijn einde loopt. Haar gedachten blijven maar bij Ruben en dat verdomde cadeau en die hint die hij haar heeft gegeven. Ze voelt haar hart sneller kloppen elke keer als ze hem in de gaten houdt, zo dichtbij, zo beschikbaar. Een idee begint te vormen in haar hoofd, iets stouts, iets wat ze nooit eerder zou durven. De spanning is te veel, ze moet er iets mee doen.

Terwijl de laatste gasten zich klaarmaken om te vertrekken, pakt ze het doosje met de Mariagolds van de tafel. Met het doosje in haar handen sluipt ze de gang op, naar de trap. Ze kijkt om zich heen of niemand haar ziet; haar hart bonkt in haar keel. Boven aangekomen, stapt ze haar slaapkamer binnen.

De kamer is wit en kaal. Alleen dat houten tweepersoonsbed met paars hoeslaken staat er. Verder niets. Hier wordt alleen geslapen, meer niet.

Ze opent het doosje en haalt de rode Marigold-huishoudhandschoenen eruit. De scherpe geur van rubber vult de lucht en een tinteling schiet door haar lijf. Ze houdt de rode handschoenen even onder haar neus en inhaleert de geur nog een keer diep in. Daarna legt ze ze in het nachtkastje, klaar voor later. Ze draait zich om en staat voor de spiegel van de pax-kast.

Haar ogen glijden over haar lichaam, nog steeds gehuld in die grijze maxi-jurk. Maar nu valt haar iets op, dat rode plastic schort dat ze de hele avond heeft gedragen. Het is niet bepaald flatterend, maar blijkbaar heeft het Ruben iets gedaan. Een glimlach speelt om haar lippen terwijl ze eraan denkt hoe hij naar haar keek.

Heleen kan niet anders dan glimlachen bij de gedachte aan zijn reactie. Misschien kan ze het schort gebruiken om hem nog meer op te winden. Ze voelt zich plotseling stout en opwindend, alsof ze een geheim heeft dat ze niet kan wachten om te onthullen.

Ze doet het schort af en legt het naast het bed. Terwijl ze het op bed legt, worden haar ogen toch naar het nachtkastje getrokken. Na de Marigold handschoenen er nog geen minuut geleden in te hebben gelegd, pakt ze die er nu weer uit. Het gladde rubber voelt koel en strak om haar vingers als ze ze aantrekt; de elasticiteit knijpt zacht om haar polsen.

Daarna trekt ze zonder aarzeling haar pumps uit en rits haar jurk open, waarbij ze verbaasd is over de grip die ze heeft met haar handschoenen aan, dat zoiets kleins als een ritssluiting zo makkelijk vast te pakken is. Nu staat ze alleen nog in haar panty met daaronder haar witte katoenen slipje. Ze is vandaag vergeten haar beha aan te doen, maar dat maakt niet uit. Ze is ten slotte een volwassen vrouw.

Met een trage beweging trekt ze haar panty uit, voorzichtig om geen ladders te maken. Haar slipje is eenvoudig en wit; het katoen sluit nauw tegen haar huid. Terwijl ze zichzelf bekijkt in de spiegel, voelt ze zich bloot, kwetsbaar en onzeker. Haar blik glijdt over haar rimpelige buik, de zachte plekken waar haar huid niet meer strak zit. Haar borsten hangen iets naar beneden; wat vroeger een volle C-cup was, is nu niet meer dan een kleine B-cup. Ze lifte ze wat omhoog, waarbij ze per ongeluk haar tepels ook aanraakt. Meteen worden haar tepels stijf van de verrassende aanraking. Het zachte rubber van haar handschoenen voelt heerlijk tegen haar gevoelige borsten. Ze kan zichzelf niet helpen en masseert haar borsten een paar keer, genietend van hoe het rubber over haar huid glijdt. Ze kijkt naar zichzelf in de spiegel, verbaasd dat iets simpels als rubber haar zo opwindt. Er groeit een warm gevoel tussen haar benen, maar ze zet niet door. Daar is geen tijd voor.

Twijfel knaagt aan haar. Vindt Ruben dit wel opwindend? Hij is jonger, heeft vast andere verwachtingen. Misschien wil hij strak, glad, perfect. Niet dit. Ze kijkt naar haar witte slipje, zo saai, zo moederlijk. Haar handen trillen licht. Toch trekt ze het uit. Opnieuw staart ze naar haar spiegelbeeld. De onzekerheid blijft.

Na haar eerste avontuur met Ruben denkt ze niet na over hoe haar poesje erbij ligt. Misschien vindt Ruben kaal wel lekker? Of juist te kinderachtig? Voor nu laat ze het zo. Een smalle streep haar, keurig getrimd. Haar bikinilijn houdt ze wel netjes bij. Maar nu ze deze nieuwe weg inslaat, beseft ze dat ze hier meer aandacht aan moet besteden.

Ze besluit het erop te wagen. Ze trekt geen slipje aan. De koele lucht stroomt tussen haar benen als ze opstaat. Het voelt verboden. Spannend. Ze pakt haar panty. Steekt sensueel haar linkerbeen in het nylon. Trekt het zachtjes omhoog. De handschoenen helpen hierbij, geen angst voor ladder deze keer… Haar rechterbeen volgt. Haar tenen glijden erin. Ze controleert de naad. Trekt de panty over haar kuiten. Over haar knieën. Over haar dijen. Helemaal omhoog. Het nylon strijkt tegen haar kruis. Glad. Strak. Tegen haar schaamlippen. Het prikkelt. Direct op haar huid. Geen saai wit slipje. Het materiaal omklemt haar poes. Bij elke beweging. Apart. Opwindend. Een nieuwe kant van zichzelf. Ze controleert de stof. Gelijkmatig. Klaar.

Zonder haar slipje voelt ze zich blootgesteld, maar ook vrij. Ze weet dat Ruben haar zo zal zien, en de gedachte maakt haar benen slap. Ze trekt haar jurk weer aan, en voelt hoe het nylon van haar zwarte panty tegen haar blote huid strijkt. Het is een sensueel gevoel, en ze weet dat Ruben het zal opmerken. Als laatst doet ze de handschoenen uit, legt ze opnieuw in haar nachtkastje en doet ze haar schort weer om.

Daarna loopt ze naar beneden; niemand zal iets doorhebben.

Terug in de woonkamer zijn alleen Herman, Ruben en Jennifer nog aanwezig. Herman kondigt aan dat hij en Jennifer nu echt naar de paarden moeten gaan kijken. Heleen knikt en glimlacht, wetende dat ze nu alleen zal zijn met Ruben.

'We zullen de rest wel opruimen', zegt Heleen en kijkt Ruben met een half oog aan.

 Jennifer ziet dat haar moeder opnieuw een blos op haar wangen krijgt. Er is iets met haar moeder. Ze zal, als ze terug zijn van de paarden, haar moeder ermee confronteren.

Herman en Jennifer nemen afscheid en stappen de deur uit De deur valt in het slot.

Voor een seconde valt er een stilte.

Heleens en Rubens blikken kruisen elkaar. Heleen haalt diep adem, haar borst zwelt op. Ze slikt, voelt de spanning in haar buik. Dan zet ze een stap naar voren en pakt resoluut het initiatief.

Ze grijpt Ruben vol in zijn kruis en trekt hem mee.

“Meekomen jij,” fluistert ze zwoel, en ze loopt de trap op en trekt Ruben mee, die nog steeds aan zijn kruis vast wordt gehouden, naar haar slaapkamer.

Ruben weet niet wat hij meemaakt; hij kan geen nee zeggen, want Heleen heeft hem vast bij zijn piemel en hij kan geen kant op. Hij wordt er juist opgewonden van. Van alles schiet door zijn hoofd: is dit dan eindelijk het moment waar hij zo lang over gedroomd heeft? Met Heleen het bed in duiken? Maar hij laat zich graag meevoeren. Hij volgt haar de trap op, zijn blik vastgeklonken aan haar rondingen die zichtbaar zijn onder haar strakke jurk. Heleen leidt hem naar haar slaapkamer. Als ze de slaapkamer binnenstappen, doet Heleen de deur achter hem bijna dicht, de deur op een kier. De kamer is verduisterd, alleen het zachte licht van de avondschemering valt door het rolluik.

Ze leidt Ruben naar het midden van de kamer, waar het paarse hoeslaken van het tweepersoonsbed het enige sensuele in de kamer is. Heleens hand glijdt over zijn kruis, en ze voelt de stijve opwinding onder zijn kleding. Even wordt ze onzeker. Ze trekt haar hand terug en kijkt hem aan. "Wilde je dit ook?" vraagt ze zacht. "Of... was dit niet de bedoeling?"

Ruben kan alleen maar knikken, zijn lichaam opgewonden en verlangend. Hij laat zich meevoeren door Heleens leidende hand, zijn blik vastgeklampt op haar rondingen die zich onder haar strakke jurk aftekenen. Ondanks het schort dat ze over haar jurk draagt, benadrukt het haar vrouwelijke vormen, en hij kan zijn ogen niet van haar heupen en billen afhouden.

"Ruben," zegt ze, zonder zich om te draaien. Haar stem klinkt anders dan daarnet bij het feest — lager, bedekter. "Kun jij even bij het nachtkastje kijken?"

Ruben loopt naar het bed. Het houten frame kraakt zacht onder zijn gewicht als hij op de rand van het matras gaat zitten. Het paarse hoeslaken is nog warm van Heleens lichaam. Hij trekt de lade van het nachtkastje open.

Daar liggen ze.

De rode Marigold huishoudhandschoenen liggen netjes opgevouwen. Het rubber glanst zacht in het schemerige licht van de slaapkamer. Ruben voelt hoe zijn ademhaling direct verandert, dieper, zwaarder. De associatie is onmiddellijk: de keuken, twee weken geleden, haar handen in soortgelijke handschoenen om zijn...

Ruben kijkt haar aan, zijn ogen vol verlangen. 

 “Ik vind hygiëne heel belangrijk en wil dat je me aanraakt met deze aan, en ik wil een beetje weten hoe het voelt om aangeraakt te worden in latex.” Zegt Heleen. Ruben knikt en trekt de rode huishoudhandschoenen aan. Dat Heleen zo preuts is en het zo wil voelen als thuiskomen voor hem. Genietend van de sensatie van het rubber tegen zijn huid. Hij voelt een intense opwinding door zijn lichaam stromen. Hij weet dat dit het begin is van iets buitengewoons.

Heleen staat met haar rug naar Ruben toe, ze draait zich om en laat haar jurk over haar schouders glijden. Ze staat nu naakt met haar rug naar hem toe met alleen een zwarte panty aan. Hij ziet haar billen, een volle kont gehuld in nylon. Prachtige billen voor een vijfenvijftigjarige vrouw. Een string of een hipster zouden haar niet misstaan. Dan draait ze zich volledig om; voor het eerst ziet hij haar borsten. Hij gokt dat ze een kleine cup B heeft. Door Heleen haar leeftijd hangen haar borsten en steken haar tepels beide naar buiten. Blijkbaar heeft gewoon de hele verjaardag geen beha gedragen! Ruben kan zijn ogen niet van haar afhouden en scant haar lichaam verder.

Haar buik is zacht en iets ronder dan strak, met kleine rimpeltjes aan de zijkanten. Haar heupen zijn vol, maar niet dik; een vrouwelijke ronding die haar leeftijd verraadt. Het nylon van de tailleband tekent zich erin af.

Ruben schat dat ze zo'n zestig kilo weegt bij een lengte van een meter zeventig. Ze zit niet strak in haar vel, maar dat maakt haar juist aantrekkelijk. Onder het zwarte nylon ziet hij haar poesje zitten. Zo te zien zit de panty wat strak, want het snijdt wat in haar huid. Daardoor kan hij extra goed haar rondingen zien en ook haar schaamlippen worden door de strakke panty meer benadrukt, waardoor ze nu echt een cameltoe heeft. Hij vraagt zich af of ze hierover nagedacht heeft bij het uitkiezen van deze outfit.

Zijn verlangen wordt steeds sterker. Voor hem staat zijn natte droom.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!