Vakantie In Frankrijk - 1

Hoi ik ben laura. Ik ben 19 jaar en wil jullie graag meenemen naar Frankrijk. Het is een waargebeurd verhaal over mijn eerste vakantie zonder mijn ouders. Tijdens deze vakantie heb ik sex ontdekt en ben ik zowel lichamelijk als mentaal mijn onschult verloren.

Ik was toen 16 jaar ( bijna 17 praktisch volwassen tog haha)

Omdat ik dit verhaal eerlijk wil vertellen zonder bij te verzinnen en dit het eerste deel van deze vakantie is zal waarschijnlijk nog geen echte sex bevatten. Tog hoop ik dat jullie met enige opwinding van dit verhaal genieten.


Op de dag dat dit verhaal begint, ben ik zestien. Ik heb net eindexamen havo gedaan en voor het eerst in mijn leven mag ik écht weg. Zonder ouders en geen “niet te laat naar bed”. Alleen wij vieren en die ouwe Volvo van Liekes vader.
Anna (16, altijd een beetje verlegen maar met een mega aanstekelijke lach), Lieke (net 17, de baas van de groep en inmiddels behoorlijk bewust van haar lichaam en wat ze daarmee kan), ik zelf, en natuurlijk Richard, 20 en Liekes vriendje. Hij noemt ons altijd “de meiden” alsof we een boyband zijn.
Mijn ouders zijn in het begin keihard tegen. Vooral mijn vader. “Zestien is géén achttien, Laura.” Maar na drie weken zeuren, huilen, beloven dat ik braaf zal zijn en uiteindelijk een paar harde voorwaarden geven ze toe. Een van de voorwaarden zijn de drie P’s.(paspoort, pinpas, pil) "die heb je altijd bij je begrepen" zegt mijn vader met die bekende irritante knipoog: “Dan kom je ten minste heelhuids én niet zwanger thuis.” Mijn moeder fluistert er nog zachtjes achteraan: “En condooms, Laura. Voor de zekerheid.”
Ik word vuurrood, mompel “jaa mam” en vlucht naar boven. Ik heb nog niet eens een vriendje maar sinds een maand slik ik nu de pil. Ik merk er eigenlijk weinig van, behalve dat ik nu precies weet wanneer ik ongesteld word – en dat is dus niet tijdens deze twee weken. Bonuspunten.
Lieke heeft bedacht dat we “echt nieuwe bikini’s nodig hebben”. Ik vind mijn oude blauwe nog prima, maar shoppen is shoppen. In het winkelcentrum van Haarlem kopen we eerst andere dingen: ik scoor een superleuk groen jurkje, twee rokjes en een witte crop top. Daarna sleept Lieke ons de beruchte lingeriewinkel in.
“Die saaie bikini’s van vorig jaar kunnen echt niet meer, meiden.”
We graaien setjes bij elkaar en duiken met z’n drieën één pashokje in. Gordijn dicht. Grote spiegel. Geen ontsnappen aan.
We kleden ons uit tot alleen nog een string. Het hokje voelt ineens piepklein. Je hoort alleen ritselende stof, giechels en elkaars ademhaling.
Anna trekt als eerste haar donkerblauwe triangelsetje aan. Ze draait zich half om, kijkt over haar schouder naar haar kont in de spiegel en zegt zachtjes:
“Holy shit… mijn billen zien er ineens écht goed uit.”
Lieke fluit laag. “Meid, die mogen gezien worden. Serieus.”
Ik lach zenuwachtig terwijl ik mijn zwarte setje aantrek. Het topje heeft dunne dubbele bandjes om mijn nek. Het zit strak om mijn borsten en door de airco prikken mijn tepels een beetje door de stof heen. Ik pak het broekje en zie dan pas dat het een string is. Hij is wel mooi, met Links één dun touwtje, rechts twee vlechtjes, en voorop een klein driehoekje waar ze de stof hebben weggelaten.
“Wauw… durf jij dat?” vraagt Anna met grote ogen.
Lieke grijnst stout. “goed idee! dat doen wij ook Anna.”
Ik protesteer nog: “Nee joh, dit is veel te… bloot.” Maar ze geven geen krimp. Dus trek ik hem aan.
Het touwtje verdwijnt meteen tussen mijn billen. Hij zit laag op mijn heupen, mijn taille lijkt smaller, mijn heupen voller. Ik draai me half om. Beet op mijn lip. Dit ben ik? Echt?
“Laura… niet verstoppen,” zegt Lieke plagend. Ze komt achter me staan, legt haar warme handen op mijn blote heupen en draait me recht voor de spiegel. “Kijk nou. Je bent hot.”
Mijn wangen vliegen in brand. Haar vingers liggen nog steeds op mijn huid. Warm. Een beetje bezitterig.
“Hou op,” mompel ik, maar ik lach erbij.
Anna komt aan de andere kant staan. “Serieus Laura, je billen in die string… dat is niet eerlijk.” Ze laat haar vingers speels over het vlecht-touwtje bij mijn heup glijden, alsof ze checkt of het goed zit en kriebelt met haar vinger in het ontbrekende driehoekje voorop waar nu het kant van mijn gewone string, maar straks een stukje venusheuvel zichtbaar baar is. "Ik zou dan wel een scheermesje voor je meenemen" lacht ze. “Kom, je móét hem nemen. Dan doen wij ook een string. Toch Anna?”
Ik kijk nog één keer. Mijn borsten lijken groter in dit topje. Mijn buik is plat. En die string… hij zit wel lekker en staat heel mooi. Als ondergoed zou ik het zo kopen, maar als bikini? Laag in mijn buik voel ik ineens iets kriebelen. Niet alleen schaamte. Ook… trots? Opwinding? Alsof mijn lichaam ineens iets kán wat ik eerder niet durfde te laten zien.
“Oké,” zeg ik zacht. “Maar alleen als jullie het ook echt dragen. Geen afhaken.”
Lieke steekt haar hand op. “Deal. Wij gaan allemaal string. Pas maar op Frankrijk.”
Anna aarzelt nog even, kijkt naar haar eigen blauwe setje. “Mijn kont is platter dan die van jullie…”
“Onzin,” zeg ik meteen. Ik sla een arm om haar heen en knijp zacht in haar zij. “Jij bent cute én sexy. En als er geen jongens voor je vallen… dan wil ik je wel kussen.” Ik geef haar een snelle kus op haar wang.
We liggen dubbel van het lachen. Het voelt stout. Bevrijdend. Alsof we samen iets doen waar onze moeders een rolberoerte van zouden krijgen.
Uiteindelijk wisselen Lieke en Anna hun broekje om voor de string die bij hun topje hoort en lopen we met z’n drieën naar de kassa. Ik houd mijn tas voor mijn buik alsof dat iets verbergt. De verkoopster glimlacht alleen maar. “Goede keus, meiden. Veel plezier ermee.”
We fietsen terug naar Liekes huis met onze nieuwe aanwinsten in de tas – die stringbikini's die ineens veel te veel ruimte in mijn hoofd innemen. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik straks écht in zo’n sexy bikini rond ga lopen. kan ik mijn oude blauwe stiekem nog meenemen? Vergeet het maar. Morgen vroeg gaan we weg, en mijn weekendtas staat al bij Lieke klaar.
Als we aankomen, is Richard al in de weer met inpakken. Elke vierkante centimeter van de oude Volvo wordt benut: de tent, stokken, een kleed, een zonnedoek, een gasfles met schotelbrader. Hij kijkt zorgelijk naar Liekes vader terwijl hij probeert de campingtafel en stoelen ertussen te proppen.
“Die dingen passen er echt niet meer bij,” zucht hij. “We moeten het zonder doen.”
Liekes vader haalt zijn schouders op. “Tja, die auto is niet zo groot. Maar jullie zijn jong, die heb je toch niet nodig. Alle belangrijke dingen hebben jullie mee.” Hij slaat Richard op zijn schouder en doet de kofferbak met een ferme klik dicht.
Dan komen wij aanlopen met onze weekendtassen. Richard en Liekes vader kijken elkaar aan en schieten in de lach.
“Succes, meiden. Als je daar nog plek voor vindt, mag het mee, maar ik ben bang dat het kleiner moet.”
We kijken in de auto: geen millimeter meer vrij. Alles moet samen met de slaapzakken en luchtbedden op de achterbank. We mogen onze schoolrugzakken vullen met kleren – en dat is het.
Richard grijnst breed. “Hé, niet klagen. Jullie lopen straks toch alleen maar in bikini’s rond.”
Onze blikken doden hem bijna. Het erge is: hij heeft waarschijnlijk nog gelijk ook.
Boven op Liekes kamer pakken we onze tassen uit en proppen we zo veel mogelijk in de rugzakken. Het lukt niet. Kleren puilen eruit, schoenen passen er niet bij.
Dan zegt Anna ineens: “Hé… wat niet in de tas past, kunnen we toch gewoon aandoen?”
We kijken elkaar aan alsof we net het wiel hebben uitgevonden. Gierend van het lachen beginnen we alles aan te trekken wat we mee willen: meerdere lagen over elkaar, broeken over leggings, shirts over shirts. We dan alles extra kleren weer uit en leggen ze klaar voor morgen.
Beneden bereiden we het eten voor op de camping en het ontbijt/lunch voor onderweg. Flessen cola in een koeltas met croissantjes en chocoladebolletjes. We bakken het gehakt en de groenten vast en vriezen dat in – “Dan is het nog goed als jullie aankomen,” zegt Liekes moeder. Pastasaus en droge penne en geraspte kaas gaan zo de tas in.
Na het eten gaan we op tijd naar bed. Morgen gaan we vroeg weg. Lieke slaapt met Richard in haar bed, Anna en ik op een luchtbed ernaast. Ik lig nog lang wakker, voel de string onder mijn nachthemd en denk aan morgen. Aan het strand. Aan hoe het zal voelen.
De wekker gaat om 4 uur ’s ochtends. We schieten overeind, kleden ons snel aan in het schemerdonker. Ik heb mijn nieuwe blauwe setje aan: een mooie bh met kant en een bijpassende string. Ik voel me al supersexy. Over mijn bh doe ik twee shirts, een vestje en een truitje. Onder een legging, yoga pants, een skinny jeans én een rokje. Van alle kleren die niet meer in mijn tas paste doe ik er zo veel mogelijk aan.
Lieke en Anna doen precies hetzelfde. We zien eruit als wandelende wasmanden.
Richard en Liekes moeder liggen dubbel als ze ons zien. “Jullie weten dat die oude Volvo geen airco heeft, hè?”
We kijken elkaar aan, zuchten diep en sjokken met een zuur gezicht weer naar boven. Ik kom terug in mijn groene rokje, witte crop top en sleehaksandaaltjes – lichter, frisser, maar uiteindelijk nog steeds veel te warm voor de reis die komt.
We proppen onszelf op de achterbank tussen de tassen, slaapzakken en luchtbedden. Lieke krijgt de grote tas met eten en drinken tussen haar benen geklemd. Alleen Richard heeft beenruimte voorin. We beloven plechtig voorzichtig te zijn met de spullen (en met onszelf).
Eindelijk rijden we weg. De zon komt net op, de Volvo ruikt naar benzine, croissantjes en de deodorant die ik van Anna leen, en ergens diep vanbinnen kriebelt het: dit is het begin. Twee weken vrijheid. Twee weken bikini. Twee weken… wie weet wat.
We racen over de Franse snelweg, ramen open, Spotify keihard. De auto is een oven. Mijn rokje kruipt steeds hoger en plakt tegen mijn dijen van het zweet. Ik veeg een lok haar uit mijn gezicht en probeer niet te denken aan hoe plakkerig alles voelt. Lieke deelt warme croissantjes uit een koeltas "we hebben geluk mijden, ze zijn nog warm" ja, warm, alles is warm, ze waren koud. – en we lachen ons rot als de kruimels overal terechtkomen.
Uitgeput rollen we eindelijk de camping op. Bij de receptie krijgen we een plekje toegewezen. “Eerst zwemmen!” roep ik meteen.
“Nee, eerst tent,” zegt Richard streng. “Straks is het donker en dan wordt het echt een drama.”
Ik wil protesteren – in de hitte is alles al ellende – maar dan denk ik aan mijn nieuwe string-bikini. Okee misschien toch eerst die tent.
Hij staat verrassend snel. We kletsen even met de buren: een gezin met twee jongens, ongeveer onze leeftijd. Een van hen trekt meteen mijn aandacht. Bloot bovenlijf, niet bodybuild-gespierd, maar het is wel duidelijk dat hij sport. Blonde krulletjes en een scheve lach. Ik staar net iets te lang; Anna moet me roepen.
“Kom, Laura, bikini-tijd!”
In onze binnentent wurmen Anna en ik ons in de nieuwe setjes. Ik durf amper naar buiten. Anna geeft een speelse tik op mijn bil. “Samen, oké? Kom.”
We stappen naar buiten. De buurjongens kijken op, en hun monden vallen open, en ze schieten hun tent in alsof hun zwembroek in brand staat. Ik voel mijn wangen gloeien terwijl ik met mijn bijna blote billen over de camping loop. Nooit eerder heb ik me zó bekeken gevoeld.
Bij het strand duik ik meteen het water in. Het koele water glijdt over mijn huid, tussen mijn billen langs, en ineens begrijp ik waarom mensen dit doen. Het voelt… bevrijdend. Anna komt erbij, we spetteren, duwen, lachen. Ik klim op haar rug en ze gooit me achterover. Lieke en Richard hangen tegen elkaar aan in het ondiepe water; haar benen om zijn middel geklemd, zijn handen liggen op haar blote billen en ze tongen alsof de wereld morgen vergaat.
Dan komen Bas en Lars aanlopen. (De buurjongens)Bas – de krullenbol – grijnst naar me. We kletsen, lachen, en voor ik het weet zitten we met z’n vieren in het water te stoeien. Ik zit op Bas’ nek en Anna op die van Lars. We proberen elkaar om te duwen. ik ben te druk met lachen en vechten om nog aan mijn string te denken. De jongens onder ons genieten er duidelijk wel van. Hun handen glijden iets te vaak langs mijn dijen “om steun te zoeken”.
Uiteindelijk kreunt Lieke dat ze sterft van de honger. We druipen terug naar de tent. Bas en Lars zwaaien ons na. Vraag me niet waarom maar ze willen het water niet uit.
Koken wordt een drama: het gehakt ligt nog thuis in de vriezer, de kaas ligt in een zwembadje van zijn eigen vocht en ruikt zurig. We eindigen met penne, tomatensaus en een mysterieus blik tonijn waarvan niemand weet hoe en waarom het in de auto is gekomen. We zitten in een kring op het kleed en eten uit de pan (scheelt weer afwas) de witte wijn drinkend we wel uit glas wat dat hoort. In Frankrijk mag dat, toch? Wij vinden van wel.
Na het eten slepen we een fles mee naar het strand. De zon zakt rood weg, en het wordt kil. Met hoodies aan liggen we op het zand, wijn drinkend en sterren tellend.
Dan vraagt Lieke ineens: “Wie durft naakt te zwemmen?”
Ik proest wijn over mijn hoodie. “okee maar jij eerst.”
“Nee, jij.”
Het water glinstert in het maanlicht. Mijn hart bonkt en Ik ben aangeschoten genoeg om het bijna te doen. Mijn vingers liggen al op de zoom van mijn hoodie als Anna ineens fluistert: “Is dat… regen?”
Druppels. Eerst een paar, maar dan harder. Lieke gilt en rent weg. Wij lachen, gillen en rennen struikelend terug naar de tent, doorweekte hoodies plakkend aan onze huid.
Richard trekt Lieke meteen hun binnentent in. Ik zie de bobbel in zijn zwembroek nog net voordat de rits dichtgaat.
In onze binnentent trek ik mijn natte spullen uit en kruip in mijn nachthemd. Anna ligt al op het luchtbed, haar gezicht is vlak bij het mijne. Buiten slaat de regen keihard op het doek. Binnen is het warm, benauwd en intiem.
“Hoor je dat?” fluistert ze.
“Wat?”
“Dat gekraak… Die twee zijn echt bezig.”
We giechelen zacht. Het ritme van het bed naast ons is onmiskenbaar. Anna draait zich naar me toe, haar adem op mijn wang.
“Wie vind jij het leukst?” vraagt ze. “Bas of Lars?”
“Ik weet niet… Bas heeft wel iets.”
“Zou je hem laten zoenen?”
“Mmm… ja misschien. Maar dan moet hij wel lief zijn"
“En aanraken?” Haar stem daalt. “Zijn handen op je billen… of je borsten?”
Ik slik. “Misschien. Maar niet zomaar.”
“En… lager?”
“Nee. Niet aan mijn poesje.”
“Precies. Niet aan mijn poesje,” herhaalt ze zacht.
Stilte. Alleen regen en ons ademhalen.
“Heb jij al eens echt getongd?” vraagt ze.
“Een keer. Met Max. Maar hij was een lul. Liep daarna weg naar zijn vrienden.” Ik voel de oude schaamte weer. “Jij?”
Ze schudt haar hoofd. “Ik ben bang dat ik er slecht in ben.”
De spanning hangt dik in de tent. We kijken elkaar aan, centimeters van elkaar. Ik voel haar warmte, ruik haar shampoo en een vleugje wijn.
“Gekkie,” fluister ik. “Ik wed dat jij hartstikke lekker kust.”
Ik leun voorover. Geef zacht een klein kusje op haar lippen.
“Zie je wel,” zeg ik hees. Aardbeiensmaak.
Ze lacht zachtjes, komt dichterbij. Haar lippen raken de mijne weer, nu langer. Ik tuit mijn lippen vuur een kusje... en dan voel ik haar tong, voorzichtig tegen mijn onderlip. Vragend en Uitnodigend.
Mijn hart slaat over. Dit is Anna. Mijn beste vriendin. En toch…
Ik open mijn mond een klein stukje. Haar tong glijdt naar binnen en raakt de mijne. Warm, zacht en zoet. Vuurwerk schiet door mijn hoofd, vlinders exploderen in mijn buik. Ik kus terug, aarzelend eerst, maar dan met meer vertrouwen. Onze tongen dansen en glijden langs elkaar. Het is zacht en nat en verboden en tegelijk het fijnste wat ik ooit heb gevoeld.
Dan trekt ze zich terug. Ademloos.
“Zie je wel,” fluistert ze. “Jij kust beter.”
Ze pakt mijn hand, vlecht onze vingers in elkaar, lacht slaperig en zegt: “Slaap lekker, Lau.”
Ze draait zich om en valt in slaap.
Ik lig met wijd open ogen naar het tentdak te staren. Regen klettert. Mijn lippen tintelen nog. Mijn hart bonkt zo hard dat ik bang ben dat Anna het hoort. Tussen mijn benen voel ik een warme, vreemde gloed die maar niet weggaat.
Hoe moet ik ooit slapen?

Trefwoord(en): Frankrijk, Vakantie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!