Donor Gezocht! - 4

Ergens probeerde ik mijn toekomstige overplaatsing binnen de organisatie als een strategisch voordeel te zien. Het paste wonderwel in mijn grotere plan, al had ik nooit ingecalculeerd dat ik verliefd zou worden op Milan. Op de langere termijn was dat echter een onmogelijke liefde. Zodra ik mijn doel om zwanger te worden bereikt had, zou ik onze relatie moeten afbreken. Met een veelbelovende sporttoekomst in het vooruitzicht, mocht Milan nooit weet hebben van mijn zwangerschap. Enerzijds was hij te jong en niet klaar voor het vaderschap. Anderzijds wilde ik zijn veelbelovende carrière niet in de weg staan. Afscheid nemen zou uiteraard pijn doen, bij hem en bij mij, maar het moest. Dat waren echter zorgen voor later. Voorlopig wilde ik zoveel als mogelijk genieten van elkaar en van onze momenten van samenzijn.

De afspraken over onze communicatie waren strikt. We hadden telefoonnummers uitgewisseld, maar onze WhatsApp-berichten moesten zo ‘zakelijk’ mogelijk blijven om argwaan te voorkomen. Ik waarschuwde Milan specifiek voor zijn zus. De scherpe intuïtie van Britt vormde in mijn aanvoelen de grootste dreiging voor onze ontmaskering.

We hadden nog een paar intens intieme momenten gehad op de club, maar de laatste keer was dat maar op het nippertje goed afgelopen. Het risico om betrapt te worden werd te groot en dus was het vinden van veilige ontmoetingsplekken onze grootste uitdaging. De auto en een donkere parkeerplaats vormden een voorlopige uitkomst, maar comfortabel was dat nu ook weer niet. Voor de langere termijn was er een betere oplossing nodig om buiten het zicht van de vereniging en de leden te blijven.

Een hotelkamer zou al snel een te dure optie worden, dus besloot ik er toch maar op te vertrouwen dat Milan uit het juiste hout gesneden was. Bij onze volgende ontmoeting gaf ik hem een sleutel van mijn appartement, strikt vertrouwelijk en alleen op afgesproken tijdstippen. Gelukkig woonde ik in een anoniem complex waar haast niemand op de buren lette. Dat was dus al een groot voordeel ten opzichte van de sociale controle op de club.

Natuurlijk bleven we elkaar ook op de vereniging zien. De kleedkamers, de materiaalhokken of de krachtruimte bleven onze favoriete plekken om eventjes intiem te knuffelen en te zoenen voor of na een training, maar nadat we die keer bijna betrapt werden, gingen we op de club niet meer verder dan dat. Niet in het minst omdat we wisten dat Britt argwanend naar ons bleef kijken, maar gelukkig hield ze haar opmerkingen intussen wel voor zich.

Mario merkte op hoe relaxed ik de laatste weken in het leven stond en speculeerde dat er een man achter zat. Wat graag had ik hem willen vertellen wie die ‘man’ was, maar dat was te gewaagd. Uiterlijk was ik de rust zelve, maar vanbinnen was ik allesbehalve rustig, juist omdat de angst voor ontdekking constant aanwezig was.

Milan kwam me vaak voor zijn avondtrainingen al opzoeken in mijn appartement. Soms was hij er al als ik thuiskwam en dan stortte hij zich haast letterlijk op mij. We vrijden bijna dagelijks, iets wat hem deed dromen over een echte toekomst van samen winkelen, samen naar de film, samenwonen, enzovoorts. Milan wilde een openlijke relatie en dat begreep ik meer dan hij ooit kon vermoeden. Toch moest ik hem die hoop telkens zo subtiel mogelijk ontnemen. Alles wat buiten de ‘training’ viel, mocht niet in het publiek plaatsvinden, hoe moeilijk ik het daar soms zelf ook mee had.

Mil had zijn kwalificatiewedstrijd voor het Belgisch kampioenschap op zondag, precies in het weekend dat mijn vruchtbare periode begon. Die zaterdag had ik meer van zijn energie opgeëist dan ooit tevoren. Meerdere keren die dag liet ik me door hem insemineren. 's Ochtends in mijn badkamer, half voormiddag (dan toch) in de bezemkast van het clubhuis en 's middags bij mij thuis op de bank, net voor zijn laatste training richting het kampioenschap. Ik wilde er zeker van zijn dat er minstens één klein zaadje mijn eitjes zou bereiken. Het was echter vergeefse hoop. Mijn menstruatie kwam precies op tijd.

Toen hij me een paar weken later vroeg naar mijn anticonceptie, was ik daar gelukkig op voorbereid. Met gespeelde trots liet ik hem een halfvol stripje pillen zien. Ik zorgde dat er elke dag eentje uit was, maar ik bewaarde de pillen stiekem in een doosje. Milan mocht niets vermoeden.

Na twee vruchteloze maanden diende zich een unieke kans aan. Als winnaar van het Belgisch kampioenschap hoogspringen had Milan een skiweekend in Tignes gewonnen, waar je dank zij de Grande Motte gletsjer vanaf begin oktober en dus ook in de herfstvakantie al kon skiën. Tot grote frustratie van zijn zus Britt, die gehoopt had mee te kunnen op een gratis vakantie, stond Milan erop alleen te reizen.

Nu ja, wat heet alleen… Nog geen uur nadat hij was ingecheckt, meldde een vrouw van vooraan in de dertig zich aan bij het hotel waar hij verbleef, perfect vermomd, met een dikke capuchon en een grote, donkere zonnebril. Ik glipte naar kamer 328 en maakte het afgesproken klopsignaal. De deur vloog meteen wijd open en ik werd zowat naar binnen getrokken. De volgende drie dagen en nachten leefden we in onze eigen bubbel. We vrijden, we skieden, we gingen uit eten en we vrijden opnieuw.

Tijdens ons laatste diner in een chique restaurant besefte ik hoe hopeloos verliefd ik inmiddels was geworden op Milan. Hij hield ook van mij, maar ik wist wat hij niet wist. Onze tijd samen was bijna om. Binnen een goeie maand zou ik verhuizen, weg van de club en weg van hem. Ik was stilaan wanhopig. Ondanks de enorme hoeveelheid sperma die hij ondertussen in mij had achtergelaten, was er nog steeds geen teken van een zwangerschap. Lag het aan de stress? Was mijn jonge, onwetende donor niet vruchtbaar? Ik had echt alles op alles gezet, maar het resultaat bleef uit.

We verlieten het restaurant en liepen terug naar het hotel. Na een warme douche ploften we op het grote bed en lieten onze handen over elkaars vermoeide spieren glijden. Milan had de voorbije maanden veel geleerd. Hij wist inmiddels precies hoe hij me moest liefhebben om me volledig te laten ontspannen. Hij genoot ervan om me te verwennen zonder direct tot penetratie over te gaan en ik vond het altijd weer even heerlijk om hem echt overal te voelen. Ik had hem onlangs overtuigd om zijn schaamhaar weg te halen. Iets wat hij eerst vreemd vond, maar later toegaf dat het zoveel leuker aanvoelde, zowel bij het sporten als tijdens het vrijen. Met dat laatste was ik het absoluut eens, want ook ik genoot van het gladde contact van huid op huid.

"Het is zo heerlijk om door jou bemind te worden, Mil," fluisterde ik, genietend mijn ogen sluitend.

"Denk je dat we dit op de club voor altijd geheim kunnen houden?" vroeg hij zacht.

"Elk moment dat we samen hebben, is een eeuwigheid waard," antwoordde ik ontwijkend.

Ik wilde het hoofdstuk 'toekomst' niet weer eens openen en prees me gelukkig dat hij zo gevleid werd door mijn woorden dat hij me alleen maar steviger tegen zich aan trok.

Twee weken later werd ik midden in de nacht wakker met een allesoverheersende misselijkheid. Ik wist het meteen. Ik meldde me af bij de vereniging en haalde een test bij de apotheek. De uitslag op de strip, waarop ik direct plaste in een toilet in het winkelcentrum, was overduidelijk. Ik was zwanger. Dolgelukkig liep ik mijn appartementencomplex binnen, de zwangerschapstest veilig in de kontzak van mijn broek. Bij de lift kwam ik mevrouw Frison tegen, mijn lichtjes dementerende overbuurvrouw.

"Die jongeman van jouw is een aardige knul," lachte ze. "Hij hielp me onlangs alweer met mijn boodschappentassen naar boven dragen."

Ik had haar wijsgemaakt dat Mil een student was die me hielp met mijn administratieve taken voor de club. Het was een veilig verhaal voor de buren. Milan had me nooit verteld dat hij de tassen voor de oude dame had gedragen, maar zo was hij wel. Het typeerde zijn zorgzame karakter.

"Fijne dag nog, mevrouw Frison," zei ik, terwijl ik mijn deur opende.

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Had ik die ochtend de deur wel goed op slot gedaan? Ik liep de keuken in, zette de waterkoker aan voor een kop thee en onderweg naar de badkamer liet ik mijn broek al zakken. Ik gooide mijn kleren in de wasmand en daarbij gleed de teststrip op de badkamervloer. Ik bekeek het positieve resultaat nog één keer met een brede glimlach. Toen ik me bukte, met de bedoeling om de test weg te gooien in het afvalemmertje, grepen twee sterke handen mijn borsten plotseling van achteruit beet. Geschrokken slaakte Ik een gilletje.

"Heb ik je eindelijk te pakken!" klonk er een bekende, plagende lach door de badkamer.

"Mylan..!" riep ik, mijn hart bonzend tot in mijn keel. "Ben je gek geworden? Ik kreeg bijna een hartaanval!" Terwijl ik dat riep, probeerde ik koortsachtig te bedenken of hij de zwangerschapstest op de grond had zien vallen. "Mil, wat doe je hier op dit uur!?"

"Nou, op de club zeiden ze dat jij je ziek had gemeld. Britt vertelde het me," zei hij met een ondeugende blik. "Dus ik dacht… Ik voel me ook niet lekker, dus neem ik een middagje vrij van de training."

"Ik ben écht ziek," zei ik, terwijl het woord ‘zwanger’ door mijn hoofd gonsde. "We kunnen dit niet zomaar doen, Mil. Mensen op de club gaan het merken als we altijd tegelijkertijd afwezig zijn."

De afgelopen weken hadden we vaker stiekem tijd samen doorgebracht onder het mom van 'ziek' of 'andere verplichtingen'. Tot nu toe was het niemand opgevallen. Britt zat op school en hun ouders waren aan het werk. Eigenlijk was het een perfect moment om samen te zijn.

"Kom op, hou van me!" begon Milan een vertrouwd geworden spelletje kat-en-muis met me. Hoe beroerd ik me ook voelde, zijn aanwezigheid maakte me altijd direct opgewonden, maar deze keer was ik te gespannen. De met het resultaat naar boven liggende zwangerschapstest baarde me zorgen, maar dan kwam ik op het idee om de kleine handdoek naast de wc van zijn haakje te stoten. Het viel precies waar ik het hebben wilde en daarmee was er alvast één probleem opgelost. Nu dat andere nog…

"Mil, alsjeblieft!" Zijn handen vonden mijn borsten opnieuw, maar ik duwde hem weg. "Ik voel me echt niet goed. Ik heb de hele ochtend moeten overgeven."

"Ja zeg, overdrijf je niet een beetje?" flapte hij er onbezonnen uit. "Ik mag hopen dat je niet zwanger bent, Saar, écht niet!"

Zijn woorden, wellicht toe te schrijven aan jeugdige bravoure, kwamen bij me binnen als een mokerslag. Zijn ongevoelige toon sneed veel dieper dan mijn misselijkheid en verbijsterd staarde ik hem aan. Mijn hand handelde sneller dan mijn verstand en raakte hem vol op zijn wang.

"Hoe durf je!?" snauwde ik, met een stem die oversloeg van woede.

"Ma… Maar Saar!" Milan wreef over zijn rood aanlopende wang en ik kreeg meteen spijt. Het kwaad was echter geschied en er ontstond een heftige ruzie. Niet veel later stormde Milan mijn appartement uit en gooide de deur met een harde klap achter hem dicht. Ik bleef alleen achter en barstte in tranen uit.

Een paar uren later kwam ik echter tot het besef dat deze pijnlijke scène misschien wel de enige manier was om op een ‘logische’ manier tot een breuk te komen.

Hoe dan ook, na die dag liet Mil zich niet meer bij me zien. Een hele week lang zagen we elkaar alleen vluchtig op de atletiekbaan. We wisselden een beleefde knikje of een snelle groet uit, meer niet.

Ik miste hem ongelooflijk. Een gemis dat aanvoelde alsof mijn kompas kapotgeslagen was, waardoor ik de noordpool niet meer vond, zoiets... Ik wilde dolgraag met hem praten, maar Milan reageerde op geen enkel bericht. In een laatste wanhopige poging stuurde ik hem tijdens de middagpauze een appje.

‘Vanmiddag training om 14:00 uur in de krachthonk? Net zoals toen… Weet je nog wel?"

Ontelbare keren keek ik in het daaropvolgende uur op mijn schermpje, maar een antwoord kwam er niet en dus zette ik mijn telefoon maar uit.

Ondanks dat hij niet reageerde, ging ik om twee uur met een bonzend hart toch maar de krachtruimte onder de tribune binnen. Zoals verwacht was er niemand en al helemaal geen Milan. Ik ging op de gewichtsbank zitten en staarde naar de gewichten die we destijds samen hadden verzet.

Het werd kwart over twee, maar de deur bleef dicht. In gedachten zonk ik weg in de herinneringen aan alles wat we hier hadden beleefd. Onze eerste echte liefdevolle samensmelting was hier geweest, op deze bank en op deze matten.

Overmand door gemis en verlangen begon ik mezelf te strelen, ergens onbewust zoekend naar de sfeer van weleer. Mijn hand gleed in mijn broek terwijl ik dacht aan hoe verrassend diep hij toen in me kwam. Mezelf strelend dacht ik aan hoe onze lichamen hier één waren geworden. Zoveel meer één met elkaar dan ik me ooit in al die jaren met mijn ex had gevoeld. Ik fluisterde Milans naam, zacht en klaaglijk, tot mijn onderbuik samentrok in een orgasme dat weliswaar een fysieke ontlading gaf, maar de leegte in mij alleen maar groter maakte.

Kort na half drie besefte ik dat hij niet meer zou komen. Ik pakte mijn spullen en verliet het krachthonk onder, in het besef dat ik me nooit eerder zo ‘alleen op de wereld’ had gevoeld.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!