De Cult Van Ovulia - 18

In de kuststad Eikhaven vonden we de hulp die we zochten om de tweede Ovulia-tempel te vinden. De geleerde Clemens Voss gaf ons een richting, en in een badhuis ontmoetten we de half-elf Aren die aanbood om ons de weg te wijzen naar de elfen in het Koningswoud.

De steeg achter het badhuis ruikt naar vochtig hout en zeep. We waren al vroeg wakker, maar hebben uit beleefdheid een paar uur gewacht voordat we teruggingen naar het badhuis. We hebben slecht geslapen van de spanning. We gaan vandaag naar de elfen. Geen twijfel in ons hoofd.

Het is eindelijk zo ver. Ik klop aan op de personeelsdeur en wacht. Via de ring voel ik ook het ongeduld van Aliya, die naast me staat. Als de deur eindelijk open gaat, staat Aren zelf tegenover ons.

Hij is anders gekleed - niet in zijn blauwe werkkleding. Hij draagt een eenvoudige, bruine reistuniek, stevige laarzen, en een grijze mantel die eruitziet alsof hij al lang meegaat. Zijn zilveren haren heeft hij in een paardenstaart gebonden.

“Goedemorgen,” zegt hij zacht, terwijl hij de deur achter zich sluit.

“Je wist dat we terug zouden komen, of niet?” vraag ik.

“Ondanks mijn waarschuwingen had ik weinig twijfel. Ik heb gezegd dat ik familie ga bezoeken in het noorden, en een paar dagen weg zal blijven.”

Aliya lacht breed. “Dat is niet eens gelogen,” zegt ze. “We zijn blij dat je ons wilt begeleiden. Ben je er klaar voor, Aren?”

Hij knikt resoluut. “Ik breng jullie naar de grens. Verder dan dat… kan ik niets beloven.”

“Dat is meer dan genoeg,” zeg ik. Ik steek mijn hand naar hem uit. Na een korte aarzeling schudt hij hem. Zijn grip is stevig, zijn hand voelt sterk en soepel. “Laten we gaan.”

We hebben pas een paar passen gezet als we een stem achter ons horen die ons stil laat staan. “Hey! Wilden jullie zomaar vertrekken zonder afscheid te nemen?”

Ik kijk achterom en glimlach zodra ik haar zie. Julia’s rode krullen dansen achter haar aan terwijl ze op ons af sprint. Ze vliegt Aren om de nek en omhelst hem stevig. De elf lijkt zich er weinig raad mee te weten en staat er wat onhandig bij. Pas na enkele tellen legt hij zijn armen op haar rug, voorzichtig, alsof ze van glas is.

Julia maakt zich van Aren los en geeft Aliya en mij ook een omhelzing. Haar armen zijn warm en stevig om me heen. Ze ruikt naar de kruiden uit de thermen. Als ze me loslaat, kijkt ze me indringend aan met haar vrolijke, blauwe ogen. “Breng hem veilig terug, oké?”

“Zullen we doen,” antwoord ik. Ik probeer zoveel mogelijk zelfvertrouwen uit te stralen, om haar gerust te stellen dat ze haar bijzondere collega echt terugkrijgt.

“Echt, Julia, er is niks om je zorgen om te maken,” zegt Aren. “Met een paar dagen ben ik weer terug.”

“Goed, daar houd ik je aan,” zegt Julia tegen Aren. “En veel succes! Hopelijk vinden jullie de elfen. Spannend!”

Ze zet een stap naar achteren. “Oké, ik moet weer aan het werk!” Met snelle passen loopt ze terug naar het badhuis. In de deuropening zwaait ze ons na. We zwaaien terug tot ze de deur weer heeft gesloten, en vertrekken dan echt.

Aliya kijkt naar Aren. “Ze is op je gesteld, lijkt het.”

Aren knikt. “We werken al lang samen. Ze is een fijne collega.”

Dat is alles? Ik weet zeker dat Julia hem, omgekeerd, wel iets warmer zou hebben omgeschreven dan een ‘fijne collega’. En hij was zelf gisteren ook een stuk opener - hij huilde nog in haar bijzijn, nota bene. Nu lijkt hij zijn koele zelf weer te hebben aangetrokken als een jas. Ik wil er iets van zeggen, maar Arens blik houdt me tegen.

We hebben besloten geen paarden te huren. De tocht door het Koningswoud is te dichtbegroeid voor paarden, en Aren verzekert ons dat we te paard de elfen nooit zullen vinden. Bovendien is de afstand te overzien: zo’n twintig mijl. Te veel voor één dag, maar makkelijk te doen in twee.

Buiten de stadsmuren van Eikhaven reizen we eerst een paar uur door graanakkers en weilanden. Aren loopt voorop, zijn paardenstaart zwaait ritmisch tussen zijn schouderbladen. Hij gedraagt zich als een charmante gids - wijst ons op bijzondere plekken in het landschap, plukt eetbare bessen voor bij de lunch.

Langzaam verandert het landschap. De graanvelden maken plaats voor ruigere heuvels, die uiteindelijk overgaan in dicht bos. De bomen worden hoger en ouder, het zonlicht verandert van fel geel naar diep groen goud. Hoe dieper we het woud in trekken, hoe stiller Aren wordt.

Tegen de tijd dat de schemering invalt, wijst hij naar een open plek tussen een ring van oude eiken, langs een kabbelend beekje. "We hebben genoeg gereisd." Voor het eerst sinds uren hoor ik iets zachts in zijn stem. "Hier zijn we uit de wind en dicht bij water. Een goede plek om te overnachten."

We rollen onze slaapzakken uit en bouwen een simpel kamp op. Aren blijkt een expert in het maken van vuur. Met bijeengeraapte bladeren en takken heeft Aren binnen enkele minuten een flink vuur aan de gang. De vlammen knetteren vrolijk en werpen schaduwen op de bomen om ons heen.

Aliya gaat naast hem op de grond zitten. Ze trekt haar knieën op en slaat haar armen eromheen. “Je lijkt nog aardig op je gemak in het bos, voor iemand die zo lang in de stad heeft gewoond,” zegt ze.

Aren haalt zijn schouders op. “Mijn moeder leerde me de kunst van het overleven,” zegt hij met zijn melodieuze stem. “Vuur maken. Welke planten eetbaar zijn. Sporen lezen.” Hij reikt in zijn tas en vist er een kleine, leren zak uit. Met een glimlach onthult hij een fles van donker glas. “En dit leerde ze me ook.”

Hij houdt de fles omhoog. Het glas is dik en onregelmatig, duidelijk met de hand geblazen. Binnenin glinstert een amberkleurige vloeistof in het licht van het vuur.

“Wat is dat?” vraag ik.

“Elfenwijn,” zegt hij. “Gemaakt van vruchten en kruiden uit het diepe woud. Mijn moeder leerde me het recept. Dit is mijn laatste fles, maar het leek me een goede gelegenheid om hem te delen.”

Hij trekt de kurk eruit en heft de fles omhoog. “Op oude routes, en nieuwe vriendschappen.”

Als hij de fles aan zijn lippen zet en drinkt, sluit hij zijn ogen. “Aaah,” zucht hij. “Dat is lang geleden.”

Hij geeft de fles door aan Aliya. Haar ogen worden groot als ze een slok neemt. “Oh,” zegt ze. “Lekker, zeg. Smaakt naar honing en… nootmuskaat?”

“Iets in die richting.” Arens lippen krullen in een flauwe glimlach. “Drink niet te veel.”

Ik neem de fles over en neem voorzichtig een slok. De vloeistof is dik en zoet, en brandt in mijn keel als ik het doorslik. Het voelt alsof ik vloeibaar vuur drink. Een aangenaam vuur dat zich langzaam door mijn lichaam verspreidt, van mijn maag naar mijn borst, naar mijn armen en benen.

“Dat is goed spul. Is dit echt je laatste fles?” vraag ik, terwijl ik de fles weer doorgeef.

Aren knikt. “Voor nu wel, maar maak je geen zorgen. Als we het woud bereiken, kan ik opnieuw plukken wat ik nodig heb om nieuwe wijn te maken.”

We zitten een tijdje in stilte terwijl de fles rond gaat tussen ons drieën. De drank doet zijn werk - ik voel me warmer, meer ontspannen. De spanning van de lange wandeling smelt weg uit mijn spieren. De sterren beginnen te verschijnen aan de hemel, duizenden kleine lichtjes in het donkerblauw.

"Vertel eens over het plan," zegt Aliya uiteindelijk. Haar stem is zachter dan normaal, de wijn maakt haar loom. "Hoe vinden we de elfen?"

Aren leunt achterover en staart omhoog, naar de zwarte hemel. "Morgen volgen we de sporen van de Eersten. Ik waarschuw jullie: hun routes zijn verwarrend voor mensen. Voor jullie zal het voelen als rondjes lopen, alsof we verdwaald zijn. Maar dat is de bedoeling. Vertrouw op mij, niet op jullie zicht.”

“Hoezo, de bedoeling?” vraagt Aliya.

“Bescherming.” Aren neemt nog een slok van de elfenwijn. “De elfen willen niet gevonden worden. Alleen wie de weg kent, kan door de illusies heen kijken.”

“En jij kent de weg?”

“Ik kende de weg.” Hij zwijgt even. “Dertig jaar geleden. Veel kan veranderd zijn.”

"En wat gebeurt er als we ze vinden?" vraag ik.

“Vanaf dan ligt het lot in jullie handen.” Aren kijkt me aan. “Jullie zullen de elfen voor jullie moeten winnen. Ik vrees dat het niet makkelijk zal gaan. De Elf-Moeder is streng. Ze zal jullie wantrouwen, zoals ze alle mannen wantrouwt.”

“Je noemt haar steeds Elf-Moeder,” zeg ik. “Maar je hebt het ook over je eigen moeder. Zijn dat andere personen? Of is de Elf-Moeder ook jouw moeder?”

“Nee, dat is ze zeker niet.” Aren trekt een zuur gezicht. “Elf-Moeder is een titel, voor de leider van de stam. Zij velde het vonnis van mijn verbanning. Mijn eigen moeder huilde dagen achtereen, maar ze had geen keuze. Ze moest gehoorzamen.” Hij slikt. “Misschien ontmoeten jullie haar, als jullie mijn volk bereiken. Als dat zo is… Zeg haar dat ik aan haar denk. Dat ik van haar houd.”

“Hoe herkennen we haar?” vraagt Aliya.

“Haar naam is Cyverdelle,” zegt Aren. “Van haar erfde ik deze groene ogen, en dit zilveren haar.”

“We zullen het zeker tegen haar zeggen,” beloof ik.

“Gebeurt het vaak dat ze jongens wegsturen, Aren?” vraagt Aliya. “Of was jij de enige? Heb je broertjes of zusjes?”

“Dat weet ik niet zeker,” antwoordt Aren. “Ik was mijn moeders eerste kind. Elfen krijgen zelden kinderen, en meestal dochters.” Zijn blik wordt donker. “Maar er zijn andere elfenzonen. Misschien hebben jullie ze wel ontmoet, zonder het te weten. Ze zijn… lastig te herkennen.”

Ik frons. “Lastig te herkennen? Hoezo?”

“Ze dragen een talisman - een sluiersteen.” Aren strijkt met zijn hand langs zijn oor. “Mijn moeder gaf mij er ook één. Het veranderde mijn gezicht, verborg mijn oren. Oude magie, die mensen laat zien wat ze verwachten te zien.”

“Dat klinkt handig,” zegt Aliya. “Waarom draag je hem niet meer? Ben je hem verloren?”

“Nee.” Arens blik wordt somber. “Ik heb de mijne verkocht.”

“Verkocht?”

“Lang geleden.” Hij neemt een lange teug uit de fles. “In de eerste jaren na mijn verbanning had ik niets. Mijn vader wilde me niet opnemen. Ik begreep geld niet, had geen werk. Ik zwierf door de stegen." Hij valt even stil. "Een handelaar bood me meer goud voor mijn talisman dan ik ooit had gezien. Ik nam het aan. Ik kon eindelijk in een bed slapen, eten kopen. Maar ik kon niet langer verbergen wie ik was."

"Dat moet zwaar geweest zijn," zegt Aliya zacht.

"Zwaarder dan je denkt. Ik had mijn haren toen nog niet lang laten groeien. Mensen zagen mijn oren en wisten wat ik was. Sommigen waren nieuwsgierig. Anderen bang. Weer anderen..." Hij maakt zijn zin niet af.

"Maar je bent gebleven," zeg ik.

"Ik moest wel." Hij staart in het vuur. "Ik kon ook niet terug. Ik ben een kind van twee werelden, maar in geen van beide thuis. Niet in het elfenwoud, noch in de mensensteden."

“Ik vind het echt wreed dat de elfen je zo verbannen hebben,” zeg ik. “Het lijkt zo… zinloos. Zo zonder reden.”

Aren staat plotseling op. Hij loopt naar de rand van de open plek en blijft daar staan, met zijn rug naar ons toe. Zijn schouders zijn gespannen. Het licht van het kampvuur tekent zijn silhouet helder af tegen de duisternis.

“Dat is niet het hele verhaal,” begint hij. “Niemand heb ik dit nog verteld, maar nu we terugkeren naar mijn geboortegrond… lijkt eerlijkheid me gepast. Het was geen willekeur. De Elf-Moeder had een reden.”

Hij zwijgt. Het is een bekende stilte. Ik heb hem al vaker gevoeld - bij mannen in taveernes, bij soldaten rond kampvuren, bij iedereen die op het punt staat iets te zeggen wat al jaren ergens diep zit weggestopt. Je kunt mensen niet helpen die stilte te doorbreken. Je kunt ze alleen gezelschap bieden terwijl ze het zelf doen. Dus ik houd mijn mond en laat hem zoeken naar woorden.

“Ik was twaalf,” gaat hij uiteindelijk verder. “Ik groeide op tussen alleen maar elfenvrouwen. Geen andere jongens in de stam, alleen meisjes. En de dryaden.”

Hij draait zich naar ons om. “Elfen zijn één met de natuur. In harmonie met al wat leeft. Als jong kind was ik hetzelfde. Maar toen ik ouder werd… begon ik dingen te voelen die anderen niet voelden. Dingen op te merken die anderen niet zagen.” Zijn stem wordt zachter. “De naakte lichamen van de dryaden. Hoe een meisje zich boog tijdens het baden.”

Ik luister ademloos. Ook Aliya leunt voorover om geen woord te missen.

“Ik dacht dat ik ziek was,” gaat Aren verder. “Niemand anders keek zoals ik keek. De meisjes speelden en lachten, en ik voelde iets in mijn buik - iets wat brandde en trok, wat mij ‘s nachts wakker hield.”

“Dat klinken als heel normale gevoelens,” zegt Aliya zacht.

“Normaal?” Aren draait zich om. Zijn ogen glinsteren. “Voor jullie misschien, maar daar… en toen… was het verre van normaal. De Elf-Moeder zei dat het mannelijke chaos brengt. En ik…” Hij slikt moeizaam. “...ik had die chaos in me.”

“Aren…”

Hij praat driftig verder, ontketend nu. “Ik was een beest. Niemand zei het, maar ik wist het. Iedereen om mij heen was puur en zuiver, maar ik niet. Ik keek naar de meisjes, naar de dryaden, en steeds voelde ik diezelfde drang. Om ze te… grijpen. Bezitten. Daarom stuurde de Elf-Moeder mij weg. Ik was een smet. Een ziekte.”

“Is dat echt zo?” vraagt Aliya verbaasd. “Zei ze dat tegen je?”

“Dat hoefde niet. De Elf-Moeder weet dingen - zij kan lezen wat in je leeft, alsof je een boek bent. Wanneer ik in haar ogen keek, voelde ik haar afkeuring.”

“Heb je ooit… gehandeld, op die verlangens? Een meisje betast? Of iets gedaan tegen iemands wil?”

“In het woud? Nee.” Aren lijkt geschrokken van de suggestie. “Nooit aangeraakt. Enkel gekeken. En verlangd.”

“Aren, je was een puber,” zeg ik. “Een man. Dit klinkt allemaal heel normaal. Elke jongen voelt zich zo op die leeftijd.”

Aren kijkt me aan met zijn hoofd schuin, alsof hij moet verwerken wat ik zei. Dan schudt hij zijn hoofd. “Je spreekt met een groot hart, Thomas, maar een mensenhart. Voor jou lijk ik misschien beheerst, maar hier…” Hij legt een hand op zijn borst. “...vecht ik elke dag.”

“Ook nu nog?” vraagt Aliya. Haar stem is veranderd. Zachter, maar met een ondertoon die ik direct herken. Nieuwsgierig. Prikkelend. “Je werkt in een badhuis, Aren. Je raakt de hele dag naakte vrouwen aan. Hoe doe je dat dan?”

Aren kijkt haar verbaasd aan, alsof de vraag absurd is. “Dat is werk, Aliya. Dat is anders.”

“Is dat zo?” Aliya leunt iets achterover, haar ogen glinsteren in het halfduister. “Je bent nog steeds een man. Je hebt nog steeds die verlangens, toch?”

“Ik sluit het uit,” zegt Aren snel. Hij klinkt verdedigend. “Tijdens het masseren zie ik geen vrouw - ik zie anatomie. Spierknopen en pezen, geen rondingen. Ik maak mezelf gevoelloos. Anders…” Hij stopt abrupt, alsof hij bang is voor wat hij bijna zei.

“Wat dan?” vraag ik. De sfeer bij het vuur is in één klap veranderd. De melancholie heeft plaatsgemaakt voor een statische lading. “Wat gebeurt er als je dat toestaat?”

“Dan ben ik een beest,” fluistert Aren. Hij gaat weer bij het vuur zitten, zijn blik afgewend. “Dan ben ik precies datgene waarvoor de Elf-Moeder me heeft weggestuurd.”

"Of misschien," zegt Aliya zacht, "was de Elf-Moeder gewoon bang. Bang voor alles wat buiten haar regels viel." Ze schuift dichter naar het vuur toe. "Aren, wij zien lust, of seks, niet als iets vies of fouts. Voor ons is het iets moois. Iets om te delen."

"Voor jullie, wellicht. Maar jullie zijn anders dan ik."

"Wij zijn niet anders," zeg ik. "We hebben alleen geleerd dat verlangen gezond is, geen zonde. Het is een deel van wie we zijn."

Geleerd met veel moeite, zelfs. We moesten er een barre tocht naar een afgelegen klooster voor maken. Maar we kwamen zeker wijzer terug.

Aren kijkt van mij naar Aliya en weer terug. "Ik voel een verlangen om te geven. Dat is mooi, en goed. Maar dat andere verlangen, dat verlangen om te nemen…" Hij balt zijn vuist. “Dat is fout.”

“Het is pas fout als je neemt wat niet van jou is,” zeg ik rustig. “Maar als het je wordt aangeboden, Aren? Als jij wil nemen, en iemand anders wil dat je neemt?”

"Gisteren heb je gegeven, maar ook genomen," vult Aliya aan. Haar stem is warm, zonder oordeel. "In de massageruimte. En daar was niks mis mee, toch?”

Aren schudt langzaam zijn hoofd. "Misschien niet. Maar het voelt nog steeds als… verraad. Aan wie ik zou moeten zijn."

Aliya staat op. De elfenwijn heeft haar wangen een blos gegeven. Ze loopt om het vuur heen en gaat gehurkt voor Aren zitten, zodat ze hem dwingt haar aan te kijken.

"Wie bepaalt wie je zou moeten zijn?" vraagt ze. "De Elf-Moeder die je heeft weggestuurd? De andere meisjes die je niet begrepen? Of jijzelf?"

Aren slikt. “Ik kan die regels niet loslaten, Aliya. Zonder ben ik… chaos.”

“Misschien hou ik wel van chaos,” zegt ze zacht.

Ik voel een tinteling via de ring. Aliya’s stem klinkt helder in mijn hoofd, terwijl ze me kort maar veelbetekenend aankijkt. Woorden dringen niet tot hem door, Thomas. Hij zit te vast.

Wat ga je doen? stuur ik terug.

Ik ga de chaos opzoeken. Mezelf uitkleden. Kijken hoe hij reageert. Is dat oké?

Mijn pik reageert sneller dan mijn hersenen. Typisch. Maar dit is niet alleen lust. Of misschien is lust niet het juiste woord? Ik voel ook… trots? Bewondering? Aliya’s hoofd zit, zoals wel vaker, vol met geile ideeën. Maar ze wil dit om een man te helpen die zichzelf zijn halve leven al heeft lopen haten. En ondertussen is ze bezorgd of ik het goedvind. Alsof ik ooit nee zou zeggen.

Ga je gang, antwoord ik. Ik wil dat beest wel zien.

Aliya kijkt Aren recht aan. “Dat verlangen om te nemen, Aren… voel je dat nu ook? Voor mij?”

Aren schuifelt ongemakkelijk heen en weer. Hij geeft geen antwoord.

“Je kunt dat gewoon zeggen,” gaat Aliya verder. “We hebben gisteren al seks gehad. Wees eerlijk met me. Ik wil het weten.”

Aren kijkt verloren. Hij knikt. “Ja,” stamelt hij. “Je bent een prachtige vrouw, Aliya. Ik wilde de verlangens gisteren buitensluiten… maar het lukte niet.”

Aliya pakt de sluiting van haar jurk vast. "Ik ga je iets laten zien. En ik wil dat je kijkt. Echt kijkt. Niet als masseur. Maar als man. Met al je mannelijke verlangens."

"Aliya..." Arens stem is schor.

“Kijk naar me.”

Ze beweegt langzaam. De sluiting klikt open. De stof wordt losser om haar schouders.

“Lust is niet vies,” zegt Aliya zacht.

Ze trekt de jurk over haar ene schouder.

“Verlangen is geen ziekte.”

De andere schouder.

“En ik vraag erom, Aren.”

De jurk valt op de grond. Ze staat naakt in het licht van het vuur. Haar huid gloeit oranje en goud. Schaduwen dansen over de ronding van haar borsten en de welving van haar heupen.

Aren kijkt. Hij kijkt alsof hij water ziet na dagen in de woestijn, maar hij blijft roerloos zitten. Zijn handen grijpen in de aarde.

“Ik zie je verlangen,” zegt Aliya. Ze zakt weer omlaag, op haar hurken. “En ik vind het vreselijk opwindend. Dat ik dit met je doe. Ondanks jezelf.”

Ze spreidt haar slaapzak uit over de grond, vlak voor Aren, en gaat er op liggen. Ze spreidt haar benen iets, legt haar handen onder haar hoofd. Ze ligt helemaal open voor hem, maar haar blik is uitdagend.

“Ik wil dat je dat beest in jezelf loslaat,” zegt ze. “Leef al die verlangens op me uit. Het mag van mij. Al die dingen die je stiekem wil doen. Doe ze.”

Aren's ademhaling versnelt. Zijn ogen glijden over haar lichaam - van haar gezicht naar haar hals, van haar borsten naar haar buik, van haar dijen naar de donkere driehoek tussen haar benen.

"Ik..." Hij slikt. "Dat kan ik niet."

"Waarom niet?"

“Je zou…” stamelt hij. “Ik zou… Dat mag niet.”

“Van wie niet?” Aliya gebaart weids om haar heen. “Van de Elf-Moeder? Die is hier niet. Het is mijn lichaam. En van mij mag het. Thomas, mag het van jou?”

Ik knik. “Laat je gaan, vriend. Ze wil het.”

Aren schudt wild zijn hoofd, alsof hij vecht tegen onzichtbare handboeien. “Ik zou je bezoedelen.”

Aliya lacht zachtjes. Haar ogen twinkelen gevaarlijk. “Bezoedelen? Ik ben niet van porselein, elfje. Ik breek niet zomaar.”

“Aliya…”

“Ik wil je honger zien, Aren,” fluistert ze. “Ik ben niet bang voor die kant van jou.” Ze pakt zijn hand, trekt hem naar zich toe en legt hem ruw op haar borst. “Voel je dat? Ik ben echt. Ik ben hier. Ik kan jou wel aan.”

Aren heeft het er duidelijk moeilijk mee. Voorzichtig sluit hij zijn hand om haar borst en knijpt in haar tepel. Aliya zucht luid van genot.

Hij lijkt van het geluid te schrikken. Hij trekt zijn hand terug alsof hij zich brandt.

Aliya opent haar ogen weer en kijkt hem aan. “Waarom stop je?”

“Omdat…” Hij zoekt naar woorden.

“Wil je het niet?”

“Jawel. Ja.”

“Ga door, dan. Alsjeblieft. Ik vraag het je. Laat me zien wat voor vreselijke dingen je stiekem met me zou willen doen.”

Langzaam, alsof hij tegen een onzichtbare wind in leunt, komt Aren van zijn plek. Hij gaat op handen en knieën. Hij kruipt over de bosgrond naar het uiteinde van Aliya’s slaapzak. Hij stopt bij haar voeten. Hij buigt zijn hoofd en drukt een kus op haar wreef.

Aliya zucht zachtjes. “Goed zo. En nu verder. Ik ben geen patiënt, Aren. Ik ben je prooi.”

Hij beweegt langzaam omhoog. Zijn handen zijn nog steeds aarzelend, maar Aliya moedigt hem aan met kleine, bevestigende knikjes. Hij kust haar enkels, haar knieën, de zachte huid aan de binnenkant van haar dijen. Zijn ademhaling is zwaar en onregelmatig.

Wanneer hij bij haar heupen aankomt, stopt hij. Hij kijkt naar haar kruis. In het flakkerende licht van het vuur is te zien hoe de haartjes op haar venusheuvel glanzen. De geur van haar opwinding mengt zich met de geur van het bos en het houtvuur.

“Kijk maar goed,” zegt Aliya zacht. “Bewonder me.”

Aren slikt. Hij legt zijn handen op haar bovenbenen en duwt ze voorzichtig verder uit elkaar. Hij leunt naar voren. Zijn gezicht is nu vlak boven haar schaamlippen. De fascinatie is duidelijk zichtbaar in zijn ogen. Hij steekt een vinger uit en raakt haar voorzichtig aan. Hij trekt haar kutlipjes iets uit elkaar, alsof hij een zeldzame bloem bestudeert.

“Zo roze…” mompelt hij, meer tegen zichzelf dan tegen ons. “En zo vochtig.”

“Ja,” fluistert Aliya. “Door jou.”

Hij kijkt op, recht in haar ogen. “Ik wil zien hoe diep je bent.” De woorden floepen eruit voordat hij ze kan tegenhouden. Hij schrikt er zelf van, maar Aliya lacht. “Laat maar zien dan.”

Aren plaatst zijn duimen aan weerszijden van haar spleetje en duwt haar wijd open. Hij tuurt naar binnen. “Het is prachtig,” hijgt hij. “Zo open… zo kwetsbaar.”

“Niet kwetsbaar,” corrigeert Aliya. “Beschikbaar. Voor jou.”

Dat is het zetje dat hij nodig heeft. Hij buigt zijn hoofd en drukt zijn mond op haar kutlipjes. Hij likt haar gulzig, met lange, natte halen. Hij kreunt tegen haar huid aan, alsof hij niet genoeg van haar kan krijgen. Zijn handen grijpen haar billen vast en kneden ze stevig.

Ondertussen kruip ik dichterbij en ga geknield achter Aliya zitten, bij haar hoofd. Ik streel haar haren - zijdezacht tussen mijn vingers - en kijk over haar lichaam heen naar Aren, die met zijn gezicht tussen haar benen begraven ligt. Via de ring voel ik hoe Aliya geniet van zijn tong. Ze legt haar hoofd op mijn benen. Oh goden, Thomas. Hij is zo hongerig.

Hij heeft zichzelf dan ook jaren uitgehongerd, stuur ik terug.

Ik laat mijn handen over haar borsten glijden en plaag haar tepels. Ze zijn hard als steentjes. Aliya kreunt luid als ik in haar tepel knijp. Ik kijk naar Aren. “Hoor je dat? Ze vindt het heerlijk. Niet stoppen.”

Aren lijkt ons amper te horen. Hij is volledig opgegaan in de sensatie. Hij zuigt aan haar klitje, laat zijn tong diep bij haar naar binnen glijden. Na een paar minuten trekt hij zich hijgend terug. Zijn mond glimt van haar sappen. Hij zoekt Aliya’s blik, alsof hij haar goedkeuring zoekt.

“Ja, zo ja,” hijgt Aliya. “Laat jezelf gaan. Gebruik me.”

Zijn ogen worden nog groter en hij zet zijn mond opnieuw tegen haar klitje. Dit keer voegt hij zijn vingers erbij. Eerst één, al snel twee. Hij stoot ze in haar terwijl hij blijft likken.

Aliya kromt haar rug. “Ga door! Zo! Eet me op!”

Ik grijp haar borsten steviger vast en knijp hard in haar tepels, rol ze tussen mijn vingers. Aliya kronkelt heen en weer terwijl ik haar samen met Aren verwen. Haar hoofd ligt op mijn bovenbenen en drukt tegen mijn zwellende pik.

“Oh goden…” hijgt ze. “Zo ja… precies daar… niet stoppen…”

Aren reageert door zijn tempo te verhogen. Zijn vingers stoten dieper. Hij zuigt harder aan haar klitje.

“Kom voor me,” gromt hij tegen haar natte huid. “Ik wil je proeven.”

Aliya’s lichaam spant zich aan. Ze drukt haar heupen omhoog, begraaft haar handen in zijn lange, zilveren haar. Met een lange, trillende kreet komt ze klaar. Haar dijen trillen tegen zijn hoofd. Ik voel haar orgasme via de ring en hap naar adem. Mijn pik knelt in mijn broek terwijl ik aan Aliya’s tepels blijf trekken.

Aren blijft likken door Aliya’s orgasme heen. Pas wanneer ze aan zijn haar trekt, tilt hij zijn hoofd op. Zijn gezicht glinstert van haar vocht, zijn kin druipt. Zijn blik is hongerig, een stuk minder zacht en aarzelend dan zonet.

“Ik wil meer,” zegt hij. “Ik wil dat je me uitkleedt. Langzaam.”

Aliya kruipt naar hem toe en legt haar handen op zijn tuniek. Ze kijkt hem in zijn ogen terwijl ze het kledingstuk traag omhoog trekt. Hun gezichten zijn centimeters van elkaar verwijderd.

“Je gaat je niet meer inhouden, hè?” vraagt ze.

“Nee.”

Aliya hijgt van opwinding. Ook Arens ademhaling gaat snel.

“Je gaat al je verlangens op me uitleven.”

“Ja. Allemaal.”

Zijn tuniek valt op de grond. Aliya laat haar handen over zijn slanke, gespierde bovenlichaam glijden. Aren sluit zijn ogen.

“Je gaat dat beest in je borst loslaten,” zegt ze, terwijl ze de gesp van zijn broek losmaakt.

“Helemaal. Geen remmen.”

Als hij uit zijn broek stapt, pakt Aliya zijn lange, gekromde lul vast.

“Je gaat me deze stijve pik laten voelen.”

“Ja.” Het is meer een kreun dan een woord. Hij is in vervoering, lijkt weinig anders meer te kunnen zeggen. Aliya’s handen glijden over zijn schacht en zijn ballen.

“Je gaat alleen nog maar met je pik denken.”

“Ja.”

“Vertel me wat je wil, Aren,” zegt ze zwoel.

Aren wijst naar mij. “Ook Thomas. Kleed hem ook uit.”

Aliya laat hem los, komt naar me toe en kleedt mij op dezelfde sensuele manier uit.

Dit allemaal nog oké voor jou? vraagt ze.

Oh, reken maar, stuur ik terug. Fucking geil om hem zo te zien. We gaan je samen laten genieten.

We staan nu met z’n drieën naakt op de open plek. Aren wijst naar de grond. “Ik wil dat je op je knieën gaat zitten.”

Aliya knielt tussen ons in. Onze pikken staan stijf omhoog en hangen voor haar nu op ooghoogte. “Wat nu?” vraagt ze onschuldig.

“Ik wil dat je ons pijpt,” zegt Aren. “Neem mij eerst in je mond. Net als gisteren.”

Gehoorzaam pakt Aliya zijn lange, gekromde pik vast en neemt de eikel in haar mond. Haar andere hand sluit zich om mijn pik. Ze begint me langzaam af te trekken terwijl ze Aren pijpt. Aren zucht terwijl haar lippen over zijn lul glijden.

Na een tijdje wisselt ze en neemt ze mijn lul in haar mond. Haar tong wervelt rond mijn eikel, de warmte van haar mond is overweldigend. Ondertussen trekt ze Aren af, haar hand glijdt soepel over zijn natte pik.

“Oh… wat lekker,” zucht Aren. Even komt zijn rustiger kant weer naar boven. “Dit is echt oké voor je?”

Aliya laat mijn pik uit haar mond glijden en knikt hijgend. “Ja! Heel geil, dat je me opdrachten geeft.”

Ze legt haar lippen weer om Arens eikel en begint hem sneller te pijpen. Ze wisselt heen en weer tussen ons. Als ze Arens lul weer in haar mond heeft, pakt hij haar hoofd vast en trekt haar verder over zijn lul, tot hij helemaal in haar keel moet steken met zijn lengte. Aliya’s ogen tranen, maar ze verzet zich niet. Als ze proestend weer naar achteren beweegt, duwt hij haar schouders omlaag.

“Buig voorover. Ik wil je nemen, van achteren.”

Aliya’s ogen worden groot. Via de ring voel ik de opwinding door haar heen schieten, van het idee dat ze door hem gevuld gaat worden. Ze doet wat hij zegt. Ze gaat op handen en knieën zitten, haar billen naar hem toe, haar gezicht naar mij.

Aren knielt achter haar. Hij pakt haar heupen met beide handen vast. Zijn vingers graven in haar vlees. “Ik ga je neuken, Aliya. Ik ga me niet inhouden.”

Hij zet zijn eikel tegen haar spleetje en stoot naar voren. Aliya’s mond valt open in een geluidloze kreet.

“Oh, fuck,” hijgt ze. “Fuck, ja, Aren.”

Ik kniel bij haar hoofd. Zodra ze mijn pik ziet, grijpt ze hem gretig beet en neemt hem weer in haar mond. Haar natte lippen glijden over mijn eikel en mijn schacht. Tegelijk voel ik via de ring hoe Arens lange pik haar opvult en met elke stoot een stukje dieper in haar komt.

FUCK, Thomas! hoor ik haar gedachten via de ring. Twee pikken tegelijk! Zo geil!

Aren stoot steeds harder in haar. Het kletsen van zijn heupen tegen haar billen klinkt luid op de open plek. Aliya’s lichaam schokt bij elke stoot.

“Zo bedoel je?” vraagt hij hijgend. “Is dit het beest dat je wilde zien?”

Aliya stopt met pijpen om te antwoorden. Speeksel druipt van haar kin. “Ja! Precies zo! Harder!”

Aren gromt. Hij pakt haar heupen hoger vast en voert het tempo op. Aliya kreunt om mijn pik bij elke stoot. De vibratie golft door mijn lichaam.

“Ik wil wisselen,” zegt Aren plots. Hij trekt zich terug, zijn pik glanst van haar vocht. “Jij hier, Thomas.”

Ik begrijp wat hij bedoelt. We draaien rond haar lichaam. Aren gaat voor haar zitten, en ik kniel voor haar kutje, nat en rood en open.

Aliya kijkt naar hem op. “Fuck, Aren. Jij…”

“Wat?” Aren pakt haar gezicht vast. “Zeg het.”

“Je bent wild,” fluistert ze. “Wild van verlangen.”

“Jij deed dit. Jij maakte mij waanzinnig.” Hij leidt zijn pik naar haar mond. “Dit zijn de gevolgen.”

Ze neemt hem in haar mond terwijl ik achter haar ga zitten. Ik glijd moeiteloos naar binnen - ze is kletsnat en al opgerekt door Aren. Ik glijd diep in haar en begin te stoten.

“Moet je zien,” zeg ik tegen Aren. “Hoe ze jou pijpt terwijl ze door mij geneukt wordt.”

“Ze geniet ervan,” zegt Aren. “Je bent gezegend met zo’n vrouw.”

“Dat ben ik zeker.”

Aliya neemt zijn pik diep in haar mond terwijl ik haar stevig neuk. Ze zuigt haar wangen hol. Ze is in extase. Ik voel het via de ring, maar ik heb de telepathische band hiervoor niet nodig. Haar hele lichaam siddert van genot.

Aren kreunt steeds luider terwijl Aliya hem pijpt. Hij pakt haar hoofd vast en verstrengelt zijn vingers in haar haren. Hij sluit zijn ogen, kreunend, en ik vraag me net af hoe ver zijn orgasme nog is als hij zijn pik uit haar mond trekt. “Ik wil je borsten zien terwijl ik klaarkom,” zegt hij. “Ga op je rug liggen.”

We draaien opnieuw. Aliya gaat op haar rug liggen op de slaapzak. Aren knielt tussen haar benen. Hij tilt haar benen omhoog, legt haar enkels op zijn schouders, en glijdt naar binnen.

“Kijk me aan,” zegt hij. Zijn stem is gebiedend nu, elk spoor van zijn verlegenheid verdwenen. “Niet wegkijken.”

Ik ben naast Aliya’s hoofd geknield. Aliya neemt alleen mijn eikel in haar mond en sabbelt er zachtjes aan, zodat ze ondertussen naar de elf kan kijken. Aren stoot diep, zijn ogen strak op haar gericht. Zijn handen grijpen in haar bovenbenen.

“Ik ga je onderspuiten,” hijgt hij. “Helemaal onder. Mijn zaad op je huid. Ik wil je zien druipen.”

Aliya’s adem stokt. Via de ring voel ik hoe die woorden haar opwinden, een golf van hitte door haar onderbuik zenden. Met mijn eikel in haar mond komt er niet meer dan een gesmoord “Mm-mm” uit haar keel.

Aren stoot nog een paar keer diep in haar. Dan trekt hij zich terug. Hij pakt zijn pik vast en beweegt zijn hand snel. Zijn lichaam spant zich aan.

Met een grom komt hij klaar. De eerste straal landt op haar borsten, de tweede op haar buik, de derde op haar venusheuvel. Hij blijft zich aftrekken terwijl hij haar bedekt, straal na straal.

“Oh, goden,” hijgt hij. “Ja…”

Wanneer hij uitgeput in elkaar zakt, is Aliya’s lichaam bedekt met zijn zaad. Het druipt van haar zij, glinstert op haar tepels, druppelt in haar navel. Het heeft een iets andere kleur dan mijn eigen zaad, valt me op. Een subtiele lichtblauwe glans.

Ze kijkt naar me op. Haar ogen zijn donker van lust. “Nu jij, Thomas. Neuk me. Alsjeblieft.”

“Natuurlijk.” Ik trek haar heupen naar me toe en glijd naar binnen. Ze is nog steeds warm en open, glibberig van haar eigen vocht.

Claim me, Thomas, stuurt ze me. Maak me van jou. Helemaal van jou.

Dat ga ik doen. Je bent van mij. Mijn partner. Ik pak haar heupen vast en stoot diep in haar.

Haar ogen staren me onafgebroken aan. Ja! Dieper, Thomas! Neuk me!

Fuck, Aliya. Je bent zo geil als je zo bent.

Ga je in me komen, lieverd? Ga je me helemaal volspuiten?

Oh, ja. Ik vul je helemaal op met mijn zaad.

Doe het, alsjeblieft. Ik kan niet wachten. Ik ga ook komen…

Ik trek haar verder tegen me aan en voer mijn tempo op tot het maximum. Mijn pik glijdt tot mijn ballen in haar kutje. Er bestaat niks meer buiten ons, buiten mij en Aliya. De lust die wij voelen voor elkaar en die we willen delen met de wereld.

“Fuck! Ik kom!” schreeuw ik uit.

“Ja!” schreeuwt Aliya terug. “Kom voor me!”

De dam breekt. Ik spuit diep in haar, golf na golf. Aliya komt tegelijk met mij klaar. Haar kutje trekt samen rond mijn pik en melkt me leeg, haar benen trillen oncontroleerbaar. Via de ring smelten onze beide orgasmes samen tot één extase van genot.

Wanneer het voorbij is, trek ik me langzaam terug. Aliya’s lichaam is bedekt met zaad - dat van Aren op haar huid, dat van mij druipt uit haar kutje.

We blijven zo liggen, een verstrengelde hoop lichamen, tot onze ademhaling weer normaal is. Het vuur knettert zachtjes op de achtergrond, de sterren glinsteren boven ons.

"Wow," zegt Aren uiteindelijk. "Dit was... dit was..."

"Fijn," suggereert Aliya.

"Ja," zegt hij, en hij glimlacht - een echte glimlach, voor het eerst sinds we vertrokken zijn. "Het was zeker fijn."

“En je kon klaarkomen, dit keer. Je zat minder in je hoofd.”

“Ja. Ik kon me eindelijk laten gaan. Door jou. Door jullie.”

Ik lig op mijn rug en staar naar de sterren. Mijn lichaam voelt loom en verzadigd terwijl ik verwerk wat er net gebeurd is. De afgelopen dagen hebben al zo veel nieuwe ervaringen gebracht. Magische ringen, Aliya’s orgasme voelen als mijn eigen, de zuivering in het klooster. Maar dit is nog weer iets anders. Op reis met een elf, elfenwijn drinken, en deze seks die zo veel meer was dan seks. Dit voelt als het soort avond dat we ons nog lang zullen herinneren en zeggen: ‘Weet je nog?’

We wassen ons in de beek, het koele water verfrissend op onze hete huid. Dan kruipen we onder onze dekens, dicht tegen elkaar aan. Aren nestelt zich aan de andere kant van Aliya, en voor het eerst voelt het alsof we echt een team zijn.

Morgen komen we bij het woud. Morgen staat Aren voor de keuze: teruggaan, zoals hij steeds heeft gezegd dat hij zal doen, of toch meegaan in de hoop zijn moeder weer te zien. Morgen moeten we elfen overtuigen dat we geen vijanden zijn, met niets anders dan een boek dat alleen Aliya kan lezen en een magisch amulet waarvan ik de krachten nog maar half begrijp.

Maar dat is morgen. Nu is er alleen het knetteren van het vuur, de warmte van Aliya’s huid, en de zachte ademhaling van een half-elf die voor het eerst in dertig jaar iets van vrede heeft gesloten met zichzelf. En dat is voor nu genoeg.

Trefwoord(en): Buitensex, Fantasy, Klaarkomen, Neuken, Pijpen, Trio, Verboden, Verleiden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!