Verboden Vlammen In Het Santorini-Paleis - 3

Jason trekt Helena met een ruk mee de wenteltrap af. De ijzeren treden klakken onder hun blote voeten—elke stap een metaalachtig echo’tje dat zijn bloed sneller doet kloppen. De kelderlucht druipt van wijn en eikenhout; elke ademteug is een vochtige, zware stomp in zijn longen. Hij proeft tannine op zijn tong alsof hij al stiekem heeft geproefd uit elk vat. Het schemerlicht van een enkele gloeilamp boven de deur werpt gouden vlekken op zijn voorhoofd, maar zodra hij de tussendeur openschuift, verdrinkt alles in een spel van schaduw en koperen glans. De gloed van de wijnvaten—roestbruin, donkerblauw, nachtzwart—lijkt te pulseren alsof ze mee-ademen met zijn opwinding.

Hij duwt haar voor zich uit, zijn handpalmen tussen haar schouderbladen. Helena stottert een lachje, maar het geluid sterft wanneer zijn vingers naar voren glijden en haar keel omsluiten—niet hard, maar dreigend genoeg dat ze haar hielen stillzet. “Tussen de rijen,” bromt hij tegen haar oor. Zijn stem klinkt als een cello die bespeeld wordt met een mes. “Loop.”

Met zijn vrije hand tast hij langs haar zij, haar heup, het korte rokje dat al tijdens het diner omhoog gekropen was. Hij voelt de hitte van haar bil branden door de stof heen en sluit zijn kaken op elkaar—hij wil nu, klaar, geen voor-spel, geen holle woorden. Hij wil dat ze hoort hoe haar kut klinkt wanneer hij die vult, dat de hele kelder het galmt.

Hij duwt haar bij het tweede vat—een imposant, bolronstig monster van eiken, koperen banden glanzend als polsboeien. “Tegen het vat, slet. Handen op het randje.” Zijn woede is precies, als een timmerman die de maat nog eens checkt voor de hamer valt.

Helena’s vingers trillen om het metaal. Haar adem striemt; hij ziet de rillingen over haar rug lopen. “Jason, je bent zo stil—” Haar stem breekt in kleine golven van schuchter lachen en opgekropte gulzigheid.

“Niet praten.” Hij maakt zijn gulp los, trekt zijn jeans met één ruk over zijn heupen. De knoop schiet met een ping tegen de cementen vloer. Zijn pik springt omhoog—glanzend, zo hard dat de aderen erop dansen. Een pareltje voorvocht prikkelt op de paarse eikel. Hij spuwt in zijn hand, strijkt het vocht met één beweging over zijn schacht, en duwt Helena’s rokje omhoog tot op haar taille. Geen slipje—ze heeft zich schaamteloos ontdaan van elke barrière. Zijn hart bonkt als een ketting die op hol slaat.

Hij spreidt haar billen met beide handen. De geur van haar vocht dringt meteen in zijn neus—zilte, amandelzoete honing die hem duizelig maakt. Zijn duimen trekken haar schaamlippen uiteen, onthullen een roze glinstering, klaar om te ontvangen. Dan dringt hij binnen—één lange, bruut klikkende stoot die zijn eikel meteen tegen haar cervix laat botsen.

“Ah-ah-ah-hh!” Helena’s keel schiet open; een schril gemorste kreet rolt tussen de vaten. Het echo’t: krrr-ah-ah-ah, als een scheepshoorn in mist. De houten wanden slingeren het geluid terug, harder, breeder, als een golf die zichzelf opvreet in het nauwe gangpad.

Jason trekt zich bijna terug—zijn eikel schraapt langs haar ruwe binnenwand—en vervolgens ramt hij weer. En nog een keer. Hij pakt haar haren, wind die om zijn pols als een touw, trekt haar hoofd in zijn nek zodat haar rug een vijverdonkere boog spant. Ellenlange haren kleuren zijn pols als gouden draden terwijl hij haar hoofd mee naar achteren trekt.

“Kreun maar, Braziliaanse hoer. Ik wil het horen tot in de keuken.” Zijn heupen pompen met een ritme dat op een machine geweer lijkt—schokken die haar hele lichaam op tilt nemen.

“Si-sim senhor—ah! Je pik is zo—zo fucking keihard, hij scheurt me—” Haar stem gaat falset telkens wanneer hij diep zit; dan daalt ze weer naar een brok staccato.

“Inderdaad.” Hij haalt uit, klopt zijn eikel twee keer tegen haar spleet, duikt dan weer naar binnen. Haar kutje spettert; vocht druipt langs haar dijen, parelt op de vloer, maakt er donkere spoorweglijntjes op de gedempte beton. Elke stoot produceert een natte klets die tussen de tonnen neuriet—een eigenaardig concert van huid en honger.

Boven, op het smeedijzeren balkon, klinkt zacht geclink van kristal. Miro’s vingers trillen om de steel van haar glas. De wijn trilt daarin een rood oog dat de trilling van haar pols weerspiegelt. Ze tilt het naar haar lippen, maar drinkt niet—luistert. Haar oren vangen de precieze vibratie van Jason’s heupen die klapperen tegen billen—een akelig koket klappen.

“Hij gaat haar vernielen,” fluistert ze. Haar kauwkaken verstrakken; ze voelt een trek in haar onderbuik, een rafel die niet komt van de wijn.

Aan haar rechterzijde leunt Ursula nonchalant tegen de railing. Haar glas rinkelt even. “Laat hem maar. Het geluid maakt me—” Ze laat de woorden bewust verlopen, maar haar blik—vurig op Miro’s blote ribben, op het trillend katoentje van haar topje—zegt genoeg. De kloeke ronding van Miro’s borsten komt zacht naar voren terwijl ze zucht—de zwarte bh voelt opeens een maat te klein.

Een nieuwe kreet dendert naar boven, lager nu, gorgelend: “Ahw—fuck-Jason-don’tstop!” Het hout onder hun voeten bonkt; er volgt een reeks korte meppen—een hels tempo.

Miro’s tepels verstrakken tot spitsen die tegen de kanten stof duwen; de stof wrijft zich schurend over haar lichaam naarmate haar adem schokkeriger wordt. Ze schuifelt haar benen iets uit elkaar; haar duim paait onbewust langs de zoom van haar slipje. De hitte van haar eigen gloed brand door het satijnen vlies heen.

“Je vingers jeuken?” vraagt Ursula. Er zit een wellustige bas in haar stem, alsof ze een fles rode wijn heeft doen rollen over een snaredrum.

“Niet meer dan de jouwe,” snauwt Miro, maar haar stem trilt en haar lippen blijven gedeukt—alsof ze de volgende slok al voorproeft. Ze kunnen elkaar niet bedriegen; al maanden cirkelen ze om deze spanning—kort, kort, nu knallend.

Ze kijken elkaar aan—ogen schieten vonken in het schemerduister—dan breekt een koortsachtige glimlach beider monden open. De volgende kreun uit de kelder glipt tussen hun tanden: “Ahh—ow—ah!” Telkens wanneer die valt, horen ze Jason’s heupen kletsen; een diep, mannelijk grommen volgt—een bas die de balkonplanken deed trillen.

Ursula zet haar glas op de reling. Haar wijsvinger glipt tussen haar lippen; ze spuwt zacht, veegt de vochtige cirkel over haar linkerborst. De negligee plakt door de wijn en het speeksel, haar tepel verschijnt als een donker kerspitje achter de stof. “Ik heb geen zin meer om te kijken,” zegt ze hees.

“Wat dan wel?” Miro’s kin tilt—uitdagend, maar een trillend visioen van verlangen maakt haar ogen glazig.

Ursula antwoordt met een stap dichterbij—haar hand schiet onder Miro’s kanten slipje. Twee vingers vinden onmiddellijk natte gloed, schuiven, zonder waarschuwing, diep. Miro’s wijn morst over haar pols, een druppel rood dat langs haar binnenkant loopt—als een vuurbeet.

“Verdom—” Ze zet het glas met een rinkelend tikje tegen de reling, grijpt Ursula’s schouder. “Je gaat me niet domineren, trut.” Maar haar knieën knikken; hakken tikken als lucifers die snel willen ontbranden.

“Nee?” Ursula draait haar vingers, maakt een beweging recht over Miro’s g-spot. Miro’s bekken schiet heen en weer—haar heupen begrijpen voor haar hoofd wat er gebeurt en nemen het voortouw. Ze hijst zich half op de lage railing, haar kont zoekt steun terwijl haar onderlichaam kronkelt.

Onder hun voeten barst een langgerekt “AOW—Jason!!!” los—Helena’s stem breekt in glasheldere scherven: “Ik—ik kom—niet stoppen—ah-ah-ah—”

Jason’s antwoord is een korte, dodelijke stilte—dan een luid, dofferd geplof: hij is volledig anaal in haar gegaan. Helena’s geschreeuw verstart tot een schor gejank, een geluid dat ergens tussen lachen en huilen zweeft.

Miro’s buik trekt samen—een vlijmscherpe huivering. Ze tilt Ursula’s kin op. “Genoeg. Jij krijgt nu mij.” Ze draait hen om, duwt Ursula tegen de muur, rukt het hemdje omlaag. Haar mond daalt naar een borst—ze bijt, precies bij de tepelrand, hard genoeg om een merkteken te zetten in het satijn.

Ursula kreunt, haar vingers graven zich in Miro’s blonde lokken. Tegelijk duwt Miro twee vingers bij haar naar binnen, zonder introductie. De hitte daar is een open haard die net hout heeft gevonden.

Ze bewegen synchroon—armstoten, vuisten die wegzakken tot de pols. Vingers spreiden, krommen, drillen—een binnenpretje zonder blikken of woorden, enkel vocht en adem. Wijngeur vermengt zich met muffe kelder-schimmel en de scherpe geur van opgewarmde kut—Miro voelt Ursula’s sappen over haar knokkels rollen als warme, stroperige stroop.

“Sneller, of ik krijg kramp in m’n hakken,” hijgt Miro. Haar enkel trilt—een naaldhak wiebelt op een voeg in de vloer.

Ursula lacht schor. “Let jij maar op die torenhoge naaldhakken, vuurtoren.” Ze bijt terug—haar tanden prikken in Miro’s oorlel terwijl ze extra druk zet met haar duim tegen de clit.

De spot boven de trap valt half op hen—hun silhouetten gieten lange schaduwen over de stenen trap, wiegende poppen die elkaar in elkaar draaien. Beneden klinkt Jason’s stem, gedempt maar scherp: “Blijf stil liggen, Helena. We gaan verder in je kont.”

Miro’s ogen richten zich op haar slipje—nu op de vloer gevallen, een zwart kanten hoopje. “Hoor je dat?” Ze kan haar hele bekken amper nog onder controle houden.

Ursula’s vingers haperen even. “Ze krijgt alles—” Haar stem breekt; een snik van jaloezie en genot mengt zich.

“Ze komt binnen, wij poetsen de vloer,” bromt Miro cynisch. Maar haar clitoris bonkt zo hevig dat haar zicht flitst—witte stippen op een rode doek.

Ursula rukt haar hand los, duwt Miro’s dijen uit elkaar, laat zich op haar knieën vallen—de stof van haar negligée scheurt onverhoord, een zacht gerits dat niemand opvangt. Ze strijkt met haar tong over Miro’s lipje—smaakt zilt, metaal, een zweem van kaneel van de wijn. Miro gilt zacht—een piep die ze inhoudt door haar eigen pols tegen haar mond te drukken, beetje bij beetje haar eigen vingers natmakend met kwijnend speeksel.

Met platte tong beft Ursula opwaarts, knuffelt de clit tussen tandrand en lip—zuigen, pulken, loslaten, weer omcirkelen. Miro’s bekken schiet heen en weer; haar slipje hangt aan één enkel, fladdert als een vaandel. De railing trilt wanneer ze zich eraan vastgrijpt, haar knokkels wit.

Onder hun voeten barst een tweede, langere stroom kreten los—Helena’s stem klinkt als brekende glazen in langzaam bewegend water: “Ah—ah—ah—Jason, ik ga weer—ik ga—”

Jason’s antwoord is een grauw—“Kom maar, slet. Spuit over m’n lul.”—gevolgd door een onderdrukte doffe ram die de planken doet kraken.

Miro’s buik trekt samen—ze tilt Ursula’s kin op met haar vinger. “Genoeg. Jij krijgt nu mij.” Ze draait hen om, rukt Ursula’s hemdje omlaag; een rits van kleine knopen regent over de vloer. Ze duwt Ursula’s linkervoet uit haar slipje zodat die kan spreiden, duwt twee vingers onmiddellijk terug in—geen genade.

Ze vingeren elkaar nu frontaal—twee handen die elkaar spiegelen: vier vingers in, duim sliert rond de clit. Ze hijgen in elkaars oor—korte, scherpe commando’s zonder woorden: “Daar— harder—draai—nu.” Hun lichamen slingeren als touwen die vastzitten aan dezelfde katrol.

Beneden klinkt een zware zucht—Jason trekt zich terug; een warme, natte gloed druipt op de vloer. De stilte valt zo roerloos dat ze hun bloed hoort suizen, de klok van de keuken boven tikt.

Miro’s stem trilt tegen Ursula’s oor. “Kom met me—nu.”

Ursula hijgt—korte, stervende stoten. “Ja—daar—niet stoppen—ik—” Ze stokt, haar voorhoofd tegen Miro’s wang. Miro voelt de eerste pulsering—Ursula’s kut trekt samen, krampt om haar vingers; een golf vocht gutst over haar pols en middenhandsbeentje.

Ursula gilt—een hoog, gierend geluid dat tussen de vaten vliegt—meezingend met Helena’s laatste echo die nog nageeft als een flard van een sirene.

Miro volgt seconden later: haar bekken beukt, kut verslapt, een warme straal loopt langs haar dij haar laars in; de leren rand vult zich als een fonteinbakje. Ze bijt op Ursula’s schouder—een natte, rode afdruk blijft achter, als een onderschrift op een brandmerk.

Beneden klinkt applaus—één hand, traag, drie klappen: tok-tok-tok tegen een vat. Jason’s stem zweeft omhoog, scherp maar loom: “Mooi duet, dames. Nu kom je naar beneden—beiden.”

De vrouwen kijken elkaar aan—ogen dof, lippen vertroebeld, huid bezweet. Geen woord. Miro trekt haar slipje omhoog; Ursula strijkt haar gescheurde negligée recht. Samen lopen ze naar de trap, hakken klikken op het metaal—twee vogels die weten dat de kat wacht, maar zich toch melden bij de kooi.

De kelderlucht ontvangt hen—wijn, zaad, zweet, en iets bitters van kurk. Jason staat, nog steeds met half-lage jeans, zijn pik slap maar glimmend van vocht. Helena hangt loom over het vat—kut en kont gapen rood, een druppel wit loopt traag langs haar dij tot een stil opdrogend pareltje bij haar kuit.

Hij kruist zijn armen; spieren trillen nog na. “Volgende keer doe je dat onder mijn toezicht. Geen eigen initiatief—tenzij ik het vraag.”

Miro en Ursula knielen tegelijk—hun knieën raken de koele stenen. Het geluid is zacht, onderdanig, maar hun blikken fonkelen—vuur op vuur.

“Goed zo,” zegt hij. Zijn stem daalt een traptrede lager, verzadigd. “Maar voor nu... jullie mogen likken. Elkaar. Hier, op de grond—zodat Helena kan kijken hoe echte Santori-meisjes klaarkomen.”

Hij gaat op een lager vat zitten—schenkt zich een glas wijn in, zijn ogen fonkelen, nooit-loskomend van hen. De kaarsen op een oude ton dansen; schaduwen verlengen, verkorten, verlengen weer.

De vrouwen draaien zich naar elkaar—geen woorden meer. Hun lippen vinden natte gloed, tongen verdringen, vingers zoeken meteen weer een thuis. Ze zakken zijwaarts op de vloer, been om been, een opengevouwen bloem van vier dijen.

Helena draait haar hoofd, haar ogen half gesloten maar fonkelend—ze kijkt, een stille voyeuse die haar borsten voor zich uit laat vallen op het vat. Een druppel zweet loopt tussen haar tieten, verdwijnt in haar navel. Ze bijt op haar lip, maar haar vingers kruipen instinctief naar haar eigen verwrongen vlak—licht, dwaalzoekend.

Boven hun hoofden het gekraak van een oud vat dat op temperatuur balanceert; om hen heen geurt het naar vers geperste druif, kurk en het zoute vocht dat nog steeds traag uit hen lekt. Jason zet het glas aan zijn lippen—slokt, maar slikt traag, als een man die tijd bewust laat bestaan.

De nacht is nog maar net begonnen—en de kelder heeft nog meer vaten die wachten op echo’s.

De lucht in de kelder blijft zwoel, een compact wolk van wijn, zweet en zaad dat zich als een deken over de vier lichamen legt. Jason voelt het nog in zijn longen, een zoet-bitter vocht dat hij bij elke ademteug weer binnenkrijgt. Zijn lul hangt zwaar tussen zijn dijen, glanzend van het sperma dat hij net in Helena heeft gespoten, maar de warme gloed in zijn onderbuik is nog lang niet weg. De zuignap van zijn huid krijgt geen kans te beven; zijn hart bonkt met een ijzeren ritme, een bokszak die keer op keer wordt getroffen door een onzichtbare vuist.

Miro komt overeind, haar blote knieën schuren over de ruwe kelderstenen. Ze veegt een sliert haar uit haar gezicht – het plakt als vergulde draden aan haar slapen – en kijkt recht naar Jason. Haar ogen schitteren in het schemerduister, twee natte stenen die het licht van een ondergelopen maan weerkaatsen. De jaloezie die erdoorheen flitst is geen schaduw maar een snijdende bliksem, gretig en gevaarlijk. „Een spel,” zegt ze, haar stem zo hees dat het klinkt alsof ze net heeft zitten gillen. „Laat ons een spel spelen.”

Jason leunt achteruit tegen een eikenhouten vat, zijn kuiten trillen nog van de inspanning. Hij voelt de ribbel van het hout in zijn rug, voelt de zoete wijngeur die uit de spleten van het vat opstijgt als adem van een slapend beest. „Ik luister,” mompelt hij, terwijl zijn duim een druppel condens van het vat veegt. Hij brengt die vinger naar zijn lippen, proeft de metalige ondergrond, en spuugt zacht. „Maar het moet wel vuil zijn, Miro. Geen kinderspel.”

Miro’s lach is een kat die haar nagels in fluwelen fosfor zet. „Iedereen bindt zichzelf,” zegt ze, en haar vingers scheuren al de natte stof van haar versleten slipje. Het kant scheurt met een zucht, drie repen die tussen haar tanden glanzen voordat ze ze uitdeelt. „We raken elkaar, proeven, ruiken—alles behalve zien. Raad je verkeerd? Dan lik je degene klaar. Raad je goed? Dan neem je wat je wil.”

Ursula kreunt zacht, haar handpalm zoekt Miro’s dij en trekt een licht bloedende lijn over de gespannen spier. „Wat als ik per se jou wil proeven, Miro?” vraagt ze, haar stem een open mes dat zich in het fluweel van de stilte boren wil.

„Dan speel je met het lot,” antwoordt Miro, haar blik laat niet langer Jason los. „En wie het hoogst gooit, krijgt mijn kut.”

Jason’s lul klapt bijna hoorbaar tegen zijn onderbuik, een natte klap die door de kelder rolt. „Maskers dan,” zegt hij, zijn stem zo laag dat het lijkt of het hout van het vat meeklinkt. „Waarbij de hand de ogen wordt en de vinger de tong.” Hij stapt naar voren, vleugelt zijn vingers langs Miro’s kaaklijn, voelt de hitte die van haar huid straalt. „Bind me.”

De blinddoeken zijn vochtig en zwaar, als scheepszeil dat nog nat is van zoute zee. Helena’s hand trilt terwijl ze haar eigen strook over haar ogen knoopt; het kant voelt kil aan, doordrenkt van een mengsel van haar tranen, vocht van haar kut en het sperma van Jason dat nog steeds druppelend uit haar gleuf loopt. De geur slaat als een vuist in haar neus – zout, scherp, een herinnering die haar slijmerig verstrikt.

Ursula bindt Jason’s blinddoek achter zijn hoofd vast, haar vingers koud en snel. Ze glijdt een kantje van de stof tussen haar tanden voordat ze de knoop trekt, een flits van grof katoen dat ze proeft als een onrijpe vrucht. Zijn wereld verandert onmiddellijk in een donkerte waarin alleen adem en geur bestaan. Zijn oren openen zich wijd: het gekras van kurk op glas, het natte geknetter van kaarsvet, het geluid van een vochtige kut die zich samentrekt.

„Niemand spreekt tenzij gekozen,” beveelt Miro, haar stem krijgt nu het timbre van een oude perkamentrol die langzaam wordt uitgerold. „Begin.”

Jason stapt voorzichtig, zijn voetzolen voelen de kiertjes tussen de koele stenen. Zijn handen bewegen als tastende spinnen in het onzichtbare. Hij vindt een dij – zacht, rond, glibberig van een laagje zweet. Hij glijdt omhoog, zijn duim rust even in de hitte tussen twee schaamlippen. Hij voelt een huivering, een trilling die zich als een muziektoon door de huid voert. De kreun die volgt is een dun trillertje dat alleen Ursula kan zijn – een stemgeluid dat altijd als een overstemde g-snaar klinkt. „Ursula,” zegt hij zacht.

„Fout,” antwoordt Miro met een lachje dat hij als een vuursteen tegen de binnenkant van zijn schedel hoort ketsen. „Het is Helena. Lik haar klaar.”

Jason laat zich op zijn knieën vallen, zijn vingers vinden de vochtige opening. Hij spreidt haar dijen, ruikt zijn eigen zaad dat nog in haar scheur hangt – een scherpe, persoonlijke geur die hem terugslaat naar het moment dat hij haar net klaar heeft geneukt. Hij duwt zijn tong diep, slobbert, zuigt, laat zijn speeksel mengen met het zoute overblijfsel van hun gezamenlijke lading. Helena’s heupen schieten omhoog, haar nagels schroeien zich in zijn blonde haar. „Oh-oh, Jason… Je tong is zo vast—ah!” Haar stem breekt over een randje van glas.

„Twee fouten,” telt Miro, haar stem klinkt als een zweep die zachtjes over de vloer strijkt. „Zuig haar tot ze spuit, of je mag zelf niet klaarkomen tot morgen.”

Jason’s tong schiet over haar clit, hij tekent rondjes, spitst zich dan tot een spitse vinger die hij erbij schuift. Hij voelt hoe haar schaamlippen klappen om zijn tong, haar ademhaling wordt een snelle serie staccato’s. „Ah! Ik kom—ik kom—” Een straal warm vocht slaat tegen zijn kin, druipt naar beneden over zijn adamsappel. Hij drinkt haar, slikt haar huiverend orgasme weg als een shot sterke drank.

Ondertussen snuffelt Miro in het donker, haar vingers glijden over een ruwe hand, een mannelijke pols. Ze voelt een ader kloppen als een kleine slang. Ze volgt de arm naar boven, vindt een stijf geworden lul, de huid strak en gloeiend. De geur van aftershave – sandelhout met een vleugje citrus – verraadt Jason. Ze glimlacht in het donker. „Jason,” fluistert ze, haar stem een fluwelen handschoen die zijn naam omsluit.

„Correct,” met een hijgende stem kreunt hij, zijn tong maakt nog steeds rondjes rond Helena’s navel. „Wat is je prijs?”

„Ik wil je in me,” zegt ze, het klinkt bijna als een inwendige bonk in haar borst. „Nu. En ik wil dat je me hard neemt terwijl zij toekijken.”

Jason trekt zich terug uit Helena, haar sap loopt nog over zijn kin als een glinsterende baard. Hij staat op, zijn lul klopt op het ritme van zijn hartslag. „Buig je dan,” bromt hij, zijn handen grijpen Miro’s heupen, draaien haar met een ruk om, duwen haar tegen het vat. Het hout kraakt; een schilfer snijdt in haar wang, maar ze lacht alleen maar.

Hij spreidt haar benen met zijn knie, zijn vingers trekken haar lipje opzij, onthullen de roze gloed van haar binnenste. Hij positioneert zich, drukt met een heupstoot zijn eikel tegen haar ingang, en stoot door tot zijn ballen met een natte klap tegen haar klit slaan.

„Ahh—fuck! Je paal is zo groot—” Miro’s stem spat uiteen in een regen van korte, scherpe kreten die tegen de gewelfde muren kletteren. „Je neukt mijn kut zo diep—ah!” Elk slag is een echo van vlees op vlees, een natte drumbeat die de kelder vult.

Jason gromt, zijn tanden schieten in haar schouder. „Je wílde dit,” hijst hij tussen zijn kiezen. „Je wílde dat ik je kut uitrek terwijl je voelt hoe zij jaloers worden.” Zijn heupen beuken als een zuiger, zijn lul schuift met een slijmerig geluid naar binnen en buiten.

Ursula heeft inmiddels haar blinddoek half opgeschoven. Ze zit op de koude vloer, haar rug tegen een wijnvat, haar benen wijd. Haar vingers vliegen over haar clit terwijl ze het schouwspel volgt. „Kijk hem haar hakken,” hijst ze tegen Helena, die nog steeds naast haar beeft. „Kijk hoe zijn ballen tegen haar klit spelen—zo fel—”

Helena’s ogen zijn glazig, haar vingers zijn terug bij haar eigen kut, ze trekt haar lipjes wijd om de binnenkomende stoot beter te voelen in haar gedachten. „Ja—” hijgt ze, „ik zie zijn pik diep in haar gleuf verdwijnen—”

Miro’s kreten worden kleinere, snellere hakjes: „Ah! Ah! Ik—ik—” Haar lichaam verstijft, haar kut klapt als een natte vuist rond Jason’s lul, een golf van vocht gutst over zijn ballen. Jason voelt de druk in zijn onderbuik exploderen, hij ramt nog één keer diep, zijn lul klapt, en hij spuit een tweede lading—dikker, heter—diep in haar.

„Verdomme—” hij hijgt, zijn voorhoofd rust tegen haar rug terwijl hij hijgend blijft staan. Zijn knieën trillen. „Verdomme, Miro.”

Ze kreunt zacht, haar lichaam slap op het vat. Jason trekt terug, zijn lul schuift met een natte plop uit haar, een straal zaad loopt uit haar scheur en druppelt op de vloer. Hij draait zich meteen om, rukt zijn blinddoek omlaag. Zijn blik vindt Ursula’s. „Jij,” zegt hij, zijn stem een gruwel die over de stenen krast. „Jij hebt gekeken. Nu lik je me schoon.”

Ursula aarzelt geen seconde. Ze kruipt op handen en voeten, haar kontje wiegt terwijl ze dichterbij komt. Ze likt zijn lul schoon, haar tong schiet als een kattenlikje over de onderkant van zijn eikel. „Mm, je smaakt naar haar kut,” mompelt ze, haar ogen half gesloten terwijl ze zijn volle lengte in haar mond neemt, diep in haar keel, totdat haar neus zijn schaamhaar raakt.

Jason kreunt, zijn handen rusten slap op haar hoofd terwijl het laatste beetje zaad uit hem wordt gezogen. Dan trekt hij zich los, zijn lul is bijna pijnlijk gevoelig. Hij rust zijn adem, kijkt om zich heen in de halfduistere kelder – een slagveld van vlekken, glinsterende plassen, verscheurde kleding. Hij voelt zich ineens loodzwaar, alsof elk been een anker is.

De rest van de nacht vervaagt. Ze dommelen ineen, lichamen verstrengeld als een menselijke kluwen van armen, borsten, dijen. Jason voelt nog een laatste keer een vinger over zijn lul, maar hij kan niet meer onderscheiden van wie het is. Dan glijdt hij weg in een donker gat dat ruikt naar wijn en vochtig natte huid.

De volgende ochtend valt het zonlicht in rechte, gouden zwaarden door de keukenramen. Stofdeeltjes dansen in de bundels als dwarrelende motten. Jason zit op het marmeren aanrecht, zijn nog halfslapende lul rust loom tegen zijn dij, een dampende kop koffie in zijn hand. De hitte van het porselein brandt in zijn palm, maar hij drinkt toch – hij wil de bitterheid, wil de scherpe hitte die hem wakker maakt.

De deur kreunt. Helena komt binnen, haar jurk is dun en luchtig, de stof glinstert als een zeepbel. Haar ogen zijn nog zwaar van slaap, maar haar tred is vast. Ze loopt recht op hem af, haar blik een magnetisch spoor dat geen woord nodig heeft. Zonder iets te zeggen duwt ze hem zachtjes terug tegen de kast. „Ik wil je in je eigen bed,” fluistert ze, haar vingers vinden zijn gulp, ritsen hem open met een geluid dat in de stille keuken knalt. „Ik wil dat je geur aan mijn lakens blijft hangen—dat hij me wakker kust terwijl jij al weg bent.”

Jason kreunt, zijn vrije hand zet de koffie neer, hete druppels spatten op zijn onderbeen – een brandnetel van pijn die hem scherp maakt. „Dan neem ik je hier eerst,” zegt hij, zijn stem een laag geschuifel. „Zodat je de hele dag mijn zaad voelt druppelen.”

Hij draait haar om, duwt haar voorover over het aanrecht. Haar jurk glijdt over haar kont, onthult een huid die nog koel is van de nacht. Zijn vingers glijden tussen haar schaamlippen – ze is al nat, een sluimerend vocht dat haar druppelsgewijs naar buiten heeft gelekt. Hij positioneert zich, zijn eikel zoekt de warmte, en stoot met één heupzwaai diep.

Helena’s kreun is een snijdend mes dat door de keuken giert: „Ah! Je paal is zo hard—mijn poes is zo vol—” Haar nagels schroeien over het marmer, haar adem vormt een mistvlek op het glanzend oppervlak.

Jason stoot zonder genade, zijn heupen klapperen tegen haar billen – een ritme dat echo’s opwekt in de potten en pannen die boven hen hangen. „Je wilt dit,” hijst hij, „je wilt dat ik je hier neuk waar het ontbijt klaarstaat—” Zijn vingers vinden haar clit, trekken cirkeltjes tot haar benen trillen.

„Ah! Ah! Ik—ik—” Helena’s stem stokt, haar lichaam verstijft, haar kut klapt om hem heen terwijl een warme golf haar dijen afloopt. Jason voelt haar samentrekken, voelt zijn eigen orgasme opbouwen als een storm. Hij ramt nog een keer diep, zijn lul klapt, en hij spuit zijn lading heet en dik in haar – een vulsel dat meteen naar buiten sijpelt en over het aanrecht loopt.

Ze blijven hangen, haar borsten kleven tegen het marmer, zijn voorhoofd rust tussen haar schouderbladen. Hun ademhalingen vormen een dubbele geluidsgolf in de stilte. Buiten fluit een vogel, een heldere noot die als een speldenprik door het glas komt. Jason kust haar rug, proeft zout en huid en koffielucht. „Laten we naar boven gaan,” hijgt hij. „Dan vullen we je op de lakens—en daarna vullen we je nog een keer.”

Helena’s lach is een trillend koord van vermoeidheid en honger. „Loop maar voor,” zegt ze. „Ik wil je zaad in mijn slipje voelen glijden terwijl ik je volg.”

Hij trekt zijn broek op, pakt haar hand, en samen slenteren ze de trap op – een spoor van druppels achterlatend op het hout, een vochtige belofte die glinstert in het ochtendlicht.

Trefwoord(en): Cuckold, Harem, Verboden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!