Gezin Aan De Ketting - 19

In dit deel: Oma onderwerpt zich eindelijk ook aan Rex…
 
De avond gaat verder – het laatste ritueel
 
In de kamer hangt een sfeer die zwaar is van zweet, zaad en hijgende ademhaling. Ellen en Lise liggen naast elkaar op het bed, hun lichamen slap en na hijgend, hun kutten en konten pulserend en druipend van Tim en Paul’s zaad, hun borsten rood en gezwollen, belletjes zacht rinkelend bij elke trilling. Tim en Paul zitten op de rand van het bed, hun pikken nog halfhard en glinsterend, hun gezichten rood van inspanning en triomf. Rex loopt onrustig rond, zijn neus snuffelend, zijn pik rood en druipend, zijn ogen gefixeerd op Ellen.
 
Mark staat aan het hoofdeinde, zijn armen over elkaar, zijn pik weer hard geword terwijl hij neer kijkt op zijn “gezin”. Hij laat de stilte even hangen – laat hen bekomen, laat de naschokken wegsterven, laat Ellen en Lise voelen hoe leeg en tegelijk vol ze zijn, hoe hun lichamen nog trillen van de orgasmes die hen hebben gebroken.
 
Dan spreekt hij – zijn stem kalm maar onverbiddelijk, vol absolute autoriteit.
 
“Goed zo,” zegt hij, zijn toon voldaan maar scherp. “Jullie hebben het goed gedaan. Ellen, je bent nu deel van ons – je kut gevuld door Tim’s en mijn zaad. Lise, je hebt je moeder geholpen – zoals een goede teef dat doet. Tim, Paul – jullie hebben jullie plaats ingenomen. Maar er is nog één ding. Eén laatste ding om het volledig te maken. Om Ellen echt welkom te heten in dit gezin.”
 
Hij kijkt naar Ellen – haar ogen groot, haar ademhaling nog zwaar, haar lichaam vastgebonden en bloot. “Ellen… Rex moet je nemen. Nu. Zijn pik in je kut, zijn knoop vastzittend tot je spuit en schreeuwt. Dit maakt je één van ons.”
 
Ellen jammert gedempt rond de knevel, haar hoofd schudt, tranen stromen, haar lichaam schokt tegen de touwen. “Mmph… nee… alsjeblieft… niet de hond…”
 
Mark leunt voorover, zijn hand op haar hoofd – knijpend in haar haar tot ze piept, haar gezicht naar hem toe dwingend. “Ja, Ellen. Rex is de echtgenoot van je dochter. Lise is zijn bruid – zijn teef. Dat maakt van Rex jouw schoonzoon. Je schoonzoon moet je verwelkomen. Zijn tong in je kut, zijn pik die je openrekt, zijn knoop die je vasthoudt tot je komt voor hem. Dit is familie, Ellen. Dit is liefde. Je schoonzoon neemt je, en jij laat je nemen – zoals een goede teef dat accepteert.”
 
Lise knikt naast haar, haar stem zacht maar overtuigd: “Mam… Rex is mijn man… mijn echtgenoot… hij maakt me compleet… hij kan jou ook compleet maken…”
 
Tim: “Oma… Rex is deel van ons… je schoonzoon… laat hem je nemen… je bent nu familie…”
 
Paul, Ellen’s ex-man, zijn stem trillend maar instemmend: “Ellen… het is… het klopt… laat het gebeuren…”
 
Mark’s stem, harder: “Rex is prachtig, Ellen. Zijn pik is rood en hard voor je – omdat hij je ruikt, je hitte, je behoefte. Hij is je schoonzoon. Hij verdient je kut. Laat hem je nemen. Laat hem je knopen. Laat hem je vullen met zijn zaad – tot je komt met tranen van geluk, net als Lise.”
 
Ellen huilt harder, haar lichaam schokt, maar haar kut knijpt samen, druipend zichtbaar.
 
Mark beveelt: “Rex – spring.”
 
Rex springt op het bed – zijn voorpoten zwaar op Ellen’s rug, zijn klauwen krabben in haar huid, trekken bloedende striemen. Zijn pik duwt in haar kut – rekkend, stotend, de knoop vastzittend terwijl ze schreeuwt rond de knevel.
 
Mark: “Dit is het, Ellen. Je schoonzoon neemt je. Je bent zijn teef nu. Welkom in het gezin.”
 
Ze breekt – hevig klaarkomend rond zijn knoop, schokkend, spuitend, haar lichaam overgevend.
 
Volledig.
 
Voor altijd.
___
 
De camera, stevig op het statief aan het voeteinde van het bed, vangt de scène in een breed, onvermijdelijk shot – gericht op Ellen’s gezicht en bovenlichaam op de voorgrond, haar kont en Rex’ lichaam daarachter, het rode opnamelampje knippert als een onverbiddelijk oog. Het beeld is scherp, het lamplicht is fel en genadeloos, werpt schaduwen over haar trillende huid die glanst van zweet en tranen. De audio is kristalhelder, elk geluid – van gedempt gejammer tot nat gekreun – wordt gevangen zonder filter, rauw en intiem, als een privéopname die nooit gewist kan worden.
 
Vanaf het voeteinde ziet de camera Ellen op handen en knieën – haar polsen en enkels vast in de lederen riemen, touwen strak gespannen aan de vier hoeken van het bed, haar lichaam volledig bloot en kwetsbaar, haar gezicht naar de lens gericht, groot en centraal in het frame. Haar uitdrukking is een masker van pure, brekende wanhoop: ogen wijd open, gevuld met stromende tranen die glinsteren in het licht en die over haar rode wangen rollen, haar wenkbrauwen gefronst in afschuw en pijn, haar mond wijd open rond de zwarte ballgag, kwijl druipend in dikke, doorzichtige strengen langs haar kin, over haar borsten vallend als obscene parels. Haar wangen zijn vuurrood, haar voorhoofd bezweet met plukken grijs haar ertegen geplakt, haar lippen gezwollen en trillend rond de gag. Ze kijkt recht in de lens – haar ogen smekend, vol schaamte, maar ook met een glimp van gebroken overgave, alsof ze weet dat dit haar lot is. Haar bewegingen zijn beperkt: haar armen trekken aan de riemen, haar polsen worden rood van de wrijving, haar lichaam schokt bij elke beweging, ondanks zichzelf duwt ze haar heupen licht achteruit, haar billen trillen en zijn rood van het eerdere knijpen.
 
Rex bespringt haar – zijn enorme, zwarte lichaam vult de achtergrond, zijn voorpoten slaan zwaar op haar rug en rond haar middel, zijn klauwen krabben diep in haar huid, trekken rode striemen die glinsteren van bloed dat langzaam opwelt. Zijn harige buik drukt tegen haar rug, zijn gewicht duwt haar omlaag tot haar borsten bijna plat tegen het laken drukken, haar tepels schuren over de stof. Zijn kwijl druipt in haar nek – warm, slijmerig, sijpelt langs haar halsband in glinsterende druppels die op het bed vallen. Zijn pik – rood, dik, puntig en druipend van voorvocht – duwt tegen haar dijen, mist eerst, glijdt over haar huid en maakt deze nat met hete, kleverige druppels, vindt dan haar kutopening, duwt, rekt haar schaamlippen open met een krachtige beweging, spreidt haar roze en gezwollen schaamlippen tot haar binnenkant blootligt, stoot diep en razend snel, zijn pikribbels schuren tegen haar kutwanden.
 
De knoop zwelt op, de basis van zijn pik opbollend, duwend tegen haar opening, rekt haar kutlippen verder open tot ze bijna scheuren, ‘plopt’ dan in haar met een nat, hoorbaar geluid, vult haar kut volledig tot haar buik licht opzwelt, haar schaamlippen strak rond de knobbel gespannen als een rode, gezwollen ring. Zijn zaad spuit – onzichtbaar maar voelbaar, doet haar kut overstromen, druipt langs haar dijen in warme, dikke stralen op het laken.
 
Haar borsten – zwaar, rijp, voller dan die van Lise – wiebelen wild bij elke stoot, het vlees golft als een zachte deining, haar tepels groot en donkerroze, hard en schurend over het laken, zweet parelend op haar huid en druipend van haar tepels in dikke druppels die op het bed vallen. Haar heupen schokken oncontroleerbaar, haar billen trillen bij elke klap van Rex’ heupen, haar tenen krullen in de lucht, haar rug gekrom tot de touwen strak trekken en de boeien in haar huid bijten.
 
De camera hoort alles: Ellen’s gedempte geschreeuw rond de knevel – “mmph! mmph!” – rauw en wanhopig, kwijl spattend bij elke uitbarsting, vermengd met natte, soppende geluiden van Rex’ pik die in en uit haar kut glijdt, klappen tegen haar billen. Haar gehijg – snel, gejaagd, onderbroken door gesnik. Rex’ gegrom – diep, dierlijk, resonerend in de kamer, zijn hijgende adem puffend luid, zijn kwijl druppelend met plopjes op haar huid. Het rekken en ploppen van de knoop – nat, scheurend, gevolgd door Ellen’s gedempte gil. Haar orgasme-geluiden – gedempt gekreun dat overgaat in een hoog, trillend gejammer, haar lichaam schokt met hoorbare klappen tegen het bed, haar spuitende vocht spat op het laken en vormt natte plassen.
 
Achteraf zou een toeschouwer vooral de volgende details opmerken: de zweetdruppels die op Ellen’s lichaam parelen, glinsterend in het lamplicht, druppelend van haar tepels; de schaduwen die over haar gezicht dansen, haar tranen glinsterend als diamanten, haar kwijl druipend in strengen die glanzen als zilverdraad; de manier waarop haar ogen naar de camera staren – smekend, vol brekende schaamte, maar haar heupen licht meebewegend; hoe haar gedempte gejammer langzaam overgaat in gedempt gekreun van genot; de contrasten – haar rijpere, zachtere lichaam trillend onder Rex’ brute kracht, haar borsten zwaarder golvend dan bij een jongere vrouw; het lichte bloed op haar rug van zijn klauwen, rood en vers; Rex’ kwijl dat vermengd raakt met haar tranen op het laken; en bovenal, de uitdrukking in haar ogen – van pure horror naar een glimp van gebroken acceptatie, haar lichaam dat haar verraadt in golven van orgasme die haar doen schokken als een pop aan touwtjes.
 
De video zou een toeschouwer achterlaten met een gevoel van totale overgave – de details zo rauw, intiem en onvermijdelijk dat ze in je hoofd blijven hangen, fluisterend dat dit geen spel is, maar een breuk die nooit meer geheeld kan worden.
 
___
 
De volgende dagen – de nieuwe hiërarchie en dankbaarheid
 
De dagen na Ellen’s volledige overgave vervallen in een strakke, onverbiddelijke routine – een leven dat Mark heeft uitgedacht als een perfect geoliede machine van macht, onderwerping en “dankbaarheid”. Het huis is geen thuis meer, maar een tempel van zijn dominantie, waar elke beweging, elk woord, elke aanraking de hiërarchie bevestigt. Mark maakt het meteen de ochtend na de nacht dat Ellen werd opgenomen in het gezin duidelijk, tijdens het ontbijt, terwijl Lise en Ellen naakt aan tafel zitten, hun lichamen nog gemarkeerd van de afgelopen nacht – schrammen, blauwe plekken, belletjes die zacht rinkelen bij elke beweging, hun kutten nog druipend van Rex en de mannen.
 
Mark zit aan het hoofd van de tafel, zijn koffie voor zich, zijn stem kalm maar onbetwistbaar. Rex zit aan zijn voeten, zijn kop op Mark’s dij, zijn ogen glinsterend. Paul en Tim zitten links en rechts van hem, hun borden vol. Lise en Ellen knielen op de vloer, hun ontbijt in hondenbakken op de grond – pap, fruit, vermengd met zaad van de ochtendronde.
 
“Luister goed,” zegt Mark, zijn toon vaderlijk maar scherp. “Dit huis heeft een hiërarchie. Duidelijk. Onveranderlijk. Ik sta aan de top. Ik beslis alles. Wat jullie eten, wanneer jullie neuken, wanneer jullie komen. Ik ben de baas. Altijd.”
 
Hij streelt Rex’ kop, zijn vingers in de vacht. “Daaronder komt Rex. Hij is de reu. Mijn trouwe metgezel. Lise’s echtgenoot. Ellen’s schoonzoon. Hij neemt wat hij wil, wanneer hij wil. Zijn pik, zijn tong, zijn knoop – jullie kutten en konten zijn van hem. Jullie spreiden voor hem zonder bevel. Hij staat boven jullie.”
 
Rex gromt zacht, zijn neus snuffelt aan Lise’s dij – zij spreidt automatisch haar benen, haar kut druipt al.
 
“Daaronder Paul en Tim – de mannen van het huis. Paul, als vader van Lise en ex-man van Ellen, heeft recht op jullie lichamen. Tim, als zoon en kleinzoon, ook. Jullie bedienen hen. Jullie pijpen hen. Jullie laten jullie kutten en konten door hun vullen. Jullie gehoorzamen hen, maar pas na mij.”
 
Paul en Tim knikken, hun ogen glinsterend, hun pikken al hard onder de tafel.
 
“En helemaal onderaan,” zegt Mark, zijn stem lager wordend, zijn blik op Lise en Ellen vallend, “jullie twee. Lise en Ellen. De teven. Jullie zijn van ons allemaal. Jullie kutten, konten, monden, tieten – eigendom. Jullie knielen. Jullie bedienen. Jullie komen als wij het zeggen. Jullie dragen ons zaad, onze markeringen, onze halsbanden. Jullie zijn dankbaar. Altijd.”
 
Hij kijkt naar Lise en Ellen, zijn hand gebarend. “Vanaf nu staat dankbaarheid centraal. Jullie danken ons voor alles. Voor elke pik in jullie kut. Voor elke tong in jullie kont. Voor elke knoop die jullie vasthoudt. Voor elke orgasme dat jullie mogen hebben. Jullie zeggen het hardop. Elke keer. “Dank je, Mark.” “Dank je, Tim.” “Dank je, Paul.” “Dank je, Rex.” Jullie zijn dankbaar dat jullie gewild zijn. Dat jullie niet meer eenzaam zijn. Dat jullie dit leven hebben.”
 
De dagen verlopen volgens deze regels – genadeloos, herhalend, brekend.
 
___
 
Lise:
 
Ochtend 
Mark wekt ons met zijn pik – eerst in mijn mond, dan in Ellen’s kut, terwijl Rex ons likt. We danken hem: “Dank je, Mark, voor je pik… voor je zaad…” Tim en mijn vader nemen ons daarna – Tim in Ellen, mijn vader in mij – en we danken hen hardop terwijl we komen. Rex dekt een van ons – vandaag Ellen – zijn knoop zit in haar vast terwijl we “Dank je, Rex… mijn schoonzoon… mijn man…” fluisteren.
 
Middag 
Huishouden naakt – stofzuigen, afwassen – terwijl Rex ons volgt, likt, bespringt als hij wil. We danken hem bij elke knoop: “Dank je, Rex… voor je zaad…” Tim en mijn vader gebruiken ons tussendoor – op de keukentafel, op de bank – en we danken hen: “Dank je, Tim… voor je pik in mijn kut…” Mark komt thuis, inspecteert, neukt een van ons terwijl de ander toekijkt en hem dankt.
 
Avond 
“Familietijd” – we knielen in een kring, Rex in het midden. Hij neemt ons om de beurt – knopend, vullend – terwijl we hem danken: “Dank je, Rex… voor je knoop…” Tim en mijn vader neuken ons daarna, Mark als laatste. We komen – schokkend, spuitend – en danken iedereen hardop, onze stemmen overlappen in een mantra van overgave.
 
Ellen breekt sneller dan ik vroeger – haar dankbaarheid wordt oprecht, haar orgasmes intenser, haar kut altijd nat voor Rex. Ze kijkt naar me met een mengeling van schuld en opluchting: “Ik… ik dank je, Lise… dat je me zo ver hebt gebracht…”
 
Ik: “We zijn samen nu, mam… dankbaar… voor altijd…”
 
De hiërarchie staat vast. Dankbaarheid is ons gebed.
 
We leven het.
 
Elke dag.
 
Voor altijd.

Trefwoord(en): Beestachtig, Met Familie, Oma, Vernederen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!