Was Het Een Engel? - 6

Was het een engel ? deel 6 .

Die ochtend werd Sander wakker in zijn tweepersoonskamer terwijl de zon al door de gordijnen piepte. Hij keek op zijn horloge en zag dat het acht uur was. Hij probeerde zich dit keer weer zijn dromen te herinneren, maar wat hem de andere dag nog helderder voor de geest stond was op dit moment niet meer dan een vage herinnering van het feit dat hij geslapen had.

Hij keek naar het plafond en de gedachten gingen met hem aan de haal. Ze gingen terug over z’n werk. Hij had jaren lang samen met Ramon op de ambulance gezeten. En was 6 weken na het ongeluk en de crematies van zijn vrouw en kind weer aan het werk gegaan.

Iets wat in het begin gewoon goed ging, patiënten thuis ophalen en naar het ziekenhuis vervoeren, niks aan de hand.

Maar de eerste keer dat hij moest uitrukken met Ramon naar een ongeval op de A20, was het of er iets in zijn lichaam blokkeerde. De loeiende sirenes, het blauwe licht dat weerkaatste in de rij auto’s die ze passeerden. Hij kon nog niet. Hij zat te trillen als z’n rietje. Ramon zag het maar zei niets. Eenmaal ter plaatse van het ongeval bevroor Sander weer want er was dit keer wederom een witte auto bij betrokken. Ramon riep hem tot de orde en uiteindelijk hebben ze slachtoffer op de branchard geladen en in de ambulance geplaatst. Ramon weer achterin en Sander weer achter het stuur, op weg naar dichtstbijzijnde ziekenhuis, in dit geval het Maasstad ziekenhuis. Maar de hele rit er naartoe zat Sander te trillen en te beven en was hij er met zijn gedachten niet helemaal bij.

Ramon had het schuifraam open gedaan en met hem gepraat, terwijl hij het bewusteloze slachtoffer in de gaten hield. Zijn voordeel was dat voor het huidige ongeval, zij al meerdere ritten hadden gehad, ook met zwaailicht en met sirenes. Voor mensen die een hartaanval hadden gehad of iets anders, waarbij ze met spoed naar het ziekenhuis moest worden vervoerd. Al die keren had hij geen last gehad en dacht hij over de klap heen te zijn. Maar nu, nu werd hij met zijn neus op de feiten gedrukt. Een ongeval op een snelweg bracht teveel herinneringen terug en die moest hij eerst nog verwerken.

Nadat ze de patiënt hadden afgeleverd bij het ziekenhuis en ze samen de brancard weer opnieuw hadden opgemaakt en klaargezet achterin en zich afmelden bij de dispatch. Vroeg Ramon aan Sander:“ wat had je Sander? Ging het niet goed, want dit is niet zoals jij normaal rijdt. Of zoals je normaal bent, kwamen er weer teveel herinneringen terug aan het ongeval met met Monica“.

Sander kijkt zijn beste vriend en collega aan en zegt:”Ik weet het niet, Ramon. Ik leek wel bevroren toen we ter plaatse kwamen. En bij het zien van die witte auto kwam alles terug. Ik handelde op de automatische piloot. Maar ik was er met m’n kop niet bij. Het was goed dat je me constant op de hoogte hield en met me praatte onderweg hierheen. Maar dit kan niet, dit mag niet. Zo kan ik geen verantwoordelijk werk verrichten. Ik kan geen mensen en jou in gevaar brengen als ik er met mijn kop niet bij ben. Ik stop ermee ! “

Ramon knikte en zei “ ja ik zag het gebeuren en zal dit voorval toch ook helaas moeten melden Sander. Ondanks dat we hele goede vrienden zijn. En je moet zelf hulp gaan zoeken maar op dit moment begrijp ik je beslissing. We zullen toch hulp moeten vinden zodat je weer gewoon je werk kan doen, want zoals je zelf al aangeeft dit kan niet, zo breng je jezelf, de patiënt, maar ook mij in gevaar“.

En na deze rit reden ze terug maar de garage van waaruit ze gestockeerd waren. Samen waren ze naar binnen gegaan en Sander was naar dispatch gelopen en gezegd . “Hier zijn de sleutels, maar ik rij niet meer op de ambulance. Ik stop ermee. “ Zijn collega’s achter de schermen van de dispatch keken Sander vreemd aan, maar Remon stapte naar voren en zei; ”

Het gaat even niet Sander krijgt flashbacks van het ongeluk met zijn vrouw, hij krijgt het nog maar niet uit z’n kop. Onze laatste rit was van een ongeluk waar witte auto bij betrokken was en hij stond even bevroren, ik had het zelf ook even lastig. Maar bij Sander was het wel iets heftiger. Hij heeft het zelf ook door en het is beter dat hij voorlopig even niet op de ambulance rijdt. Hij moet eerst hulpverlening opzoeken want deze traumatische ervaring zal hij toch eerst moeten weten te verwerken.”

Caroline het hoofd van de dispatch afdeling en al jaren lang bevriend met Ramon en ook met Sander knikte en zei “ik begrijp het, ik snap ook niet waarom HR je all weer zo snel heeft ingezet, want wat hebben ze nou voor je gedaan? Je hebt vier gesprekken gehad met onze bedrijfsarts en dan is het goed. Met wat jij hebt meegemaakt Sander, ik had nooit meer op een ambulance gestapt. Ik begrijp het. Ik meld je ziek. Ga naar huis en ik bespreek het samen met Ramon en met HR over hoe we dit moeten gaan aanpakken Sander”.

“ Bedankt Caroline“ antwoord Sander, “ bedankt voor het begrip. Ja ik ben het allemaal nog niet kwijt. Op het moment dat ik die witte auto zag staan, zag ik weer Monika en weer… “. Sander boog zijn hoofd en een traan liep over z’n wang. Ramon die naast hem stond, zag het en sloeg een arm om zijn makker, “ kom op vriend jij moet er een tijdje tussenuit. Dit gaat niet goed. Die paar weken die ze nu hebben gegeven. Om alles te regelen en te doen. Dat is niet genoeg. dat kan niet, dat is niet goed.” Carolien en de andere collega’s van de planning knikten en zo had Sander het kantoor verlaten. Ramon bracht hem nog naar zijn auto gaf hem een klap op de schouder en zei “En nu ga jij naar huis vriend, ik spreek je morgen. Ik neem het hier op, samen met Caroline en met HR en de directie. Ze zullen toch wel andere hulp moeten bieden of je zal andere hulp moeten zoeken maar zoals het nu gaat gaat het nog niet”.

Sander lag nog steeds naar het plafond te staren in zijn kamer. En dacht hij terug aan wat nu meer dan 2 1/2 jaar geleden was gebeurd. Hij was thuiskomen te zitten waar de muren op hem af kwamen. Overal zag hij Monika, en overal hoorde hij Nikki.

Ramon die in het begin dagelijks langs kwam, hoe hij zichzelf had verwaarloosd, leefde meer ‘s nachts dan overdag en er kwam niks uit zijn handen. Het huis hield hij bij, maar zat uren op de kinderkamer van Nikki. Speelde soms met haar Barbies, of met het speelgoed keukentje zoals ze daarvoor soms ook hadden gedaan. Alleen was er nu geen meisje meer dat hem koekjes voerde.

Vanuit zijn werk werd er hulp gezocht en aangeboden. Een therapeut die heel veel ervaring had met trauma verwerking en therapie. Anneke Drinker, had ze geheten en na maanden van therapie, waarbij EMDR een zeer groot deel van had uitgemaakt, was hij weer terug gekomen op het werk.

Nog niet als ambulance chauffeur maar op een andere wagen, die bloed en andere zaken transporteerden. Maar waardoor hij weer het vertrouwen kon terug krijgen. En weer bij ziekenhuizen moest komen aanrijden met goederen in plaats van patiënten. Het ging langzaam maar zeker weer beter met hem, maar hij kon Monika en Nikki niet loslaten. O, er waren leuke gesprekken geweest met andere vrouwen maar nooit een echte date met een vervolg. Gewoon bij de koffie machine of op een feestje en soms een hapje eten. Robin had hem meerdere malen geprobeerd te koppelen aan vriendinnen van hem en zijn vrouw, maar er was nooit een vrouw verder gekomen dan een zoen op de wang bij het afscheid nemen. Terwijl er enkele dames waren geweest die op andere zaken hadden aangestuurd. Ja zelfs eentje die het hem openlijk had gevraagd, op een zelfs niet bepaald subtiele manier. ‘ Ik wil door jou wel eens helemaal uit elkaar getrokken worden, lekkere vent. Ik wil jouw lekkere pik in al mijn gaatjes voelen stampen ‘ had ze gezegd terwijl ze haar hand op zijn pik had gedrukt.

Sander was verbluft geweest maar had haar met een zoen op de wang uit zijn auto gezet. “ sorry, ik vind je leuk, je bent ook echt mooi. Het ligt niet aan jou maar ik kan het niet.” Had hij gestotterd. Ramon had hem een paar dagen later helemaal voor gek verklaard. De dame was een heel close vriendinnetje geweest van zijn vrouw en had haar àlles verteld.

Maar dat was het wel geweest, hij kon Monika niet loslaten.

Maar nu, nú was het anders. De pijnlijke krassen op zijn schouders, de herinnering aan zijn droom. Hij hoorde de woorden ‘ laat ons los “‘. En “ wordt weer gelukkig “ door zijn hoofd zingen. Het witte licht, Monika en de tedere liefde op dat moment in het witte licht, het blijft maar door zijn hoofd malen.

Op dat moment komt Laurus binnen met zijn ontbijt en hij trekt de gordijnen open.

“ Morgen slaapkop, je ontbijt en als je zo wil douchen zal je het met mij moeten doen. Maatje heeft van dienst geruild dus die zie je vanavond pas “

Sander had gereageerd met “ nou lekker dan, jij kan vast niet zo goed masseren als je collega, want dat was best wel prettig “

“ Nou die massage kan je op je buik schrijven, maar Angela komt om 10 uur, en die zal je vast wel onder handen nemen “

“ Angela ? “. Vraagt Sander. “ Ja. Onze beste fysiotherapeut van het ziekenhuis, al zeg ik het zelf “ antwoord Laurus, “ Dus opschieten, het is al half negen, en ik loop al achter “. En dat deed Sander dan maar, ontbijt op. Douchen zonder hulp van Laurus overigens. Die had hem alleen maar in de gaten gehouden. En om even voor tienen lag hij gewassen en geschoren en aangekleed op zijn bedje. Als de deur open gaat en er een vrouw met een rolstoel naar binnen komt. En wat voor een vrouw !

Lang donkerbruin haar met natuurlijke slagen in een staart op haar hoofd, het waterig zonnetje geeft het een warme wat rode gloed. Haar gezicht is perfect te noemen, donkerbruine mooie wenkbrauwen, licht bruine ogen, lachende mond met een mooie glimlach, en een prachtig gebit.

Rond haar ogen is ze subtiel opgemaakt en ze heeft een klein grappig kuiltje in haar kin.

Ondanks dat ze een rolstoel voor zich uitduwt is te zien dat ze lange benen heeft en een lang en slank lichaam. Een duidelijk aanwezige voorgevel, met een paar mooie ronde borsten, die redelijk goed zichtbaar zijn, omdat het grijze shirt eronder laag is uitgesneden. En omdat de knielange doktersjas pas laag zit dichtgeknoopt.

Sander moet duidelijk even slikken want hij heeft zelden zo’n knappe verschijning gezien.

Dan zegt de dame in kwestie; “ Goedemorgen, U moet meneer Vermeer zijn ? Mijn naam is Angela Peters, ik word uw fysiotherapeut en revalidatie arts”.

Als in trans zegt Sander de legendarisch stomme woorden “ ik had het een stuk slechter kunnen treffen “. En meteen als hij het gezegd heeft en realiseert krijgt hij een rode kop en stottert “. Sorry excuses, uhh ja Vermeer, Sander Vermeer “

Angela begint te lachen en zegt “ Nou dat hoor ik ook niet iedere dag, ik neem aan dat het een complimentje is. “. Het hoofd van Sander wordt nog roder en zegt zachtjes “ dat kan je inderdaad zo zien.”

Angela blijft glimlachen en zegt “ mag ik U uitnodigen om in de rolstoel te zitten, dan gaan we naar beneden, naar mijn behandelruimte “. Sander komt zijn bed uit en loopt wat stroef naar de rolstoel en gaat zitten. Meteen daarna draait Angela de rolstoel en rijdt hem de deur uit.

Ze zegt niets, totdat ze in de lift staan en naar beneden gaan. Waar ze zegt “ ik heb begrepen dat U een auto-ongeluk heeft gehad, waar U op wonderbaarlijke wijze uit bent gekomen.” Waarop Sander moet lachen en zegt “ Ja dat schijnt inderdaad het geval te zijn. Volgens de artsen die ik gesproken heb in ieder geval wel. Ik schijn meerdere keren over de kop te zijn gegaan en de auto moet helemaal in elkaar zitten. Ik schijn een hartstilstand te hebben gehad door de klap op mijn kop en ik was enkele dagen mijn geheugen kwijt. Maar voor de rest mankeer ik niets, ja ben bont en blauw overal en mijn ribbenkast heeft een grote klap gehad.”

Angela humt wat en antwoord “ volgens Uw status zijn er enkele gebroken, heeft U schouder luxatie gehad, en meerdere spierverrekkingen. En is het aan mij om U weer mobiel te krijgen “ Sander grijnst en zegt “ dat is u best wel toevertrouwd heb ik zo begrepen “.

Daarna wordt er weinig meer gezegd en rijdt Angela, Sander met rolstoel en al een grote ruimte in waar diverse fitness apparaten staan en enkele deuren.

Angela zet de rolstoel op de rem en loopt naar de meest rechtse deur waarbij ze de rolstoel moet passeren. En Sander ziet nú ook de achterkant van haar lichaam.

Ze heeft een zwarte yoga pants aan en ondanks de doktersjas tot net boven de knie, ziet hij dat Angela een perfect lichaam heeft. Wat bredere heupen en een heerlijke ronde kont. Eigenlijk was ze te mooi om waar te zijn, zij had het alles wat hij mooi vond aan een vrouw. Oké; Hij viel nog meer op blond maar dat was ook het enige.

Eenmaal bij de tafel zei Angela, “ kunt U zich uitkleden tot op uw onderbroek en sokken na en op de tafel komen liggen, zodat ik U even kan onderzoeken?” Sander knikt en antwoordde; “ Dat zal wel lukken “. En hij kwam omhoog uit de stoel, zijn beide armen gebruikend om op te staan. Daarna kleedde hij zich langzaam uit, sommige handelingen waren nog behoorlijk pijnlijk.

Angela zag het gebeuren en in gedachten was zij even minder professioneel. Twee stemmetjes in haar hoofd begonnen te praten ‘ Nou je beweegt een beetje moeilijk ventje. En momenteel ben je bont en blauw, en ik weet niet precies hoe oud je bent maar je ziet er goed uit meneer Vermeer. Een hele mooie kop, met heerlijke blauwe ogen. Goed gespierd en afgetraind, brede borstkas, forse armen. Waarschijnlijk veel gesport of getraind vroeger, of zwaar lichamelijk werk gedaan. An, dit is helemaal jouw type. En als ik dan dat kontje zie. Hmmm. Daar word ik wel een beetje vrolijk van.

Hé Angela ! Wel professioneel blijven.

Zooo dan ! dat is een behoorlijke bobbel daar aan de voorkant, dat zie ik niet zoveel. Een Unox rookworst gaat het er niet van winnen meneertje.

Nou Angela het is een patiënt hè, niet zulke foute gedachten meid.

Ja vanavond maar even mezelf verwennen. Maar jedum. Dit is wel een mooie lul, ik hoop alleen dat er geen eikel aan vast zit.

Nou niet zo negatief An, niet elke vent is een lul ook al heeft hij er een.

Oh shit, nou vergeet het maar weer An, hij heeft een ring om zijn vinger, stop maar met dromen. Kom op aan je werk meid.

’ ze schraapt haar keel een beetje en zegt “ Zo meneer Vermeer komt U maar op de tafel zitten, dan kan ik even kijken “.

Sander loopt voorzichtig naar de tafel die wat naar beneden is gezakt en als hij zit komt hij langzaam omhoog en met zijn voeten van de vloer. “ Zo u bent behoorlijk bont en blauw meneer Vermeer.”

En hij voelt twee die zijn lichaam beginnen te onderzoeken. Eerst rechter arm, hij moet hem optillen en de bewegingen volgen die zij hem laat maken. Dan de linker arm en het zelfde. Maar dit was behoorlijk pijnlijk.

Angela knikte en zegt “ dat klopt ten minste deze arm is duidelijk uit de kom geweest “

Dan loopt ze om de tafel heen naar zijn rug. En weer twee handen die hem voorzichtig onderzoeken, en hij hoort Angela zeggen. “

Zo dat zijn lelijke dikke krassen op je schouders, lijken wel gemaakt door de klauwen van een beest “. Sander lacht “ eerder de krassen van een engel. Die me iets duidelijk wilde maken na dat ze me redde “

Angela reageert met een vreemde zucht en reageert met “ als jij het zegt, het blijven zo wie zo littekens “ maar denkt bij zichzelf ‘ wat een raar antwoord ‘.

Het onderzoek gaat verder. Sander mag op de tafel gaan liggen. Borst, buik, heupen alles wordt bekeken, in geknepen of aan getrokken. Sommige handelingen zijn bijzonder onprettig en soms pijnlijk.

En Sander beantwoord de vragen en trekt af en toe pijnlijke gezichten. Ook zijn benen krijgen een beurt. En als Angela klaar is zegt ze “ nou dat krijgen we wel weer helemaal goed hoor. Ik zal in ieder geval beginnen met je armen en benen. Een paar goede massages en wat naalden en dan is dat opgelost. Je schouder dat zal langer duren, wat meer oefenen en ook met gewichten trainen. Ja je borst en borstkas dat wordt het meest pijnlijk en moeilijk. Want die gebroken ribben houden je tegen. Dat heeft tijd nodig om te herstellen. Nou beginnen gelijk maar, je hebt geluk want de volgende patiënt van vandaag is net afgemeld. Dus ik heb twee uur de tijd om je te onderzoeken en behandelen. Gaan we gelijk aan de slag “

Sander knikt en zegt “ nou heb ik geluk, ga je gang mevrouw Peters “. “. Angela, noem mij maar gewoon Angela “ hoort hij. En reageert met “ alleen als je mij Sander noemt “. “ prima Sander. Nou dan gaan we gelijk maar beginnen. Ik werk onder andere ook met dry needleing. Een soort acupunctuur “. Terwijl zij een klein envelopje pakt met wat naaldjes. Dan voelt ze aan zijn dijbeen en prikt ze het eerste naaldje.

Een soort van electro shock gaat door zijn been. En Angela zegt “ ik zet de naald op kruispunten in je lichaam, van waaruit je spier wordt aangestuurd. Die krijgt dan een teken om te ontspannen. En dat voelt als een soort elektrische schok. En meerdere naalden volgen en elk met een schok effect.

Beiden benen zitten nu vol. Een stuk of tien in elk been. Angela lacht en zegt “ normaal gesproken zijn het er wel minder hoor. Maar bij jouw Sander zijn bijna al je spieren gespannen of aangetrokken. Man dat je nog steeds een beetje kan lopen. “

Sander lacht en zegt “ Maatje heeft mijn benen gisteren onder de douche een klein beetje gemasseerd wat een beetje heeft geholpen “. Angela lacht “ Maatje Dielaman zeker weer, lieve meid en een goede sportmasseur, heb ik nog les gegeven. Ik zal haar toch eens vragen of ze mij niet wil komen helpen.” Sander haalt de schouders op en zegt “ weet haar achternaam niet maar het was niet bepaald onprettig en ik kon daarna wel weer een beetje beter lopen”. “ Lang lichtbruin haar en een behoorlijk Zeeuws accent? “. “ ja klopt “

zegt Sander lachend. Angela knikt en zegt

“ Ja Maatje. Sorry maar nu ga ik je even pijn doen. Spieren zijn nu slap maar nu het kapsel nog.” Haar handen vouwde zich om zijn been, en twee duimen gleden naar beneden.

En Sander moest echt even op zijn tanden bijten en zei alleen “ zo dan ! “. Terwijl de tranen in zijn ogen sprongen. Angela keek hem aan en zei “ sorry gaat het nog “. Sander knikte en zei “ ben blij dat je gezegd heb dat het even pijn ging doen “. En Angela glimlacht en zegt “ en ergste is. Ik ben nog niet klaar met je “. En ze ging door met duwen, wrijven en strekken. Sander beet op zijn tanden en gaf geen kik meer, maar dit was verre van prettig. Na zijn benen waren zijn armen aan de beurt. Ook hier naalden en wrijven. En toen ze haar duim in zijn oksel naar boven duwde, reageerde hij voor het eerst met een “ Aaahhh fuck ! “

Dat was een heel erg pijnlijk plekje geweest.

De andere arm moest ook nog aan geloven en Angela zei “ Sorry Sander, je mag me zo haten, maar dit moet nog even” Het was zijn linker schouder, degene die uit de kom was geweest, en die gewoon al zeer deed.

Sander beet op zijn tanden een grom en een kreun en hij haatte Angela op dat moment oprecht. Toen ze los liet zei hij alleen maar “

Tering! Dat moet je niet elke dag doen “

Angela lachte en zei “ ik denk dat het niet meer nodig is, hangt ervan af hoe mobiel het morgen is. Maar voor vandaag zijn we klaar, kleed je maar weer aan “.

Sander kwam van de behandeltafel af en het viel meteen op. Hij had heel veel spierpijn minder. En hij liep weer bijna normaal. “ zo dan dame, dat heeft geholpen “ Angela lacht en zegt “ En morgen gaan we verder. “

Sander kleedt zich aan terwijl Angela achter een bureau zit en in haar computer een status bijwerkt. Maar ziet uit haar ooghoeken dat het aankleden een stuk makkelijker gaat.

Als Sander is aangekleed wil Angela hem terugbrengen naar zijn kamer in de rolstoel maar Sander zegt “ Nee bedankt, maar ik wil gewoon even een stukje lopen hoor “

Angela lacht en zegt “ Oké, prima loop ik gezellig met je mee mee.”

En zo lopen ze samen naar de kamer, elkaar bekijkend en wat babbelend over het weer en wat alledaagse dingen.

Bij de kamer nemen ze afscheid en zegt Angela “ Dit had ik wel gehoopt na een eerste behandeling maar niet verwacht, wonderbaarlijk hoor. Maar morgen gaan we weer verder, dan kom ik je weer ophalen om 10 uur “. Sander knikt en zegt “ Dat ik een medisch wonder schijn te zijn heb ik vaker gehoord de laatste tijd en ik zie je morgen graag weer verschijnen”. En terwijl hij het zegt geeft hij Angela een vette knipoog. Angela trekt hierdoor haar wenkbrauwen verrast op wat overgaat in een verleidelijke glimlach

“ Tot morgen “. Zegt ze lachend en loopt weg en laat bewust haar heupen iets meer bewegen dan normaal. En denkt bij zichzelf ‘ dat is best wel een hele leuke vent, maar ja de beste zijn altijd al bezet’ , terwijl ze nog snel even achterom kijkt en ziet dat Sander haar nakijkt. Maar het gebeuren tovert toch weer een glimlach op haar gezicht en denkt ‘ ik heb het dus nog steeds met mijn 38 jaar “.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!