Het Huis In De Mist - 2

De Oogst
De dagen na onze mislukte vlucht vervloeiden tot een grauwe, vochtige eenheid. De mist trok weliswaar af en toe iets op, maar nooit genoeg om de weg vrij te maken. Het werd een permanent kenmerk van het landschap, net als het vervallen huis, de roestige pompen en de stilte die tussen de bomen hing.

We waren gevangen. Niet door sloten of tralies, maar door een combinatie van de weersomstandigheden en een groeiend, verlammend gevoel van hopeloosheid. Erik en Ruud behandelden ons niet als gevangenen, maar als logés die helaas pech hadden gehad. En logés helpen mee in het huishouden.

Zo begon een routine die op de rand van het absurde balanceerde. Ik werd wakker in het schemerlicht, gehuld in de klamme kou van de kamer. Ik hoorde Rosa’s rustige ademhaling in het andere bed, maar ze leek steeds dieper te slapen, steeds moeilijker bereikbaar. De dagen vulden zich met klusjes. Ruud had een eindeloze voorraad: hout hakken, de lekkende goten repareren, de roestige voorraad in de kelder inventariseren. Werk dat mijn handen bezighield, maar mijn geest vrijliet om te malen.

Rosa werd door Ruud onder zijn hoede genomen. Hij leerde haar over 'de zaak’. Het winkeltje, zo legde hij uit met zijn raspende stem, had ooit levensmiddelen verkocht aan reizigers. Nu was het vooral een opslagplaats. Samen sorteerden ze vergane blikken, veegden ze planken af, organiseerden ze stukken gereedschap. Ik zag ze door het stoffige raam. Ruud stond vaak te dichtbij. Zijn hand rustte op haar schouder om iets aan te wijzen, bleef daar liggen. Rosa leek niet terug te deinzen. Integendeel, haar lach klonk vaker, een nerveus, hoog geluid dat niet helemaal van haar leek te komen. Soms, als ze me door het raam zag kijken, keek ze snel weg, een vreemde schaamte over haar gezicht.

De gesprekken tijdens de maaltijden waren oppervlakkig, maar doorspekt met een dubbele bodem. Erik praatte over ‘behoeften’ en ‘de natuur die haar gang moet gaan’. Ruud knikte bedachtzaam, zijn blik rustend op Rosa alsof hij een stuk grond taxeerde. Anne was het enige constante, onvoorspelbare element. Ze dwaalde door het huis, altijd in die te korte jurkjes, haar vlechtjes zwaaiend. Soms was ze het kind dat speelde met een oude pop in de hoek. Dan weer was ze de observator, die ons van een afstand gadesloeg met die lege blik.

Mijn pogingen om bij Rosa te komen werden subtiel gesaboteerd. Als ik na het klussen naar haar toe liep, verscheen Ruud of Erik met een nieuwe taak. Als we ‘s avonds even alleen waren, viel er een ongemakkelijke stilte tussen ons. De Rosa die vol vuur over Parijs had gedroomd, leek vervangen door een bleke, afwezige versie. Wanneer ik haar aanraakte – een hand op haar arm, een aarzelende streling over haar rug – trok ze zich terug, alsof mijn aanraking brandde.

“Het is gewoon… veel, Thomas,” zei ze op een middag, terwijl we samen de afwas deden. Haar handen draaiden een bord rond in het troebele sop. “Deze plek. Het wachten. Ik voel me zo… moe.” Haar stem klonk hol.

“Ik ook,” zei ik, mijn schouder tegen de hare duwend, op zoek naar contact. “Maar we houden vol. De mist trekt op, en dan gaan we naar Parijs. Weet je nog? Het café bij de Seine waar je het over had?”

Ze glimlachte vaag, maar haar ogen bleven op het sop gericht. “Ja. Parijs.” Het klonk als een woord uit een ver, vergeten boek.

De nachten waren het ergst. Het was toen dat mijn geest begon te bezwijken onder de druk. De droom die geen droom was geweest – het schuurtje, Anne, de mannen – bleef in mijn hoofd spoken, vermengde zich met de nieuwe realiteit en maakte monsters van schaduwen. Ik hoorde geluiden: het zachte schuifelen van voeten op de gang, gesmoord gegiechel, een diepe, tevreden zucht die van de kamer naast de onze leek te komen. Soms droomde ik wakend. Ik zag Rosa in de keuken, haar rug naar me toe, terwijl Ruud achter haar stond, zijn handen op haar heupen, zijn lippen tegen haar nek gedrukt. Ik schudde mijn hoofd en het beeld loste op, maar de vieze nasmaak bleef.

De meest verontrustende ontmoeting kwam op de regenachtige middag van de vijfde dag. Of wat het de zesde? Ik was bezig met het ‘organiseren’ van een hoop roestig ijzer achter het schuurtje – zinloos werk, bedoeld om me bezig te houden – toen Anne naast me verscheen. Ze had een transparante regenjas over haar roze jurkje aangetrokken, waardoor de stof eronder vochtig en donker aftekende. Haar vlechtjes waren nat en glanzend.

“Je werkt hard, Thomas,” zei ze, haar hoge stem bijna weggespoeld door het gestage geruis van de regen.

“Dan heb ik iets te doen,” mompelde ik, mijn aandacht gefocust op een verroeste pijp.

“Mannen moeten werken. Vrouwen ook, maar… op een andere manier.” Ze leunde tegen de natte wand van het schuurtje, haar blik op mij gericht. “Sommige vrouwen hebben aandacht nodig om tot bloei te komen. Net als bloemen. Zonder aandacht verwelken ze. Worden ze… droog.” Er gleed iets over haar gezicht, een flits van iets dat leek op echte emotie: een mengeling van minachting en verlangen. “Rosa is een bloem, denk je niet? Een mooie, volle roos. Maar ze heeft dorst.”

Ik staarde naar haar, mijn handen verstijfd om het koude metaal. “Wat bedoel je?”

Haar glimlach was klein en geheimzinnig. “Ik bedoel dat kijken alleen niet genoeg is. Je stond bij het raam, die nacht. Je keek. Maar je deed niets.” Haar ogen, meestal zo leeg, waren nu scherp, doordringend. “Soms is kijken een uitnodiging. Soms zegt het: ik wil meedoen.”

Een ijskoude golf schoot door me heen. Het was dus geen droom geweest. Ze had me gezien, en ze had het niet alleen waargenomen, ze had het geïnterpreteerd als iets anders. Als een verlangen.

“Het was walgelijk,” siste ik, mijn stem trillend van woede en schaamte.

“Was het dat?” Anne tilde haar schouders op in een nonchalant gebaar. “Het was… functioneel. Het hield de vrede. Papa en oom Erik hebben behoeftes. Net als alle mannen. En ik geef ze wat ze nodig hebben.” Ze kwam een stap dichterbij, haar zoete geur vermengd met de geur van natte aarde. “Jij hebt ook behoeftes. Ik zie hoe je naar Rosa kijkt, hoe je honger hebt. Maar je bent bang. Bang om te nemen. Dat maakt je… zwak.”

Voordat ik kon reageren, hoorden we iemand roepen. De stem van Ruud klonk vanaf de achterdeur. “Anne! Binnenkomen!”

Anne’s glimlach werd weer het onschuldige masker. “Papa roept. Denk aan wat ik zei, Thomas. Bloemen verwelken zonder water.” Ze draaide zich om en liep weg, haar natte laarzen kletsend door de plassen.

Die nacht kon ik niet slapen. Anne’s woorden gierden door mijn hoofd, vermengd met de beelden uit het schuurtje. De regen was gestopt, maar de mist was terug, dikker dan ooit. Het huis kraakte en zuchtte, en elk geluid leek een betekenis te hebben. Ik draaide me om in mijn smalle bed, mijn lichaam gespannen.

Toen, ergens in de diepste uren van de nacht, werd ik wakker, niet van een geluid, maar van een aanraking.

Een gewicht op mijn bed. Een warmte die zich over mij heen legde.

Ik slaakte een slaperige kreet, maar een zachte hand drukte zich op mijn mond. “Sssst. Thomas.”

Rosa’s stem. Haar adem rook zoet, naar wijn en iets anders, iets bloemigs. Mijn hart bonsde wild van opluchting en verwarring. Ze was hier. Ze kwam naar mij toe.

“Ik heb je nodig,” fluisterde ze hees, haar lippen tegen mijn oor. Haar hand gleed van mijn mond, over mijn borstkas, naar de zoom van mijn onderbroek. “Ik kan niet meer wachten. Het is te lang geweest.”

Haar woorden wakkerden een vuur aan dat dagenlang was gesmoord door angst en wantrouwen. Dit was Rosa. Mijn Rosa. Ze had me nodig. Ik reageerde instinctief, mijn handen gingen naar haar heupen, grepen de zachte stof van haar nachthemd. Ze was al bezig mijn onderbroek naar beneden te duwen, haar vingers sloten zich om mijn stijve lengte. Een diepe kreun ontsnapte me.

Toen ging ze over me heen zitten, haar warmte hing even boven me voor ze zich liet zakken. De sensatie was overweldigend, een verstikkende, vochtige warmte die me helemaal omsloot. Ze begon te bewegen, haar heupen maakten langzame, diepe cirkels, haar ademhaling werd een zacht gejank in de stilte van de kamer.

“Ja… zo, Thomas… voel je het?” fluisterde ze, haar handen rustend op mijn borst. Haar tempo versnelde, werd harder, hongeriger. Het was wilder, minder bedachtzaam dan ik van haar had verwacht. Maar de duisternis, de verlatenheid, de opgekropte spanning van dagen – het maakte alles nog intenser. Ik gaf me eraan over, mijn handen grepen omhoog. Ik wilde Rosa's zachte borsten voelen.

Maar iets voelde… anders. Haar borsten voelden kleiner in mijn handen. Haar bewegingen waren te precies, te gericht op een doel dat niet haar eigen plezier was. En haar geur… die zoete, bloemige geur… het was te sterk. Te kunstmatig. Het was de geur van de zeep in de badkamer beneden. Niet Rosa’s natuurlijke, warme geur.

Een kille angst mengde zich met de opwelling van lust in mijn buik. Ik probeerde mijn ogen open te wrikken, door de duisternis heen te turen naar het silhouet boven me.

“Rosa?” fluisterde ik, mijn stem schor.

Het antwoord was een zachte, hoge lach. Niet Rosa’s lach.

Met een schok die door mijn hele lichaam ging, opende ik mijn ogen volledig. Het zwakke, grijze maanlicht dat door het raam en de mist sijpelde, viel op het gezicht boven me.

Haar ogen waren wijd open, glanzend met een triomfantelijk genoegen. Haar mond krulde in die waanzinnige, irritante glimlach. Ze reed nog steeds op me, haar smalle heupen slingerden vaardig op en neer, haar strakke kutje kneep en ontspande zich rond me met een bijna onnatuurlijke beheersing.

“Anne!” riep ik verschrikt, maar haar hand drukte steviger op mijn mond.

“Niet praten. Alleen voelen,” fluisterde ze, haar lippen vlak bij mijn oor. Haar adem rook zoet en kunstmatig, naar goedkoop snoepgoed. Het gewicht op mijn heupen was onmiskenbaar. Ze zat op me, haar te korte nachtjapon opgetrokken tot haar middel. In het duister kon ik alleen de contouren zien van haar slanke, meisjesachtige figuur, de losse vlechtjes die als donkere slangen tegen haar schouders vielen. Maar de kinderlijke uitstraling werd wreed verdraaid door de vastberadenheid van haar bewegingen.

“Wat… wat doe je?” kermde ik, mijn handen schoten omhoog om haar heupen te grijpen en haar van me af te duwen.

Ze was verbazingwekkend snel. Haar handen schoten naar beneden en klemden zich als ijzeren banden om mijn polsen, drukten ze met gemak naast mijn hoofd tegen het matras. Haar kracht was absurd, onnatuurlijk voor haar tengere gestalte.

“Nee!” Het was een verstikte schreeuw. Ik kronkelde onder haar, probeerde mijn heupen te draaien, haar eraf te werpen. Maar ze zat vast als een zuignap, haar lichaam werkte met een gespierde, meedogenloze efficiëntie. Haar heupen begonnen een ritme te draaien, langzaam en diep, elk beweging ontworpen om het maximum aan sensatie eruit te persen.

“Ssst, stil maar,” zong ze in mijn oor, terwijl ze bleef bewegen. Haar stem klonk als die van een kind dat een geheim vertelde, maar de woorden waren zwart en giftig. “Zo moet het. Papa zegt dat alle jongens dit nodig hebben. Dat ze er dom en blij van worden. En Rosa… oh, Rosa snapt dat ook.”

Mijn bloed bevroor, zelfs terwijl mijn verraderlijke lichaam reageerde op de duivelse vaardigheid van haar kutje, dat ritmisch aan- en ontspande. “Wat… wat bedoel je? Waar is Rosa?”

Ze giechelde weer, een geluid als rinkelende belletjes. “Papa zorgt goed voor haar. Maak je geen zorgen. Hij geeft haar alles wat ze nodig heeft.” Ze boog zich dieper over me heen, haar kleine, ronde borstjes drukten tegen mijn borstkas door de dunne stof van haar jurkje. Haar lippen vonden mijn oorlel. “En ze weet dat het binnenkort haar beurt is om papa terug te betalen.”

Elk woord was een mes. Ik draaide mijn hoofd weg, maar ze volgde, haar mond bleef een smerige fontein van intimiteiten.

“Ze is zo lekker vol en zacht, jouw Rosa,” fluisterde ze, en haar tempo versnelde, werd harder, dringender. Haar strakke, warme vagina waarin ik gevangen zat, kneep en wrong zich om me heen, trok me dieper in haar, zoog aan mijn wilskracht. “Papa houdt van dat gevoel. Hij zegt dat ze gemaakt is om… van te genieten. Net als ik. Net als alle meisjes die oom Erik hier mee naartoe brengt.”

De combinatie van fysieke overmacht, de walgelijke bekentenis en de onweerstaanbare, vakkundige stimulatie joeg me over de rand. Een ziedende, schuldige opwinding, die ik verafschuwde maar niet kon beteugelen, golfde vanuit mijn kruis omhoog. Ik hijgde, mijn spieren verkrampten in een strijd tussen walging en onvermijdelijke ontlading.

Met een diepe, gebroken schreeuw die in mijn keel bleef steken, gaf ik me over. Een explosie van pure, vernietigende extase schoot door me heen, een leegte vol schaamte die me van binnenuit leegzoog. Mijn lichaam verstijfde onder haar, toen zakte ik weg, een uitgeputte, lege huls.

Anne bleef nog even bovenop me zitten, haar binnenste pulserend rond mijn kloppende pik. Ze maakte een tevreden, hummend geluidje, als een kind dat een nieuw speeltje had gekregen. Toen kroop ze van me af. Ik lag daar, uitgeput, mijn gezicht nat van tranen en zweet. Mijn pik, gevoelloos en kleverig, lag bloot in de kou.

“Slaap nu maar,” fluisterde Anne. Ze liep geluidloos naar de deur, opende hem en verdween in de gang. De deur sloot zachtjes.

Een doodse, allesomvattende vermoeidheid trok aan me. Het was meer dan slaap; het was een verlangen naar niet-bestaan. Mijn oogleden vielen dicht, maar net voordat de duisternis me volledig opslokte, dwong ik mezelf mijn hoofd te draaien, op zoek naar een laatste anker, naar Rosa’s rustende vorm in het andere bed.

Maar het bed was leeg.

De dekens lagen in wanorde, en Rosa was nergens te bekennen.

~

~~

~~~

Het gekreun drong door de vloer heen, een zacht, ritmisch gezucht dat Ruud met stille tevredenheid registreerde. Hij stond beneden in de donkere keuken, zijn hand rustend op het koude granieten aanrecht. Boven hem, in de kamer van hun gasten, deed Anne haar werk. Het was een geluid dat hij kende, het geluid van controle en volledige overgave. Hij nam een slok van zijn donkere likeur. Het brandde zich een weg door zijn slokdarm, een vertrouwde troost.

Hij zette het glas neer en liep geluidloos naar de trap. De oude treden kraakten niet onder zijn gewicht; hij kende hun geheimen, net zoals hij de geheimen van het bos kende. Het gekreun werd duidelijker, vermengd nu met het hijgende, verraste protest van de jongen. Thomas. Een slap stuk vlees, vol angsten en verlangens die hij zelf niet durfde te benoemen. Gelukkig was zijn dochter zo vriendelijk hem daarbij te helpen.

Bovenaan de trap hing de gang in duisternis, maar een streep zwak, grijs licht viel door de kier van de gastenkamer. En daar, voor de smalle opening van de deur, stond een silhouet. Rosa.

Ze stond als versteend, haar handen opgeheven naar haar mond. Het zwakke licht van binnenuit tekende een ronde lijn op haar wang, de glinstering van een traan die naar beneden gleed. Haar bril zat scheef op haar neus. Haar ademhaling was een reeks korte, geschokte stootjes, vastgevroren in haar keel. Ze staarde naar binnen, naar het tafereel dat haar kleine, veilige wereld aan gruzelementen sloeg.

Ruud naderde in stilte, een schaduw binnen de duisternis. Hij stopte vlak achter haar, zijn aanwezigheid nog niet geregistreerd door het meisje. Hij kon de warmte van haar lichaam voelen, de zoete, frisse geur van haar haren, vermengd met de zilte geur van verdriet. Hij liet zijn blik langs haar glijden: de wijde hals van haar nachthemd, de volle, stevige welving van haar borsten die onder de dunne stof verborgen lagen, de smalle taille die uitmondde in haar volle heupen. Een oogst die rijp was om geplukt te worden.

"Jongens zijn zwakke wezens," zei hij plots, zijn raspende stem zacht maar dichtbij haar oor.

Rosa schrok op met een gesmoorde gil en draaide zich half om. Haar ogen, groot en vol tranen achter de glazen, keken hem aan met pure, verbijsterde pijn. "Ruud... ze... ze..."

"Hun instinct stuurt hen, kind," vervolgde hij, zijn toon berustend, bijna filosofisch. "De mist hier... die verwart de geest. Maakt de driften sterker dan het verstand." Hij schudde zijn hoofd als een gebaar van schijnbaar medeleven. "Het is verdrietig om te zien. Maar het is de natuur."

"De natuur?" Haar stem brak. Een nieuwe golf van tranen welde op. "Maar hij... hij houdt van mij..."

"En jij van hem," zei Ruud, en hij legde een hand op haar schouder. Het was een zware, vaste greep. Ze huiverde, maar trok niet weg. Haar weerstand was gebroken, vermalen tussen schok en hartzeer.

Ruud trok haar, zonder weerstand, tegen zich aan. Ze liet het gebeuren, haar hoofd zakte tegen zijn borst. Haar tranen maakten een donkere vlek op zijn wollen vest. Haar lichaam, dat heerlijke, jonge lichaam, drukte tegen het zijne. Hij voelde het zachte, zware gewicht van haar borsten tegen zijn onderbuik, de curve van haar heupen tegen zijn dijen. Het was een sensatie die dagenlang zijn gedachten had vergiftigd en nu, eindelijk, tastbaar werd.

“Ssst,” bromde hij, zijn hand streelde langzaam haar rug, voelde de trillingen die door haar liepen. “Deze koude gang is geen plek voor verdriet. Kom.”

Met zijn andere hand trok hij zachtjes de deur van haar’ slaapkamer dicht, waardoor het gekreun en gekraak werden gedempt. Toen leidde hij haar, zijn arm stevig om haar schouders, naar zijn eigen slaapkamer verderop in de gang. Het was een sobere ruimte, gedomineerd door een groot, oud bed. Hij sloot de deur achter zich. De stilte hier was dikker, persoonlijker, doordrenkt met de geur van tabak en oude boeken.

Hij nam haar weer in zijn armen, dit keer vaster, bezittelijker. Rosa huilde nu openlijk, haar gezicht begraven in de holte van zijn hals, haar handen klemden zich vast aan de stof van zijn vest. Met elke snik drukten haar borsten tegen zijn buik, een zacht, herhaaldelijk duwtje dat recht naar zijn onderlichaam ging. De reactie was onmiddellijk en onbeschaamd. Zijn sluimerende verlangen, dagenlang gescherpt door haar onbereikbare nabijheid, zwol op tot een stevige, pulserende massa in zijn broek.

Rosa voelde het. Ze verstijfde midden in een snik. Haar hoofd kwam omhoog, haar met tranen vervuilde gezicht keek hem aan, toen naar beneden, naar de duidelijke, imposante bobbel die zich tegen zijn broek aftekende. Haar mond viel open, een mengeling van schrik en ongeloof in haar ogen.

Ruud liet haar geen tijd om na te denken. Zijn hand schoot omhoog, zijn vingers sloten zich om de achterkant van haar nek, stevig maar niet wreed. Hij boog zijn hoofd en kuste haar mond.

Ze verstijfde. Haar lippen waren strak gesloten, bevuild door haar zoute tranen. Hij drukte harder, zijn andere arm kneep haar stevig tegen zich aan, waarbij haar borsten plat tegen zijn torso werden gedrukt. Een diepe kreun van genot ontsnapte hem. Hij proefde haar verzet, haar angst, haar verdriet. En toen, langzaam, voelde hij het smelten.

Het was een bijna hoorbare 'klik' van overgave. Haar lichaam verloor de laatste spanning. Een trillende zucht ontsnapte haar, en haar lippen gingen onder de zijne open. Hij drong binnen, zijn tong verkende de warmte van haar mond, proefde de bitterzoete smaak van haar vertwijfeling. Ze kuste terug, aarzelend eerst, toen hongerig, alsof ze in die handeling een nieuwe waarheid zocht, een anker in de draaikolk van haar verraad.

En toen voelde hij iets anders: de kleine, onzekere aanraking van haar handen. Eén hand bleef aan zijn vest geklemd, maar de andere... gleed naar beneden. Aarzelend, schichtig, raakten haar vingers de harde, warme uitstulping van zijn stijve pik door de stof heen. Ze trok terug, alsof ze zich verbrand had, maar kwam toen weer terug. Dit keer legde ze haar hele hand erop, voelde de omvang, de lengte, de dreigende hardheid. Ze kneep er zachtjes in.

Ruud brak de kus met een tevreden, lage grom in zijn keel. Hij keek naar haar gezicht. Haar ogen waren gesloten, haar wangen gloeiden. Verdriet en opwinding vermengden zich op haar gezicht. Dit was het moment. Dit was de definitieve breuk.

Hij legde zijn handen op haar schouders. "Rosa," zei hij, zijn stem een ruwe fluistering. Hij drukte zachtjes naar beneden.

Ze begreep het. Ze keek hem aan, haar ogen smekend, vol tegenstrijdige emoties. "Nee... ik..."

"Het is goed," zei hij, en de druk op haar schouders werd steviger, dwingender. "Laat het gaan. Laat alles gaan."

Rosa keek hem aan, haar ogen glazig van tranen en een nieuwe, diepe verwarrende opwinding. Ze aarzelde. Ze keek naar de deur, terug naar hem, naar de enorme erectie die ze nu in haar hand hield. Toen, alsof er een veer knapte, zakte ze door haar knieën. Het dunne stof van haar nachthemd trok strak over de weelderige rondingen van haar achterwerk. Ze keek omhoog, haar gezicht was een masker van onderworpen verdriet en ontluikende nieuwsgierigheid.

Haar hoofd was nu op niveau met zijn kruis. Door het dunne katoen van zijn broek zag ze de duidelijke afdruk van zijn erectie, dik en dreigend. Met bevende handen maakte ze zijn riem los, de knoop van zijn broek. De rits gleed omlaag met een zacht, rollend geluid.

Toen zijn broek en onderbroek op zijn enkels vielen, kwam zijn mannelijkheid tevoorschijn. Het was indrukwekkend, dik geaderd en stijf van verlangen. Rosa staarde ernaar, haar mond viel open. Een vleugje angst flitste over haar gezicht, maar werd overspoeld door iets dat leek op ontzag.

“Aan het werk,” commandeerde hij zacht.

Ze leunde naar voren. Haar tong kwam tevoorschijn, aarzelend likte ze aan de punt. Toen nam ze hem in haar mond. Niet ver, niet diep, maar genoeg. Het gevoel van die warme, vochtige omhulling, het zicht van haar bril en die volle lippen rond zijn pik, joeg een schok van genot door hem heen. Hij legde een hand op haar hoofd, zijn vingers verdwenen in de wirwar van donkere krullen, en hij begon voorzichtig het tempo te bepalen. Al snel werd ze vaardiger, haar mond werkte met een aangeboren, hongerige toewijding die al zijn verwachtingen overtrof. Haar vingers grepen in zijn benen, met haar vrije hand streelde ze langs zijn ballen.

Na minuten van hemels genot trok Ruud haar omhoog. Het nachthemd was het enige dat nog tussen hem en haar goddelijke lichaam stond. Hij greep de stof, en met een ruwe ruk scheurde hij het van hals tot zoom open. Het viel van haar schouders, bleef hangen aan haar armen, en onthulde het panorama dat hij zich had ingebeeld.

Haar borsten waren perfect. Groot, vol en rond, met roze tepels die al hard waren van de opwinding. Ze hingen zwaar, maar beloofden een overvloed aan zachtheid. Haar buik was licht gerond, haar heupen breed en uitnodigend. Een donker, krullend dons bedekte haar schaamheuvel. Ze was een feestmaal.

Hij duwde haar achterover op het bed, het oude veren matras zuchtte onder haar gewicht. Hij scheurde de resten van het nachthemd van haar lijf en spreidde haar benen. Ze keek naar het plafond, haar ademhaling snel, haar handen naast zich geklemd in het laken. Er was geen verzet meer. Alleen maar een wachtende, trillende anticipatie.

Ruud knielde tussen haar dijen, zijn handen grepen haar heupen, zijn duimen trokken haar schaamlippen uit elkaar. Hij nam geen tijd voor voorbereiding. Hij was te oud, te hebberig, te vol van het vooruitzicht. Hij positioneerde zijn pik tegen haar opening, die glinsterde van haar eigen vocht, en drong met één lange, diepe stoot naar binnen.

Rosa slaakte een scherpe kreet, een geluid van zowel pijn als verrassing. Ze was strak, ongelooflijk strak, maar ook onverwacht nat. Hij bleef even diep in haar, genoot van het gevoel van totale omhulling, van het weten dat dit goddelijke territorium nu van hem was. Toen begon hij te bewegen.

Het was een hard, meedogenloos ritme. Het bed bonkte tegen de muur, een stompende metronoom bij hun daad. Rosa’s lichaam wiegde onder hem, haar grote borsten dansten met elke stoot. Haar geluiden waren eerst van pijn, toen, onmiskenbaar, gemengd met iets anders. Een jank. Een gesmoorde kreun. Haar handen grepen nu zijn onderarmen, haar nagels groeven zich in zijn huid. Ze keek hem niet aan, maar haar lichaam krulde zich naar hem toe.

Hij voelde de climax al vroeg naderen, een verzameling spanning in zijn ballen en onderbuik. Hij vertraagde, trok zich bijna helemaal terug, en drong dan weer met geweld naar binnen, diep, tot hij het zachte einde van haar voelde. Ze kreunde luid.

Toen klonk er een zacht kloppen op de deur.

“Papa?” Het was Anne’s stem, helder en onschuldig. “Mogen we binnenkomen? Erik is hier ook.”

Ruud stopte niet met bewegen. Hij draaide zijn hoofd naar de deur. “En de jongen?”

“Slaapt als een roos,” antwoordde Anne, en er klonk een spottend lachje in haar stem. “Of, nou ja, als een leeggezogen pop.”

Ruud grinnikte, een droog, schor geluid. “Kom binnen. Maar Erik blijft van het meisje af.”

De deur zwaaide open. Anne liep binnen, volledig naakt, haar lichaam glanzend van een laagje zweet. Ze was opgewekt, haar ogen glinsterden van een waanzinnige vreugde. Erik volgde, zijn blote buik hobbelend, zijn eigen slappe maar tevreden pik zichtbaar. Zijn ogen vielen meteen op de naakte Rosa, en de manier waarop Ruud haar penetreerde.

“Prachtig,” mompelde Erik, zijn hand gleed naar zijn eigen kruis. “Een waar kunstwerk, dit meisje.”

Anne ging naast het bed op haar knieën zitten, haar ogen genoten van het schouwspel. “Ze neemt het goed, hè papa?” Ruud knikte tevreden.

Rosa, half verdoofd door de herhaaldelijke schokken van de avond, draaide haar hoofd en keek met glazige ogen naar de nieuwkomers. Er flitste geen protest over haar gezicht. Alleen een diepe, onpeilbare overgave.

“Houd je aan de afspraak, Erik,” gromde Ruud, terwijl hij zijn tempo weer oppakte. Hij boog zich over Rosa heen, zijn handen grepen haar borsten, kneedden het zachte vlees, trokken aan haar tepels. Ze kreunde, haar hoofd viel achterover.

Erik knikte en ging op een stoel in de hoek zitten, zijn hand begon op en neer te gaan over zijn eigen steeds stijver wordende pik. Hij keek, zijn ogen waren camera’s die elk detail vastlegden.

Ook Anne bewoog. Ze kroop op het bed, naast haar vader. Ze leunde voorover en begon aan Rosa’s borsten te likken en te zuigen, afgewisseld met de handen van haar vader. Rosa’s kreunen werden hoger, haar heupen begonnen onwillekeurig tegen Ruud zijn stoten in te bewegen.

Het duurde niet lang of Erik bereikte zijn hoogtepunt met een luide zucht, zijn zaad spoot over zijn eigen buik. Hij stond op, veegde zich slordig af met een doek, en verliet zwijgend de kamer, zijn rol als toeschouwer was vervuld.

Nu waren ze met zijn drieën.

Ruud trok zich uit Rosa terug, zijn pik glinsterend van haar vocht. “Draai je om,” commandeerde hij. “Op je handen en knieën.”

Ze gehoorzaamde zwijgend, haar lichaam trillend van de inspanning. Haar billen, rond en bleek, waren naar hem toe gericht. Maar Ruud keek naar Anne. Hij knikte naar de plek voor Rosa.

Anne begreep het meteen. Ze ging voor Rosa op het bed zitten, haar benen wijd. “Kom hier, Roosje,” zei ze, en ze trok Rosa’s hoofd naar haar kruis.

Ruud nam intussen positie achter Rosa. Hij greep haar heupen en drong weer in haar, dit keer van achteren. Haar kont sloeg tegen zijn buik met elk van zijn brute stoten. Het uitzicht was obsceen en hemels: haar geopende, glanzende roze kutje omsloot zijn pik, en daarboven het samengeknepen sterretje van haar anus dat hij bij elke stoot zag trillen. Rosa's borsten werden tegen het matras gedrukt, haar gezicht begraven tussen de dijen van zijn dochter, die achterover leunde met gesloten ogen en een zalige, decadente glimlach.

“Ja… ja… dit is het, meid,” gromde Ruud, zijn vingers groeven zich diep in de zachte, bleke billen van het meisje. Hij voelde de strakke, vochtige hitte van haar poesje omhullen, zuigen, uitnodigen. Anne’s gekreun vermengde zich met het gesmak en gesteun van Rosa, die gehoorzaam haar tong liet werken op het kleine, opgezwollen klitje van zijn dochter.

Hij kon het niet langer bedwingen. Met een rauwe, triomfantelijke schreeuw trok hij zich terug uit haar natte gleufje. In één vloeiende beweging draaide hij Rosa’s lichaam om, duwde haar op haar rug en greep zijn eigen pik, die kloppend en paars aangelopen van verlangen recht boven haar gezicht hing.

Rosa’s ogen waren glazig van overgave en een diepe, geslagen verwondering. Haar mond viel open, een stom, verwachtingsvol “O…” vormend. Haar wangen waren rood van de inspanning, haar lippen gezwollen, haar kin glimmend het speeksel en het vocht van Anne.

“Steek je tong uit,” commandeerde Ruud.

Ze gehoorzaamde zonder aarzeling, haar tong kwam tevoorschijn, een gewillige, smekende aanbidding.

Dat was het sein. Met een lange, diepe grom schoot de eerste dikke, witte straal uit zijn pik, recht over haar brillenglazen, die onmiddellijk beslagen en ondoorzichtig werden. De volgende straal trof haar wang, druppelde in haar krullende haren. De derde en dikste schoot over haar open mond en kin, en liep omlaag langs haar hals en tussen haar borsten. Rosa knipperde met haar besmeurde ogen, slikte reflexmatig, en een diepe, rillende zucht ontsnapte haar, een geluid van voltooide vernedering en een vreemd soort voldoening.

Terwijl Ruud nog de laatste druppels over haar voorhoofd en neus kneep, voelde hij een nieuwe, verrassende sensatie. Iets warms en vloeiends bewoog achter hem.

Anne was van het bed gegleden en had zich achter hem gepositioneerd, op haar knieën op de vloer. Terwijl haar vader zijn zaad op Rosa’s gezicht uitstortte, leunde ze voorover en bracht ze haar mond naar zijn achterwerk. Haar tong, klein en warm, likte een lange, doelgerichte streep over zijn ruwe bilspleet. Toen drong de punt van haar tong naar binnen, zoekend en cirkelend rond het strakke, gevoelige kroontje van zijn anus.

Ruud sidderde, een golf van extreem, verboden genot schoot door hem heen. Zijn hand, die nog steeds zijn pik vasthield, verstijfde. Dit was het ultieme. Zijn dochter, die zijn kont likte, terwijl hij zijn zaad op het gezicht van een ander meisje spoot. Hij duwde zijn heupen iets naar achteren, nodigde haar uit dieper te gaan.

Anne gaf gretig gehoor. Haar handen grepen zijn billen, spreidden ze verder uit, en haar tong werkte dieper, harder, een obsceen, nat geluid makend. Haar andere hand gleed langs zijn heup en greep zijn half slappe, maar nog steeds gevoelige pik. Ze streelde hem zachtjes terwijl ze haar tong het werk liet doen.

Na enkele minuten kwam Anne overeind. Ruud voelde haar stevige tietjes tegen zijn rug drukken terwijl ze haar hoofd op zijn schouder legde. Onder hen op het bed lag Rosa, haar gezicht een canvas van wit zaad, haar borsten reizend met elke hijgende ademhaling. Ze keek naar het plafond, maar haar hand bewoog voorzichtig tussen haar benen, haar vingers begonnen kleine, cirkelende bewegingen te maken over haar gezwollen klitje.

Ze keken samen neer op het tafereel dat hun volmaakte triomf bezegelde. Hun nieuwe verovering, gebrandmerkt en onderworpen, smekend om nog meer.

Anne grinnikte tevreden. “Klaar voor de tweede ronde, papa?” Ze kroop langs hem heen op het bed en ging op haar handen en knieën boven Rosa zitten. Het zicht op die twee jonge, roze kutjes voor hem deed Ruud watertanden. Anne keek achterom en schudde ongeduldig met haar heupen. “Deze keer wil ik eerst!”

~~~

~~

~

Twee Vreemden
De motor van Erik's vrachtwagen bromde hetzelfde, monotone liedje als een week geleden. De cabine rook nog steeds naar oude tabak en chemische luchtverfrisser. Maar verder was niets meer hetzelfde.

De mist was verdwenen alsof die nooit had bestaan. Bij het ochtendgloren was het plotseling opgeklaard, een gordijn dat werd weggetrokken om een gewone, vochtige Ardennen-ochtend te onthullen. Geen woord werd erover gewisseld. We hadden onze spullen gepakt onder het toeziend oog van Ruud, die op de drempel stond te roken. Anne stond achter hem en zwaaide ons uit met haar lege, kinderlijke glimlach. Rosa keek niet terug.

Nu zaten we hier. Rosa naast me, maar gevoelsmatig kilometers ver weg. Haar lichaam raakte het mijne niet. Ze staarde uit het raam, haar brilglazen helder, maar haar ogen erachter waren troebel, gericht op iets dat ik niet kon zien. De krullen die ik altijd zo prachtig vond, hingen slap en levenloos langs haar gezicht. Ze had haar oude T-shirt weer aan, maar het leek haar niet meer te passen. Alsof ze was veranderd in iemand anders.

Mijn eigen gedachten waren een moeras van schaamte en verbijstering. De beelden van die nacht met Anne – de aanraking, de kracht in haar handen, het gevoel van haar lichaam op het mijne – brandden in mijn geheugen. Maar erger dan dat was het beeld van Rosa’s lege bed. Waar was ze geweest? Wat had ze gezien? Wat was er met haar gebeurd? Elke mogelijke verklaring voelde als een mes dat ik in mijn eigen hart stak. Ik kon het niet vragen. De woorden stikten in mijn keel, verstopt door mijn eigen verraad.

“Mooi weertje, hè?” Erik's stem sneed door de verpletterende stilte. Hij keek opzij, zijn ronde gezicht vertoonde diezelfde, vette glimlach. “Zo kan ik eindelijk de weg weer op. We zijn over een paar uurtjes in Metz, vanuit daar is Parijs niet ver meer..”

Hij wachtte even. Zijn blik ving de mijne in de spiegel, en ik zag het in zijn ogen: hij wist het. Hij wist alles wat er die nacht gebeurd was. Met mij. Met haar. Het maakte me misselijk.

“Jullie zijn stil,” merkte hij op, zijn toon overdreven serieus. “Vervelend natuurlijk, zo’n onverwachte vakantieonderbreking. Maar ach, dat hoort bij het avontuur, nietwaar? Herinneringen die je je hele leven bijblijven.”

Rosa draaide haar hoofd, weg van zijn blik. Een trilling ging door haar schouders, zo subtiel dat alleen ik het kon voelen. Ik keek naar haar hand, die slap in haar schoot lag. Ik herinnerde me hoe ik die hand altijd had vastgehouden, hoe haar vingers in de mijne sloten. Nu leek er een onzichtbare, kleverige barrière tussen ons te zitten, opgebouwd uit schaamte en onuitgesproken geheimen.

We waren ontsnapt aan de mist. Maar we hadden iets veel ergers mee naar buiten genomen. En het zat nu hier, tussen ons in, zwijgend en zwaar, terwijl Erik ons verder reed naar een bestemming die er niet meer toe deed. De reis was voorbij, nog voordat hij goed en wel begonnen was. Al wat restte waren twee vreemden, en een chauffeur die een liedje floot dat alleen hij kende.

Trefwoord(en): Cuckold, Dochter, Jong En Oud, Mysterie, Vader, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!