Zomerstorm

De hitte hangt zwaar in de lucht als Raymond en Peter slenterend door het park wandelen. Zelfs onder het lommer van de hoge lindeboom lijkt de zomerbrand de draad van hun adem te verstikken. Raymonds blonde dreadlocks, goudbruin verkleurd door zon en zout, plakken op zijn rug; het leren koord waarmee hij ze meestal vastbindt, heeft hij al uren geleden losgemaakt. Peter loopt naast hem, met zijn zwarte, glimmende torso, zijn zwarte dreadlocks tot bij zijn onderrug, opvallend tussen het groen alsof een stuk nacht door de zon is gevangen. Ze hebben weinig te zeggen; de warmte zuigt de energie weg, maar hun blikken schieten voortdurend rond, gretig, zoekend.

Voor ze deze namiddag het huis verlieten, hebben ze een halfvol flesje coconut water achterover geslagen en elkaar grijnzend toegeschreeuwd ‒ vandaag jagen we. Niet op vogels, niet op wolken, maar op het ritselen van zachte zomerjurkjes zonder hinderlijke stof eronder, op vrouwen die net als zij hitte en vrijheid in hun poriën willen voelen prikken. Ze kennen de stad, kennen het park: de brede laan die naar het kinderspeelplein kronkelt, het heuveltje met het uitzicht op de vijver, het schuurtje bij de moestuin dat nauwelijks gebruikt wordt sinds de vrijwilligersgroep vorig jaar ontplofte in hobbygeblunder. Ze weten waar de zonnestralen branden en waar schaduw lonkt. Maar vandaag is geen dag van strategie; vandaag vertrouwen ze op instinct en toeval.

Ze passeren het terras waar een meisje van een jaar of vijfentwintig halfverdwaasd ijsberende foto’s op een spiegelreflex bewerkt, haar jurkje ‒ een felle mango-oranje ‒ klemt om haar dijen, haar tepels steken klein en fier tegen de stof. Peter knipoogt naar Raymond, maakt een handgebaar ‒ zie je wel. Ze lachen niet hardop, niet uit medelijden of plagerij, maar uit grimmig besef: het spel kan beginnen.

Bij de vijver slaan ze linksaf, waggelend over het kiezelpad waar lelies zwoegend bloeien in het bruine water. Vijf jonge vrouwen verzamelen zich rond een picknickkleed, wijnglazen in de hand. Twee dragen slips, drie dragen niets onder hun jurk; Raymond ziet het verschil aan hoe de stof tegen billen en bovenbenen valt, hoe lichaamsvormen vrijelijk meebuigen. Hij voelt meteen een ruk in zijn onderbuik, een klop onder zijn korte, lichtblauwe zwembroek die hij als enige drogeloze kleding aan heeft vandaag. Zijn blik glijdt naar hun borsten, die spelenderwijs op en neer gaan bij iedere lach, afwezig strelen van vingers, een borst die even tegen een arm gedrukt wordt als iemand opstaat. Het zicht geeft hem een dof, bonzend gevoel in zijn pik, die langzaam begint aan te zwellen.

Peter ziet het bloed naar Raymonds hals stijgen. "Rustig aan, maatje," mompelt hij, zijn accent vlekkend tussen het Nederlands. "Je laat je nu al opjagen." Hij klopt twee keer met zijn platte hand op Raymonds schouder, maar zijn eigen adem stokt even als een brunette met een spijkerjasje open over een doorschijnend cremekleurig jurkje zich voorover bukt om een fles te pakken. Haar billen wiegen, de stof plakt in de spleet van haar kont, en tussen haar dijen flitst een flauw schijnsel van vocht: zweet of opwinding, hij ziet het verschil niet, maar zijn lul reageert als een stalen veer. De donkere contour van zijn eikel drukt zich tegen de binnenkant van zijn hockeyshort, een sportmodel dat net als bij Raymond klammig aanvoelt.

De hitte trekt zoveel zweet uit hun poriën dat de stof rond hun kruis zich volzuigt; er ontstaat een spiegelende waas die twee jonge meisjes op het gras niet ontgaat. Ze fluisteren, giechelen, maar kijken terug met schuine blikken. Raymond weet dat deze bevestiging brandstof is; het enige wat hen nog scheidt van daadwerkelijk contact is een flitsende trigger. Die komt onverwacht.

Een grom van onweer, eerst in de verte, rolt over de verbrande lucht. De zon verdwijnt achter een dikke, vochtige deken van wolken die zich binnen een paar minuten samenballen boven het park. Vliegen zweven plotseling lager, een hond blaft, de groep bij het kleed kijkt radeloos rond. Dan barst het: een tropische stortbui, druppels zo groot als knikkers, een ratelaar die over de bladeren slaat als een klein kind met een ratel.

Raymond voelt de eerste druppels op zijn schouder spatten, dan op zijn voorhoofd, en binnen een seconde is hij verzadigd. Zijn dreadlocks kleven in slierten op zijn rug; het katoenen koord weegt plots als een natte doek. Door zijn oogharen ziet hij hoe de vrouwen zich verzamelen onder een eikenboom, bedeesd hun armen voor hun borsten houdend, maar het is ijdele moeite. De regen is genadeloos. Stof verandert in papier: slibberend, doorschijnend, sensueel. Hij ziet de brunette uit Peter’s blikveld, haar tepels verstijven tot twee kleine stenen die zich scherp aftekenen tegen het doorzichtige laken. Haar vriendin, een blondine met vlechten, heeft beide handen op haar schedel gelegd waardoor haar roze kanten jurk zich volledig naar haar lichaam spant; twee donkere vlekjes rond haar tepels groeien tot duidelijke plekken. Hun billen glimmen, de stof klemt zich in de spleet, een schaduw van schaamhaar verraadt dat het jurkje amper bendekt.

Raymonds snel kloppende hart beukt harder dan het gerommel boven hem. Hij schreeuwt boven het lawaai uit: "Kom, hier, onder het afdak!" maar zijn stem valt weg. Dan voelt hij Peters hand tussen zijn schouderbladen: "Daar," wijst Peter, knikkend naar het schuurtje, nog geen vijftig meter verderop, half verscholen achter een haag van wilgen. Het houten dak blinkt, ongetwijfeld druipend, maar er is ruimte genoeg achter de openstaande deur om droog te staan, of in elk geval droger dan hier.

De meisjes van het kleed rennen vooruit, op goed geluk achter Raymond en Peter aan. Zijn blik houdt zich vast aan de schokgolf van heupen die omhoog en omlaag bewegen. De blonde vlechten zwiepen, een achterste trilt in een violette rok die de regen tot glanzend marmer maakt. Raymond merkt dat hij niet meer denkt, alleen nog maar beweegt. Zijn lul is keihard nu, de stof geeft geen ruimte meer, zijn eikel schuurt langs de binnenkant van zijn short. Hij hoort Peter hijgend naast zich: "Zij willen het ook." De donkere man klinkt zelfverzekerd, maar ook hij is buiten adem van spanning.

Bij de open plek achter het schuurtje draaien de zes vrouwen zich om. Het is er schemerig door de klimop die over het dak hangt als een dik, groen gordijn, maar de regen verlicht alles met zilveren streepjes. Ze kijken de mannen aan, wippend op hun voeten, bevend van kou en opwinding. De brunette is de eerste die lacht, een hakkelend, zenuwachtig geluidje. "We zien er waarschijnlijk belachelijk uit," zegt ze, maar ze kijkt naar Peters kruis terwijl ze praat. Zijn zwembroek is glanzend zwart van het water; de plooi geeft een duidelijke bobbel weg, een langwerpige intensiteit die trilt bij elke hartslag. Raymond kijkt naar de blonde met vlechten, ziet hoe haar ogen neerdalen. "Jullie ook," smijt ze eruit, maar haar stem trilt van ironie en geilheid tegelijk. Ze lijkt niet van plan te zijn om te vluchten.

Raymond wrijft met zijn duim over zijn achillespees, alsof hij tijd wil rekken, maar zijn blik glijdt langs de rij: drie brunettes, twee blondines, een roodharige. Ze zijn allemaal tussen de twintig en dertig jaar oud, alle jurken, nu zo doorweekt dat het verschil tussen slip en naakt onzichtbaar is geworden. Hij telt de tepels: vijf paar die zich stuurs tegen de stof hebben gezet. Een vrouw, een klein figuurtje met een kobaltblauw jurkje en gapende stiklussen, laat haar blik op zijn kruis rusten terwijl ze op haar onderlip bijt. "Wat gaan jullie doen?" vraagt ze half lachend, half uitdagend.

Peter gaat als eerste vooruit. Hij loopt op de brunette af die net tegen hem had geleund bij de vijver, zet twee vingers onder haar kin en tilt haar gezicht iets omhoog. Haar ogen zijn donkerbruin, bijna zwart onder de druipende wimpers. "Als jullie willen, gaan we jullie drogen," fluistert hij. Zijn stem klinkt diep, de r tussen zijn tanden gerold als een kustgolf. Maar hij doet geen stap achteruit; zijn vingers glijden via haar hals naar haar sleutelbeen, duwt het natte katoen opzij. De stof schuift over haar tepel, een zacht wrijving die haar mond opendraait. Raymond ziet het moment dat haar verzet knapt: ze slaakt een hijg, haar knieën schokken. "Achter het schuurtje is alles privé," zegt Peter terwijl zijn duim over haar stijve kam strijkt.

De andere vrouwen kijken, een paar wisselen blikken van Is dit echt gebeurt? Maar Waarom niet? Er is geen "nee" te horen, enkel het geluid van regen dat op bladeren klettert en het geknars van zand onder schoenzolen. Raymond grijpt zijn kans. Hij stapt naar de kobaltblauwe verschijning, pakt haar pols en trekt haar zachtjes mee om de hoek van het schuurtje, naar het stukje dat het meest uit het zicht ligt. Daar zorgt een muurtje van houten rekken en compostbakken voor een natuurlijke glijdende deur; de laag zorgt ervoor dat het gras verandert in een klein modderig podium. Hij zet zich ertegenaan, trekt haar tussen zijn benen en duwt zijn bekken naar voren. Ze voelt het meteen: de stevige, rechtopstaande cylinder in zijn short die zich tegen haar onderbuik drukt. Haar hand schiet omhoog, niet om te slaan maar om zijn hals te grijpen. "Oh god," stoot ze uit, "je bent..." Ze zwijgt, maar haar vingers klauwen in zijn natte haar. Raymond ruikt regen op haar huid, een zweempje rozen en iets zurigs van magnesium, mogelijk haar zonnebrand. Hij buigt zich voorover, neemt haar mond in een onmiddellijke, hongerige kus. Haar lippen zijn koud, binnen een seconde gloeiend. Ze opent zich, haar tong vindt de zijne, zoekend, draaiend, een couture van adem en hartslag.

Intussen heeft Peter de brunette tegen de wand gedrukt, zijn lichaam iets gebogen zodat zijn dijen haar benen spreiden. Hij trekt haar jurk omlaag, niet ver genoeg om bloot te geven, maar zodat de zoom boven haar billen hangt en haar onderlijf zich vrijmaakt. Zijn vingers schuiven onder de natte slip, vinden haar gleuf al glimmend van opwinding. "Je bent al zo nat, maar niet van de regen," grapt hij zwoel. Ze antwoordt door haar heupen heen en weer te wiegen, haar klit te drukken tegen zijn hand. Ze hijgt. "Vinger me," haar stem een rafelige fluit. Peter duwt twee lange vingers naar binnen, voelt haar warmte zich sluiten om zijn knokkels. Zijn duim blijft buiten, cirkelt om haar klit. De slurp van vocht is hoorbaar; door het natte textiel klinkt alles scherper. Met zijn andere hand haalt hij zijn short omlaag; zijn lul springt omhoog, donker, glanzend van eikel tot steel, voorhuid al half gelost onder de druk. Ze kijkt ernaar, haar mond valt open. "Nee, wacht," hijgt ze, "ik wil hem proeven voordat je me neukt."

Op de achtergrond is het tableau bijna theatraal. Twee andere vrouwen, de blonde met vlechten en een slanke brunette, hebben elkaar vastgepakt, maar hun hoofden draaien naar Peter die zich nu op zijn knieën laat zakken. De brunette strikt haar slip opzij, spreidt haar benen breder in een instinctieve presentatie van haar schaamlippen. Ze is gladgeschoren, op een smal driehoekje donker haar na bovenop. Peter steekt zijn tong uit, likt in één lange veeg vanaf haar opening tot haar clitoris. Ze smakt, haar knieën beven. "Verdomme," hijgt haar vriendin, "ik dacht dat wij..." Ze maakt haar zin niet af, maar geeft de brunette een duwtje zodat ze haar benen verder spreidt. Raymond, die net de kobaltblauwe schoonheid diep kust, ziet uit zijn ooghoek hoe Peters wangen wiegen, en hij voelt een ruk van jaloezie, maar ook een verhitte kameraadschap: alles mag, alles kan.

Hij draait zijn aandacht terug naar het meisje tegen zijn borst. "Wat is je naam?" vraagt hij snakkend. "Tess," fluistert ze. "Tess, wil je proeven hoe ik smaak?" Zonder te wachten duwt hij zijn short omlaag, laat zijn lul omhoog stuiven, een bleekblonde paal die al voorvocht parelt. Tess valt op haar knieën, het modderige gras klemt om haar kuiten. Ze neemt hem in een keer in haar mond, tot achter in haar keel, geen opbouw, puur verlangen. Raymond slaakt een kreet, een mengeling van "fuck" en "Tess" die overgaat in een snik. Haar speeksel mengt met regenwater dat van zijn buik loopt; ze zuigt hard, trekt zich terug, laat een straaltje slijm achter die tussen zijn balzak en dij druipt. Dan duikt ze weer, koprollend met haar tong. Hij voelt de rand van haar gehemelte, haar adamsappel die bobbel elk keer dat ze hem helemaal tot achterin haalt. Ze geeft geen moment rust; ze wil proeven, verslinden, hem laten exploderen.

Aan de kant heeft een van de andere brunettes zich uitgekleed tot alleen een doorzichtig hemdje en laat ze zich voorover zakken op een omgevallen regenton, haar kont omhoog. De vriendin die daarnet nog keek terwijl Peter likte, gaat nu op haar knieën achter haar, knabbelt hongerig aan haar billen, trekt de schaamlippen naar zichzelf en begint te vingeren. De tweede brunette kreunt, haar stem schiet hoog. "Vinger me harder, Sanne, verdomme, ik wil klaarkomen," stoot ze uit. Sanne, met vuurrode nagels, duwt er drie vingers in, begint een ritme dat schokkend over haar pols gaat. Ze spuwt een beetje speeksel op de anus van haar vriendin, duwt een vinger erbij. De ontvangende vrouw gilt, een geluid halfweg schaterlach en orgasme. De regen klettert op haar rug, parelt op haar huid als glinsterende sieraden.

Raymond heeft ondertussen Tess bij de haren gepakt, begint haar te facefucken. Haar ogen trillen, tranen mengen met regen, maar ze probeert hem zo diep mogelijk te houden. Telkens als zijn eikel de ingang van haar keel raakt, voelt hij de kramp in haar ademholte. Zijn kontspieren trekken samen, hij weet dat hij op het randje balanceert. "Je laat me geen keus," hijgt hij. Ze antwoordt door haar keel bewust te ontspannen, haar lippen strak om zijn basis te klemmen. Haar rechterhand glijdt naar haar eigen onderlijf, trekt haar slip opzij en begint zichzelf te vingeren. Raymond voelt hoe haar stem trilt terwijl ze een orgasme doorstaat, haar vagina samentrekkend rond haar eigen vingers. Hij kan het niet langer bedwingen: hij spuit diep in haar keel. De eerste straal schiet rechtstreeks haar luchtpijp in waardoor ze even kokhalsst, maar ze slikt door, perst haar lippen samen, trekt hem langzaam terug zodat alles in haar mond blijft. Ze laat hem pas los als de laatste druppel over haar tong rolt, haar lichaam schokkend van haar eigen nasleep.

Tess kijkt omhoog, haar kin druipt van mengsels cum en slijm. Ze veegt met de rug van haar hand, kijkt hem strak aan. "Jij smaakt naar zomer en zilt," zegt ze hijgend. "Maar ik wil meer." Ze staat op, draait zich om, trekt haar jurk omhoog en buigt voorover. Haar billen glimmen, haar kontgaatje spant zich zichtbaar. Raymond is nog lomp van dronkenschap van zijn zaadexplosie, maar hij pakt zijn paal die nog halfstijf is, begint hem met twee handen snel opnieuw op te pompen. Tess kijkt over haar schouder. "Neuk mijn kont," smeekt ze, "ik wil vol zitten." Hij ploft speeksel op zijn hand, wrijft het om zijn eikel, drukt zich naar binnen. Tess gilt, een volle, donderende schreeuw die tussen de regendruppels uitstijgt. "Rustig," fluistert hij, maar zijn heupen schokken al. De tweede keer glijdt hij vlotter, de derde keer ramt hij tot het einde. Tess haar knieën trillen, haar rug kromt zich als een kat. Hij pakt haar borsten, die onder haar jurkje uitpuilen, knijpt in de tepels. Ze hijgt: "Vuist erin, vuist erin," maar hij heeft geen ervaring, noch conditie meer, en weet dat hij te snel weer zou komen. "Later," belooft hij hees, en hij haalt uit, rammend tot zijn ballen kletsen tegen haar clit.

Intussen heeft Peter zijn brunette overeind getrokken, zodat ze met haar rug tegen hem aenleunt. Zijn stijve staat stevig tussen hen, hij wrijft langs haar bilnaad terwijl hij haar tepels in zijn vingers draait. "Binnenin je kut of eerst je kont?" vraagt hij ruw. Ze draait haar hoofd, haar lippen vinden zijn oor. "Beide, tegelijk, maar jij bent maar één," stoot ze uit, maar hij lacht hees. "We regelen wel wat." Hij wendt zich tot Sanne, die net haar vriendin tot een schokkend orgasme heeft gevingerd. "Sanne, geef me die dildo in je tas," beveelt hij. Sanne heeft geen dildo bij zich, maar ze grijpt een fles deodorant uit een sporttas, een hoge, taps toelopende plastic vorm. Ze giechelt. "Hier." Peter spuugt erop, duwt het ding kletsnat tegen het kontgaatje van de brunette. Ze gilt van het koude metaal, maar draait zich verder open. Tegelijkertijd drukt hij zijn eikel tegen haar spleet. "Adem uit," beveelt hij. Ze doet het, hij schuift zijn volle lengte erin. De deodorantfles volgt in haar kont. De brunette slaakt een hijg die overloopt in een langgerekt "oooh." Peter wacht even, voelt hoe haar kanalen zich aanpassen, dan begint hij te bewegen. Hij richt zich op een ritme: uit haar kut, iets verder haar kont in, terug. Het plastic en zijn vlees wrijven gescheiden door dunne membranen. Ze gilt, gilt weer, maar haar hand grijpt zijn heup en trekt hem dichter: "Harder, harder, beuk mijn kut." De regen kletst op haar buik, loopt in stroompjes tussen haar borsten. Peter spuugt op zijn vingers, wrijft haar clit in snelle cirkels. Binnen tien tellen begint ze te schokken, haar bekken kronkelt, schreeuwend komt ze klaar terwijl hij beide gaatjes vult. Haar vagina knijpt zo sterk dat hij zich gedwongen voelt ook te komen: hij spuit in golven die hij tegen haar baarmoedermond schiet. De deodorantfles blijft zitten terwijl hij langszaam terugtrekt, haar kontgapend, vochtig, glanzend.

Raymond kijkt naar dat tafereel, terwijl hij Tess diep in haar anus blijft pompen. Zijn tweede orgasme bouwt sneller dan hij dacht. Tess merkt het, gunt zichzelf geen rust: ze stoot twee vingers in haar eigen kut, masseert haar clit met duim. Haar lichaam verstijft, ze huilt letterlijk van genot, dan schiet haar kont en kut samen in een orgasme. Raymond voelt de knijpende ring, dat is genoeg: hij explodeert in haar darmen, een warme straal die haar vult tot een sissend geluid ontstaat. Tess rolt haar hoofd, zwaait haar haren, haar lichaam schokkend tot de laatste druppel. Als Raymond zich terugtrekt, stroomt er spermavocht uit haar gapende gaatje, vermengd met regenwater, een melkachtige vloeistof die op haar kuiten druipt. Ze hijgt, valt op handen en knieën, kust zijn enkels. "Dank je," fluistert ze onverwacht. "Nog meer," klinkt het daarna alweezend.

De overgebleven twee vrouwen kijken met open monden, maar hun blikken staan in brand. De roodharige stapt naar voren, een lang figuur met sproeten over haar neus. "Ik wil dubbel, zoals zij," zegt ze, wijzend naar Tess, maar dan naar Peter. "Maar met twee echte lullen." Peter ademt diep, hij is nog halfstijf, maar zijn ogen glanzen. "Ray," roept hij, "een daad van vriendschap?" Raymond knikt; hij is loom, maar de opwinding blijft razen. De roodharige spreidt haar armen, duwt haar regen doorweekte jurkje uit, blote borsten met lichtroze tepels. "Op de grond?" vraagt ze. "Op de grond," bevestigt Peter, en hij maakt het podium vrij door de deodorantfles weg te schoppen.

Ze laat zich voorover zakken op haar ellebogen, kont omhoog, rug hol. Raymond gaat naar voren, zijn pik nog licht slap maar herstellend. Peter pakt potje zonnebrand uit een achtergelaten rugzak, smeer haar kontholte, geeft het potje aan Raymond. De roodharige spreidt haar benen. "Eerst mijn kut," beveelt ze, "dan mijn kont." Raymond richt zich, drukt zijn eikel tegen haar poesje aan, glijdt naar binnen. Ze is enorm nat van het kijken, haar sappen lopen over zijn balzak. Ze hijgt, haar hoofd valt naar voren. Dan komt Peter achteraan, zijn paal die langzaam herleeft, en drukt tegen haar anus. Ze kreunt diep in haar borstkas. "Rustig, adem," fluistert Peter, en hij duwt. Raymond voelt hoe de druk toeneemt, hoe zijn eigen staaf omwikkeld wordt door haar schede en de eenheid van tweelingdruk door het dunne vlies. De roodharige gilt, maar het geluid verandert in een langgerekt "yesss." Dan beginnen ze te bewegen: eerst Raymond naar voren, Peter terug, dan andersom. Een klokmechaniek van heftigheid. Haar lichaam schudt als een brug in storm, haar borsten wiegen, regen klettert op haar rug, op hun schouders. De sensatie is intens: twee warme buizen die zich steeds dieper voelen. Raymond kijkt naar Peters gezicht, ziet zijn vriend op zijn lip bijten van concentratie. "Harder," roept de roodharige, "ik wil dat jullie mij opbreken." Dan komt er een climax: haar hele lichaam verstijft. Beide kanalen knijpen samen, Raymond voelt een hittegolf, Peter een draaibeweging. De roodharige jankt, een rauw beestengeluid, en spuit tegelijk: een straal vocht uit haar kut die Raymonds buik besproeit. Dat is voor beide mannen te veel. Ze spuiten gelijktijdig, Peter in haar kont, Raymond diep in haar kut, terwijl ze blijft schokken alsof haar ruggengraat elektrisch geladen is. Daarna zakken ze in, drie lichamen op elkaar, geen kracht meer.

Een van de blondines, die tot nu toe vooral toekijkster was, komt dichterbij, haar ogen groot. "Ik wil niet geneukt, ik wil alleen voelen," zegt ze. "Mag ik op jullie gezicht?" Haar stem beeft van opwinding. Raymond knikt, hij weet dat hij nog geen rust kan krijgen. Ze spreidt haar benen boven hem, terwijl hij op zijn rug ligt in het glibberige gras. Ze laat zich zakken. Haar geur is zilt, zoet. Hij steekt zijn tong uit, vindt direct haar clit. Een andere brunette duikt naast hen neer, begint de blondine te zoenen, haar tepels te knijpen. De blondine beweegt, kronkelt. "Zo," hijgt ze, "zo gaat het." Dan schiet ze plotseling recht, haar hele lichaam trilt. Ze komt met een snik, een vochtige golf die over Raymonds kin naar zijn mond loopt. Hij slikt, zijn tong houdt het ritme vast tot ze uitgeput zijwaarts valt.

Het is inmiddels schemerig geworden. De regen is verminderd tot een fijne mist, maar de lucht blijft als een stoomkamer. Iedereen is nat, besmeurd met gras, met zaad, met modder. Druppels parelen op borsten, buiken, dijen. Raymond kijkt om zich heen: Tess ligt half bewusteloos, glimlachend; de roodharige staat op vier handen, haar kont nog gapend; Sanne likt vocht op van haar vingers; Peter leunt tegen het schuurtje, zijn adem een wolk in de warmte. Iemand heeft een gsm laten vallen, het scherm kraakt onder een laarstap. Niemand maakt zich druk.

Raymond krabbelt overeind. Zijn spieren trillen, zijn lul gloeit, druipt. Hij kijkt naar Peter, de twee mannen begrijpen elkaar zonder woorden. Peter spreekt als eerste: "We gaan door tot het donker echt is gevallen, tot niemand meer weet wie wat waar gedaan heeft." Raymond knikt. "We gaan door tot onze ballen leeg zijn, tot jullie, meiden niet meer kunnen lopen." De vrouwen die het horen, lachen niet, ze kreunen zachtjes, maar opnieuw heffen ze zich, ontdekken dat er nog altijd zes van hen zijn, nog altijd maar twee mannen, en dat het park nu een privé-jungle is waar geen hond meer durft komen. Iemand telt: "Drie kutten, drie konten, zes monden," zegt ze, "maar wat nog wankelt, dus wij helpen."

De zon is verdwenen achter hogere wolkenlappen, maar de hitte is voor geen graad gezakt. Raymond voelt zijn bloed nog bonzen in zijn slapen, zijn lul alweer een halve erectie vormend. Peter slaakt een lach: "Zie je wel, maatje? De zomer is pas begonnen." De regen klettert nog zachtjes op het dak, maar achter het schuurtje is een privéwereld van vocht, van huid, van adem, gescheiden van de stad door niets dan een rij wilgen. De eerste nachtvogel fluit, een lantaarn schiet traag aan op het pad. Niemand kijkt ernaar. Twee lichamen veren weer in actie, zes andere volgen. Het orgasme-orkest start opnieuw, en het donker heeft alle tijd.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!