Gevraagd Voor Een Fotoshoot

Mijn telefoon trilde zacht op de salontafel. Ik keek even opzij, zag zijn naam oplichten en voelde meteen een vertrouwd glimlachje opkomen. Lucas. We hadden elkaar al een jaar niet meer gezien, maar het contact was nooit helemaal stilgevallen. Af en toe een meme, een stom verhaal over zijn opleiding, een vraag hoe het met mij ging. Hij was de jongen met wie ik tijdens de lessen altijd kon lachen, die me altijd een beetje beter leek te begrijpen dan de rest van de klas.

Ik opende het appje.

Lucas: Hey! Heb je zin om mee te doen aan een shoot voor mijn portfolio? Ik heb nog één model nodig voor een serie. Jij zou perfect zijn.

Ik aarzelde geen seconde. Het klonk leuk. Iets creatiefs, iets anders dan mijn dagelijkse routine.

Ik: Ja leuk! Wanneer en waar?

Zijn antwoord kwam snel, met een paar data en een locatie. Ik antwoordde meteen dat ik die donderdag kon. We wisselden nog wat enthousiaste berichtjes uit over hoe lang het geleden was, hoe druk hij het had met zijn fotografie-opleiding, en ik voelde die oude, makkelijke vibe weer terugkomen. Alsof we gisteren nog naast elkaar in de klas hadden gezeten.

Toen kwam het volgende appje.

Lucas: Moet je wel even zeggen… het thema van de shoot is naakt. Artistiek, geen porno of zo. Ik snap het als je dat niet ziet zitten. Het gaat alleen maar om je bovenlijf.

Ik staarde naar het scherm. Mijn duim bleef boven het toetsenbord hangen.

Naakt.

Het woord voelde zwaar, alsof het meer ruimte innam dan de letters op zich. Ik slikte. Mijn blik gleed even naar de foto die hij had meegestuurd als referentie. Een donkere, industriële ruimte, een vrouw die halfnaakt over een tafel leunde, het licht dat zacht over haar huid speelde, haar rug licht gebogen, haar gezicht over haar schouder naar de camera kijkend. Het zag er mooi uit.

Ik voelde een warme blos naar mijn wangen stijgen. Mijn hart klopte ineens harder. Niet alleen van schrik, maar ook van iets anders. Iets wat ik niet meteen een naam wilde geven.

Mijn vriend… hij zou dit absoluut niet leuk vinden. Dat wist ik meteen. Hij was nooit jaloers geweest op Lucas, hij wist dat we gewoon vrienden waren, maar naakt poseren voor een ander, al was het een oude klasgenoot? Dat was andere koek.

Ik legde mijn telefoon even neer en staarde naar de muur. Mijn vingers gleden onbewust over mijn bovenarm, over de lichte sproetjes die daar ook zaten. Zou ik dat durven? Zou ik mezelf zo blootgeven, voor een camera?

Ik pakte mijn telefoon weer op en typte langzaam.

Ik: Oké… dat is wel even wat. Ik overleg het met mijn vriend en kom erop terug. Is dat oké?

Zijn antwoord kwam vrijwel direct.

Lucas: Natuurlijk. Neem je tijd. Geen druk.

Ik legde de telefoon weg, maar het gevoel bleef hangen. Een lichte onrust in mijn buik. Een sprankje opwinding dat ik probeerde te negeren. De foto van die vrouw bleef voor mijn ogen zweven.

Ik staarde nog een paar seconden naar mijn telefoon, toen nam ik een besluit. Dit voelde te belangrijk om alleen via appjes af te handelen. Ik belde hem.

Hij nam al na twee keer overgaan op. Zijn stem klonk vrolijk, zoals altijd.

„Hey schat, wat is er?“

Ik haalde diep adem. „Lucas vroeg of ik model wil staan voor een shoot. Voor zijn portfolio.“

„Leuk! Wanneer?“

„Donderdag. Maar… het is een shoot waar in met naakt bovenlijf op de foto kom.“

Het bleef even stil aan de andere kant. Toen kwam het, kort en hard: „Nee. Absoluut niet.“

„Het is artistiek, hoor. Geen vieze toestanden. Gewoon… normaal naakt.“

„Nee, lieverd. Ik wil niet dat een andere kerel jou naakt ziet. Punt uit.“

Zijn toon was resoluut, geen ruimte voor discussie. Alsof het al beslist was. Ik voelde een scherpe irritatie opkomen, warm en onverwacht.

„Het is mijn lichaam, weet je,“ zei ik, zachter dan ik eigenlijk wilde. „Ik mag toch zelf beslissen wat ik ermee doe?“

„Natuurlijk mag je dat. Maar ik ben je vriend. Dit gaat ons allebei aan.“

Het gesprek duurde nog geen twee minuten. Hij bleef kortaf, ik werd steeds korter terug. Uiteindelijk hing ik op met een naar gevoel in mijn maag. Niet omdat ik me schuldig voelde, maar omdat ik het niet eens was met hem. Helemaal niet.

Ik zat een paar minuten stil op de bank, mijn duim zwevend boven Lucas’ chat. Mijn hart klopte al sneller, een mengeling van zenuwen en iets anders, iets wat ik al lang niet meer gevoeld had.

Ik: Hey, ik heb het met mijn vriend besproken. Ik doe het. Donderdag is goed.

Ik verstuurde het voordat ik me kon bedenken. Meteen daarna bonsde mijn hart zo hard dat ik het in mijn keel voelde. Mijn wangen werden warm. Ik legde de telefoon weg en ademde langzaam uit, maar de spanning bleef. Een lichte rilling trok over mijn rug toen ik weer aan die foto dacht. Aan hoe die vrouw daar stond, half naakt en aan hoe het licht over haar huid viel.

Die avond kwam de storm.

Hij begon rustig, maar al snel werd het hard. Hij herhaalde dezelfde argumenten: vertrouwen, respect, „wat zouden anderen denken“. Ik gooide er alles tegenaan wat ik al uren had zitten broeden: dat het mijn keuze was, dat ik me niet wilde laten controleren, dat het kunst was en geen verraad. Mijn stem werd luider, de zijne ook. Er vielen woorden die we allebei niet meenden, maar die toch pijn deden.

Uiteindelijk zakte hij achterover op de bank, wreef over zijn gezicht en zuchtte diep.

„Oké… doe het dan maar. Als jij het zo graag wilt.“

Zijn stem klonk verslagen. Geen toestemming, meer een gelaten overgave. Ik knikte alleen maar, zonder triomf te voelen. Meer een soort rustige vastberadenheid.

Later die avond, toen hij al in bed lag, lag ik nog wakker. Mijn huid voelde vreemd gevoelig, alsof hij al anticipeerde op de lens en op Lucas’ ogen die me zouden bekijken zoals hij nog nooit iemand had bekeken.

De dagen kropen voorbij. Iedere ochtend werd ik wakker met een vreemd, kriebelend gevoel in mijn buik. Donderdag leek eerst nog ver weg, maar hoe dichterbij het kwam, hoe harder mijn hart begon te slaan. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaker in de spiegel keek dan normaal. Dat ik mijn huid insmeerde met lotion, dat ik mijn krullen extra zorgvuldig borstelde. Alsof ik me alvast voorbereidde.

Toen het eindelijk donderdag was, stond ik om kwart voor twee voor het kleine, onopvallende gebouw in een smalle steeg in de binnenstad. Het zag er bijna verlaten uit. Geen drukte, geen studenten die in en uit liepen. Alleen een bordje bij de deur dat aangaf dat het vandaag een “studio-only” dag was.

Ik duwde de deur open. Lucas stond al in de hal te wachten. Hij droeg een zwarte hoodie en een versleten spijkerbroek, zijn camera hing om zijn nek. Zijn gezicht lichtte op toen hij me zag.

„Hey! Je bent er,” zei hij met die bekende, geruststellende glimlach. Hij omhelsde me kort, zoals altijd. Vriendelijk. Toch voelde ik mijn wangen warm worden.

„Ja… ik ben er,” antwoordde ik, en mijn stem klonk iets hoger dan normaal.

Hij leidde me naar binnen terwijl hij rustig uitlegde: „Vandaag mogen alleen de studio’s gebruikt worden, dus we hebben het rijk alleen. Ik heb er eentje gereserveerd helemaal boven. Het licht is daar geweldig voor wat ik in gedachten heb.”

We liepen de trap op. Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat hij het kon horen. Boven aangekomen opende hij een zware deur naar een ruime studio. Hoge ramen met diffuus licht, kale bakstenen muren, een grote donkere tafel in het midden. Het zag er ongeveer net zo uit als op de referentie-foto die hij me had gestuurd.

Lucas zette zijn tas neer en draaide zich naar me toe. Hij was professioneel, maar ik zag een lichte opwinding in zijn ogen.

„Oké, dit is het plan. Ik wil een pinhole-foto maken. Dat is een heel langzame, analoge techniek. Geen lens, alleen een klein gaatje. Daardoor krijg je een heel zacht, bijna schilderachtig beeld. Ik wil je rug fotograferen terwijl je op die tafel zit, licht voorovergebogen, handen op het blad. Je mag je onderbroek aanhouden, dat is geen probleem. De focus ligt op je rug, je schouders, de lijn van je ruggengraat en hoe het licht daarop valt.”

Hij keek me even aan, serieus nu. „Voel je je daar oké bij?”

Ik slikte. Mijn mond was droog. Het idee dat ik zo goed als naakt voor hem zou zitten, dat hij me zo zou bekijken… Het voelde ineens heel echt. Maar ergens, diep vanbinnen, was er ook dat vreemde, tintelende gevoel.

„Ja,” zei ik, zachter dan ik wilde. „Ik ben er klaar voor.”

Lucas knikte en begon zijn spullen uit te pakken: een oude houten pinhole-camera, statief, een paar reflectieschermen. Terwijl hij bezig was, trok ik langzaam mijn trui over mijn hoofd. Mijn vingers trilden licht toen ik mijn broek uitdeed. Ik hield alleen mijn zwarte slipje aan. De koude studio-lucht gleed over mijn blote huid. Mijn tepels werden hard van de temperatuur en de zenuwen.

Ik sloeg mijn armen even om mezelf heen, voelde de sproetjes op mijn schouders, het lichte kippenvel op mijn armen. Mijn rossig-bruine krullen vielen over mijn rug.

Lucas keek op. Even bleef het stil. Zijn blik gleed over me heen, niet wellustig, maar aandachtig, als een kunstenaar die zijn onderwerp bestudeert. Toch voelde ik die blik overal.

„Je ziet er… mooi uit,” zei hij zacht. „Zullen we beginnen?”

Ik knikte, liep naar de tafel en klom erop. Het hout was koel onder mijn dijen. Ik draaide mijn rug naar hem toe, plaatste mijn handen op het tafelblad en boog licht voorover, precies zoals hij had beschreven. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik voelde zijn ogen op mijn naakte rug, op de curve van mijn ruggengraat, op de schaduwen die het licht over mijn huid wierp.

Ik zat daar op de tafel, naakt op mijn zwarte slipje na, mijn rug naar hem toe. De stilte in de studio was bijna tastbaar. Ik hoorde alleen het zachte geritsel van zijn bewegingen en mijn eigen hartslag in mijn oren.

„Oké, eerste pinhole,” zei Lucas zacht. „Blijf precies zo zitten. Niet bewegen.”

Ik hield mijn adem in. Het duurde lang, die pinhole-techniek had geduld nodig. Minutenlang zat ik daar, blootgesteld, terwijl het licht langzaam over mijn rug gleed. Ik voelde een zachte bries van wind over mijn lichaam glijden. Toch merkte ik dat het kippenvel dat niet alleen van de kou kwam.

Eindelijk hoorde ik hem ontspannen. „Goed. Die is binnen.”

Hij zette de houten camera weg en pakte zijn digitale spiegelreflex. Het klikken begon. Snel, precies, professioneel. „Probeer je schouders iets meer te ontspannen… ja, zo. Kin iets naar links.”

Daarna vroeg hij om een andere houding. Ik draaide me een kwartslag, één hand op de tafel, de andere losjes op mijn dij. Borst iets naar voren. Rug hol getrokken. Hij liep om me heen, hurkte, stond weer op. Het klikken ging door. Iedere keer dat de sluiter viel, voelde ik zijn blik over mijn huid glijden. Niet op een vieze manier, maar aandachtig. Alsof hij ieder detail in zich opnam.

Na een stuk of tien foto’s legde hij de camera neer. „Wil je zien wat we hebben?”

Ik knikte en liet me van de tafel glijden. Mijn benen voelden een beetje wiebelig. Ik liep naar hem toe en ging dicht naast hem staan, schouder aan schouder, om mee te kijken op het kleine schermpje.

Onze armen raakten elkaar. Mijn linkerborst drukte zacht tegen de zijkant van zijn zwarte hoodie. De stof was warm van zijn lichaam. Ik voelde hoe mijn tepel hard werd tegen de dunne laag textiel en een scherpe, onverwachte tinteling schoot door me heen. Warmte kroop omhoog naar mijn wangen. Ik deed geen stap terug.

Lucas scrolde langzaam door de foto’s. Zijn adem was dichtbij. Op het scherm zag ik mezelf: bleek, sproetig, krullend haar dat over mijn schouders viel, de zachte schaduwen langs mijn ruggengraat, de ronding van mijn billen onder het zwarte slipje.

„Je ziet er echt goed uit,” mompelde hij. Zijn stem klonk een beetje lager dan normaal.

Ik staarde naar de beelden en voelde diezelfde warmte lager in mijn buik. Voor ik het wist, flapte ik het eruit, zacht maar duidelijk:

„Leidt dat onderbroekje niet af? Ik wil het best uitdoen, hoor… als je denkt dat het beter is voor de foto’s.”

Even was het stil.

Lucas keek opzij, recht in mijn ogen. Een fractie van een seconde hield zijn blik de mijne vast. Ik zag iets flitsen, verrassing, twijfel, iets donkerders? Toen keek hij snel weg, terug naar het scherm.

„Nee,” zei hij, iets te snel. „Dat hoeft niet. Het is… prima zo.”

Zijn stem was een beetje schor. Hij schraapte zijn keel en scrolde verder, maar ik zag dat zijn vingers iets trager bewogen.

Ik bleef dicht tegen hem aan staan, mijn borst nog steeds lichtjes tegen zijn arm. De spanning in de lucht was ineens zwaarder. Ik voelde het in mijn buik, tussen mijn benen, in de manier waarop mijn huid leek te gloeien onder zijn nabijheid.

„Oké,” fluisterde ik. „Dan doen we er nog een paar.”

Hij knikte, deed een stapje opzij en pakte zijn camera weer op. Maar de lucht tussen ons was veranderd. En toen ik terugliep naar de tafel, mijn rug weer naar hem toe, wist ik zeker dat hij het ook voelde.

De volgende poses voelden intenser. Iedere klik van de camera trok een beetje meer spanning door mijn lichaam.

De volgende pose voelde nog intiemer.

„Ga maar achterover liggen,” zei Lucas zacht. „Hoofd over de rand van de tafel naar beneden hangen. Armen losjes langs je lichaam of boven je hoofd, wat fijner voelt. Ontspan je helemaal.”

Ik klom op de tafel en liet me langzaam achterover zakken. Het hout was koel tegen mijn rug. Toen mijn hoofd over de rand gleed, voelde ik hoe het bloed naar beneden stroomde. Mijn krullen hingen los naar de vloer, de wereld kantelde. Mijn borsten kwamen omhoog door de houding, mijn tepels al stijf van de kou en de spanning. Ik lag daar, bijna helemaal naakt, als een landschap dat hij ging vastleggen.

Lucas liep langzaam om de tafel heen. Hij fotografeerde niet gehaast, maar aandachtig. Hij hurkte, stond weer op, veranderde hoeken. Het klikken van zijn digitale camera echode zacht door de stille studio. Ik voelde zijn blik over mijn huid glijden: over de lichte ronding van mijn buik, de onderkant van mijn borsten, de lijn van mijn hals die nu bloot en kwetsbaar naar beneden hing.

Mijn hart bonsde zwaar in mijn oren. Door het bloed dat naar mijn hoofd stroomde, voelde alles intenser. Ik liet mijn ogen een stukje open glijden en zag zijn benen voor me. Donkere jeans. Ik liet mijn blik langzaam omhoog gaan… en daar zag ik een duidelijke bobbel in zijn broek. Niet heel erg prominent, maar onmiskenbaar. Hij was hard. Door mij.

Een warme golf trok door mijn onderbuik. Mijn tepels werden nog stijver, bijna pijnlijk gevoelig. Ik beet zacht op mijn lip en bleef stil liggen, terwijl hij verder fotografeerde.

Na een minuut of tien zette hij de camera neer. „Pauze?”

Ik kwam langzaam overeind, een beetje duizelig. Mijn borsten voelden zwaar en bloot toen ik rechtop zat. Ik gleed van de tafel af en bleef gewoon zo staan, alleen in mijn zwarte slipje. Geen arm om me heen slaan. Geen schaamte. Het voelde… vreemd normaal.

Lucas pakte twee flesjes water uit zijn tas en gaf er eentje aan mij. We stonden tegenover elkaar, hij volledig aangekleed in hoodie en jeans, ik bijna naakt. Hij nam een slok en keek me aan met een kleine, bijna verlegen glimlach.

„Je doet het echt goed,” zei hij. „Je bent ontzettend fotogeniek. Die sproetjes van jou komen mooi uit in dit licht.”

Ik lachte zacht en nam ook een slok. Het water was koud en voelde heerlijk in mijn droge keel. „Dank je. Het voelt eigenlijk best fijn zo naakt te zijn.”

We bleven even staan kletsen. Over de opleiding, over een stomme docent die we allebei nog kenden, over hoe druk hij het had met zijn portfolio. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik daar halfnaakt stond, borsten bloot, terwijl hij probeerde normaal te doen. Af en toe gleed zijn blik toch even naar beneden, over mijn lichaam, en dan keek hij snel weer weg. Maar ik zag het. En ik vond het niet erg.

Integendeel.

Ik voelde me mooi. Gezien. En die kleine bobbel in zijn broek bleef in mijn hoofd hangen, zelfs toen we weer verder gingen.

„Klaar voor de volgende pose?” vroeg hij, zijn stem net iets lager dan daarnet.

Ik knikte, zette het flesje weg en liep terug naar de tafel. Mijn huid tintelde overal waar zijn ogen me hadden geraakt.

Lucas was weer achter zijn camera gaan staan, maar hij bewoog trager, zei minder. Alsof hij zichzelf dwong professioneel te blijven.

Ik voelde een plotselinge, brutale impuls. Mijn hart bonkte in mijn keel. Zonder iets te zeggen haakte ik mijn duimen achter de rand van mijn slipje, trok het langzaam naar beneden en stapte eruit. Het viel op de vloer naast de tafel. Daar stond ik, volledig naakt. Mijn schaamhaar had ik van tevoren mooi bijgewerkt: een klein, licht rossig bosje, netjes verzorgd, niet helemaal kaal. Ik voelde de koele lucht meteen tussen mijn benen.

Lucas verstijfde. Hij zei helemaal niks. Geen “ho” , geen “dat hoeft niet”, geen grapje. Hij stond daar alleen maar, camera in zijn handen, en keek. Zijn blik gleed over mijn lichaam, bleef even hangen bij dat kleine driehoekje. Zijn adamsappel bewoog toen hij slikte. Daarna werd hij nog stiller. Bijna te stil.

Ik klom op de tafel en ging zitten, helemaal bloot nu, mijn benen iets uit elkaar, handen naast me op het blad. Mijn tepels waren keihard. Ik voelde zijn ogen overal.

Even leek hij van zijn stuk gebracht. Hij staarde naar de vloer, toen naar zijn camera, alsof hij niet goed wist wat hij nu moest doen. De stilte duurde drie, vier seconden. Lang genoeg om mijn hart nog harder te laten slaan.

Uiteindelijk schraapte hij zijn keel. Zijn stem was lager, een beetje schor.
„Volgende pose… ga maar weer achterover liggen. Hoofd over de rand, net als net. Maar nu… benen iets gebogen, voeten plat op tafel. Armen boven je hoofd.”

Ik deed wat hij vroeg. Langzaam liet ik me achterover zakken tot mijn hoofd weer naar beneden hing. Mijn borsten vielen iets uit elkaar, mijn rug hol, mijn heupen en dat kleine rossige bosje volledig zichtbaar. Het bloed stroomde weer naar mijn hoofd. Ik voelde me blootgelegd, kwetsbaar en ontzettend opgewonden.

Hij begon te fotograferen. Het klikken van de camera klonk harder in de stilte. Hij liep langzamer om de tafel heen dan daarvoor, hurkte laag, kwam weer omhoog. Ik hoorde zijn ademhaling. Dieper. Onregelmatiger.

Terwijl ik daar lag, tolden mijn gedachten.
Wat gaat hij met deze foto’s doen als hij alleen is?
De gedachte kwam zomaar op en bleef hangen. Zou hij ze later op zijn laptop openen? Zou hij naar mij kijken terwijl hij… zichzelf aanraakt? Zou hij klaarkomen terwijl hij naar mijn naakte lichaam staart?

Een scherpe, warme golf trok door mijn onderbuik. Ik werd nog natter. Mijn tepels trokken bijna pijnlijk strak. Ik beet zacht op mijn lip om niet te kreunen. Het idee wond me nog veel meer op dan ik had verwacht. Dat hij deze beelden van mij zou hebben. Dat hij ze zou bewaren. Dat hij ze zou gebruiken.

Ik bleef stil liggen, maar mijn lichaam verraadde me. Mijn ademhaling werd sneller.

Lucas was lager gaan zitten, ergens bij mijn voeten. Ik voelde zijn aanwezigheid daar. Zonder dat ik er bewust over nadacht, gleden mijn benen iets uit elkaar. Eerst een klein beetje… toen nog iets verder. Tot ze vanzelf wijder open lagen.

Hij ziet alles nu, dacht ik. Alles.

Mijn kleine rossige bosje, de zachte huid van mijn binnenbenen, de manier waarop mijn lichaam reageerde. Ik was nat. Dat wist ik. De koele studio-lucht voelde dat ook.

Het klikken van de camera werd minder frequent. In plaats daarvan hoorde ik zijn ademhaling zwaarder worden, alsof hij zichzelf moest dwingen rustig te blijven. Toch ging hij door. Klik. Klik. Langzamer nu.

Toen kwam hij dichterbij. Hij schoof tussen mijn benen, hurkte daar neer voor een close-up. Zijn schouders raakten bijna de binnenkant van mijn dijen. De intimiteit was overweldigend. Ik lag daar open, kwetsbaar, blootgesteld aan zijn lens en zijn blik. Mijn hart bonkte zo hard dat ik het in mijn hele lichaam voelde.

Wat als mijn vriend me nu zou zien?
De gedachte schoot door me heen als een schok. Hij zou woedend zijn. Geschokt. En toch… juist dat maakte het nog heter. Dat ik hier lag, benen wijd voor Lucas, terwijl hij foto’s maakte van het meest intieme deel van mij. Een golf van opwinding trok door mijn onderbuik. Ik werd nog natter. Mijn tepels stonden strak, bijna pijnlijk.

Lucas’ stem was laag en een beetje hees toen hij eindelijk iets zei.

„Kun je… met één hand jezelf een beetje bedekken? Voor een mooi, intiem shot. Hand op je venusheuvel, vingers losjes… niet te veel verbergen.”

Zijn woorden hingen even in de lucht.

Ik aarzelde geen seconde. Langzaam bracht ik mijn rechterhand naar beneden. Mijn vingers gleden over mijn buik, over dat kleine verzorgde bosje, en bleven daar liggen. Niet strak, niet verstoppend, maar zacht. Beschermend en tegelijk uitnodigend. Mijn middelvinger rustte licht tegen mijn lippen, precies genoeg om het intiem te maken.

Lucas ademde scherp in. Hij zei niks meer. Hij bleef tussen mijn benen zitten en fotografeerde. Heel dichtbij. Het klikken was nu bijna fluisterend.

Ik lag daar, hand tussen mijn benen, benen nog steeds wijd, hoofd naar beneden, borsten omhoog, en voelde me ontzettend naakt. En ontzettend opgewonden.

De spanning tussen ons was bijna tastbaar.

De drang kwam zomaar op, één die ik niet meer kon tegenhouden. Niet meer tegen wilde houden.

Terwijl ik daar lag met mijn hand nog steeds losjes tussen mijn benen, voelde ik hoe leeg ik was. Mijn lichaam gloeide, mijn kutje klopte van verlangen. Ik wilde gevuld worden. Zelfs al was het maar met één vinger.

Langzaam liet ik mijn middelvinger tussen mijn lippen glijden. Ik was doorweekt. De warmte en het gladde gevoel verrasten me zelf. Een zachte zucht ontsnapte me toen ik hem dieper naar binnen duwde.

Achter me hoorde ik Lucas’ camera meteen sneller klikken. Alsof hij het goedkeurde. Alsof hij hierop had gehoopt.

Dat geluid gaf me moed. Ik begon mezelf rustig te bewerken, langzaam in en uit, met kleine draaiende bewegingen. Mijn ademhaling werd onregelmatig. Mijn heupen kwamen een klein stukje omhoog, alsof mijn lichaam meer wilde. Met mijn andere hand gleed ik omhoog naar mijn borst, omvatte hem, kneedde zacht en trok aan mijn harde tepel. Een klein kreuntje ontsnapte me.

Ik ben gek geworden, dacht ik, terwijl een warme blos over mijn hele lichaam trok. Ik lig hier mezelf te vingeren terwijl hij me fotografeert. Volledig naakt. Voor de lens van Lucas.

Maar juist die gedachte maakte het nog intenser. Ik duwde mijn vinger dieper, trok hem langzaam weer naar buiten en gleed toen weer naar binnen. Het geluid van mijn vinger die in en uit mijn natte kutje bewoog was zacht maar duidelijk in de stille studio.

Lucas zei nog steeds niets.

Hij bleef tussen mijn benen zitten, camera in de aanslag. Het klikken ging door, soms snel, soms met lange tussenpozen, alsof hij ieder detail, iedere beweging, ieder glinsterend druppeltje wilde vastleggen. Ik hoorde zijn ademhaling nu duidelijk: zwaar en onregelmatig. Hij genoot ervan. Dat voelde ik. Hij nam alle tijd. Geen haast. Geen protest. Alleen maar die camera en zijn ogen die geen moment van me afweken.

Mijn vingers werden sneller. Mijn rug kromde zich iets meer. Mijn borsten deinden mee met iedere beweging. Het bloed bonsde in mijn hoofd, in mijn clit, overal. Ik was volledig verloren in het gevoel: naakt, bekeken, gefotografeerd terwijl ik mezelf langzaam naar een hoogtepunt aan het werken was.

De spanning bouwde zich langzaam op, als een strakgespannen veer diep in mijn onderbuik. Mijn vinger gleed nog steeds rustig in en uit, maar mijn lichaam wilde meer. Het verlangen werd sterker, dringender. Mijn heupen begonnen zachtjes mee te bewegen, op zoek naar meer druk.

Ik kon het niet langer tegenhouden. Met mijn vingers spreidde ik mijn lippen langzaam open, helemaal bloot voor zijn lens. Het natte, glinsterende roze werd zichtbaar. Meteen hoorde ik Lucas’ camera sneller klikken. Een serie korte, gretige geluidjes, alsof hij geen enkel detail wilde missen. Dat geluid alleen al stuurde een nieuwe golf warmte door me heen.

Toen liet ik twee vingers naar binnen glijden. Een diepe zucht ontsnapte me. Het voelde voller, beter. Ik bewoog ze langzaam, krulde ze licht naar binnen, vond dat gevoelige plekje. Het bouwde op. Steeds meer. Steeds intenser. Mijn ademhaling werd hijgend, mijn borsten deinden mee met iedere beweging.

Ik voelde het orgasme aankomen, maar ik wilde nog niet. Niet nu al. Ik vertraagde bewust, haalde mijn vingers bijna helemaal terug, liet ze alleen nog zachtjes over mijn clit glijden. Plagend. Uitstellend. Ik wilde hier zo lang mogelijk van genieten. Van dat gevoel bekeken te worden terwijl ik mezelf helemaal gaf. Van het klikken van zijn camera dat meedraaide met mijn ritme.

Lucas zei nog steeds niets. Hij bleef laag tussen mijn benen zitten, adem zwaar, camera constant in beweging. Hij liet me gaan. Hij genoot er zichtbaar van.

Maar mijn lichaam liet zich niet langer bedwingen. De drang werd te groot. Ik begon opnieuw sneller te bewegen, twee vingers diep naar binnen, duim tegen mijn clit. Harder. Sneller. Mijn rug kromde zich van de tafel. Mijn andere hand kneep stevig in mijn borst, vingers rond mijn tepel, trekkend, knijpend.

„Fuck…” fluisterde ik zacht, bijna onhoorbaar.

Het kwam onstuitbaar dichterbij. Ik kon het niet meer uitstellen. Met een diepe kreun liet ik los. Mijn hele lichaam spande zich op. Mijn binnenste kneep hard samen rond mijn twee vingers, pulserend. Ik kwam klaar met lange, intense schokken. Mijn heupen schokten tegen mijn hand, mijn borsten trilden, mijn hoofd hing slap naar beneden terwijl het orgasme door me heen raasde.

En de hele tijd hoorde ik zijn camera: klik, klik, klik, klik. Alsof hij ieder moment, iedere samentrekking vastlegde.

Het maakte alles nog intenser. Nog rauwer.

De naschokken van mijn orgasme waren nog maar net aan het wegtrekken toen de schaamte ineens als een koude golf over me heen spoelde.

Wat heb ik gedaan?

Ik lag daar nog steeds wijdbeens, vingers nog half in mezelf, lichaam glimmend van zweet en opwinding. Snel trok ik mijn hand weg en wilde mijn benen sluiten, een arm over mijn borsten slaan. Te ver. Ik was veel te ver gegaan.

Maar Lucas liet de camera zakken. Hij keek me recht aan. Geen oordeel in zijn ogen, alleen een donkere, brandende honger die hij al die tijd had ingehouden. Hij kwam overeind, zette de camera opzij en boog zich over me heen.

Zijn mond vond de mijne.

De kus was niet voorzichtig. Het was alsof hij al die tijd had gewacht, al die jaren vriendschap ineens in één beweging losliet. Zijn handen gleden over mijn rug, trokken me omhoog tegen zich aan. Ik voelde zijn armen om me heen, sterk en beschermend, zijn vingers die over mijn blote huid streken. Ik kreunde zacht tegen zijn lippen en beantwoordde de kus, wanhopig. Ik had dit nodig. Deze geborgenheid. Deze aanraking na al dat bekeken worden.

Zijn mond gleed naar beneden, over mijn hals, naar mijn borsten. Hij nam een tepel in zijn mond, zoog er hard aan terwijl zijn hand de andere kneedde. Ik kreunde harder, mijn rug kromde zich. Mijn handen gingen naar zijn broek, onhandig, trillend van opwinding. Ik trok aan de knoop, ritste hem open. Met wat gestuntel en hulp van hem zakte zijn broek en boxershort tegelijk naar zijn enkels.

Zijn lul sprong vrij en ik boog me voorover en nam hem meteen in mijn mond, zo ver als ik kon. Ik zoog hem even diep, proefde hem, liet mijn tong eromheen draaien. Lucas kreunde laag, zijn hand in mijn krullen.

Maar hij trok zich terug, bijna ruw.

Met één krachtige beweging tilde hij me op en verlegde me op de tafel. Het hout was koud tegen mijn verhitte huid. Hij duwde mijn benen wijd, plaatste zich ertussen en drukte zich met één lange, diepe stoot helemaal naar binnen.

Ik hapte naar adem.

Dit. Dit was pas écht gevuld worden.

Hij was dik en vulde me helemaal op. Veel beter dan mijn eigen vingers. Mijn kutje trok zich meteen om hem heen samen, nog gevoelig van het vorige orgasme. Lucas kreunde diep, hield even stil, helemaal in me begraven, alsof hij het moment in zich opnam.

Toen begon hij te bewegen. Hard en diep. Met lange, krachtige stoten die de tafel lieten kraken. Mijn borsten schudden mee met iedere beweging. Ik sloeg mijn benen om zijn middel, trok hem nog dieper, mijn nagels in zijn vel.

Terwijl hij diep en hard in me stootte, reikte Lucas ineens opzij. Zonder zijn ritme te verliezen pakte hij zijn camera weer op. Het klikken begon opnieuw, tussen zijn stoten door.

Ik voelde me ontzettend geil. Mijn handen gleden omhoog naar mijn borsten, ik kneep erin, duwde ze omhoog en liet ze weer los, precies zoals ik dacht dat pornosterren dat zouden doen. Mijn rug kromde zich, ik beet op mijn lip en keek hem aan met een blik die zei: neem me. Neem alles. Ik spreidde mijn benen nog wijder, duwde mijn heupen omhoog om hem dieper te laten komen. Iedere stoot liet mijn borsten schudden. Het klikken ging door. Hij fotografeerde me terwijl hij me neukte. Het was vies. Het was heerlijk.

Ik voelde hoe hij het moeilijker kreeg. Zijn stoten werden onregelmatiger, dieper, wanhopiger. Zijn ademhaling was rauw. Zijn gezicht stond strak van genot.

„Kom maar,” fluisterde ik hijgend. „Ik wil het voelen. Kom voor me…”

Dat was genoeg. Hij kreunde diep, probeerde nog een paar stoten te geven, maar het ging niet meer. Met de camera nog onhandig in zijn rechterhand kwam hij klaar. Zijn lichaam schokte, zijn lul pulseerde hard in me. Een paar seconden bleef hij zo, trillend, terwijl hij half per ongeluk nog een foto maakte.

Toen trok hij zich plotseling terug. Met een paar snelle bewegingen van zijn hand spoot hij de rest van zijn zaad over mijn buik, mijn borsten en mijn hals. Warme, dikke stralen landden op mijn huid. Ik liet me achterover vallen op de tafel, armen losjes boven mijn hoofd, benen nog wijd. Hij stapte achteruit en bleef klikken. Foto na foto van zijn zaad dat glinsterde op mijn sproetige huid, over mijn harde tepels, over mijn buik, tot aan dat kleine rossige bosje.

Ik lag daar na hijgend, bedekt met hem, en voelde me ontzettend sexy.

We zeiden een tijdje niks. Hij legde de camera weg en kwam naast me op de tafel zitten. Zijn hand gleed zacht over mijn dij. Het was stil, maar het was een fijne, intieme stilte.

Uiteindelijk stonden we op. We kleedden ons langzaam aan, af en toe een klein lachje uitwisselend. Beneden in de hal kwamen we de conciërge tegen, een oudere man die net aan het afsluiten was.

„En? Foto’s gelukt?” vroeg hij joviaal.

Lucas en ik keken elkaar even aan.
„Zeker,” antwoordde hij met een klein lachje.
„Ja, heel goed gelukt,” zei ik, mijn stem nog een beetje hees.

Buiten, in de steeg, trok Lucas me naar zich toe. We zoenden lang en zacht, bijna teder. Toen stapte ik op mijn fiets. Mijn benen voelden nog een beetje wiebelig.

Thuis liet ik me languit op de bank vallen. Ik trok een comfortabele trui en een joggingbroek aan, zette een film op en probeerde normaal te doen. Mijn lichaam voelde nog steeds gevoelig, mijn huid nog een beetje plakkerig, zelfs na de douche die ik snel had genomen.

Niet veel later hoorde ik de sleutel in het slot. Mijn vriend kwam binnen, gooide zijn jas over een stoel en liep naar de bank.

„Hey schat,” zei hij en gaf me een kus op mijn voorhoofd. „Hoe was de shoot? Is het een beetje goed gegaan?”

Hij keek me aan, argeloos, verwachtend dat ik zou vertellen over saaie poses en artistieke verlichting.

Ik slikte even, voelde Lucas’ zaad nog ergens in mijn gedachten, en forceerde een glimlach.

„Ja… het is goed gegaan.”

Mijn vriend nestelde zich naast me en sloeg een arm om me heen.

„Heb je al foto’s om te laten zien?” vroeg hij nieuwsgierig. „Ik ben wel benieuwd hoe het geworden is.”

Een plotselinge hitte schoot door mijn hele lichaam. Mijn wangen werden meteen vuurrood. Ik voelde het bloed naar mijn gezicht stromen en lager, veel lager, begon het weer te tintelen. Beelden flitsten door mijn hoofd: mijn benen wijd, Lucas’ camera tussen mijn dijen, zijn zaad op mijn borsten.

Ik slikte en probeerde mijn stem zo normaal mogelijk te laten klinken.

„Nee, nog niet,” zei ik snel. „Lucas zei dat hij de foto’s volgende week pas kan bewerken en doorsturen. Het was vooral analoge pinhole-spullen, dat duurt even.”

„Ah jammer,” mompelde hij, en hij richtte zich weer op de tv. „Maar het ging dus goed?”

„Ja… het ging goed.” Mijn stem klonk een beetje schor. We praatten nog wat halfslachtig over zijn dag en over wat we die avond zouden eten, maar het gesprek doofde snel uit. We zakten allebei terug in de bank en staarden naar de film.

Mijn telefoon lag naast me op de bank. Hij trilde zacht.

Lucas.

Mijn hart maakte een sprongetje. Ik wierp een snelle blik opzij, mijn vriend was volledig in de film verdiept, en opende het berichtje.

Het was geen tekst. Alleen een foto.

Daar lag ik.

Plat op mijn rug op die donkere tafel, hoofd iets achterover, krullen los over de rand. Mijn borsten glommen, mijn tepels nog steeds stijf. Over mijn buik, mijn borsten en zelfs een beetje op mijn hals lagen dikke, witte spetters van zijn zaad. Mijn blote huid, mijn kleine rossige bosje zichtbaar, benen nog licht gespreid. Ik zag er… gebruikt uit. Maar ook ontzettend geil.

Mijn adem stokte. Een warme, vochtige golf trok door mijn onderbuik. Ik kneep mijn dijen onbewust tegen elkaar en voelde hoe nat ik ineens weer werd. De schaamte en de opwinding mengden zich tot iets gevaarlijks.

Onder de foto stond alleen:

Lucas: Eén van de betere shots van vandaag. Kon dit niet voor mezelf houden. Wanneer zie ik je weer?

Ik staarde naar de foto, mijn duim trillend boven het scherm. Mijn vriend zat nog geen halve meter verderop, zich volledig onbewust van wat er op mijn telefoon stond. Ik beet op mijn lip en voelde een klein, ondeugend glimlachje opkomen.

Trefwoord(en): Exhibitionisme, Fotoshoot, Naakt, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!