Was Het Een Engel? - 7

Sander kijkt Angela na, terwijl ze wegloopt en denk bij zichzelf dat is echt een knappe meid maar ja, die zal ook wel getrouwd zijn, vrijgezellen op onze deze leeftijd zijn dun bezaaid. Nou ja, ik kan weer aardig lopen, wat ze gedaan heeft was even pijnlijk maar dat gaat is nu weg en kan stuk beter bewegen.

Op dat moment komt Laurus aangelopen met een dienblad met de lunch en zo als gewoonlijk in het ziekenhuis is het warm. Hij loopt redelijk vlot richting het tafeltje en Laurus zegt “ zo je loopt weer als een kieviet vriend, als ik dat vergelijk met vanochtend.” “ Nou nou, Kieviet dat is ook wel overdreven, maar een stuk beter als drie uur geleden. Die Angela van jou die heeft inderdaad gouden handjes zoals je al zei. Maar mag ik jou een stomme vraag stellen. Oh nee, laat maar. Dat kan ik je niet vragen.”

Laurus kijkt hem wat vreemd aan en antwoordt “ je mag me alles vragen maar of ik het antwoord weet of kan zeggen dat weet ik natuurlijk niet”. “Maar dit is toch erg privé ik bedoel wel heel erg privé “. Laurus zegt “ Het is oké Sander, vraag het maar gewoon”. Dan vraagt Sander “Weet jij of die fysio dame getrouwd is of een vriend heeft eigenlijk. Of een vaste partner? “

Laurus kijkt hem vreemd aan en zegt “dat is inderdaad een vreemde vraag. Maar helaas ik zou het niet weten. Zij is voor vele onder ons in het ziekenhuis best wel een beetje naar mysterie. Vriendelijk, hartelijk, altijd groeten. Verschrikkelijk goed in haar job, maar over haar privé thuis daar is ze een beetje stil over. Ik weet toevallig dat ze een kind heeft, maar een man? Maar als ik het zou inschatten. Dan geloof ik ook niet dat ze getrouwd is. “ Maar dan begint Laurus te lachen : “ ik zie het al weer . Meneer komt weer een beetje tot leven en kijkt nu al weer naar de vrouwtjes.” Sander lacht dan ook en antwoordt: “ dat is voor het eerst weer sinds jaren hoor Laurus. Echt voor het eerst sinds jaren” Sander gaat zitten achter het tafeltje en haalt de deksel van het dienblad af en ziet het eten. Het ziet er goed uit; champignons roomsoep, aardappelen, bruine boontjes met een karbonaadje en een bakje vla en een appel. “ Dat ziet er goed uit “ zegt Sander.

“ nou eet smakelijk dan ik zie je straks als ik een blad weer kom kom halen” reageert Laurus en hij verlaat de kamer. Sander begint te eten en het smaakte meer dan uitstekend. Na al die dagen wat brood te hebben gegeten. Na het eten gaat hij op bed liggen, nadat hij nog even op kamer heeft rond gewandeld en hij denkt na.

De gedachte komen bij hem terug. De gedachte gaan naar de fysio, wat een knappe dame is dat. Maar er groeien ook twijfels in zijn hoofd. Zou zo’n knappe vrouw wel geïnteresseerd zijn in een man als hij. Maar denkt dan, ach nooit geschoten is altijd mis, ik ga gewoon het gesprekje aan. Misschien dat het wat zou kunnen worden.

Op dat moment wordt op de deur geklopt en hoort hij “ Hé boef je bent d’r nog ! “ en met veel lawaai en een belachelijke ballon in z’n ene hand en een grote weekend tas in de andere, komt Ramon naar binnen. Sander begint te lachen “ Hi makker ! Ja jongen, onkruid vergaat niet ! “ Hij komt ook van z’n bed af en even later staan dan twee vrienden in de kamer tegenover elkaar. Ze slaan mekaar op de schouder waarbij Sander even in elkaar krimpt. Want zijn linker schouder is best pijnlijk, en geven mekaar dan een knuffel. “Man man man “zegt Ramon. “ jij hebt echt een beschermende engel op je schouder gehad vriend. Ik heb foto’s gezien van de auto, daar is werkelijk niks, maar dan ook werkelijk niks meer van over. Dat je hier uitgekomen bent zonder dat je zelf in mekaar zit of dood bent, dat mag echt een godswonder heten.”

Sander begint te lachen en zegt “

ja vriend, ik had inderdaad een engeltje op mijn schouder, een hele bekende engel, een engel die jij ook kent.”

Ramon kijkt Sander vreemd aan. Sander zegt “ ga zitten dan vertel ik je mijn verhaal.” En Sander vertelt zijn verhaal. het slechte weer, het natte wegdek, de gedachte aan het ongeval van Monika en het moment dat hij door de lucht vliegt. Het witte licht, van Nikki en natuurlijk Monika.

Ramon kijkt hem aan en zegt;”. dat is inderdaad een vreemd verhaal, als dat nou eens waar kon zijn” Sander zucht hij zegt “

ik weet je wat het allemaal denkt man. Dat ik gek ben. Ik weet dat heel het vreemd is. Maar tijdens mijn ontmoeting met Monika hebben we weer de liefde bedreven en niet zo weinig ook. En op het moment van onze extase zetten zij haar nagels in m’n rug op m’n schouders en die schrammen, die staan er nog steeds in .” Ramon kijkt Sander aan of die water zien branden.

“ Je bent gek ! “ . “nee, ik ben niet gek, Ramon. Kijk, en hij trekt met een pijnlijk gezicht z’n shirt uit. Kijk op m’n rug man”. Verbaast ziet Ramon de typische krassen op z’n schouderbladen staan. Van vingernagels die sporen hebben gemaakt. “ geloof je me nu ? “ En Ramon kijkt met z’n gezicht vol ongeloof. Hij slaat dan zijn hand voor z’n mond en zegt; “ D’r is echt meer tussen hemel en aarde dan wij weten” Sander knikt. “ En weet je Ramon, ze gaf aan mij een boodschap mee. Monica gaf me een boodschap mee, ik moest haar loslaten. Ik moest weer van het leven gaan genieten. en als d’r nog eens een nieuwe liefde op mijn pad komt dan was het goed.” Ramon knikt. “ Ik geloof het Sander. Ik geloof het en luister dan naar haar lieve woorden en laat het inderdaad los. Ga weer leven jongen. Zoals ik al zo vaak tegen je heb gezegd, ga weer leven. “

Dan kijken de twee vrienden in elkaar aan zeggen niets beiden in gedachte verzonken. Beiden denken over de woorden en wijze raad die Monika nog tegen hem gezegd heeft. Een ieder op zijn eigen manier.

Dan verbreekt Ramon het zwijgen en zegt; “ ik ben bij je thuis geweest, sorry maar ik heb in je kasten lopen struinen. Want ik dacht je hebt hier niks meer om aan te trekken, dus ik heb een sporttas meegenomen met wat kleding. Ik hoop dat het goed is zo vriend. Ik heb ook wat toiletspullen bij mekaar gezocht, dus zo heb je in ieder geval weer genoeg spullen om op te knappen en als je wat nodig hebt, vraag het me en ik haal het dat. “

“ Weet je “ zegt Sander “ als ik jou toch niet had ! Je bent echt m’n beste vriend “ En zegt lachend “ als je een vrouw zou zijn, dan zou ik met je trouwen !” Waarna beiden gieren van het lachen. “ Ik hoor het al weer je bent nog steeds even gek “.zegt Ramon.

Dan vraag Ramon “heb je nou werkelijk geen idee wat je nou precies geraakt heb voordat je over de kop vloog? “, “ Geen idee “zegt Sander “ Het was van ene keer een klop, ik weet alleen maar nog maar dat ik door de lucht vloog, en voor de rest weet ik niks meer. Maar gelukkig weet ik nu weer wel een heleboel, een paar dagen geleden wist ik niet eens m’n eigen naam meer. “

“ Dus “ zegt Ramon, “ je hebt een engel op je schouder jongen, een geweldige en hele lieve engel. “ “ dat is zeker ! “ zegt Sander.

Ramon zegt dan “ naar zeggen heb ik begrepen van de politie, dat er een stuk puin op de weg lag, dat je daarop geklapt bent. En daardoor de macht over het stuur bent kwijtgeraakt en over de kop bent gegaan. Ze schatten dat je zeker 5 keer over de kop bent geslagen. En ik hèb de foto’s gezien, er is werkelijk niks van die auto over man, werkelijk niks “.

“ nou “ zegt Sander “ daar zal Caroline blij mee zijn geweest “ Ramon reageert “ blij niet. Maar hij was in ieder geval wel aan vervanging toe dus je hebt alleen een handje geholpen” samen lachen ze om het grapje, dan praten ze snel weer over allerlei zaken, over het werk, hoe het met Ramon gaat.

Totdat de kamer deur op een kier opengaat en kleine slanke dame om het hoekje kijkt en dan binnenstapt. Zij heeft kort haar, rond brilletje en Sander hoort de woorden “hé hallo, hoe is het met m’n favoriete cliënt? “ Het is Anneke Drinker, zijn psycho-therapeute. Sander kijkt hoogst verbaasd. “ Anneke wat doe jij hier nou ?Anneke lacht en zegt “. Ik hoorde via via dat je hier in het ziekenhuis lag, en een klapper had gemaakt. En toen ik contact zocht met het ziekenhuis kreeg ik een bekende collega van me aan de lijn, die je zou moeten gaan behandelen. Dus ja, wie weet er meer van jou dan ik, dus ik heb de stoute schoenen aangetrokken en mijn collega gevraagd of ik eventueel je behandeling zou mogen doen. Of in ieder geval kijken hoe verder met je gaat. Je weet ik werk ambulant en de psycholoog en psychiater hier aan het ziekenhuis verbonden zijn oud studiegenoten. En na een kort overleg wat ik zojuist met ze heb gehad, hebben ze er geen problemen mee dat ik je hier verder begeleid. Hoe sta je daar tegenover? “ Vraagt Anneke. “ Heel graag maar ik moet je wel vertellen dat ik heel rare dingen heb meegemaakt die je waarschijnlijk niet zal geloven “ zegt Sander. Ramon stapt op en zegt “ ik zal jullie dan maar alleen laten “

En Anneke zegt “ wacht nog maar even bezoekuur is nog niet afgelopen kunnen we toch nog even gezellig met mekaar praten. Zo vaak zie ik jullie ook niet bij mekaar, terwijl ik weet dat jullie mekaar beste vrienden zijn. En ik jullie alletwee al meerdere malen bij mij in één van m’n stoelen heb mogen verwelkomen. En dan praten we meestal niet over de leukste dagen in jullie leven. Sander kijkt Ramon aan. “ Jij ook bij Anneke ?”

Ramon kijkt zijn vriend aan en zegt “wat dacht jij, dat jij de enigste was die nachtmerries had van het gebeuren met je vrouw man. Ik kreeg jou gezicht, maar ook dat gezicht van Monika heel slecht van m’n netvlies. Anneke heeft me daar wel mee geholpen en nu ga ik af en toe nog wel eens bij haar langs. Want gewoon we zien een hoop shit. Ach je weet het, in ons werk zien we dingen die je liever niet ziet en die gaan niet in je koude kleren zitten. Bij mij in ieder geval, en ‘t is best wel prettig om met een professionele hulp er over te praten.”

Anneke begint te lachen. “ Nou ik hoor het alweer. Ik word al weer alleen als een professioneel gezien”. Beiden heren schieten in de lach, “ maar dan ben je toch ook “.

“ ja ja, dat wel, maar ik had ook gehoopt iets meer te kunnen zijn voor jullie dan alleen maar die professioneel. En niet eens als een lekker ding met dat ronde brilletje “.

“ nou we zijn in ieder geval wel een bron van je inkomen “ zegt Sander. Waarop ze allemaal in de lach schieten om het grapje. Dan wordt er nog even wat gekeuveld en Ramon regelt nog maar koffie en om een uur of vier verdwijnt hij weer “ hé maat ik zie je morgen weer. Heb je nog wat nodig ?

“ nou eigenlijk wel een oplader voor m’n telefoon want ik heb hier wel mijn telefoon in de la liggen. Maar die is ondertussen leeg “

“ Is goed maat ik kijk ook wat ik voor je kan regelen. iPhone toch ? “. “ ja iPhone “

“ komt goed “ en zo nemen de twee vrienden afscheid van elkaar en Anneke blijft nog even zitten.

Als Ramon is verdwenen, staat Anneke op en sluit de deur “ zo en nu wij vriend “ Dan gaan ze het gesprek aan. Anneke vraagt hem naar zijn gedachten en wat hij zich nog weet te herinneren. Wat hij zegt niet meer te weten. En stelt hem af en toe kritische vragen en vragen van, ja hoe denk je nu en wat is nu je gevoel hierbij. Het zijn lastige vragen als ze weer even praten over het feit dat Sander aan Monica had gedacht, net voor het ongeval. Hierdoor springen weer de tranen in zijn ogen. En Anneke laat hem maar even huilen. “ Het is goed vriend, het is goed je emoties te voelen. Sander het is goed dat je het nu eindelijk eens los laat. “

Dan vertelt Sander over het witte licht waar hij Nikki en Monika ontmoet. Over de woorden van Monika en Anneke kijkt hem aan en zegt “ dit is nu al de zoveelste keer dat ik een dergelijk verhaal hoor. In het begin kon ik er niet in geloven. Kon ik er ook niet aan wennen, maar je bent weer iemand die vertelt over een wit licht en een goede bekende die hem tegemoet komt. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat er meer moet zijn tussen hemel en aarde “

Sander keek haar aan en zegt “ ik weet dat je denkt dat ik het wel gedroomd zal hebben en het niet gelooft. Ik heb het bewijs dat het zo is gegaan”. Anneke kijk hem vreemd aan en vraagt “ bewijs ? “. En Sander trekt zijn hemd weer uit. En als na een paar gevoelige handelingen is zijn shirt uit en draait zijn rug richting Anneke. Hij hoort een “ Zo dan. Wat zijn dat voor vreemde striemen “. Sander lacht “ dat zijn de nagels van haar handen, het zijn de klauwen van mijn Engel. Het is Monika die me gered heeft. Het is Monica die mij heeft vasthouden. ‘Het is Monica die mij heeft teruggestuurd. Het is Monica die zegt dat het tijd is om door te gaan, om mijn leven weer op te pakken. Ik weet nu dat ze altijd over me zal waken, dat ze d’r altijd voor me zal zijn. En die gedachte. Juist die gedachte geeft me rust. Rust die ik al die tijd nog niet heb gehad. Anneke kan je dat geloven ?”

Dan draai hij zich om en kijkt hij naar een smal gezicht met de ronde brillenglazen dat knikt en een nog grotere glimlach op haar gezicht tovert . “ Sander ík geloof je. En wat vind ik mooi dit van jou te horen en wat is dit een grote stap in de goeie richting. Ik denk dat met deze stap het verwerkingsproces pas echt op gang komt. Ik zal contact opnemen met mijn collega hier en dan kom ik morgen nog een keer bij je. En van de week nog een keer bij je langs zodat we verder kunnen praten maar dit is een goeie stap. Dit is een hele goeie stap dan kijk ze op de klok en zegt “ Goh, we zitten al meer dan 2 1/2 uur te praten Sander. zolang hebben we nog nooit een sessie gehad. Sander begint te lachen “ nee, meestal na 1 1/2 uur moest ik wegwezen. “ Samen schieten ze in de lach. Dan staat Anneke op en geeft hem een hand; “ tot over twee dagen jongen, doe rustig aan. Werk aan je herstel. Want ik vermoedt dat je voor het eind van de week al naar huis mag. Als dit herstel zo doorgaat. Ze kijken elkaar aan en Sander geeft haar dan in een opwelling een vriendschappelijke knuffel. En loopt dan ook nog een klein stukje mee met Anneke over de gang tot bij de lift. Daar nemen ze afscheid en Anneke zegt “

tot van de week.” Dan stapt ze de lift in en Sander loopt weer naar z’n kamer.

Dat voelt al heel een stuk beter. Z’n spieren doen goed mee. Hij is wat meer opgelucht na de gesprekken met Ramon en Anneke. Deze hebben hem echt geholpen. Hij heeft duidelijk weer een doel. Hij heeft weer zin in het leven, iets wat hij al jaren niet meer heeft gehad. Vrolijk gestemd en blij is hij bij zijn kamer aangekomen. Denkt nog na over de gesprekken totdat de kamerdeur weer opengaat en Maatje naar binnen stapt met een dienblad met hierop het avondeten. Het zijn vier boterhammetjes kaas ham en zoetigheid, een glas thee en een kop koffie. Waarop ze vraagt “ en hoe was ze bij Angela “ . Sander lacht “ Het gaat een heel stuk beter maatje. Al moet ik zeggen haar massage was niet zo prettig als die van jou.” Maatje lacht “ heeft ze je pijn gedaan ? “.

“ Dat kan je wel zeggen “ zegt Sander. “Ik dacht dat ik door de plafond heen ging. maar het heeft wonderbaarlijk goed geholpen. Al beviel die zachte aanpak van jouw me wel een heel stuk beter “. En geeft Maatje een ondeugende blik en knipoog.

“ Daar ben ik blij om “ zegt maatje. “ Ik zie je straks wel dan, en heel misschien zal ik je nog wel even masseren “. Dan loopt ze naar de deur kijkt over haar schouder en geeft hem mysterieuze grote glimlach.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!