Door: Dewi
Datum: 14-01-2026 | Cijfer: 9.5 | Gelezen: 389
Lengte: Lang | Leestijd: 20 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Erotisch, Nymfomanie, Slet, Vakkenvuller, Zwanger,
Lengte: Lang | Leestijd: 20 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Erotisch, Nymfomanie, Slet, Vakkenvuller, Zwanger,
Vervolg op: Pandora - 2: Exit Rod
Zwanger
Het is nu vijf weken geleden dat ik Rod voor het laatst in levenden lijve heb gezien. Ik ben ongerust want ik had allang ongesteld moeten worden. Zou ik dan toch zwanger zijn? Ik heb normaal gesproken altijd beschermde seks en zorg dat ik altijd condooms bij mij heb. Maar meer om geen ziekte op te lopen dan om niet zwanger te worden. Ik koop ze in mijn eigen winkel, dus niemand weet dat ik grootverbruiker ben. Okay, er ging er wel eens één stuk of er schoot er wel eens een van een lul af. Ik maakte mij er niet zoveel zorgen over want ik kan toch niet zwanger worden. Dacht ik. Tot nu toe.
Voordat ik naar mijn werk ga, ga ik langs de apotheek en koop een zwangerschapstest. In mijn lunchpauze doe ik de test. Geen twijfel mogelijk, ik krijg een kind. Ik ben in verwarring. Blij dat ik dus blijkbaar toch zwanger kan worden, verward want Chet kan de vader niet zijn. Ik ga mijn gangen na en bedenk dat Rod de enige is die de vader kan zijn. Hij was de enige met wie ik het gedaan heb in mijn laatste vruchtbare periode. Moet ik het hem vertellen? Hij kent nu mijn hele geschiedenis, en de gedachte weer iets voor hem geheim te moeten houden kan ik niet aan. Ik houd mijn telefoon in mijn handen en mijn vingers zweven boven de toetsen.
“Ik ben zwanger” type ik en druk snel op verzenden. Voordat ik mij weer bedenk. Het zweet breekt mij uit. Rod is druk vandaag en we zouden niet bellen. De vinkjes blijven grijs, hij heeft mijn bericht nog niet gelezen. Vijf minuten lang staar ik naar de vinkjes, ze blijven grijs. Hij heeft geen tijd om te lezen besef ik. Ik leg mijn telefoon aan de kant en probeer wat te eten. Wat niet lukt want alle honger is verdwenen.
Mijn telefoon gaat. Het is Rod. Ik open het videogesprek en kijk in zijn vragende ogen.
“Je bent zwanger?", vraagt hij.
“Ja", en ik houd de stick voor de camera met de uitslag van de test.
“Maar je kan toch niet zwanger worden?”, vraag hij.
“Dat dacht ik ook, maar blijkbaar zit het probleem bij Chet en niet bij mij.”
“Maar... wie is dan de vader?”
“Ik denk dat jij de vader bent...", zeg ik vertwijfeld.
“Weet je dat zeker?”
“Ja, jij bent de enige met wie ik het bed heb gedeeld in mijn vruchtbare periode.”
“Shit, en we hebben niet altijd een condoom gebruikt", beseft hij nu ook. In het begin hadden we beschermde seks maar toen ik hoorde dat hij al maanden niet met een meisje in bed had gelegen was voor mij de noodzaak niet meer om een condoom te gebruiken. “Je slikt geen anticonceptie?”, vraagt Rod.
“Nee, ik wilde immers zwanger worden en omdat dat niet gebeurde dacht ik dat ik niet zwanger kon worden. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat het ook aan de man kan liggen als een vrouw niet zwanger wordt...” Rod is even stil.
“Wil je het weg laten halen?”, vraagt hij. Ik haal mijn schouders op.
“Ik weet het niet", zeg ik. Aan de ene kant ben ik blij dat ik een kind krijg en dat Rod de vader is. Aan de andere kant zou ik niet weten hoe ik dat moet inpassen in mijn leven hier. Rod denkt blijkbaar in dezelfde richting als mij.
“Als je het wilt houden moet je naar Nederland komen", zegt hij.
“Wil je dat?”, vraag ik voorzichtig.
“Ik zou niets liever willen", zegt hij en mijn hart maakt een sprongetje. In onze gesprekken hebben we wel eens gefantaseerd om elkaar weer snel te zien. Tot concrete plannen heeft dat nog niet geleid.
“Ik ook", fluister ik en ik voel tranen over mijn wangen lopen. We zitten ieder zwijgend in onze eigen gedachten. “Dan wil ik het wel houden", zeg ik zachtjes. Het is een rollercoaster in mijn hoofd. Een week geleden dacht ik nog dat ik niet zwanger kan worden, en nu zit ik plannen te maken om als aanstaande moeder naar Nederland te gaan om een nieuw leven te beginnen! Rod kan er verrassend nuchter naar kijken.
“Laten we er nog even over denken, en dan verder kijken, okay?”
“Okay", is mijn korte antwoord.
Die middag spookt er van alles door mijn hoofd. Wil ik dat wel? Emigreren naar een land waar ik nog nooit ben geweest? Maar ik begrijp ook dat als ik hier wil blijven mijn relatie met Chet onhoudbaar wordt als ik het kind wil houden. Ik ben bang hoe hij zal reageren. Ik mag dan wel niet zwanger van hem zijn geworden, er is geen haar op zijn hoofd die eraan gedacht heeft mij te verlaten. Is dat zijn eer te na? Accepteert zijn familie het niet? Ik zal het een keer ter sprake moeten brengen. Een ander probleem is dat ik vermoed dat het niet mogelijk is te trouwen in een land als je nog getrouwd bent in een ander land. Hoe pak ik dit aan? Het ene moment voel ik mij gelukkig, het volgende moment wanhopig. En ik durf het niet aan Chet te vertellen dat ik zwanger bent van een ander... Misschien bedenkt Rod zich nog en kan ik het laten weghalen...
De dagen erna klets ik iedere lunchpauze met Rod. Ondanks het feit dat hij zei dat we er nog even over moeten denken ben ik zijn hoofd al geëmigreerd. Ik merk dat hij al plannen zit te maken dat ik bij hem kom wonen in Rotterdam, dat hij moet regelen dat er een kinderkamer komt, dat hij zijn ouders moet vertellen dat ze opa en oma worden. Ik ga er graag in mee. Het is leuk en afleidend om mooie plannen te maken voor de toekomst. En het helpt mij te schikken naar zijn ideeën. Maar zodra ik aan het einde van de middag de deur van de winkel op slot draai om naar huis te gaan pakken de donkere wolken zich weer samen in mijn hoofd.
Chet
Twee dagen later barst de bom. Als ik thuiskom na het werk gooi ik mijn spullen op een stoel en ben ik gelijk weer weg om even boodschappen te halen voor het avondeten. Als ik terug ben met de boodschappen vind ik Chet in de kamer met de zwangerschapstest op tafel. Ik besef gelijk dat ik de test even in mijn jaszak heb gestopt, om te voorkomen dat klanten het zien, met de bedoeling hem later veilig op te bergen in mijn kledingkastje waar ik mijn privéspullen bewaar. Dat laatste ben ik dus vergeten te doen.
“Zit jij in mijn werkkleding te snuffelen", verwijt ik hem gelijk.
“Wat is dit?”, vraagt hij geërgerd.
“Ik ben zwanger", is mijn korte antwoord. Zijn eerste reactie is blij verrast. Dan wordt hij argwanend.
“Hoe lang ben ja al zwanger?”
“Ik denk een week of zes”, is mijn antwoord. Ik zie de radertjes malen in zijn hoofd.
Dan heel zachtjes: “Wie is de vader?”
“Een man die logeerde op het resort”, zeg ik.
“Vuile slet", zegt hij, “zit je te neuken met andere mannen?”
“Eentje", zeg ik, om het minder erg te laten lijken.
“En dan laat je jezelf nog zwanger neuken ook!"
“Ik dacht dat ik niet zwanger kon worden, maar blijkbaar lag het niet aan mij", wrijf ik hem in.
“Hoe kun je?”, is zijn reactie.
“Als ik wat meer aandacht zou krijgen van jou, en als je niet altijd dronken zou zijn, dan was dit nooit gebeurd”, roep ik terug.
“Ik? Ik?", schreeuwt hij, “ligt het aan mij?”
“JA", schreeuw terug, alle opgekropte frustratie komt er in één keer uit. “Je zit mij continu te verwijten dat ik geen kinderen kan krijgen, vreet geen reet uit in het huishouden, verbrast je geld in de kroeg en dan moet ik ook nog het geld verdienen!”, gil ik. Chet schiet vol en ik zie de tranen over zijn wangen lopen. Zo'n reactie had ik niet verwacht.
“Dus het ligt aan mij?", roept hij terug. Hij pakt zijn jas en loopt de deur uit.
“Waar gaan je heen?”, roep ik hem na maar ik krijg geen antwoord. Als ik later mijn werkjas pak kom ik erachter dat mijn fooiengeld is verdwenen. Dat was waarschijnlijk de reden dat hij in mijn jas zat te snuffelen besef ik dan.
Die nacht zie ik hem niet meer terug. De volgende ochtend is Chet er nog steeds niet. Ik probeer hem te bellen maar zijn telefoon staat uit, ik krijg geen gehoor. Die ligt ergens dronken in de goot is mijn gedachten. Ik hoop alleen maar dat hij naar zijn werk gaat, anders heeft hij een nog groter probleem. Ik ga naar mijn werk en denk er verder niet meer over na.
Ik app Rod, “Mijn man is erachter gekomen dat ik zwanger ben, en dat het niet van hem is. Hij is boos de deur uitgelopen en vannacht niet meer thuisgekomen.” Ik krijg geen reactie maar dat is ook logisch, want het is nog nacht in Nederland.
Tegen tien uur belt zijn baas: “Waar is Chet? Hij is niet op zijn werk verschenen vandaag.”
“Weet ik niet", zeg ik in alle eerlijkheid, “we hebben gisteren ruzie gehad en toen is hij kwaad de deur uitgelopen, en vanochtend was hij nog niet terug.”
“En je weet niet waarheen?”
“Ik nam aan naar de kroeg, ik heb hem geprobeerd te bellen maar hij neemt niet op", zeg ik naar waarheid, “ik bel wel even rond en laat het weten als ik hem gevonden heb.”
Allereerst bel ik de kroeg waar ik van weet dat hij er wel eens komt. Hij is er inderdaad geweest en 's nachts stomdronken naar buiten gezet. Dat was om een uur of twee vannacht. De man vertelt dat hij nauwelijks meer op zijn benen kon lopen. Daarna bel ik zijn moeder.
“Is Chet bij jullie?”
“Nee, wat is er gebeurd?”
“Hij is gisteravond vertrokken na een ruzie, en niet meer teruggekomen. Ik weet ondertussen dat hij zich is gaan bezatten en lopend weer naar huis is gegaan, maar hij is vannacht niet thuisgekomen. Nu belde zijn baas dat hij ook niet op het werk is verschenen. Dus ik dacht misschien is hij naar jullie gegaan. Ik weet anders ook niet waar ik moet zoeken. Zijn telefoon neemt hij niet op.”
“Geen idee waar hij is. Ik heb hem al dagen niet gesproken", zegt zijn moeder.
“Okay, dan zoek ik verder', zeg ik.
“Laat je het weten als je meer weet?”, vraag ze nog.
“Uiteraard, dat zal ik doen”, zeg ik en hang op. Ik bel zijn baas terug dat ik nog niet weet waar hij uithangt, en dat ik het wat zal laten weten zodra ik meer nieuws heb.
In de lunch heb ik een videogesprek met Rod. Ik vertel hem kort wat er de avond ervoor gebeurd is.
“Waar kan hij uithangen?”, vraagt hij.
“Ik heb werkelijk geen idee, ik vermoed dat hij ergens dronken in de goot ligt, maar ik had onderhand wel verwacht dat hij zijn roes heeft uitgeslapen. Hij is vaak dronken maar op één of andere manier wist hij altijd nog wel redelijk nuchter op zijn werk aan te komen. Dat hij niet op komt dagen heb ik nog niet meegemaakt."
“Heb je de politie gebeld?", vraagt hij.
“Nee, nog niet, die zeggen toch dat hij een volwassen vent is, helemaal als ze horen dat we ruzie hadden.”
“Wat wil je doen dan?", vraagt Rod.
“Ik denk dat als hij nog niet thuis is als ik klaar ben met werken, ik de politie wel bel", zeg ik.
“Okay, app maar even als je wat weet, of bel me als je daar behoefte aan hebt."
“Dank je wel, doe ik.” Ik begin mij nu toch wel zorgen te maken. Hoe kun je zoekraken als je zo dronken bent als de kroegbaas beschreef? Hij moet toch ergens in de buurt zijn?
Als ik 's avonds thuiskom doe ik een schrikbarende ontdekking: De scooter van Chet is weg. Als ik goed nadenk stond de scooter er ook al niet toen ik vanochtend vertrok. Ik had er geen aandacht aan gegeven omdat hij meestal eerder weg is dan ik, en het dus normaal is dat de scooter er niet staat als ik naar het werk ga. Als hij maar niet vannacht met zijn dronken kop op de scooter is gestapt schiet er door mijn hoofd.
Ik bel gelijk de politie en vertel het hele verhaal. Ik geef een signalement door en bel daarna zijn ouders en zijn baas. Om te vertellen dat ik contact heb met de politie en vermoed dat hij vannacht op zijn scooter is gestapt toen hij uit de kroeg kwam. Ik wil op mijn fiets stappen en gaan zoeken, maar heb geen idee waar ik moet gaan kijken. Ik bel zijn kroeg nog eens op maar die hebben hem niet meer gezien sinds vannacht. Ongerust val ik die avond in slaap, maar schrik bij het minste of geringste geluid wakker, en verwacht dan dat Chet weer binnenkomt. We mogen dan geen goede relatie meer hebben, het is toch mijn man.
De dag erna blijft Chet zoek. Ik weet niets anders te doen dan gewoon aan het werk te gaan. Zo heb ik wat anders aan mijn hoofd. Als ik aan het einde van de dag de politie weer bel beseffen ze dat er echt wat aan de hand is en beloven ze zijn signalement te verspreiden en uit te kijken naar zijn scooter. Een rondje bellen naar ouders, baas, kroeg levert geen nieuws op.
De tweede dag na de verdwijning van Chet ga ik maar gewoon weer aan het werk. Ik app nog met zijn moeder en zijn baas, maar verwacht geen nieuws, anders hadden ze wel gebeld. Dan belt de politie.
“We hebben uw man gevonden", is de mededeling.
“Oh, gelukkig, waar is hij?", vraag ik.
“We willen graag dat u komt", krijg is als antwoord.
“Wat is er aan de hand, is hij gewond?”, vraag ik.
“Dat weten we niet, als u komt vertellen we wat we weten". De angst slaat mij om het hart. Ik ga naar mijn baas en leg hem in een paar zinnen uit wat er is gebeurd.
“Waarom ben je niet eerder gekomen?", zegt hij.
“Ik kan de winkel toch niet alleen laten?", zeg ik.
“Er zijn grenzen", zegt hij. “Ik kijk wel even wie de winkel kan overnemen, ga jij naar je man. En houd me op de hoogte zodat ik weet hoelang je niet komt werken.”
Ik vlieg op mijn fietsje naar het politiebureau. Daar aangekomen word ik opgevangen in een apart kamertje, en Chet is daar niet.
“We weten vermoedelijk waar uw man is, alleen hebben we hem nog niet. Iemand heeft de scooter gevonden op een richel, twee meter onder de weg in een ravijn. Als uw man op de scooter zat is hij vermoedelijk in het ravijn gevallen. Er is nu een team bezig af te dalen in het ravijn om hem te zoeken maar we vrezen het ergste.” De agent vraagt wat er is gebeurd en ik vertel het hele verhaal. Ik vertel niet dat de aanleiding mijn zwangerschap is.
Als de agent vertrokken is en ik alleen in het kantoortje zit bel ik zijn moeder. Ze komt gelijk ook naar het bureau. We mogen niet naar de plek waar wordt gezocht. Het is al aan het begin van de avond als de bevestiging komt dat hij gevonden is. Hij is waarschijnlijk uit de bocht gevlogen. Zijn scooter is op de richel blijven hangen en Chet zelf is dertig meter lager gevonden. Hij was vrijwel zeker op slag dood. Zijn moeder valt mij hevig schreiend in de armen. Ik denk aan mijn betere tijden met Chet, en voel de tranen ook over mijn wangen stromen.
Hij is zo verminkt dat we hem niet mogen zien. Hij wordt naar een mortuarium gebracht en de morgen mogen we dan bij hem. De vader van Chet komt ook en neemt zijn moeder mee. Ik stap op mijn fiets en ga naar huis. Thuis gekomen bel ik eerst mijn baas en vertel wat ik weet. Ik krijg tot de begrafenis vrij, iemand die normaal bij de receptie staat, Naomi, neemt het zolang van mij over. Daarna bel ik Rod. Ik vertel hem het nieuws van de dood van Chet. Hij is er stil van. Ik moet weer huilen.
De dagen daarna ben ik samen met de ouders van Chet bezig de begrafenis te regelen. Zijn moeder gaat ervan uit dat ik niet kan blijven wonen in het huis waar ik nu woon.
“Die huur is toch veel te hoog voor jou?”, zegt ze.
“Hoezo?", vraag ik verbaasd, “Ik betaal nu ook al vrijwel alles.” Nu is zijn moeder verbaasd. Ik leg uit dat Chet tot aan zijn ontslag de kost alleen verdiende, maar sindsdien geen goed betaalde baan meer heeft gehad, en ik het leeuwendeel van het geld binnenhaal. En dat toen het drinken is begonnen. Ik kom erachter dat Chet alles verborgen heeft gehouden voor zijn ouders. Hij heeft ze vertelt dat ik weer wilde werken omdat ik niet zwanger kan worden en niet alleen thuis wil zitten.
“Dat klopt niet, de echte reden is dat we anders niet genoeg geld hadden om rond te komen".
Chets moeder begint te roepen: “Je liegt, Chet verdiende de kost bij jullie thuis.” Ik schrik ervan.
Zijn vader grijpt in. “Pandora heeft gelijk schat, ik kwam Chet een keer tegen in zijn kroeg, en toen heeft hij mij alles vertelt. Ik moest hem beloven het niet verder te vertellen.”
De begrafenis van Chet is sober maar goed. Er zijn weinig mensen. Behalve zijn ouders en ik is mijn baas er en nog twee collega's van het resort. Verder de (vrijgezelle) broer van Chet, nog wat familie, zijn baas en een paar van zijn collega's. Alles bij elkaar ongeveer 25 personen. Mijn tranen zijn ondertussen opgedroogd en ik voel berusting. Ik ben klaar voor een nieuwe fase in mijn leven. Ik neem mij voor samen met Rod een nieuwe toekomst op te bouwen. Ik verlang erna hem weer te spreken maar als ik aan het einde van de dag thuiskom krijg ik hem niet te pakken. Ik stuur wat appjes met de vraag of hij wil bellen.
Wordt vervolgd
Voordat ik naar mijn werk ga, ga ik langs de apotheek en koop een zwangerschapstest. In mijn lunchpauze doe ik de test. Geen twijfel mogelijk, ik krijg een kind. Ik ben in verwarring. Blij dat ik dus blijkbaar toch zwanger kan worden, verward want Chet kan de vader niet zijn. Ik ga mijn gangen na en bedenk dat Rod de enige is die de vader kan zijn. Hij was de enige met wie ik het gedaan heb in mijn laatste vruchtbare periode. Moet ik het hem vertellen? Hij kent nu mijn hele geschiedenis, en de gedachte weer iets voor hem geheim te moeten houden kan ik niet aan. Ik houd mijn telefoon in mijn handen en mijn vingers zweven boven de toetsen.
“Ik ben zwanger” type ik en druk snel op verzenden. Voordat ik mij weer bedenk. Het zweet breekt mij uit. Rod is druk vandaag en we zouden niet bellen. De vinkjes blijven grijs, hij heeft mijn bericht nog niet gelezen. Vijf minuten lang staar ik naar de vinkjes, ze blijven grijs. Hij heeft geen tijd om te lezen besef ik. Ik leg mijn telefoon aan de kant en probeer wat te eten. Wat niet lukt want alle honger is verdwenen.
Mijn telefoon gaat. Het is Rod. Ik open het videogesprek en kijk in zijn vragende ogen.
“Je bent zwanger?", vraagt hij.
“Ja", en ik houd de stick voor de camera met de uitslag van de test.
“Maar je kan toch niet zwanger worden?”, vraag hij.
“Dat dacht ik ook, maar blijkbaar zit het probleem bij Chet en niet bij mij.”
“Maar... wie is dan de vader?”
“Ik denk dat jij de vader bent...", zeg ik vertwijfeld.
“Weet je dat zeker?”
“Ja, jij bent de enige met wie ik het bed heb gedeeld in mijn vruchtbare periode.”
“Shit, en we hebben niet altijd een condoom gebruikt", beseft hij nu ook. In het begin hadden we beschermde seks maar toen ik hoorde dat hij al maanden niet met een meisje in bed had gelegen was voor mij de noodzaak niet meer om een condoom te gebruiken. “Je slikt geen anticonceptie?”, vraagt Rod.
“Nee, ik wilde immers zwanger worden en omdat dat niet gebeurde dacht ik dat ik niet zwanger kon worden. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat het ook aan de man kan liggen als een vrouw niet zwanger wordt...” Rod is even stil.
“Wil je het weg laten halen?”, vraagt hij. Ik haal mijn schouders op.
“Ik weet het niet", zeg ik. Aan de ene kant ben ik blij dat ik een kind krijg en dat Rod de vader is. Aan de andere kant zou ik niet weten hoe ik dat moet inpassen in mijn leven hier. Rod denkt blijkbaar in dezelfde richting als mij.
“Als je het wilt houden moet je naar Nederland komen", zegt hij.
“Wil je dat?”, vraag ik voorzichtig.
“Ik zou niets liever willen", zegt hij en mijn hart maakt een sprongetje. In onze gesprekken hebben we wel eens gefantaseerd om elkaar weer snel te zien. Tot concrete plannen heeft dat nog niet geleid.
“Ik ook", fluister ik en ik voel tranen over mijn wangen lopen. We zitten ieder zwijgend in onze eigen gedachten. “Dan wil ik het wel houden", zeg ik zachtjes. Het is een rollercoaster in mijn hoofd. Een week geleden dacht ik nog dat ik niet zwanger kan worden, en nu zit ik plannen te maken om als aanstaande moeder naar Nederland te gaan om een nieuw leven te beginnen! Rod kan er verrassend nuchter naar kijken.
“Laten we er nog even over denken, en dan verder kijken, okay?”
“Okay", is mijn korte antwoord.
Die middag spookt er van alles door mijn hoofd. Wil ik dat wel? Emigreren naar een land waar ik nog nooit ben geweest? Maar ik begrijp ook dat als ik hier wil blijven mijn relatie met Chet onhoudbaar wordt als ik het kind wil houden. Ik ben bang hoe hij zal reageren. Ik mag dan wel niet zwanger van hem zijn geworden, er is geen haar op zijn hoofd die eraan gedacht heeft mij te verlaten. Is dat zijn eer te na? Accepteert zijn familie het niet? Ik zal het een keer ter sprake moeten brengen. Een ander probleem is dat ik vermoed dat het niet mogelijk is te trouwen in een land als je nog getrouwd bent in een ander land. Hoe pak ik dit aan? Het ene moment voel ik mij gelukkig, het volgende moment wanhopig. En ik durf het niet aan Chet te vertellen dat ik zwanger bent van een ander... Misschien bedenkt Rod zich nog en kan ik het laten weghalen...
De dagen erna klets ik iedere lunchpauze met Rod. Ondanks het feit dat hij zei dat we er nog even over moeten denken ben ik zijn hoofd al geëmigreerd. Ik merk dat hij al plannen zit te maken dat ik bij hem kom wonen in Rotterdam, dat hij moet regelen dat er een kinderkamer komt, dat hij zijn ouders moet vertellen dat ze opa en oma worden. Ik ga er graag in mee. Het is leuk en afleidend om mooie plannen te maken voor de toekomst. En het helpt mij te schikken naar zijn ideeën. Maar zodra ik aan het einde van de middag de deur van de winkel op slot draai om naar huis te gaan pakken de donkere wolken zich weer samen in mijn hoofd.
Chet
Twee dagen later barst de bom. Als ik thuiskom na het werk gooi ik mijn spullen op een stoel en ben ik gelijk weer weg om even boodschappen te halen voor het avondeten. Als ik terug ben met de boodschappen vind ik Chet in de kamer met de zwangerschapstest op tafel. Ik besef gelijk dat ik de test even in mijn jaszak heb gestopt, om te voorkomen dat klanten het zien, met de bedoeling hem later veilig op te bergen in mijn kledingkastje waar ik mijn privéspullen bewaar. Dat laatste ben ik dus vergeten te doen.
“Zit jij in mijn werkkleding te snuffelen", verwijt ik hem gelijk.
“Wat is dit?”, vraagt hij geërgerd.
“Ik ben zwanger", is mijn korte antwoord. Zijn eerste reactie is blij verrast. Dan wordt hij argwanend.
“Hoe lang ben ja al zwanger?”
“Ik denk een week of zes”, is mijn antwoord. Ik zie de radertjes malen in zijn hoofd.
Dan heel zachtjes: “Wie is de vader?”
“Een man die logeerde op het resort”, zeg ik.
“Vuile slet", zegt hij, “zit je te neuken met andere mannen?”
“Eentje", zeg ik, om het minder erg te laten lijken.
“En dan laat je jezelf nog zwanger neuken ook!"
“Ik dacht dat ik niet zwanger kon worden, maar blijkbaar lag het niet aan mij", wrijf ik hem in.
“Hoe kun je?”, is zijn reactie.
“Als ik wat meer aandacht zou krijgen van jou, en als je niet altijd dronken zou zijn, dan was dit nooit gebeurd”, roep ik terug.
“Ik? Ik?", schreeuwt hij, “ligt het aan mij?”
“JA", schreeuw terug, alle opgekropte frustratie komt er in één keer uit. “Je zit mij continu te verwijten dat ik geen kinderen kan krijgen, vreet geen reet uit in het huishouden, verbrast je geld in de kroeg en dan moet ik ook nog het geld verdienen!”, gil ik. Chet schiet vol en ik zie de tranen over zijn wangen lopen. Zo'n reactie had ik niet verwacht.
“Dus het ligt aan mij?", roept hij terug. Hij pakt zijn jas en loopt de deur uit.
“Waar gaan je heen?”, roep ik hem na maar ik krijg geen antwoord. Als ik later mijn werkjas pak kom ik erachter dat mijn fooiengeld is verdwenen. Dat was waarschijnlijk de reden dat hij in mijn jas zat te snuffelen besef ik dan.
Die nacht zie ik hem niet meer terug. De volgende ochtend is Chet er nog steeds niet. Ik probeer hem te bellen maar zijn telefoon staat uit, ik krijg geen gehoor. Die ligt ergens dronken in de goot is mijn gedachten. Ik hoop alleen maar dat hij naar zijn werk gaat, anders heeft hij een nog groter probleem. Ik ga naar mijn werk en denk er verder niet meer over na.
Ik app Rod, “Mijn man is erachter gekomen dat ik zwanger ben, en dat het niet van hem is. Hij is boos de deur uitgelopen en vannacht niet meer thuisgekomen.” Ik krijg geen reactie maar dat is ook logisch, want het is nog nacht in Nederland.
Tegen tien uur belt zijn baas: “Waar is Chet? Hij is niet op zijn werk verschenen vandaag.”
“Weet ik niet", zeg ik in alle eerlijkheid, “we hebben gisteren ruzie gehad en toen is hij kwaad de deur uitgelopen, en vanochtend was hij nog niet terug.”
“En je weet niet waarheen?”
“Ik nam aan naar de kroeg, ik heb hem geprobeerd te bellen maar hij neemt niet op", zeg ik naar waarheid, “ik bel wel even rond en laat het weten als ik hem gevonden heb.”
Allereerst bel ik de kroeg waar ik van weet dat hij er wel eens komt. Hij is er inderdaad geweest en 's nachts stomdronken naar buiten gezet. Dat was om een uur of twee vannacht. De man vertelt dat hij nauwelijks meer op zijn benen kon lopen. Daarna bel ik zijn moeder.
“Is Chet bij jullie?”
“Nee, wat is er gebeurd?”
“Hij is gisteravond vertrokken na een ruzie, en niet meer teruggekomen. Ik weet ondertussen dat hij zich is gaan bezatten en lopend weer naar huis is gegaan, maar hij is vannacht niet thuisgekomen. Nu belde zijn baas dat hij ook niet op het werk is verschenen. Dus ik dacht misschien is hij naar jullie gegaan. Ik weet anders ook niet waar ik moet zoeken. Zijn telefoon neemt hij niet op.”
“Geen idee waar hij is. Ik heb hem al dagen niet gesproken", zegt zijn moeder.
“Okay, dan zoek ik verder', zeg ik.
“Laat je het weten als je meer weet?”, vraag ze nog.
“Uiteraard, dat zal ik doen”, zeg ik en hang op. Ik bel zijn baas terug dat ik nog niet weet waar hij uithangt, en dat ik het wat zal laten weten zodra ik meer nieuws heb.
In de lunch heb ik een videogesprek met Rod. Ik vertel hem kort wat er de avond ervoor gebeurd is.
“Waar kan hij uithangen?”, vraagt hij.
“Ik heb werkelijk geen idee, ik vermoed dat hij ergens dronken in de goot ligt, maar ik had onderhand wel verwacht dat hij zijn roes heeft uitgeslapen. Hij is vaak dronken maar op één of andere manier wist hij altijd nog wel redelijk nuchter op zijn werk aan te komen. Dat hij niet op komt dagen heb ik nog niet meegemaakt."
“Heb je de politie gebeld?", vraagt hij.
“Nee, nog niet, die zeggen toch dat hij een volwassen vent is, helemaal als ze horen dat we ruzie hadden.”
“Wat wil je doen dan?", vraagt Rod.
“Ik denk dat als hij nog niet thuis is als ik klaar ben met werken, ik de politie wel bel", zeg ik.
“Okay, app maar even als je wat weet, of bel me als je daar behoefte aan hebt."
“Dank je wel, doe ik.” Ik begin mij nu toch wel zorgen te maken. Hoe kun je zoekraken als je zo dronken bent als de kroegbaas beschreef? Hij moet toch ergens in de buurt zijn?
Als ik 's avonds thuiskom doe ik een schrikbarende ontdekking: De scooter van Chet is weg. Als ik goed nadenk stond de scooter er ook al niet toen ik vanochtend vertrok. Ik had er geen aandacht aan gegeven omdat hij meestal eerder weg is dan ik, en het dus normaal is dat de scooter er niet staat als ik naar het werk ga. Als hij maar niet vannacht met zijn dronken kop op de scooter is gestapt schiet er door mijn hoofd.
Ik bel gelijk de politie en vertel het hele verhaal. Ik geef een signalement door en bel daarna zijn ouders en zijn baas. Om te vertellen dat ik contact heb met de politie en vermoed dat hij vannacht op zijn scooter is gestapt toen hij uit de kroeg kwam. Ik wil op mijn fiets stappen en gaan zoeken, maar heb geen idee waar ik moet gaan kijken. Ik bel zijn kroeg nog eens op maar die hebben hem niet meer gezien sinds vannacht. Ongerust val ik die avond in slaap, maar schrik bij het minste of geringste geluid wakker, en verwacht dan dat Chet weer binnenkomt. We mogen dan geen goede relatie meer hebben, het is toch mijn man.
De dag erna blijft Chet zoek. Ik weet niets anders te doen dan gewoon aan het werk te gaan. Zo heb ik wat anders aan mijn hoofd. Als ik aan het einde van de dag de politie weer bel beseffen ze dat er echt wat aan de hand is en beloven ze zijn signalement te verspreiden en uit te kijken naar zijn scooter. Een rondje bellen naar ouders, baas, kroeg levert geen nieuws op.
De tweede dag na de verdwijning van Chet ga ik maar gewoon weer aan het werk. Ik app nog met zijn moeder en zijn baas, maar verwacht geen nieuws, anders hadden ze wel gebeld. Dan belt de politie.
“We hebben uw man gevonden", is de mededeling.
“Oh, gelukkig, waar is hij?", vraag ik.
“We willen graag dat u komt", krijg is als antwoord.
“Wat is er aan de hand, is hij gewond?”, vraag ik.
“Dat weten we niet, als u komt vertellen we wat we weten". De angst slaat mij om het hart. Ik ga naar mijn baas en leg hem in een paar zinnen uit wat er is gebeurd.
“Waarom ben je niet eerder gekomen?", zegt hij.
“Ik kan de winkel toch niet alleen laten?", zeg ik.
“Er zijn grenzen", zegt hij. “Ik kijk wel even wie de winkel kan overnemen, ga jij naar je man. En houd me op de hoogte zodat ik weet hoelang je niet komt werken.”
Ik vlieg op mijn fietsje naar het politiebureau. Daar aangekomen word ik opgevangen in een apart kamertje, en Chet is daar niet.
“We weten vermoedelijk waar uw man is, alleen hebben we hem nog niet. Iemand heeft de scooter gevonden op een richel, twee meter onder de weg in een ravijn. Als uw man op de scooter zat is hij vermoedelijk in het ravijn gevallen. Er is nu een team bezig af te dalen in het ravijn om hem te zoeken maar we vrezen het ergste.” De agent vraagt wat er is gebeurd en ik vertel het hele verhaal. Ik vertel niet dat de aanleiding mijn zwangerschap is.
Als de agent vertrokken is en ik alleen in het kantoortje zit bel ik zijn moeder. Ze komt gelijk ook naar het bureau. We mogen niet naar de plek waar wordt gezocht. Het is al aan het begin van de avond als de bevestiging komt dat hij gevonden is. Hij is waarschijnlijk uit de bocht gevlogen. Zijn scooter is op de richel blijven hangen en Chet zelf is dertig meter lager gevonden. Hij was vrijwel zeker op slag dood. Zijn moeder valt mij hevig schreiend in de armen. Ik denk aan mijn betere tijden met Chet, en voel de tranen ook over mijn wangen stromen.
Hij is zo verminkt dat we hem niet mogen zien. Hij wordt naar een mortuarium gebracht en de morgen mogen we dan bij hem. De vader van Chet komt ook en neemt zijn moeder mee. Ik stap op mijn fiets en ga naar huis. Thuis gekomen bel ik eerst mijn baas en vertel wat ik weet. Ik krijg tot de begrafenis vrij, iemand die normaal bij de receptie staat, Naomi, neemt het zolang van mij over. Daarna bel ik Rod. Ik vertel hem het nieuws van de dood van Chet. Hij is er stil van. Ik moet weer huilen.
De dagen daarna ben ik samen met de ouders van Chet bezig de begrafenis te regelen. Zijn moeder gaat ervan uit dat ik niet kan blijven wonen in het huis waar ik nu woon.
“Die huur is toch veel te hoog voor jou?”, zegt ze.
“Hoezo?", vraag ik verbaasd, “Ik betaal nu ook al vrijwel alles.” Nu is zijn moeder verbaasd. Ik leg uit dat Chet tot aan zijn ontslag de kost alleen verdiende, maar sindsdien geen goed betaalde baan meer heeft gehad, en ik het leeuwendeel van het geld binnenhaal. En dat toen het drinken is begonnen. Ik kom erachter dat Chet alles verborgen heeft gehouden voor zijn ouders. Hij heeft ze vertelt dat ik weer wilde werken omdat ik niet zwanger kan worden en niet alleen thuis wil zitten.
“Dat klopt niet, de echte reden is dat we anders niet genoeg geld hadden om rond te komen".
Chets moeder begint te roepen: “Je liegt, Chet verdiende de kost bij jullie thuis.” Ik schrik ervan.
Zijn vader grijpt in. “Pandora heeft gelijk schat, ik kwam Chet een keer tegen in zijn kroeg, en toen heeft hij mij alles vertelt. Ik moest hem beloven het niet verder te vertellen.”
De begrafenis van Chet is sober maar goed. Er zijn weinig mensen. Behalve zijn ouders en ik is mijn baas er en nog twee collega's van het resort. Verder de (vrijgezelle) broer van Chet, nog wat familie, zijn baas en een paar van zijn collega's. Alles bij elkaar ongeveer 25 personen. Mijn tranen zijn ondertussen opgedroogd en ik voel berusting. Ik ben klaar voor een nieuwe fase in mijn leven. Ik neem mij voor samen met Rod een nieuwe toekomst op te bouwen. Ik verlang erna hem weer te spreken maar als ik aan het einde van de dag thuiskom krijg ik hem niet te pakken. Ik stuur wat appjes met de vraag of hij wil bellen.
Wordt vervolgd
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Ss_askia, 44 jaar. Klaar om een stap verder te zetten? Op mijn prive pagina deel ik geheime gedachten, misschien durven we dingen die hier niet zouden...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Brechjeong (69)
Faxima (62)
Amadieri (24)
Fidancia (61)