Opwindend Doktersbezoek Met John

De glazen schuifdeuren van de praktijk gleden met een zacht gesis open. De ontvangsthal was gehuld in een gedempt licht; het was laat, de meeste assistentes waren al naar huis. John voelde de koele lucht van de airconditioning op zijn huid, een schril contrast met de broeierige sfeer die er de hele dag al tussen hem en Petra hing.

Petra liep vlak naast hem. Ik had aangedrongen om mee te gaan en wilde wel eens horen waarom die gekke buikpijn, maar niet over ging. Ze droeg een kort jurkje, diep decolleté, van een witte stof die haar bewegingen accentueerde, verleidelijker dan normaal, maar haar gezicht stond strak. Ze klaagde al een hele tijd over een "vreemd, onbestemd gevoel" in haar onderbuik—iets wat ze niet precies kon omschrijven, maar wat haar onrustig maakte.

"Nog maar één auto op de parkeerplaats," fluisterde John terwijl ze zich meldden bij de lege balie. "We zijn echt de laatsten."

Petra knikte alleen maar. Ze pakte zijn hand vast, maar haar palmen waren klam. "Het is een raar gevoel, John. Alsof er iets... uit balans is."

De deur van de gang ging open en de huisarts verscheen. Hij droeg geen witte jas, maar een donker shirt met korte mouwen. Hij leek even verbaasd omdat ik erbij was en toen heel even naar Petra met een vraag op zijn gezicht. "Meneer en mevrouw Adams? Komt u verder. Excuses voor het late tijdstip."

Zijn stem was laag en kalm, maar er was iets in de manier waarop hij Petra observeerde terwijl ze langs hem heen de onderzoekskamer in liep, een fractie te lang, een blik die meer leek te taxeren dan alleen een medische klacht.

De kamer rook naar ozon en vers papier. Tegen de muur stond de onderzoekstafel, wit in de verder schaduwrijke ruimte. De huisarts, Mike, zo heette hij voor intimi, John had die naam wel eens horen noemen, maar voor hem was het dokter. Hij sloot de deur achter hen en het slot viel met een zware klik op zijn plek.

"Gaat u zitten, mevrouw," zei de arts terwijl hij naar een paar latex handschoenen greep. "Vertel me nog eens over dat gevoel in uw onderbuik. Is het een pijn, of is het... iets anders?"

John ging op de stoel in de hoek zitten. De sfeer was klinisch, maar er hing een elektrische lading in de lucht die hij niet kon plaatsen. Petra keek Mike aan, haar ademhaling werd iets zwaarder. "Het is geen pijn," zei ze zacht, terwijl ze haar handen op haar schoot vouwde. "Het is meer een soort... constante spanning die niet weggaat."

De arts knikte langzaam en trok de handschoenen aan. Het geluid van het latex tegen zijn huid was luid in de stille kamer. "Dan zullen we eens moeten kijken waar die spanning precies vandaan komt, en wat we eraan kunnen doen."

De arts knikte zwijgend en gebaarde naar de hoge onderzoekstafel. "Petra, als je daar wilt plaatsnemen. mijnheer, u kunt daar blijven zitten; u heeft vanaf die plek goed zicht op het dossier, mocht ik vragen hebben over de voorgeschiedenis." Het viel op dat hij haar ineens bij de voornaam noemde, hij kende die van John niet, dacht hij nog.

De handelingen van Mike waren routineus, maar elke beweging leek vertraagd. Het geluid van de papierrol die over het leer van de tafel werd getrokken, klonk onnatuurlijk hard. Petra klom op de tafel, haar jurk ritselde en ze vermeed Johns blik. Er hing een soort plechtige stilte in de kamer, alleen onderbroken door het zachte tikken van een klok aan de muur.

"Ik ga het gordijn sluiten om de privacy te waarborgen," zei de arts met een stem die nu bijna fluisterend was. "Dat werkt ontspannender voor de patiënt."

Met een reeks snelle, metalige klikken gleed het gordijn over de rails. John zat nu naar een wand van beige stof te kijken.

Toen begon het.

Eerst was er het geluid van vloeistof—een zacht, glibberig geklots, gevolgd door het geluid van latex dat ergens overheen gleed. John spitste zijn oren.

"Kunt je dat voelen, Petra?" vroeg de arts. Zijn stem was zo laag dat John hem nauwelijks kon verstaan.

"Ja," hoorde hij Petra antwoorden.

Haar stem klonk anders; niet meer strak en nerveus, maar zachter, bijna breekbaar. "Het is... heel koud."

"Dat is het middel," zei de arts. "Dat helpt om de blokkade te vinden."

Er volgde een lange stilte, alleen gevuld door een ritmisch, slepend geluid. Het was niet het geluid van medische instrumenten, maar iets warmers, iets wat meer deed denken aan huid die met een zekere druk over huid beweegt. Het gordijn bolde even op toen een knie of een elle boog de stof raakte.

Toen slaakte Petra een zucht. Het was geen zucht van pijn, maar een lange, diepe uitademing die eindigde in een korte, trillende klank.

"Niet bewegen," hoorde John de arts zeggen. "Ik heb de plek gevonden waar de spanning zich ophoopt. We gaan die nu heel voorzichtig... losmaken."

Het ritmische geluid versnelde. Het was een gestaag, bijna hypnotiserend tempo. Het gekraak van de tafel mengde zich met de zware ademhaling van de arts en de steeds korter wordende reacties van Petra.

"Oooh...Mike…" bracht ze uit. Het was nauwelijks een woord, meer een overgave aan wat er achter dat gordijn gebeurde.

John voelde zijn eigen hart in zijn keel kloppen. Hij zat daar, op minder dan twee meter afstand, maar de wereld achter dat gordijn voelde als een verboden universum waar hij geen toegang toe had.

John hield zijn adem in. Het ritme achter de beige stof was nu onmiskenbaar; een dwingend, vlezig geluid dat gepaard ging met het diepe, bijna dierlijke ademen van de arts. Het gordijn reageerde op de verplaatste lucht in de kleine ruimte en begon zachtjes te wapperen, alsof een onzichtbare bries door de klinische kamer trok.

De spanning achter het gordijn leek tot een kookpunt te stijgen, een elastiek dat tot het uiterste werd uitgerekt.

"Nog heel even, Petra," mompelde de arts, zijn stem nu hees en zwaar van inspanning. "Houd dit vast."

Toen gebeurde het. Geen schreeuw, geen abrupte beweging, maar een geluid dat John door merg en been ging. Petra slaakte een reeks korte, verstikte geluidjes achter in haar keel, alsof ze probeerde een kreet te onderdrukken die er koste wat kost uit wilde. Tegelijkertijd hoorde John een plotselinge, snelle opeenvolging van het natte, glibberige geluid, gevolgd door een diepe, trillende zucht van de arts die klonk als pure verlossing.

Het gordijn gaf een laatste, felle ruk alsof iemand zich er in een reflex aan vastgreep, en daarna viel alles stil. De enige beweging was het langzame uit wapperen van de stof, die uiteindelijk weer doodstil langs de rails hing.

De stilte die volgde was oorverdovend. Geen instrumenten, geen papier, alleen het geluid van twee mensen die hun ademhaling weer onder controle probeerden te krijgen.

Na wat een eeuwigheid leek, klonk de stem van de arts weer, maar die was nu veranderd. De autoriteit was terug, maar er zat een korrelige laag overheen. "Zo... de blokkade is... weggenomen. Dat zou de spanning voor nu moeten verlichten."

John hoorde het geritsel van kleding en het herkenbare geluid van Petra die van de tafel gleed. Hij staarde naar de onderkant van het gordijn en zag de schoenen van de arts weer stabiel op de grond staan.

"U kunt zich weer fatsoeneren, mevrouw Adams," klonk het formeel, maar John meende een trilling in die woorden te horen. "Ik schrijf u een recept uit voor de nazorg."

De ringen van het gordijn schoven met een fel, metaalachtig geluid opzij. De wereld van schaduwen en verboden geluiden werd plotseling weer de werkelijkheid van de dokterspraktijk.

John stond instinctief op, maar zijn woorden bleven ergens halverwege zijn keel steken. Hij was van plan geweest om iets te vragen over de diagnose, over die vreemde buikpijn, maar zodra hij Petra zag, verdween elke rationele gedachte.

Petra stapte met een onnatuurlijke voorzichtigheid achter het gordijn vandaan. Haar wangen waren niet alleen rood, ze gloeiden met een intensiteit die hij in jaren niet bij haar had gezien. Ze vermeed zijn blik en keek naar de vloer, terwijl ze met haar handen haar jurkje probeerde glad te strijken. Maar de stof leek te weigeren mee te werken; het kleefde op een vreemde manier tegen de achterkant van haar dijen aan.

Mike volgde haar op de voet. Hij was druk bezig met het rechttrekken van zijn mouwen, zijn ademhaling nog steeds een fractie te hoog. "Gaat u zitten, meneer Adams," zei hij, zijn stem nu weer professioneel maar met een rauwe ondertoon.

John hoorde hem nauwelijks. Zijn ogen waren gefixeerd op de benen van zijn vrouw. Terwijl ze naar de stoel naast hem liep, zag hij het. In het felle tl-licht van de kamer glinsterde er iets op haar huid. Een dikke, transparante vloeistof was in een smal spoor vanuit de zoom van haar jurkje langs de binnenkant van haar dij naar beneden gelopen. Het was te dik voor zweet, te overvloedig voor een standaard medisch glijmiddel.

Het glansde als een zilveren spoor in de steriele ruimte. Petra voelde zijn blik, dat was duidelijk. Ze schoof haar benen strak tegen elkaar aan zodra ze ging zitten, maar dat zorgde er alleen maar voor dat de vloeistof zich verspreidde en de glans nog duidelijker zichtbaar werd onder de rand van haar rok.

"Ik heb de spanning diep in de weefsels behandeld," ging de arts verder, terwijl hij achter zijn computer kroop. "Dat vergt een... nogal directe aanpak.

Zoals ik al zei, schrijf ik een recept uit."

Hij overhandigde het papier aan John, niet aan Petra. Hun vingers raakten elkaar heel even aan, en John voelde dat de hand van de arts nog steeds warm en licht trillend was.

"Eén keer per dag aanbrengen," zei de arts, terwijl hij John nu recht in de ogen aankeek met een blik die bijna een uitdaging leek. "Maar voor de eerste keer heb ik het alvast... grondig voorbereid. Dat bespaart u vanavond wat werk."

"Gezien de intensiteit van de behandeling," begon de arts, terwijl hij zijn pen met een ritmisch geklik in zijn borstzak stak, "moeten we die nog en aantal keren herhalen om de spanning volledig weg te nemen. Ik heb in de agenda alvast een gaatje voor volgende week donderdag gereserveerd. Zelfde tijd, aan het einde van de dag."

John keek direct naar Petra. Hij zocht naar een teken van verontwaardiging of verbazing over deze plotselinge noodzaak voor een vervolgafspraak, maar wat hij zag, deed zijn hart nog sneller kloppen.

Petra had haar hoofd iets schuin gedraaid. Ze keek niet naar John, maar haar ogen waren gefixeerd op de arts. Er gleed een verliefde blik tussen hen door—een fractie van een seconde waarin haar lippen heel even uit elkaar gingen. Ze slikte zichtbaar, en John zag haar vingers zich stevig in de zachte stof van haar handtas begraven.

"Donderdag," herhaalde ze zacht. Haar stem was nog steeds hees, maar er zat nu een ondertoon in van anticipatie. Ze knikte langzaam, bijna in een trance. "Ja, dat... dat lijkt me heel verstandig, Mike."

Het was de manier waarop ze het zei—niet als een patiënt die opziet tegen een medische ingreep, maar als iemand die een belofte kreeg. Terwijl ze opstond om de kamer te verlaten, zag John hoe ze haar rug hol trok en haar schouders naar achteren duwde, alsof ze de sensatie van het onderzoek nog een laatste keer wilde accentueren.

Buiten in de gang liep ze net een stapje te snel voor hem uit. Bij elke beweging van haar heupen ving John weer een glimp op van die natte, spiegelende glans tussen haar dijen, die nu door haar loopbeweging verder was uitgesmeerd. Ze straalde een soort triomfantelijke energie uit, een geheimzinnige gloed die pas was ontstaan achter dat gordijn.

Toen ze bij de lift kwamen, drukte ze op het knopje en keek ze John voor het eerst weer echt aan. Haar ogen stonden donker en uitdagend. "Hij weet precies wat hij doet, vind je niet?" vroeg ze onschuldig, terwijl ze haar benen net iets verder uit elkaar zette, waardoor de glans op haar huid in het felle liftlicht bijna vloeibaar leek.

De motor van de auto draaide stationair, een zachte brom die de enige breuk vormde met de zware stilte op de parkeerplaats. John hield zijn handen aan het stuur, maar zijn blik was zijwaarts gericht, op de glinstering die op Petra’s dijen nog steeds niet was opgedroogd.

"Petra," begon hij, zijn stem schor. "Wat was dat daarnet? Dat was geen normaal onderzoek. Die geluiden, dat zalfje... en nu moet je volgende week alweer terug? Is dat wel echt nodig?

Petra bleef naar de donkere bomen voor de praktijk staren. Ze bracht een hand omhoog en streek een verdwaalde haarlok achter haar oor, een gebaar dat onnatuurlijk kalm was. "Je maakt je druk om niets, John," zei ze luchtig, alsof ze het over het weer had. "De dokter is een specialist. Hij voelde precies waar de blokkades zaten. Het was... intensief, ja, maar noodzakelijk om die diepe spanning weg te krijgen. Het hoort er gewoon bij."

"Maar die vloeistof dan? En die zucht?" drong John aan, terwijl hij zijn hand naar haar knie liet glijden.

Ze pakte zijn hand teder vast, maar stuurde hem subtiel weg van de plek waar de glans het felst was. "Het is medische zorg, schat. Geen reden om zo jaloers te kijken." Ze gaf hem een vluchtige kus op zijn wang, een gebaar dat meer aanvoelde als een afscheid van de avond dan als een uitnodiging. "Laten we nu maar gewoon naar huis gaan. Ik ben moe."

Mag jij hem Mike noemen?" “Ik kom er vaker dan jij en hij stelde een keer voor dat we elkaar tutoyeren.”

Terwijl John de auto in zijn achteruit zette en langzaam de parkeerplaats afreed, leunde Petra met haar hoofd tegen de ruit. Ze keek naar de reflectie van de praktijk die steeds kleiner werd in de zijspiegel.

In haar hoofd hoorde ze nog steeds het lage gefluister van de arts achter het gordijn, de belofte van wat er volgende week nog meer mogelijk was als de 'blokkades' echt diep zouden worden aangepakt. Ze had haar besluit al genomen. Volgende week donderdag zou ze zeggen dat John beter niet mee kon gaan. Ze zou de bus nemen, of de fiets.

Ze zou alleen gaan. En terwijl de straatverlichting ritmisch over haar benen gleed, voelde ze een vlaag van opwinding die niets meer met de oorspronkelijke klacht te maken had. Het vervolgonderzoek was inderdaad nodig, maar niet voor de redenen die ze John zojuist had gegeven.

Die avond lag Petra in bed naar het plafond te staren, terwijl John naast haar al in een onrustige slaap was gevallen. Haar lichaam gloeide nog steeds na; het was alsof ze de aanrakingen van Mike nog op haar huid voelde branden.

Ze sloot haar ogen en liet de beelden van achter het gordijn weer toe. Het was geen klinische behandeling geweest, en dat wist ze dondersgoed. Ze dacht terug aan het moment dat de dokter zijn professionaliteit liet varen en haar simpelweg heerlijk had geneukt op die harde onderzoekstafel. De spanning van de verboden setting had alles uitvergroot. Elke stoot van hem voelde intenser aan omdat ze wist dat John slechts een paar meter verderop zat, onwetend en machteloos.

Het meest opwindende was de strijd geweest om zichzelf onder controle te houden. Ze had haar nagels in het papier van de tafel begraven en haar tanden in haar lip gezet om haar kreten en ademhaling perfect te beheersen. Het liefst had ze het uitgeschreeuwd van genot, zo verschrikkelijk lekker was het, maar de noodzaak om stil te blijven maakte de ontlading alleen maar explosiever.

Dit keer was het vele malen spannender geweest dan de vorige keren. De aanwezigheid van John als onvrijwillige getuige gaf een gevaarlijk kinky randje aan hun ontmoeting.

Ze glimlachte in het donker. Volgende week donderdag zou ze weer gaan. Dan hoefde ze zich niet in te houden, dan hoefde ze niet te fluisteren en kon ze zich weer volledig laten gaan. Dan zouden ze het weer 'normaal' doen, zonder pottenkijkers, maar met dezelfde allesverslindende passie die Mike haar telkens weer gaf.

Met een voldaan gevoel draaide ze zich op haar zij, de herinnering aan de dokter stevig in haar gedachten verankerd en viel in slaap.

In de vroege uurtjes, toen het eerste blauwe licht van de ochtend door de kieren van de gordijnen sijpelde, werd Petra wakker. Haar lichaam stond onmiddellijk weer 'aan'. Er zat een onbedwingbare, zinderende jeuk van onderen, een echo van het onderzoek van de vorige avond. Ze luisterde naar de zware, onregelmatige ademhaling van John naast haar en schoof haar hand onder de dekens.

Terwijl ze met haar vingers haar kutje streelde, lieten de herinneringen haar niet los. Die lekkere lul van Mike... hij was net dat maatje groter dan die van John, dikker en dwingender. Hij vulde haar helemaal op, tot in elke hoek van haar binnenste, en hij wist precies de goeie plekjes binnen in haar vagina te vinden die John blijkbaar altijd over het hoofd zag. Als ze zich daar in die praktijk helemaal had kunnen laten gaan, was ze waarschijnlijk spuitend klaargekomen, net zoals die ene keer.

De bewegingen van haar vingers werden sneller, ritmischer. Ze probeerde haar ademhaling onder controle te houden, maar haar lichaam trilde van de opgespaarde spanning. Plotseling spande ze zich aan; de ontlading kwam explosief, een golf van genot die haar rug hol trok. Ze moest zichzelf weer dwingen om geen geluid te maken, haar tanden stijf op elkaar geklemd.

Naast haar bewoog John onrustig. Hij prevelde wat in zijn slaap, een onverstaanbaar gemurmel waaruit plotseling één woord leek op te stijgen. Hoorde ze dat nu goed? Noemde hij de naam van de dokter?

Ze bevroor en hield haar adem in, maar John draaide zich om en sliep verder. Ze staarde naar zijn rug en voelde een mengeling van angst en triomf.

Morgen zou ze waarschijnlijk weer de hele dag met dat onbestemde, zeurende gevoel in haar buik zitten—het fysieke bewijs van haar dubbelleven. Maar de gedachte aan volgende week, wanneer ze die volle lengte van Mike weer zou voelen zonder dat ze hoefde te doen alsof, maakte alles draaglijk.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Auto, Dokter, Glijmiddel, Golf, Huisarts, Jurk, Kinky, Parkeerplaats, Passie, Pijn, Stiekem, Verboden, Vreemdgaan, Werk, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!