Erasmussletje - 6

Ik blijf nog even op mijn knieën zitten, mijn ademhaling langzaam kalmerend, terwijl Erik zijn broek weer optrekt en zijn riem vastmaakt. Ik voel me een slet, een echte, goedkope slet. Mijn borsten bloot, mijn huid plakkerig van zijn kwijl en sperma dat in strepen over mijn decolleté en tepels loopt, druppels die langzaam opdrogen tot een glanzend laagje. De geur hangt om me heen: zout, muskus, seks. Mijn string is nog steeds nat en opzij geschoven, mijn kutje tintelt en voelt kletsnat, verlangend naar meer hoewel mijn hoofd schreeuwt dat dit genoeg is, dat ik te ver ben gegaan.

Ik kom langzaam overeind, mijn knieën doen pijn van de harde tegels, en pak een paar velletjes wc-papier. Ik veeg zoveel mogelijk weg: over mijn kin, mijn borsten, mijn buik. Het papier plakt meteen vast, wordt nat en vies, maar het blijft plakkerig – een dun, glanzend laagje dat ik niet helemaal weg krijg. Mijn tepels glimmen nog, en als ik mijn crop top weer aantrek voelt de stof koud en ruw tegen de gevoelige huid aan, de natte plekken donkerder op het wit.

Ik doe de deur open en stap naar de wasbakken. In de grote spiegel zie ik mezelf: mascara uitgelopen in zwarte strepen onder mijn ogen, lippen rood en gezwollen, haar helemaal in de war, warrig en bezweet. Ik zie er precies uit zoals ik me voel: gebruikt, een echte slet die net in een clubtoilet heeft gepijpt en geslikt. Mijn wangen branden van schaamte, maar diep vanbinnen borrelt ook een donkere trots – ik heb het gedaan, ik heb hem laten klaarkomen, hij wilde míj.

Ik probeer snel mijn make-up bij te werken met wat ik in mijn tasje heb: een tissue onder mijn ogen, een beetje lipgloss. Erik staat al bij de deur te wachten, zijn haar netjes gekamd met zijn hand, een tevreden, ontspannen glimlach op zijn gezicht. Hij loopt als eerste naar buiten, nonchalant alsof er niets gebeurd is.

Als we terugkomen bij de groep vallen de plagerijtjes meteen.

“Verdomme, dat duurde wel héél lang voor alleen een pijpbeurt,” zegt Alejandro lachend, zijn ogen twinkelen.

“Ja, wat hebben jullie daar úren gedaan?” vult Clara aan, met een overdreven knipoog.

“Volgens mij is er meer gebeurd dan op het kaartje stond,” zegt Sofia plagend, terwijl ze naar mijn uitgelopen make-up kijkt.

Ik ontken meteen, veel te snel: “Nee hoor, echt niet, gewoon… de opdracht afgewerkt.” Mijn stem klinkt schril, en ik voel mijn wangen rood worden. Erik zegt niets, zwijgt geheimzinnig met alleen een brede, zelfingenomen grijns op zijn gezicht terwijl hij weer in de zetel ploft. Iedereen lacht, weet genoeg, maar laat het gaan.

Dan is Valentina aan de beurt. Ze pakt het laatste kaartje van het tafeltje, vouwt het open en leest het stil. Ik zie haar ogen groot worden, een verschrikte blik flitst over haar gezicht – haar wangen kleuren rood, haar lippen gaan even open alsof ze iets wil zeggen maar het niet durft. Ze kijkt even naar mij, een snelle, smekende blik, en dan weer naar het kaartje.

De groep barst uit in gejoel en gefluit.

“Lees voor! Lees voor!” roept Luca.

Valentina schudt zacht haar hoofd, maar Sofia pakt het kaartje uit haar hand en leest hardop: “Ga met de jarige mee naar huis en geef hem verjaardagsseks.”

Exact het kaartje dat ik eerder had afgewezen.

Erik krijgt meteen een brede grijns op zijn gezicht, zijn ogen gaan naar Valentina en blijven daar hangen met een hongerige gloed. Zij kijkt naar de grond, bijt op haar lip, maar zegt niets. De groep joelt harder, klapt, maakt obscene gebaren.

Het feestje loopt ten einde. We nemen afscheid bij de uitgang van de club, in de koele nachtlucht die als een schok binnenkomt na de hete, bezwete club. Iedereen geeft knuffels, kussen op wangen, beloftes om morgen te appen over de “beste verjaardag ooit”. Maar het voelt anders nu, geladen, zwaar van alles wat er vannacht gebeurd is.

Als Valentina haar jas pakt en naar Erik loopt, voel ik een steek in mijn borst – jaloezie, spijt, schuld. Ik had dat kaartje kunnen kiezen. Ik had haar dit kunnen besparen. Maar tegelijkertijd flitst er een donkere, egoïstische opluchting door me heen: beter zij dan ik. Ik geef haar een knuffel, langer dan normaal, en fluister “Gaat het?” in haar oor. Ze knikt zwak, maar haar ogen zijn groot en onzeker, haar lichaam al licht trillend. “Ja… het is oké,” mompelt ze, maar haar stem breekt een beetje.

Erik slaat zijn arm om haar heen, zijn grote hand glijdt meteen omlaag en landt bezitterig op haar kont, knijpt er zacht in terwijl hij haar mee trekt richting de metro. Ze loopt gewillig mee, haar heupen wiegend, maar ik zie haar schouders gespannen, haar blik vooruit gericht alsof ze zichzelf dwingt door te zetten.

Ik sta daar en kijk ze na, een wirwar van emoties die door me heen raast: schuld omdat ik haar dit heb laten overkomen, jaloezie omdat hij nú met haar gaat doen wat hij net bij mij wilde, opwinding omdat ik weet wat er gaat gebeuren – hij gaat haar uitkleden, haar benen spreiden, diep in haar stoten tot ze kreunt en smeekt. Het voelt zo fout, zo verkeerd om mijn vriendin aan hem te zien overgeven, maar precies daarom voelt het ook zo ongelooflijk opwindend. Een warme, donkere kriebel diep in mijn buik, tussen mijn benen, terwijl ik in de koele nachtlucht sta en naar huis loop.

Met de smaak van Erik nog in mijn mond, zijn zaad nog plakkerig op mijn huid onder mijn topje.

En een leeg, pijnlijk verlangen dat ik niet kan negeren.

Dit is nog lang niet het einde.

De volgende ochtend word ik wakker met een kater die niet alleen van de alcohol komt. Mijn telefoon trilt onafgebroken op het nachtkastje. Ik open de groepschat en voel meteen een steen in mijn maag vallen.

Bovenaan staat een bericht van Erik: een foto van zijn onopgemaakte bed, lakens verkreukeld, met een knipoog-emoji en de tekst “Best verjaardag ever thanks to V 😇🔥”.

Dan volgen de berichten elkaar snel op.

Diego: Damn Erik, details man! Hoe vaak?

Sofia: Valentina girl, je loopt nog steeds mank zeker? 😂

Alejandro: Ik hoorde gekreun tot in de gang, serieus

Clara: Ze heeft hem de hele nacht bezig gehouden, respect 👏💦

Luca: Foto’s or it didn’t happen 😉

Erik: Geen foto’s, maar geloof me… ze kon niet meer lopen vanochtend 😏

Valentina zelf zegt niets. Alleen een paar hartjes en een verlegen “shhh jullie” veel later.

Ik lees alles met een mengeling van jaloezie, schaamte en een vreemde, zieke opwinding. Ik zie haar voor me: hoe Erik haar mee naar huis nam, zijn hand op haar kont, hoe hij haar waarschijnlijk meteen tegen de muur drukte, haar jurk uittrok, haar borsten kneedde zoals hij bij mij deed, maar dan harder, langer. Hoe hij haar neukte tot ze schreeuwde. Het idee maakt me nat, ook al haat ik mezelf ervoor.

Dan komt er een privébericht van Clara.

Clara: Hey, kan ik je even bellen?

Ik bel terug, mijn hart bonkt al.

Zodra ze opneemt klinkt haar stem ijzig. “Luister, ik moet iets weten. Heb jij Erik geneukt in dat toilet gister?”

Ik verstijf. “Wat? Nee! Natuurlijk niet, ik heb alleen… de opdracht gedaan.”

“Bullshit,” snauwt ze. “Het duurde veel te lang. En Erik grijnsde de hele tijd zo zelfingenomen daarna. Het plan was dat Valentina hem helemaal zou krijgen als hoogtepunt van de avond. De verjaardagsseks. Dat was het grote cadeau waar we allemaal naartoe werkten. En jij… jij moest zo nodig aandacht trekken en hem al leeg neuken in een vieze wc.”

“Clara, ik zweer het, ik heb hem alleen gepijpt! Hij wilde meer, maar ik heb nee gezegd!”

“Ja ja, tuurlijk. Alsof iemand dat gelooft. Je loopt al weken als een aandachtshoer rond in je korte rokjes en crop tops, laat je filmen terwijl je pijpt, en nu verpest je ook nog Eriks nacht door hem vooraf leeg te zuigen. Valentina verdiende dat moment, niet jij met je egoïstische gedoe.”

De woorden raken me als vuistslagen. “Ik ben geen aandachtshoer,” fluister ik, maar mijn stem breekt al.

“Wel waar. Alles draait om jou, hè? Jij moet altijd in het middelpunt staan. Bah.”

Ze hangt op.

Ik zit op mijn bed, telefoon in mijn hand, en voel hoe de tranen komen. Eerst heet en boos, dan koud en leeg. Ik voel me gebroken, een wrak. Eenzaam zoals ik me in geen weken heb gevoeld. Alsof ik weer dat verlegen meisje van het begin ben, maar nu met een lichaam vol herinneringen en een hoofd vol schaamte. Ik huil tot mijn kussen nat is, tot ik geen tranen meer heb en alleen nog leegte voel.

’s Avonds, rond negen uur, wordt er zacht op mijn deur geklopt. Ik lig nog steeds in bed, mijn kamer een rommel van tissues en lege glazen, de gordijnen dicht tegen het straatlicht van Madrid. Ik overweeg om niet open te doen – wie zou het kunnen zijn? Clara? Om me nog meer de grond in te trappen? Maar het kloppen is zacht, bijna aarzelend, en iets in me – diezelfde wanhoop die me al de hele dag plaagt – dwingt me op te staan.

Ik doe open en daar staat Luca. Zijn donkere ogen kijken me aan met een mengeling van bezorgdheid en iets dat ik niet kan plaatsen, zijn warrige haar valt over zijn voorhoofd, en in zijn hand houdt hij een fles rode wijn en een zakje met wat lijkt op tapas uit de hoekwinkel. Hij draagt een simpel zwart T-shirt dat strak om zijn borst spant en een jeans, casual maar verzorgd. “Sofia vertelde me wat er gebeurd is met Clara,” zegt hij zacht, zijn Italiaanse accent dikker dan normaal, alsof hij nerveus is. “Mag ik binnenkomen? Ik dacht… misschien heb je gezelschap nodig.”

Ik knik alleen maar, stap opzij en laat hem binnen. De deur valt dicht en meteen vult de kleine kamer zich met zijn aanwezigheid – de lichte geur van zijn aftershave, fris en houtachtig, vermengd met de warme avondlucht van buiten. Ik voel me kwetsbaar, mijn ogen nog rood van het huilen, mijn haar in een rommelige knot, gekleed in alleen een oversized T-shirt en een slipje omdat ik de hele dag niet uit bed ben gekomen. Luca kijkt niet oordelend; hij zet de fles op mijn kleine tafeltje en opent hem met een kurkentrekker uit zijn zak, schenkt twee glazen in en reikt me er één aan.

We gaan op mijn bed zitten, want er is geen andere plek, onze knieën raken elkaar bijna. Ik neem een slok wijn, de smaak rijk en fruitig, en voel hoe het warmte door mijn lichaam verspreidt. Luca kijkt me aan, zijn donkere ogen ondoorgrondelijk als altijd. Hij is een moeilijk te lezen persoon – altijd die rustige glimlach, die observerende blik, maar nooit echt open over wat hij denkt. “Vertel,” zegt hij eenvoudig. “Wat is er precies gebeurd?”

Ik aarzel, neem nog een slok, en dan komt het eruit. Alles. Hoe Clara me beschuldigde van neuken met Erik in het toilet, hoe ze me een aandachtshoer noemde, hoe diep haar woorden me raakten omdat ik me al zo onzeker voel in deze groep, zo wanhopig om erbij te horen. Ik vertel over de eenzaamheid die me overviel na die ruzie, hoe ik me weer voel als dat braafje van vroeger, maar nu bezoedeld, vies, gebruikt. Tranen wellen weer op, mijn stem breekt, en ik veeg ze weg met de rug van mijn hand. Luca luistert. Hij luistert echt. Hij onderbreekt niet, knikt alleen af en toe, zijn hand ligt los op mijn knie, warm en geruststellend. Aanvankelijk geloof ik dat hij me niet gelooft – zijn gezicht blijft neutraal, zijn ogen geven niets prijs – maar hij luistert zo goed, zo aandachtig, dat het langzaam doordringt: hij hoort me echt. Het doet zo'n deugd, die stilte zonder oordeel, dat ik dieper ga, bekentenissen deel over mijn angsten, mijn verlangens, hoe ik me laat meeslepen in dit alles omdat ik niet alleen wil zijn. Mijn stem wordt zachter, mijn tranen drogen op, en voor het eerst vandaag voel ik een klein sprankje hoop – misschien ben ik niet helemaal verloren.

Als ik uitgepraat ben, zwijgt hij even, neemt een slok wijn. “Ik geloof je,” zegt hij dan zacht, zijn stem laag en oprecht. “Ik ken Erik. Hij zou hebben opgeschept als er meer gebeurd was. En Clara… ze is jaloers. Op jou, op Valentina, op alles. Ze wil zelf in het middelpunt staan. Jij bent geen hoer. Je bent… je bent moedig. Om hier te zijn, om dit allemaal te doen.”

Zijn woorden raken een snaar diep in me, een plek die al zo lang pijn doet. Ik voel een golf van dankbaarheid, warm en overweldigend, die de leegte vult. Hij troost me verder, slaat een arm om mijn schouders, trekt me tegen zich aan. Zijn lichaam is warm, stevig, en ik leun tegen hem, adem zijn geur in, voel zijn hartslag tegen mijn wang. We praten nog wat, zachter nu, over thuis, over Italië en België, over hoe eenzaam Erasmus kan zijn. Het is een goed gesprek, een echt gesprek, zonder spelletjes of flirt.

Maar dan, na een uur of zo, kijkt hij op zijn telefoon en zucht. “Het is laat. Ik moet gaan, morgen vroeg les.”

Nee. De gedachte aan alleen zijn vannacht, in deze lege kamer, met de echo's van Clara's woorden en de beelden van Valentina en Erik, overvalt me als een koude golf. Ik voel me zo eenzaam, zo wanhopig op zoek naar gezelschap dat mijn borst pijn doet. Ik ben gebroken, een wrak, en ik kan het niet aan om alleen te slapen, alleen te liggen met mijn gedachten. Het is een wanhoopsdaad, maar ik pak het aan. Alles om hem hier te houden, al is het maar voor vannacht.

“Luca… blijf,” fluister ik, mijn stem trillend, mijn hand grijpt zijn arm vast als een reddingsboei. Hij kijkt me aan, verrast, en ik leun naar hem toe, kus hem zacht op zijn mond. Het is geen passie die me drijft, maar noodzaak, een smeekbede in de vorm van een kus. Mijn lippen drukken harder tegen de zijne, mijn handen glijden wanhopig over zijn borst, trekken aan zijn shirt alsof ik hem fysiek wil vastbinden. “Alsjeblieft,” mompel ik tegen zijn mond, mijn adem hijgend, mijn ogen vol tranen. “Laat me niet alleen. Niet vannacht. Ik doe alles.”

Hij aarzelt even, zijn lippen stil tegen de mijne, maar dan geeft hij toe, zijn handen glijden over mijn rug, trekken me dichterbij. We kussen dieper, zijn tong zacht en onderzoekend in mijn mond, smakend naar wijn en warmte, maar ik maak het intenser – mijn tong duwt hongerig naar binnen, mijn tanden bijten zacht in zijn onderlip, mijn nagels krassen over zijn rug onder zijn shirt. Ik trek zijn T-shirt uit in één ruk, mijn vingers trillen van de wanhoop, voel zijn huid onder mijn handen: glad, warm, met een lichte laag zweet van de avondlucht. Zijn borst is breed, zijn spieren niet overdreven maar stevig, en ik druk mezelf ertegenaan, voel zijn hart sneller slaan, zijn tepels hard tegen mijn borsten door de stof van mijn T-shirt heen.

Ik til mijn armen op, trek mijn eigen T-shirt uit, mijn borsten vallen bloot, tepels hard en pijnlijk van de opwinding en de kou. Luca's ogen glijden eroverheen, maar ik geef hem geen tijd – ik duw hem achterover op bed, klim op hem, mijn dijen klem ik strak om zijn heupen. Mijn handen glijden omlaag, rukken zijn jeans open, trekken hem omlaag samen met zijn boxer. Zijn pik springt tevoorschijn, hard en warm, de aderen kloppend onder mijn vingers als ik hem vastpak. Ik streel hem hard, wrijf over de eikel met mijn duim, smeer het voorvocht uit, mijn bewegingen wanhopig en snel, alsof ik hem met pure fysieke kracht hier kan houden.

“Alsjeblieft, neuk me,” hijg ik, mijn stem brekend, tranen nu rollend over mijn wangen. “Blijf bij me. Ik heb je nodig.” Ik til mezelf op, trek mijn slipje opzij – het is al doorweekt, de stof plakkerig tegen mijn huid – en laat me op hem zakken. Hij glijdt diep in me, vult me helemaal, de rekking grensend aan pijn maar oh zo nodig. Ik kreun luid, mijn hoofd achterover, mijn handen op zijn borst drukkend terwijl ik begin te rijden – hard, snel, mijn heupen slaan tegen de zijne met een nat, kletsend geluid. Elke stoot is een smeekbede: blijf, blijf, laat me niet alleen. Mijn borsten wiegen wild, mijn tepels schuren tegen zijn handen als hij ze vastpakt, knijpt, trekt. Ik voel elke centimeter van hem in me, warm en pulserend, de wrijving die golven van genot door me heen stuurt, vermengd met de tranen die over mijn gezicht stromen.

Luca kreunt onder me, zijn handen grijpen mijn heupen vast, helpen me harder te bewegen. “Je bent zo nat,” gromt hij, zijn stem hees, maar ik hoor het amper – ik ben verloren in de wanhoop, mijn nagels krassen rode strepen over zijn borst, mijn mond bijt in zijn schouder, hard genoeg om een mark achter te laten. Ik kom als eerste, mijn kutje knijpt ritmisch om hem heen, een schreeuw ontsnapt mijn lippen, mijn hele lichaam schokt als golven van opluchting en pijn door me heen razen. Tranen mengen zich met zweet op mijn huid, en ik val voorover, mijn borst tegen de zijne, maar ik stop niet – ik blijf bewegen, wrijf mijn klitje tegen zijn schaambeen, smeek met mijn lichaam om meer, om hem te laten komen, om hem uitgeput te maken zodat hij niet kan vertrekken.

Hij draait ons om, drukt me op mijn rug, zijn gewicht zwaar en troostend op me. Hij stoot hard in me, diep, zijn pik ramt tegen mijn binnenste, elke stoot een explosie van sensaties: de hitte van zijn huid, het zweet dat tussen onze lichamen glijdt, de geur van seks en wijn die de kamer vult. Ik sla mijn benen om zijn middel, trek hem dieper, mijn handen in zijn haar, trekkend, bijtend in zijn nek. “Blijf,” hijg ik telkens, “blijf bij me,” mijn stem rauw en gebroken. Hij komt met een diep gegrom, spuitend in me, warm en dik, zijn lichaam schokkend tegen het mijne.

We blijven liggen, na hijgend, zijn pik nog in me, zacht wordend. Ik houd hem vast met armen en benen, weiger los te laten, tranen nog steeds stromend. “Blijf vannacht,” fluister ik, mijn stem smekend. “Alsjeblieft.”

Hij knikt, kust mijn voorhoofd, en rolt naast me, trekt me tegen zich aan. Zijn arm om me heen is als een anker in de storm.

Voor het eerst in lange tijd voel ik me niet alleen.

Niet vannacht.

Trefwoord(en): Studenten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!