Nichtje Sanne

De zon weerkaatst fel op het water van de Prinsengracht, die vandaag één kolkende massa is van kleur, muziek en bootjes. Het is de dag van de Canal Parade en de sfeer in Amsterdam is uitgelaten. Sanne en haar beste vriendin Karin lopen giechelend over de kade, hun blik zoekend naar de boot van oom Ruud en tante Joyce.

Sanne trekt direct de aandacht. In haar paarse strapless jurkje, dat haar zongebruinde huid prachtig laat uitkomen, en haar donkere krullen die wild om haar gezicht dansen, is ze een verschijning waar menig hoofd voor omdraait.

Karin loopt naast haar, een beetje overweldigd door de drukte, maar Sanne geniet van de blikken en de energie van de stad.

"Daar! De 'Joy of Life'!" roept Sanne, terwijl ze zwaait naar een stevige sloep die vol ligt met hapjes en koelboxen.

Aan boord staat Ruud, een koud biertje in zijn hand en een zonnebril op zijn hoofd. Hij lacht luid om een grap van een van zijn vrienden, maar zodra hij Sanne ziet, verstrakken zijn trekken heel even. Er flitst iets door zijn ogen wat hij snel probeert te maskeren met een nog bredere grijns.

"Kijk ze eens aankomen, de bloemetjes van de dag!" roept hij over het geluid van de voorbijvarende dancemuziek heen. Hij reikt zijn hand uit om Sanne aan boord te helpen. Wanneer haar hand de zijne raakt, voelt ze hoe stevig en warm zijn greep is. Hij trekt haar iets langer naar zich toe dan strikt noodzakelijk is voor de balans.

"Hee ome Ruud," lacht Sanne, terwijl ze hem een zoen op zijn wang geeft. De geur van zonnebrand, de zee en een vleugje van zijn vertrouwde parfum komt haar tegemoet.

Tante Joyce komt aanlopen met een schaal vol Indische hapjes. "Sanne, schat! Wat zie je er prachtig uit. En Karin ook, kom erbij!" De boot is gevuld met vrienden van Ruud en Joyce, allemaal vijftigers die de dag van hun leven hebben. De meiden zijn veruit de jongsten, en Sanne voelt de bewonderende — soms bijna verlangende — blikken van de mannen aan boord.

Maar het zijn vooral de ogen van Ruud die ze voelt branden. Terwijl hij met zijn vrienden praat, dwalen zijn ogen steeds weer af naar de manier waarop haar jurkje haar schouders blootlaat, en hoe ze lacht met haar hoofd achterover.

"Lekker muziekje hè, oom?" vraagt Sanne, terwijl ze zich naast hem aan de reling nestelt. Het bootje deinst zacht op de golven van de

voorbijvarende boten.

"Heerlijk, meid," antwoordt Ruud. Zijn stem klinkt iets lager dan normaal. Hij staat zo dichtbij dat hun armen elkaar bijna raken. "Fijn dat je er bent. Het is een lange dag, maar je kunt vanavond gewoon bij ons blijven slapen, dat weet je hè? Joyce heeft de logeerkamer al klaarstaan."

Sanne kijkt hem aan en ziet een glinstering in zijn ogen die ze niet eerder zo bewust heeft opgemerkt. "Dat is lief," zegt ze zacht. "Ik denk dat ik daar wel gebruik van maak."

De middag vordert en de 'Joy of Life' ligt op een perfecte plek aan de Prinsengracht. De ene na de andere uitbundig versierde boot vaart voorbij. Sanne en Karin hebben de tijd van hun leven; ze staan op het voordek te dansen op de pompende beats die over het water rollen. Sanne’s paarse jurkje deinst mee op het ritme van de muziek en haar vrolijkheid werkt aanstekelijk op de hele groep.

Tante Joyce vult de glazen van de meiden nog eens bij met een ijskoude, lichtroze rosé. "Geniet ervan, meiden! Het is maar één keer per jaar zo'n feest," roept ze lachend boven de muziek uit. De vijftigers op de boot hebben de sfeer er ook goed in zitten; er wordt gezongen, gelachen en geproost met glazen bier en wijn.

Halverwege de middag klinkt er vanaf de kade ineens luid geroep. Het zijn de ouders van Sanne die, gewapend met roze boa’s en zonnebrillen, even polshoogte komen nemen. Ruud manoeuvreert de boot behendig iets dichter naar de kant, zodat ze over de reling even wat handen kunnen schudden en korte verhalen kunnen uitwisselen.

"Wat een drukte hè!" roept Sanne's vader, terwijl hij een biertje aanneemt van Ruud.

"Niet te laat maken hè, San!" vult haar moeder aan met een knipoog.

Sanne leunt over de rand en lacht. "Ik blijf waarschijnlijk bij tante Joyce en oom Ruud slapen vannacht! Dan hoef ik niet meer die hele drukke metro in." Haar ouders knikken instemmend. "Groot gelijk, schat. Veel plezier nog!"

Nadat haar ouders weer in de menigte zijn verdwenen, wordt de sfeer op de boot alleen maar losser. De zon begint langzaam iets lager te staan, wat een gouden gloed over de grachten werpt. De meiden hebben inmiddels hun tweede glas rosé op en de eerste lichte tinteling van de alcohol maakt alles nog net wat grappiger en onbezorgder.

Karin en Sanne zitten nu op de rand van de boot, hun benen bungelend boven het water, terwijl ze de voorbijvarende mensen becommentariëren. Ruud staat achter het roer, af en toe een grapje makend met zijn vrienden, terwijl hij de boot met een ervaren hand in bedwang houdt tussen de deining van de grotere schepen. Het is een typische, zorgeloze Amsterdamse zomerdag waar iedereen simpelweg geniet van het moment en de gezelligheid.

De muziek zwelt aan en een bekende disco-hit galmt over het water. Sanne en Karin staan in het midden van de boot te swingen, hun glazen rosé stevig vastgeklemd. Sanne geniet volop; ze gooit haar haren los en haar paarse jurkje accentueert elke beweging. De mannen op de boot kijken met een mengeling van bewondering en jongensachtige pret toe.

Een van Ruuds vrienden, een vijftiger die al een paar biertjes teveel op heeft, leunt met een grijns tegen Ruud aan bij het roer. Hij knikt onverbloemd richting Sanne. "Potverdorie Ruud," fluistert hij, luid genoeg om boven de beat uit te komen. "Die aangetrouwde nicht van je... als ik twintig jaar jonger was, dan wist ik het wel. Wat een verschijning. Ik zou haar zo doen, hoor."

Ruud schudt zijn hoofd en geeft zijn vriend een vriendschappelijke, maar stevige duw tegen zijn schouder. "Hé, doe eens normaal man, idioot," lacht hij, terwijl hij een slok van zijn eigen bier neemt. "Het is familie, hè. Hou je een beetje in."

Ze lachen het samen weg, de nuchtere Amsterdamse humor voert de boventoon. Sanne heeft de blikken en de opmerking wel half meegekregen, maar ze trekt zich er niets van aan. Ze is opgegroeid in de stad en gewend aan aandacht; ze weet precies hoe ze die met een knipoog en een gevatte opmerking kan pareren zonder dat het ongemakkelijk wordt. Voor haar is het gewoon onderdeel van de feestvreugde.

De rest van de groep is vooral heel hartelijk. Tante Joyce deelt weer een ronde loempia's uit en iedereen vraagt aan de meiden hoe het op hun studie of werk gaat. Het is die typische, warme sfeer waar Amsterdamse gezelligheid en Indische gastvrijheid samensmelten. De zon zakt inmiddels achter de gevels van de grachtenpanden, wat de hele middag een dromerig randje geeft.

Naarmate de schemering over de stad valt, meert Ruud de boot behendig aan. De groep stapt luidruchtig en vrolijk de kade op, midden in het hart van de Jordaan. De geur van frituur en de klanken van smartlappen komen hen tegemoet uit de openstaande deuren van de bruine kroegen.

Ze strijken neer in een café van goede bekenden van Ruud en Joyce. Binnen hangt de lucht vol rook (al mag het eigenlijk niet) en de muren hangen vol met zwart-wit foto’s van het oude Amsterdam. Sanne en Karin staan bij de bar, terwijl de groep vijftigers alweer een ronde bestelt. Karin kijkt af en toe op haar telefoon.

"San, de rest van de meiden staat al bij de Melkweg," zegt Karin, terwijl ze over het lawaai heen schreeuwt. "Ga je nog mee naar dat feest?"

Sanne kijkt om zich heen. De sfeer in de kroeg is ongeëvenaard; iedereen zingt mee met een kraker van Hazes en ze voelt zich hier, tussen deze vertrouwde mensen, eigenlijk veel meer op haar gemak. De rosé is inmiddels ingewisseld voor een lekker koud biertje. "Weet je, Kaar... ik blijf hier. Ik ben eigenlijk wel klaar met dat gedans in de rij. Ik ga morgenochtend wel rustig vanuit de Jordaan naar huis."

Karin knikt, geeft haar een dikke knuffel en verdwijnt in de menigte op weg naar haar eigen vriendengroep.

Niet veel later tikt tante Joyce op Sanne's schouder. "Schat, ik ga afsluiten. Ik moet morgen om zeven uur op de afdeling staan in het ziekenhuis. De zorg wacht niet, hè?" Ze geeft Sanne een kus en kijkt dan naar Ruud, die aan de andere kant van de tafel luidkeels een refrein meezingt. "Laat je oom het niet te bont maken, oké? Jullie hebben de sleutel?"

Sanne lacht en zwaait haar tante uit. Nu is de dynamiek aan de tafel veranderd. De groep vrienden wordt kleiner, de gesprekken worden luidruchtiger en de stoel naast Sanne is ineens vrij.

In de volle, warme kroeg voelt Sanne zich onoverwinnelijk. De breuk met haar ex ligt achter haar en de vrijheid smaakt zoet, net als de rosé en het bier. Ze lacht om de flauwe grappen van de mannen aan de bar en geniet van de bewonderende blikken; het is de bevestiging die ze even nodig had.

Ruud staat een beetje aan de zijkant, zijn rug tegen de houten lambrisering, en houdt de boel met een scherp oog in de gaten. Voor hem blijft ze ergens altijd dat kleine meisje dat hij heeft zien opgroeien, maar de vrouw die nu voor hem staat is onmiskenbaar volwassen.

"Alles goed, San? Heb je geen last van die gasten daar?" vraagt hij als hij even naast haar komt staan. Hij legt een vaderlijke hand op haar schouder, een gebaar van pure zorgzaamheid.

Sanne straalt. "Nee hoor, oom Ruud. Ik heb het prima naar mijn zin. Ik kan ze wel hebben," lacht ze. Ze draait zich om en slaat spontaan haar armen om hem heen voor een stevige knuffel. "Bedankt dat we mee mochten op de boot, het was echt wat ik nodig had."

Ruud beantwoordt de knuffel. Terwijl ze tegen hem aan leunt, voelt hij de zachtheid van haar lichaam en de warmte van haar huid onder zijn armen. Hij ruikt haar parfum, vermengd met de geur van de zomeravond. Het is een moment waarin de vertrouwdheid van vroeger botst met de realiteit van het nu.

Even later, wanneer een volkslied uit de speakers knalt en de hele kroeg in beweging komt, begint Sanne uitgelaten mee te deinen. In de drukte van de kleine kroeg staat ze met haar rug naar hem toe en terwijl ze danst, raakt haar kont af en toe zijn benen. Ruud blijft stokstijf staan. Zijn hartslag versnelt en hij voelt een spanning die hij niet direct kan plaatsen, maar hij houdt zich vast aan zijn rol als de stabiele, zorgzame oom. Hij lacht mee, drinkt zijn glas leeg en waakt over haar als een trouwe beschermheer, ook al branden zijn handen om haar vast te pakken.

De koele nachtlucht van de Jordaan werkt verfrissend na de benauwde hitte van de kroeg. De straatjes zijn inmiddels stil, op het verre geluid van een laatste feestvierder na. Sanne loopt dicht tegen Ruud aan en haakt haar arm stevig in de zijne. Haar stappen zijn een klein beetje onvast, en de rosé heeft een zachte, dromerige gloed over haar humeur geworpen.

"Echt Ruud... dit was de beste dag in tijden," fluistert ze, terwijl ze haar hoofd even tegen zijn schouder laat rusten. "Ik voel me sinds die breuk eindelijk weer een beetje mezelf."

Ruud glimlacht omlaag naar haar. Hij geniet van de wandeling, van de rust en van het feit dat zij zich zo veilig bij hem voelt. "Fijn om te horen, San. Je verdient het ook om weer te lachen."

Plotseling blijft ze staan en draait ze zich naar hem toe. "Je bent echt een lieverd," zegt ze emotioneel, zoals ze dat alleen kan als ze een paar drankjes op heeft. Ze slaat haar armen om zijn nek voor een onverwachte, onstuimige knuffel. Door de plotselinge beweging en de alcohol verliezen ze allebei even hun evenwicht. Ze wankelen een paar stappen opzij tot ze met een zachte plof tegen de bakstenen muur van een grachtenpand aan komen te staan.

Ruud zet zijn handen reflexmatig tegen de muur om haar op te vangen, waardoor hij haar als het ware omsluit. Sanne lacht om hun onhandigheid en komt omhoog om hem een dankbare kus op zijn wang te geven. Maar precies op dat moment draait Ruud zijn hoofd en, in de verwarring van de lach en de drank, belandt haar mond vol op de zijne.

De kus duurt een fractie van een seconde te lang om puur toeval te lijken. Het is zacht, warm en proeft naar de avond die ze achter de rug hebben.

Verschrikt trekken ze zich tegelijkertijd terug. Sanne begint hard te giechelen. "Oeps! Mis gegokt!" lacht ze, terwijl ze een hand voor haar mond slaat. Ruud lacht mee, al voelt hij de adrenaline door zijn lijf gieren en zijn hart in zijn keel bonken. "Kom op, jij moet echt je mandje in," zegt hij met een licht schorre stem.

De rest van de wandeling verloopt in een jolige, maar tikkeltje geladen sfeer. Eenmaal binnen in het sfeervolle appartement in de Jordaan wijst Ruud haar de weg. "Slaap lekker, San. De handdoeken liggen op het voeteneind."

Sanne geeft hem nog een snelle zwaai en verdwijnt de logeerkamer in. Terwijl zij de deur achter zich dichtdoet en zich op het bed laat vallen, blijft Ruud nog even in de gang staan, diep ademhalend, starend naar de deur waarachter zijn aangetrouwde nichtje net is verdwenen.

De zon schijnt door de kieren van de gordijnen in de grote slaapkamer wanneer Ruud langzaam bij bewustzijn komt. Hij hoort de voordeur in de verte dichtvallen; dat moet Joyce zijn die naar haar vroege dienst in het ziekenhuis vertrekt. Hij draait zich nog een keer om en dommelt weer weg, de loomheid van de drank van gisteravond nog in zijn ledematen.

Plotseling voelt hij het matras naast zich inveren. Hij doet zijn ogen open en schrikt even, maar dan ziet hij twee grote, bruine ogen die hem lachend aankijken. Sanne ligt op haar zij op de plek waar Joyce zojuist nog lag, haar kin op haar handen. Ze ziet er fris uit voor iemand die gisteravond flink heeft doorgehaald, haar donkere haar warrig over het kussen verspreid.

"Goeiemorgen, schone slaper," fluistert ze met een ondeugende twinkeling in haar ogen. Ze begint zachtjes te lachen om zijn verbaasde gezicht. "Ik dacht, ik kom je even gedag zeggen voordat ik ga douchen en naar Amsterdam-Oost vertrek."

Ruud wrijft de slaap uit zijn ogen en moet onwillekeurig glimlachen. "Hè? Ben je nu al wakker? Moet je niet eerst wat eten, San?"

"Nee joh, ik heb nog geen honger," zegt ze, terwijl ze zich iets comfortabeler nestelt. Ze beginnen wat te kletsen over de dag van gisteren, over de boot en hoe hard ze hebben gelachen om de dronken vrienden van Ruud. De sfeer is ongedwongen en intiem, zoals het vroeger ook vaak was.

"Weet je nog," zegt Sanne plotseling, "dat ik hier vroeger altijd logeerde en dat ik dan 's ochtends bij jullie naar binnen rende? Dan sprong ik bovenop je om je wakker te maken."

Ruud lacht bij de herinnering. "Ja, dat weet ik nog wel. Je was een ongeleid projectiel."

"Zal ik kijken of ik het nog kan?" vraagt ze plagend. Voordat Ruud kan protesteren, gooit Sanne de dekens aan de kant en klautert ze bovenop hem, precies zoals ze dat als klein meisje deed. Maar Sanne is geen klein meisje meer. Hij voelt haar gewicht op zijn borst en haar knieën aan weerszijden van zijn heupen. De dunne stof van haar slaapshirt en de warmte van haar lichaam zorgen ervoor dat de lucht in de kamer plotseling een stuk zwaarder lijkt te worden.

Ze kijkt hem triomfantelijk aan, haar gezicht slechts centimeters van het zijne. "Oom Ruud, wakker worden!" roept ze vrolijk, terwijl ze hem speels heen en weer schudt.

Ruud kijkt omhoog naar haar stralende lach, maar zijn eigen glimlach voelt wat ongemakkelijker dan voorheen. De herinnering aan de kus bij de muur van gisteravond flitst weer door zijn hoofd.

De lucht in de slaapkamer verandert op slag. Wat begon als een speelse knipoog naar vroeger, krijgt een zware, elektrische lading. Sanne zit met haar benen aan weerszijden van zijn heupen en terwijl ze lachend heen en weer wiegt, is de fysieke sensatie onmogelijk te negeren. Door de dunne stof van hun kleding heen voelt ze hoe Ruud op haar reageert; hij wordt hard tegen haar aan.

De lach op Sanne’s gezicht vervaagt langzaam en maakt plaats voor een geconcentreerde, bijna dromerige blik. In plaats van op te staan, laat ze haar gewicht rusten en begint ze heel langzaam en bewust haar bekken tegen het zijne te bewegen. Het is geen onhandig gestoei meer; het is een ritmisch, zoekend wrijven dat de spanning tot het kookpunt brengt.

Ruud houdt zijn adem in. Zijn handen, die eerst nog onzeker aan haar zijden rustten, grijpen nu instinctief haar heupen vast om haar bewegingen te sturen. De grens tussen 'oom' en 'man' is in deze stilte volledig vervaagd. Het enige wat telt is de warmte van haar lichaam en de onmiskenbare frictie die door merg en been gaat.

"Sanne..." perst hij er schor uit, meer als een zucht dan als een waarschuwing.

Ze reageert niet met woorden, maar bijt zachtjes op haar onderlip terwijl ze haar bewegingen intensiveert. De herinnering aan de kus van gisteravond hangt als een onuitgesproken belofte tussen hen in. Het verbodene van de situatie maakt het verlangen alleen maar heviger. De kamer is doodstil, op hun zwaarder wordende ademhaling na.

"Weet je nog dat ik vroeger altijd riep dat ik later met je wilde trouwen?" vraagt Sanne plotseling. Ze kijkt hem recht aan, haar ogen ondeugend en uitdagend tegelijk. Ruud lacht, een diep en een beetje hees geluid. "Ja, dat weet ik nog wel. Je was een vastberaden klein ding." Ze lachen allebei kort, een bevestiging van de band die er altijd is geweest, maar die nu een heel andere vorm aanneemt.

Dan verandert de sfeer. Sanne pakt Ruuds grote, warme handen vast en stuurt ze heel bewust naar haar lichaam. Ze schuift ze onder de rand van haar dunne shirt, omhoog, totdat ze haar zachte borsten omsluiten. Ruud voelt zijn hart in zijn keel bonken; het voelt alsof hij een grens overgaat waar geen weg terug meer van is. "God, Sanne," stamelt hij, "je bent echt een prachtige vrouw geworden." Hij wordt nu echt gek van verlangen; de combinatie van haar jonge, stevige lichaam en de vertrouwde sfeer is bijna teveel.

Snel en koortsachtig ontdoen ze zich van de rest van hun kleding. De speelsheid maakt plaats voor een rauwe, volwassen nieuwsgierigheid. Wanneer ze daar eindelijk naakt tegenover elkaar liggen, dwalen Sanne's ogen naar beneden. Ze schrikt even zichtbaar als ze zijn grote, stijve lul ziet. "Zo oom Ruud..." fluistert ze, terwijl ze even met haar ogen knippert, "dat is wel even wat anders dan ik gewend ben."

Ruud ziet haar verbazing en trekt haar zachtjes tegen zich aan, huid op huid. "Schrik je echt?" vraagt hij zacht. Sanne schudt haar hoofd met een kleine glimlach en begint hem met een mengeling van ontzag en verlangen te strelen. "Nee, maar het maakt het wel heel spannend."

Sanne reageert niet met woorden op zijn verbazing, maar laat zich langzaam naar beneden glijden. Terwijl ze haar donkere lokken met één hand uit haar gezicht strijkt, neemt ze hem vol overgave in haar mond. De sensatie is zo direct en intens dat Ruud zijn rug kromt en zijn handen in de lakens grijpt.

"Fuck, Sanne..." perst hij eruit, zijn stem rauw van de plotselinge schok. Hij had veel verwacht, maar deze doortastendheid overrompelt hem volledig.

Sanne kijkt even op, een ondeugende glimlach om haar lippen terwijl ze hem blijft plagen. Ze geniet zichtbaar van zijn reactie. Terwijl ze hem vakkundig pijpt, laat ze haar andere hand naar beneden glijden om met zijn grote, zware ballen te spelen. De combinatie van de warme vochtigheid en de zachte aanraking eronder brengt Ruud tot aan de rand van zijn beheersing.

"Je doet het... je doet het echt verdomd lekker," kreunt hij, terwijl hij zijn vingers in haar haar laat glijden om haar ritme te volgen. De adrenaline giert door zijn lijf. De kleine meid van vroeger is nergens meer te bekennen; voor hem ligt een vrouw die precies weet wat ze wil en hoe ze hem tot waanzin kan drijven.

Na een paar minuten houdt hij het niet meer uit. De spanning in zijn onderlichaam is zo groot dat hij haar zachtjes bij haar schouders omhoog trekt. Hij kijkt haar diep in de ogen, zijn ademhaling zwaar en gejaagd.

"San... ik hou het niet meer," fluistert hij hees. "Mag ik... mag ik mijn grote lul nu in je steken?"

Sanne kijkt hem uitdagend aan, haar wangen licht blozend en haar ogen glinsterend van het verlangen.

Sanne ligt met haar rug op het grote bed en spreidt haar benen wijd omhoog, terwijl ze haar enkels bijna in haar knieholtes trekt om hem alle ruimte te geven. Met beide handen pakt ze zijn dikke, kloppende lul vast en zet de eikel precies voor haar vochtige opening. Ze kijkt hem recht in zijn ogen aan, een blik vol overgave en ondeugendheid.

"Kom maar, oompie," fluistert ze uitdagend.

Ruud aarzelt niet langer. Gedreven door een ongekende geilheid zet hij aan en duwt hij in één vloeiende beweging tot de helft bij haar naar binnen. De plotselinge vulling is zo intens dat Sanne haar hoofd achterover gooit en een harde, rauwe kreun slaakt die door de stille slaapkamer echoot. De strakheid en de warmte van haar lichaam om zijn grote lul heen zorgen ervoor dat Ruud even moet stoppen om niet direct te komen.

"God, wat ben je lekker nauw," perst hij er tussen zijn tanden uit, terwijl hij op zijn ellebogen boven haar steunt.

Heel langzaam begint hij het ritme op te bouwen. Bij elke stoot glijdt hij een klein stukje dieper, totdat hij volledig tegen haar aan komt en hun lichamen met een zacht geluid tegen elkaar aan slaan. Sanne klemt haar benen stevig om zijn middel en haar nagels graven zich in zijn rug. Ze beweegt instinctief met hem mee, haar bekken omhoog duwend om elke centimeter van hem te voelen.

De verboden spanning van de situatie, de herinneringen aan vroeger en de rauwe fysieke aantrekkingskracht van nu smelten samen in een explosieve cocktail. Ruud is volledig de kluts kwijt van geilheid; hij ziet alleen nog maar haar genietende gezicht en voelt hoe zij hem steeds steviger omklemt.

Ruud trekt zich langzaam uit haar terug, wat een hoorbare zucht van gemis bij Sanne ontlokt. "Draai je om," beveelt hij met een stem die diep en schor is van verlangen. Sanne aarzelt geen seconde; ze geniet van de autoriteit in zijn stem. Ze draait zich om op haar handen en knieën, haar achterwerk uitnodigend omhoog gestoken in de richting van het hoofdeinde.

Vanaf deze positie heeft Ruud een adembenemend uitzicht op haar rondingen en de tatoeage op haar schouder die zachtjes meebeweegt met haar ademhaling. Hij knielt achter haar en pakt haar heupen stevig vast. "Kijk eens naar jezelf, San," fluistert hij, terwijl hij haar rug naar beneden duwt zodat haar kont nog verder omhoog komt.

Hij zet zijn grote lul weer aan de poort en glijdt in één krachtige stoot volledig bij haar naar binnen. Sanne slaat haar armen plat op het laken en laat haar hoofd zakken, terwijl ze een lange, trillende kreun slaakt. Deze hoek zorgt ervoor dat hij haar nog dieper raakt dan voorheen.

Ruud begint een dwingend ritme, waarbij zijn handen van haar heupen naar haar haren glijden. Hij trekt haar hoofd zachtjes naar achteren zodat hij haar nek kan kussen terwijl hij haar van achteren neemt. De rauwe passie in de kamer is nu op zijn kookpunt; het geluid van hun lichamen die tegen elkaar slaan mengt zich met hun zware ademhaling.

"Oompie... ja, precies daar..." brengt Sanne er hijgend uit. Ze geniet van de kracht waarmee hij haar bezit en de manier waarop de hele kamer om hen heen lijkt te verdwijnen.

Ruud trekt zich met een krachtige beweging uit haar terug. Hij gaat rechtop op zijn knieën zitten en trekt Sanne zachtjes naar achteren, zodat ze met haar rug tegen zijn borst komt te zitten. "Nog niet klaar," gromt hij hees.

Hij leunt achterover op zijn hielen en Sanne begrijpt instinctief wat hij wil. Ze draait zich op haar knieën tussen zijn benen en pakt zijn grote, glanzende lul weer vast. Zonder aarzelen neemt ze hem weer diep in haar mond, terwijl ze hem met grote ogen aankijkt. Ruud kreunt en grijpt haar haren vast, genietend van de warme sensatie en de aanblik van haar die hem zo vakkundig verwent na de intense stoten van zojuist. "God, San... je bent echt een natuurtalent," stamelt hij.

Na een paar minuten van dit zinderende tussenspel trekt hij haar weer omhoog. "Kom hier," zegt hij, terwijl hij op de rand van het bed gaat zitten met zijn voeten op de grond. Hij trekt Sanne op zijn schoot, met haar gezicht naar hem toe. Ze slaat haar benen stevig om zijn middel en laat zich langzaam zakken, totdat hij weer volledig in haar verdwijnt.

In deze positie zitten ze buik tegen buik, hun gezichten slechts millimeters van elkaar verwijderd. Sanne legt haar handen in zijn nek en begint ritmisch op en neer te bewegen, terwijl ze hem diep in de ogen kijkt. De tederheid van de omhelzing botst prachtig met de rauwe passie van hun lichamen die beneden versmelten.

"Dit is het lekkerste wat ik ooit heb gevoeld," fluistert Sanne in zijn oor, terwijl ze haar tempo verhoogt. Ruud houdt haar stevig bij haar billen vast en helpt haar met het ritme, terwijl hij haar vol op de mond zoent. De spanning bouwt zich nu razendsnel op naar een onvermijdelijk hoogtepunt.

De spanning bereikt het absolute kookpunt. Sanne beweegt steeds sneller op zijn schoot, haar ademhaling kort en schokkerig terwijl ze haar nagels in zijn schouders zet. Ruud voelt de druk in zijn onderlichaam onhoudbaar worden. Hij pakt haar bij haar heupen en tilt haar gecontroleerd van zich af, terwijl hij haar met een schorre stem vraagt om voor hem neer te knielen.

Hij gaat op de rand van het bed zitten, zijn ademhaling zwaar en zijn hele lichaam gespannen. Sanne kijkt hem met een mengeling van trots en verlangen aan terwijl ze op haar knieën tussen zijn benen plaatsneemt. Ze begint hem met snelle, kundige bewegingen van haar hand naar de laatste ontlading te helpen.

"Kijk naar me, San," perst Ruud eruit.

Met een laatste, diepe kreun komt de ontlading. In krachtige stralen spuit hij zijn zaad over haar heen, waarbij het op haar borsten en haar buik belandt. De warme vloeistof glinstert op haar zongebruinde huid, precies op de plek waar haar paarse jurkje die ochtend nog zat. Sanne lacht zachtjes, een beetje buiten adem, en strijkt met haar vinger over haar huid om het te bewonderen.

"Dat was... intens, oompie," fluistert ze, terwijl ze naar hem opkijkt met een blik die verraadt dat ze van elke seconde heeft genoten.

Ruud leunt achterover op zijn handen, zijn hartslag nog bonzend in zijn keel. De stilte in de kamer keert langzaam terug, maar de lucht is voorgoed veranderd. Ze delen nu een geheim dat voor altijd van hen samen zal zijn, verborgen in de hartslag van de Jordaan.

De adrenaline zakt langzaam weg en maakt plaats voor de serene stilte van de Amsterdamse ochtend. Sanne pakt een handdoek en veegt zichzelf behoedzaam schoon, terwijl Ruud haar vanaf de rand van het bed gadeslaat, nog steeds een beetje bedwelmd door wat er zojuist is gebeurd.

"Wat doen we met tante Joyce?" vraagt Sanne plotseling, terwijl ze haar shirt weer over haar hoofd trekt. Haar stem is weer nuchter, maar haar ogen twinkelen nog.

Ruud haalt diep adem en strijkt over zijn kale hoofd. "Niets, San. Dit is van ons. Joyce mag dit nooit weten, dat zou haar hart breken. We doen gewoon alsof er een heel gezellige, maar onschuldige ochtend is geweest."

Sanne knikt begrijpelijk. "Helemaal mee eens. Ze is een schat, en ik wil haar ook niet kwijt als tante." Ze loopt naar hem toe en geeft hem een zachte, bijna vriendschappelijke kus op zijn voorhoofd. "Dankjewel voor de 'gastvrijheid', oompie. Dit was echt de beste manier om mijn single-leven te vieren."

Ze pakt haar tas en begint haar spullen te verzamelen. Terwijl ze zich in de gang van het appartement klaarmaakt om te vertrekken, kijkt ze nog één keer om naar de slaapkamer waar de geur van hun passie nog in de lucht hangt. "Ik app je wel als ik veilig in Oost ben. En wees een beetje lief voor Joyce vanavond, oké?"

Ruud lacht en loopt met haar mee naar de deur. "Komt goed, meid. Doe voorzichtig in de tram."

Met een laatste knipoog verdwijnt Sanne in het trappenhuis. Ruud luistert naar het geluid van haar wegstervende voetstappen en de voordeur die beneden in het slot valt. Hij loopt naar het raam en ziet haar even later op straat verschijnen, haar paarse jurkje een felle kleurvlek tegen de grijze gevels van de Jordaan. Ze loopt met een lichte vering in haar stap, een vrouw van 24 die een geheim met zich meedraagt dat de Amsterdamse grachten nooit zullen verklappen.

Toen de rust volledig was teruggekeerd, begon Ruud met het verschonen van de lakens, terwijl de herinnering aan haar warme huid nog in zijn vingertoppen brandde.

Trefwoord(en): Indisch, Neuken, Nicht, Oom, Pijpen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!