Door: EstherD
Datum: 16-03-2026 | Cijfer: 9.3 | Gelezen: 911
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 38 minuten | Lezers Online: 21
Trefwoord(en): Studenten,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 38 minuten | Lezers Online: 21
Trefwoord(en): Studenten,
Ik keek opzij. Mark stond al op het perron, zijn blonde haar een beetje warrig van de wind, die eeuwige grijns op zijn gezicht. Hij droeg een oversized hoodie met “Nirvana” erop en had de statief al onder zijn arm geklemd alsof het een honkbalknuppel was. “Anna,” zei hij terwijl hij me hielp mijn tas op te tillen, “je ziet eruit alsof je net uit een horrorfilm bent gestapt. Heb je eigenlijk geslapen in die trein?”
Ik lachte zacht, maar vanbinnen voelde het als een steek. Nee, ik had niet geslapen. Ik had liggen denken aan Joris. Aan zijn handen op mijn huid, aan hoe hij altijd precies wist waar hij me moest aanraken. Hij zat al drie maanden in Maastricht voor stage, en de afstand voelde elke week zwaarder. Telefoongesprekken waren niet genoeg. Sms’jes waren al helemaal niks. Ik miste zijn lichaam. Ik miste de manier waarop hij me tegen zich aan trok, de warmte, het zweet, het gevoel dat ik even helemaal niet meer hoefde te denken. En nu stond ik hier, met Mark. Aardige, grappige, veilige Mark en probeerde ik dat gemis weg te stoppen achter een glimlach.
“Gaat wel,” zei ik, terwijl ik mijn haar uit mijn gezicht veegde. “Alleen… die stoelen waren keihard. En jij? Heb jij die hele reis zitten gamen op je Game Boy?”
Hij grinnikte en gaf me een speels duwtje met zijn elleboog. “Haha, zeker. Ik ben bijna uitgespeeld. Maar serieus, Anna, we gaan dit vet maken. Als we het goed doen krijgen we misschien wel een tien. Kom, de bus naar de zoo is over tien minuten.”
We liepen samen het station uit, de herfstzon warm op onze gezichten. Onderweg in de bus praatten we over van alles en nog wat, over de docent die altijd te hard lachte om zijn eigen grappen, over hoe belachelijk het was dat we een camcorder mee moesten slepen die meer woog dan een baksteen, over het script dat we gisteravond in de kantine hadden geschreven. “We beginnen bij de giraffen,” zei Mark, “dan de leeuwen, en dan dat rare vogelhuis waar je die papegaaien kunt voeren.”
Ik knikte, maar mijn gedachten dwaalden weer af. Detail. Ja, dat had ik. Ik zag altijd alles. Hoe zijn ogen even oplichtten als hij lachte. Hoe zijn handen groot en een beetje ruw waren van het skateboarden. En hoe veilig het voelde om bij hem te zijn, zonder dat er ooit iets gebeurde. Want ik had Joris. En Mark was… Mark. De jongen die iedereen in de klas “onze mascotte” noemde omdat hij de enige jongen was.
Bij de ingang van Burgers’ Zoo kochten we onze kaartjes. Het rook er naar popcorn en natte bladeren. Ik haalde de camcorder uit mijn tas, klikte het statief eraan vast en voelde het gewicht vertrouwd in mijn handen. De batterij was nog vol. De tape was nieuw. Dit was het moment.
Mark keek me aan, zijn ogen sprankelend van opwinding. “Klaar, partner?”
Ik haalde diep adem, drukte op record en richtte de lens op hem. Mijn stem klonk verrassend vast, ook al bonsde mijn hart. “Oké, we zijn live. Burgers’ Zoo, 14 oktober 2002. Twee studenten op zoek naar de creativiteit. Take one.”
Hij grijnsde recht in de camera, deed een klein dansje en begon met zijn beste voice-over-stem: “Welkom bij burgers zoo. Ik ben Mark, en dit is mijn co-regisseur Anna, de beste cameravrouw van het hele HBO. Zeg eens hallo, Anna.”
Ik draaide de lens even naar mezelf, lachte onhandig en voelde een warme kriebel in mijn buik die niks met de dierentuin te maken had. “Hoi. We gaan jullie laten zien hoe interessant het hier kan zijn.”
We liepen het pad af naar de Safari, het deel van Burgers’ Zoo waar de savanne zich opent als een groot open schilderij. Het was een doordeweekse middag in oktober, dus het was bijna spookachtig stil. Geen gillende kinderen, geen groepen schoolklassen. Alleen het zachte geruis van wind door de hoge grassen, het verre gerommel van een neushoorn die ergens in de modder schurkte, en het zachte geklik van de camcorder als ik hem af en toe stilzette om een shot te controleren.
We kozen ervoor te lopen langs het hek, over het verhoogde pad met uitzicht op de giraffen en zebra’s die loom rondliepen. Mark droeg het statief over zijn schouder, ik had de camera in mijn handen. We praatten zoals we altijd praatten: alles en niks, zonder filter. Over hoe zijn moeder hem vorige week weer had gevraagd wanneer hij nou eens een “echt vriendinnetje” zou krijgen. Over hoe ik stiekem jaloers was op zijn vrije tekenkunsten. Over de stomme ruzie die ik met Joris had gehad over de telefoon, omdat hij vergeten was mijn verjaardag te bellen, nou ja, een dag te laat gefeliciteerd via sms. Mark luisterde altijd echt, knikte op de juiste momenten, maakte geen domme grappen als het serieus werd. Dat was waarom ik hem mocht. Waarom we al sinds het eerste moment in hetzelfde vriendengroepje zaten.
We stopten bij een bankje met uitzicht op een groepje giraffen die hun lange nekken in de bomen staken. Ik zette de camera op het statief, richtte hem op het landschap, drukte op record en liet hem draaien terwijl we gingen zitten. De rode lampje knipperde rustig.
Even was het stil. Alleen het zachte bladeren geritsel en een verre kreet van een vogel.
Toen zei ik het, zomaar, vanuit het niets, alsof het een gewone opmerking was over het weer.
“Ik mis Joris echt, Mark. Niet alleen hem, snap je? Ik ben… geil. Al weken. En het is kut.”
Ik zei het kalm, keek niet meteen naar hem, maar hield mijn ogen op de giraffen gericht. Mijn hart bonsde wel, maar ik forceerde mijn stem rustig te blijven. Het was een test. Een domme, impulsieve test. Ik wilde zien wat hij zou doen. Of hij zou blozen, zou lachen, zou wegkijken zoals hij altijd deed als iemand in de groep te expliciet werd over seks. Mark was preuts. Niet preuts-preuts, niet van die irritante moralistische soort, maar… voorzichtig. Alsof hij bang was iets verkeerds te zeggen of te voelen.
Hij was even stil. Ik voelde zijn blik op mijn gezicht landen.
Toen: “Je hebt een vriend, Anna.”
Zijn stem was zacht, een beetje schor. Niet boos. Niet afkeurend. Meer… feitelijk. Alsof hij het zichzelf ook even herinnerde.
Ik draaide mijn hoofd langzaam naar hem toe. Onze ogen ontmoetten elkaar. Hij keek niet weg, maar zijn wangen kleurden een heel lichte rood. Typisch Mark.
“Dat klopt,” zei ik. Ik glimlachte een beetje scheef. “Maar dat verandert niks aan het feit dat ik nog steeds zin heb in seks. Dat het mis is. Dat ik ’s nachts wakker lig en mezelf moet aanraken omdat niemand anders het doet.”
Ik zag zijn adamsappel bewegen toen hij slikte. Hij keek even naar de grond, naar zijn sneakers, toen weer naar mij.
“Niet doen,” zei hij zacht. Bijna fluisterend. “Je maakt me hard.”
De woorden hingen even tussen ons in, zwaar en onverwacht. Hij zei het niet als grap. Niet als stoerdoenerij. Het was eerlijk. Rauwer dan ik van hem gewend was.
En fuck, dat triggerde iets in me.
Een warme golf schoot door mijn onderbuik. Niet omdat hij het zei, maar omdat hij het toegaf. Omdat hij niet wegliep, niet lachte, niet deed alsof ik een grap maakte. Hij zat daar, rood aangelopen, en keek me aan alsof hij wachtte op wat ik nu zou doen.
Ik voelde mijn lippen een klein beetje vaneen gaan. Mijn adem was ineens oppervlakkiger.
“Oké,” zei ik zacht. Ik liet mijn blik even over zijn gezicht glijden, over zijn mond, zijn ogen. “Dan doen we alsof ik dat niet gezegd heb.”
Maar vanbinnen wist ik al dat ik loog.
Ik wist dat ik vandaag zou kijken hoe ver ik hem kon krijgen.
Niet per se om iets te laten gebeuren, ik had Joris nog steeds en Mark was Mark, maar omdat de spanning lekker voelde. Omdat het al zo lang geleden was dat iemand naar me keek zoals hij nu keek. Omdat ik me weer even begeerd voelde, echt begeerd, en niet alleen via een korrelig berichtje van een paar pixels.
Ik stond op, pakte de camera van het statief en richtte hem weer op de giraffen.
“Kom,” zei ik over mijn schouder, mijn stem weer luchtig. “We moeten nog close-ups van die nekken maken. En misschien een shot van jou die doet alsof je een leeuw bent.”
Hij lachte nerveus, stond ook op, wreef even over zijn nek alsof hij het warm had.
“Jij bent gestoord, Anna.”
“Misschien,” zei ik, en ik glimlachte in de lens zonder hem aan te kijken. “Maar jij blijft wel bij me.”
Even later daalden we de trap af naar het aquarium, de lucht meteen koeler en vochtiger, met die typische geur van zeewater die je neus prikkelt. Het was er bijna verlaten, alleen een oudere man met een fototoestel en een stelletje dat hand in hand stond te staren naar de haaien die traag langs het glas gleden. Het blauwe licht van de tanks viel op onze gezichten, maakte alles een beetje surrealistisch, als een scène uit een film die nog niet af was.
Ik zette de camcorder op een laag statiefje, schakelde over naar een langzame zoom en liet de lens glijden over het rif: felgekleurde vissen die schichtig weg schoten, een anemoon die zachtjes wiegde, een rog die als een schaduw over de bodem gleed. Mark stond een paar meter verderop, leunde tegen de reling, armen over elkaar, en keek naar het water alsof hij erdoorheen kon kijken naar iets wat verder weg lag.
Ik draaide de camera langzaam naar hem toe. “Mark, kom eens hier staan. Ik wil dat je mij filmt, tegen dat blauwe licht. Het ziet er mooi uit.”
Hij aarzelde even, maar liep toen naar de camera. Hij richtte de lens op mij: de manier waarop het licht mijn hoge jukbeenderen accentueerde, hoe mijn donkerbruine ogen reflecteerden in het glas. Ik keek niet in de camera, maar naar de vissen, en dat maakte het shot nog mooier, bijna intiem. Ik bewoog langzaam door het shot en voelde weer die kriebel in mijn buik. Niet alleen omdat het beeld goed was. Maar omdat hij daar stond, ongemakkelijk, en ik wist dat hij naar me keek.
Na een minuut of tien stil filmen pakte ik de camera weer op. “Oké, genoeg kunst voor nu. Ik heb honger. Lunch?”
We liepen naar het restaurantje bij de uitgang van het aquarium, een simpele restaurant met uitzicht op de vijver en een paar houten tafeltjes. We haalden allebei een broodje kroket en een flesje cola, gingen zitten bij het raam. Buiten regende het zachtjes, druppels gleden traag over het glas.
Ik nam een hap, kauwde langzaam, en keek hem aan. Hij zat tegenover me, friemelde met zijn flesje, keek overal behalve naar mij.
“Ik zat te denken aan Joris,” zei ik zacht. “Weet je wat ik het allerlekkerste vind aan hem?”
Mark keek op, ogen groot. “Anna…”
“Ik vind het zo fijn om hem te pijpen,” ging ik verder, alsof ik het over het weer had. “Echt. Niet alleen omdat het hem gek maakt, maar omdat ik dan zie hoe hij geniet. Hoe zijn ogen dichtvallen, hoe zijn adem stokt, hoe hij zijn handen in mijn haar grijpt alsof hij bang is dat ik stop. Dat moment waarop hij zich helemaal overgeeft… dat is zo mooi. Zo puur.”
Mark slikte hoorbaar. Zijn wangen kleurden weer rood, dieper dit keer. Hij zette zijn broodje neer, veegde zijn handen af aan zijn broek. “Toe nou,” mompelde hij. Zijn stem was schor. “Ik krijg een stijve.”
Ik grinnikte, zacht en laag, en keek hem recht aan. Onze ogen haakten in elkaar. Hij keek niet weg. Niet echt. Er zat iets smekends in zijn blik, niet om te stoppen, maar om… iets. Meer? Minder? Ik wist het niet. Maar het maakte me warm, diep vanbinnen.
“En laatst,” zei ik, terwijl ik voorover leunde, mijn stem nog zachter, “hadden we een hotelkamer met een spiegelwand. Van vloer tot plafond. Het was zo geil om te zien hoe hij me nam. Van achteren, van opzij, hoe mijn borsten bewogen, hoe zijn handen op mijn heupen lagen, hoe ik mezelf zag klaarkomen terwijl hij in me stootte. Alsof ik naar een film keek, maar dan met mezelf in de hoofdrol.”
Mark ademde sneller in door zijn neus. Zijn handen lagen op tafel, vingers licht gespreid, alsof hij zichzelf moest tegenhouden om iets te doen. Zijn ogen waren donkerder geworden, pupillen groot in het schemerlicht van de kantine.
Ik lachte zacht, een beetje plagend, een beetje teder. “Je kijkt alsof je gaat ontploffen.”
Hij lachte niet mee. Hij keek alleen maar. Smekend. Alsof hij wachtte tot ik de volgende stap zou zetten.
Ik nam nog een slok cola, liet het rietje even tussen mijn lippen glijden, en stond toen op. “Kom. We gaan verder. Nog niet alles gefilmd.”
We liepen langs de kleine kiosk bij de uitgang van het restaurant, de regen was gestopt maar de lucht hing nog zwaar van vocht. Ik wees naar de ijskar die een beetje verloren stond op een leeg plein. “IJs? Ik trakteer. Ik heb zin in een twister”
Mark knikte, nog steeds een beetje stil na het gesprek in de kantine. We kochten er elk één: die klassieke rood-gele-witte spiralen op een stokje, hard bevroren.
We gingen op een bankje zitten, een beetje uit het zicht van de ingang, met uitzicht op de vijver waar een paar eenden doelloos ronddobberden. Ik trok het papiertje eraf, hield het ijsje omhoog en keek hem aan. Langzaam, expres traag, liet ik mijn tong over de bovenkant glijden, van onder naar boven, terwijl ik mijn ogen op de zijne gericht hield. Geen knipoog, geen overdreven pornogezicht, gewoon een rustige blik. Ik zag hoe zijn pupillen verwijdden.
Toen, zonder iets te zeggen, nam ik het hele bovenste deel in mijn mond, liet mijn lippen eromheen sluiten en zoog zachtjes, liet het stokje een beetje naar voren en achteren bewegen. Precies zoals ik het bij Joris zou doen. Ik hield het vol tot ik voelde dat hij niet meer ademde.
Mark barstte ineens in lachen uit, nerveus, alsof hij het niet meer hield. “Man, Je kan zo in een pornofilm.”
Ik trok het ijsje langzaam uit mijn mond, een dun draadje speeksel dat even bleef hangen voordat het brak, en lachte mee. “Waarom maken we die niet?” Vroeg ik,
Het was bedoeld als grap. Echt. Maar zodra de woorden mijn mond uit waren, voelde ik hoe ze landden. Zwaar. Alsof ik een steen in stilstaand water had gegooid en nu keek hoe de kringen zich verspreidden.
Mark viel stil. Hij keek me aan, het ijsje half opgetild naar zijn mond, maar hij nam geen hap. Zijn ogen zochten de mijne, en er zat iets nieuws in: geen schrik, geen afwijzing. Meer… nieuwsgierigheid. Of uitdaging.
“Waarom niet inderdaad?” zei hij zacht.
Zijn stem was lager dan normaal. Alsof hij het serieus overwoog. Alsof hij wachtte tot ík zou terugkrabbelen.
Ik lachte weer, harder dit keer, om de spanning te breken. “Kom op, gek. We moeten nog een paar shots maken voordat ze ons eruit gooien.”
Ik stond op, veegde mijn handen af aan mijn spijkerbroek en pakte de camcorder. Maar terwijl ik wegliep, keek ik onbewust omlaag. Naar zijn schoot. Zijn jeans stond strak, de stof spande over een duidelijke bobbel. Niet subtiel. Niet te verbergen. Hij zag dat ik keek. Hij deed niks om het te verbergen. Hij keek alleen maar terug, met diezelfde stille vraag in zijn ogen.
We liepen door naar de pinguïns. Het laatste stuk van de dierentuin, bijna leeg nu. De suppoosten begonnen al zachtjes te roepen dat het bijna sluitingstijd was. We zetten de camera neer bij het grote raam van de pinguïns, probeerden nog wat shots te maken: close-ups van de beesten die gleden en sprongen, hun buikjes wit tegen het blauwe water. Ik zoomde in op een pinguïn die zichzelf schoon pikte, maar mijn handen trilden een beetje. De focus was weg. Ik filmde automatisch, maar mijn hoofd zat ergens anders.
Mark stond naast me, te dichtbij. Zijn arm raakte af en toe de mijne. Elke keer een klein schokje. We zeiden niet veel meer. Alleen wat gemompel over belichting, over hoe laat de trein terugging. Maar de stiltes waren vol. Vol met wat hij had gezegd. Vol met waarom niet inderdaad.
Ik dacht aan Joris, ergens ver weg in Maastricht, waarschijnlijk nu aan het gamen of met vrienden aan het drinken. Ik dacht aan hoe lang het geleden was dat iemand me echt had aangeraakt. Ik dacht aan hoe Mark naar me keek toen ik dat ijsje likte. Aan de spanning in zijn broek. Aan hoe makkelijk het zou zijn om nu gewoon te zeggen: laten we het proberen. Gewoon voor de camera. Gewoon omdat we kunnen.
Maar we zeiden niks. We filmden door tot de verzorger met zijn sleutelbos rammelde en riep: “Nog vijf minuten, mensen!”
Ik zette de camera uit. Het rode lampje doofde.
Mark keek me aan. “Gaan we nog iets eten onderweg naar het station?”
We liepen de dierentuin uit en namen de bus naar het station, de avondlucht koel en scherp na de hele dag binnen de muren van de dierentuin. Aangekomen waren de perrons al halfleeg, de laatste forenzen haastten zich naar hun treinen. Ik keek op het bord: onze intercity naar huis zou over een minuut vertrekken. Mark keek ook, toen naar mij, toen weer naar het bord.
“Shit,” mompelde hij. “We zijn te laat.”
Ik lachte een beetje. “Serieus? We hebben de hele dag gefilmd en nu missen we de trein omdat we te lang zaten te lullen over pinguïns?”
Hij grijnsde scheef. “Niet over pinguïns. Over ijsjes. En andere dingen.”
Even hing die stilte weer tussen ons, die dikke stilte van de hele middag. Maar toen schudde hij het van zich af. “Kom, we gaan pizza eten. Er zit hier vlakbij een Italiaans restaurant.”
We liepen de paar straten naar een klein restaurantje met rood-wit geruite kleedjes en kaarsjes in wijnflessen. Het was bijna leeg, alleen een ouder stel in de hoek en de ober die ons vriendelijk binnenwuifde. We bestelden allebei een biertje en een stokbroodje kruidenboter.
Het werd weer zoals vroeger. Alsof de hele dag nooit gebeurd was. We praatten over domme dingen: over hoe onze docent altijd zijn bril afzette als hij boos werd, over dat ene feest in de derde waar Mark van de trap was gevallen en ik hem had opgeraapt, over hoe we allebei stiekem fan waren van dezelfde suffe boyband uit de jaren negentig. We lachten hard, te hard misschien. Het bier maakte alles zachter, warmer. De ober bracht een tweede glas zonder dat we erom vroegen.
Toen ik eindelijk op mijn horloge keek was het halfelf. De laatste trein was al weg.
“Fuck,” zei ik zacht.
Mark leunde achterover, armen over elkaar, en keek me aan met die kalme blik die hij altijd had als er iets misging. “Geen paniek. We kunnen morgenochtend vroeg terug. Er gaat vast een vroege trein.”
Ik zuchtte. “En vannacht?”
Hij aarzelde even, keek naar de tafel, toen weer naar mij. “Er zit hier een paar straten verder een hotel. Niet luxe, maar schoon. Ik heb het wel eens eerder gedaan met vrienden. We kunnen samen een kamer nemen. Tweepersoons, scheelt geld. En we kennen elkaar lang genoeg, toch? Geen gedoe.”
Ik voelde mijn wangen warm worden, maar ik knikte. “Geen gedoe,” zei ik zacht. “Laten we gaan.”
Het hotel was inderdaad simpel: een smalle receptie, een lift die piepte, een kamer op de derde verdieping met een tweepersoonsbed, een piepklein badkamertje en een raam dat uitkeek op een steegje. We betaalden contant en kregen de sleutel zonder vragen.
Binnen deden we alsof het normaal was. Ik gooide mijn tas op de enige stoel, Mark zette de camcorder op het nachtkastje. “Ik ga douchen,” zei ik. “Ik ruik naar giraffen en zweet.”
Hij lachte. “Ga je gang. Ik kijk wel even de beelden terug. Misschien kunnen we morgenochtend nog wat editen voor we naar huis gaan.”
Ik pakte mijn toilettas en verdween in de badkamer. De deur liet ik op een kiertje, niet expres, maar ook niet per ongeluk. Het warme water sloeg over mijn schouders, waste de dag van mijn huid, maar niet de gedachten uit mijn hoofd. Ik hoorde hem zachtjes rommelen in de kamer: het zachte gepiep van de camcorder-knopjes, het lage gebrom van de speaker als hij een shot afspeelde. Ik wist dat hij naar onze beelden keek.
Ik droogde me af, trok mijn T-shirt weer aan en onderbroek weer aan. Mijn haar was nog nat, krulde warrig. Ik liep de kamer weer in.
Mark zat op de rand van het bed, de camcorder in zijn handen, het kleine schermpje verlicht zijn gezicht blauw. Hij keek op toen ik binnenkwam. Zijn ogen gleden even over mijn benen, toen snel weer omhoog.
“Goed gedoucht?” vroeg hij, stem een tikje schor.
“Ja. Jouw beurt?”
Hij schudde zijn hoofd. “Straks misschien. Ik zat net naar dat shot bij de pinguïns te kijken. Jij zoomde in op die ene die zichzelf schoon pikte… grappig hoe je dat filmt. Alsof je wist dat het er straks raar uit zou zien.”
Ik lachte zacht en ging naast hem zitten, niet té dichtbij, maar ook niet ver weg. Ons bovenbeen raakte elkaar net. “Laat eens zien.”
Hij draaide het schermpje naar mij toe. We keken samen. Het bed was smal. Het dekbed rook naar waspoeder en een beetje naar vreemde mensen die hier eerder hadden geslapen.
Dan ineens komt de lens mijn kant op, en Mark keek naar mij met die half-serieuze, half-plagende blik die hij de hele dag al had.
“We kunnen nog een half uur filmen,” zei hij, stem laag, alsof hij het idee serieus overwoog. “Laatste shots van de dag. De hotelkamer-editie. Achter de schermen.”
Ik lachte, een beetje te schril, en duwde met mijn handpalm tegen de lens tot hij de camera liet zakken. “Ga douchen, jij stinkerd. Je ruikt naar dierentuin en goedkop bier.”
Hij grijnsde, zette de camcorder neer op het nachtkastje en verdween in de badkamer zonder nog iets te zeggen. De deur klikte dicht. Ik hoorde het water aangaan, het zachte geruis van de douchekop.
Even was het stil in de kamer. Alleen het tikken van de radiator en het verre gebrom van auto’s buiten. Mijn hart bonsde ineens harder dan het de hele avond had gedaan. Niet van zenuwen. Van anticipatie. Van dat rare, hete gevoel dat al de hele dag onder mijn huid had gekropen en nu eindelijk naar buiten wilde.
Ik stond op. Liep naar de camcorder. Op het kleine schermpje knipperde nog het laatste shot dat hij had bekeken: ik bij de pinguïns, lachend, mijn haar in mijn gezicht geblazen door de wind. Ik drukte op eject. Het bandje schoof eruit met een zacht klikje. Ik rommelde in mijn tas, vond het reservebandje, leeg en nieuw, nog in het plastic. Ik scheurde het open, duwde het erin. Drukte op record. Het rode lampje sprong aan. Ik richtte de lens even op de badkamerdeur, toen op mezelf in de spiegel aan de muur. Mijn ogen zagen er donker uit, pupillen groot. Mijn wangen rood.
Ik zette de camera op het dressoir, schuin genoeg zodat hij het bed en de deur in beeld had. Toen trok ik mijn T-shirt uit. Langzaam. Liet het op de grond vallen. Ik bleef staan in alleen mijn zwarte string, armen los langs mijn lichaam. Mijn borsten voelden zwaar, tepels hard van de koele lucht en van wat er ging komen. Ik keek naar mezelf in de spiegel: natte krullen over mijn schouders, een lichte rilling over mijn armen, de zachte curve van mijn buik, de donkere driehoek van stof tussen mijn benen.
Ik pakte de camera weer op. Handmatig nu. Richtte hem op mezelf, zoomde in op mijn borst, liet de lens glijden over mijn huid. Toen draaide ik hem naar de badkamerdeur. En wachtte.
Het water werd uitgezet. Stilte. Een paar seconden later hoorde ik de deurkruk bewegen.
De deur ging open.
Mark stapte naar buiten in een handdoek om zijn middel, haar nat en warrig, druppels op zijn borst en schouders. Hij bleef stokstijf staan toen hij me zag. De handdoek zakte een fractie, maar hij greep hem vast. Zijn ogen vlogen van mijn gezicht naar mijn borsten, naar mijn buik, naar beneden, toen weer omhoog. Zijn mond ging een beetje open, maar er kwam geen geluid uit.
Ik hield de camera vast, richtte hem op hem. Het rode lampje knipperde tussen ons in als een derde oog.
“Hi,” zei ik zacht. Mijn stem trilde niet eens. “We hadden het over een pornofilm. Waarom niet inderdaad?”
Hij slikte. Zijn borst ging snel op en neer. Ik zag hoe de handdoek strakker trok, hoe de stof zich spande over zijn groeiende erectie. Hij keek niet weg. Niet naar de camera, niet naar de grond. Recht naar mij.
“Anna…” Zijn stem was schor, bijna een fluistering. “Wat doe je?”
Ik liet de camera zakken, maar hield hem nog aan. Liep een stap naar hem toe. Mijn borsten bewogen licht bij elke ademhaling.
“Ik wacht op je reactie,” zei ik. “Vertel me wat je denkt.”
Hij deed een stap de kamer in. De deur viel zacht achter hem dicht. Zijn ogen bleven op mijn lichaam hangen. Hij liet de handdoek los.
Ik zette de camera op het dressoir, het rode lampje knipperde nog steeds als een stil getuige. Mijn hart sloeg zo hard dat ik het in mijn oren hoorde, maar mijn lichaam bewoog alsof het al wist wat het wilde. Ik zakte langzaam door mijn knieën, hurkte voor hem neer op het goedkope tapijt. Mijn ogen bleven op de zijne gericht terwijl ik dichterbij kwam. Hij stond daar, naakt en nat van de douche, zijn ademhaling snel en onregelmatig. Zijn erectie stond strak met een dunne glans van voorvocht aan de top.
Ik legde mijn handen op zijn dijen, voelde de warmte van zijn huid, de lichte trilling in zijn spieren. Toen boog ik voorover. Mijn lippen raakten hem eerst zacht, een kus op de eikel, proefde het zoute vocht. Hij maakte een laag geluid, ergens tussen een zucht en een kreun. Ik opende mijn mond verder, nam hem langzaam naar binnen, liet mijn tong langs de onderkant glijden. Warm, hard en pulserend. Precies zoals ik het me had voorgesteld in al die stille momenten van de dag.
Marks handen kwamen naar mijn hoofd. Niet dwingend, maar stevig. Vingers gleden in mijn natte haar, hielden me vast alsof hij bang was dat ik zou verdwijnen. Ik keek omhoog, ving zijn blik. Zijn ogen waren half dicht, mond een beetje open, wangen rood. Hij genoot en dat maakte mij wilder.
Ik bewoog enthousiast, sneller nu, liet mijn hoofd op en neer gaan, nam hem dieper tot hij tegen mijn keel stootte. Mijn handen gleden naar zijn billen, knepen zacht, trokken hem dichterbij. Ik zoog harder, liet mijn tong draaien, voelde hoe hij dikker werd in mijn mond. Het geluid was nat, ritmisch en vulde de kleine kamer. Ik genoot van elke reactie: hoe zijn vingers zich aanspanden in mijn haar, hoe zijn heupen schokten als ik even harder zoog, hoe zijn adem stokte toen ik mijn lippen strak om hem sloot en langzaam terugtrok, alleen om hem weer diep naar binnen te nemen.
“Niet… Anna, ik…” Zijn stem was schor, gebroken. “Ik kom… fuck, ik kom zo.”
Ik ging niet langzamer. Integendeel. Ik nam hem dieper, zoog harder, keek hem aan terwijl ik het deed. Zijn ogen werden groot, zijn mond viel open, een laag gegrom ontsnapte aan zijn keel. De eerste straal schoot warm en krachtig tegen mijn tong, vulde mijn mond. Ik slikte instinctief, proefde hem, maar trok hem toen langzaam uit mijn mond, liet mijn lippen over hem glijden tot alleen de top nog tussen mijn lippen zat.
De volgende stralen kwamen over mijn gezicht. Warm, dik, spattend over mijn wang, mijn kin, een paar druppels op mijn bovenlip. Ik hield mijn ogen open, keek naar hem terwijl het gebeurde. Het contrast was prachtig: witte stralen tegen mijn sproeten, die kleine bruine stipjes over mijn neus en wangen, mijn donkerbruine ogen die groot en donker naar hem opkeken. Ik likte langzaam over mijn lip, proefde hem weer, veegde met mijn duim een druppel van mijn kin en stopte die in mijn mond.
Hij ademde zwaar, handen nog in mijn haar, maar nu losser, bijna teder. Zijn borst ging op en neer, ogen gefixeerd op mijn gezicht, op de rommel die hij had gemaakt. Er zat iets van verwondering in zijn blik, iets van ongeloof, iets van pure lust.
De camera zoemde nog steeds door. Het rode lampje knipperde onverstoorbaar.
Ik bleef even op mijn hurken zitten, liet hem naar me kijken. Mijn lippen tintelden, mijn wangen warm, mijn lichaam vol adrenaline en hitte. Toen glimlachte ik langzaam, een klein, ondeugend lachje.
“En?” fluisterde ik. “Hoe voelde dat shot?”
Hij tilde me op alsof ik niks woog, sterke armen onder mijn billen, mijn benen om zijn middel geslagen. Ik voelde zijn hart bonzen tegen mijn borsten terwijl hij me naar het bed droeg. Met een wilde beweging gooide hij me neer op het matras, het bed kraakte luid onder mijn gewicht. Ik landde op mijn rug, haar uitwaaierend over het kussen, adem stokte even van de schok en de opwinding.
Mark dook bovenop me, ogen donker en hongerig. Zijn handen grepen mijn borsten vast, kneedden ze ruw maar precies goed. Zijn duimen over mijn tepels, knijpend tot ik een scherpe zucht liet ontsnappen. Toen boog hij voorover en nam een tepel in zijn mond, zoog hard, beet zachtjes, likte eromheen met zijn tong tot ik mijn rug kromde. Hij zoende een nat spoor naar beneden: over mijn ribben, over mijn buik, tong diepte in mijn navel, lager, lager. Ik voelde zijn adem heet tegen de binnenkant van mijn dijen.
Hij plaagde me. Likte eerst langs de rand van mijn onderbroek, tong die net niet raakte waar ik het wilde. Ik kreunde zacht, ongeduldig, duwde mijn heupen omhoog. “Mark… alsjeblieft…”
Hij lachte laag tegen mijn huid, trok de onderbroek opzij met zijn tanden en likte eindelijk over mijn clit, traag, cirkels draaiend, plagend licht. Ik greep naar de camera op het nachtkastje, ving hem met trillende vingers, richtte hem op zijn hoofd tussen mijn benen. Het rode lampje knipperde weer aan. Ik filmde hoe zijn tong over me gleed, hoe zijn lippen me omsloten, hoe hij me opat alsof hij er nooit genoeg van kon krijgen.
“Ja… zo… fuck, Mark, precies zo…” fluisterde ik hees, stem brak toen hij harder zoog. Mijn vrije hand greep in zijn natte haar, trok hem dichterbij. Ik kreunde luider nu, niet meer zachtjes, moedigde hem aan: “Niet stoppen… lik me harder… ja, daar…”
Hij schoof twee vingers in me, langzaam eerst, toen sneller, kromde ze precies tegen dat plekje binnenin terwijl zijn tong bleef cirkelen over mijn clit. De combinatie was te veel. Mijn benen begonnen te trillen, mijn buik spande zich, en toen kwam het. Een golf die door me heen sloeg, heet en scherp. Ik kreunde zijn naam, rug krom, camera wiebelde in mijn hand maar bleef op hem gericht terwijl ik klaarkwam op zijn mond en vingers.
Hij likte me door tot het laatste schokje voorbij was, trok zich toen langzaam terug, lippen glanzend. Hij stond op, zijn pik weer keihard, rood en glimmend van voorvocht.
Zonder iets te zeggen pakte hij de camera uit mijn hand. “Omdraaien,” zei hij, stem laag en bevelend.
Ik draaide me op mijn buik, kwam op handen en knieën, kont omhoog, benen gespreid. Ik voelde hoe hij achter me kwam staan, handen op mijn heupen, vingertoppen in mijn huid gedrukt. Toen duwde hij zich in één beweging in me, diep en hard. Ik hapte naar adem, voelde hem helemaal vullen, rekken, precies zoals ik het miste. Hij begon te stoten, ritmisch, diep, zijn handen grepen mijn heupen steviger vast, trokken me terug op hem.
Ik genoot in volle teugen, het gevoel van hem in me, het natte geluid van onze lichamen die tegen elkaar sloegen, de manier waarop hij gromde bij elke stoot. “Harder… Mark, harder…” kreunde ik, duwde mezelf terug tegen hem aan.
Hij versnelde, stootte dieper, zijn adem heet in mijn nek. Niet veel later voelde ik hem opzwellen, zijn stoten onregelmatig worden. “Ik kom… fuck…” gromde hij.
Hij stootte nog een paar keer diep, toen voelde ik het: warme stralen die me vulden, diep in me spatten. Hij bleef even stil, diep in me, liet het laatste eruit stromen. Toen trok hij zich langzaam terug, een nat geluid toen hij uit me gleed.
“Wacht even,” zei hij hijgend. “Ik film hoe alles eruit komt.”
Hij hield de camera laag, richtte op hoe zijn zaad langzaam uit me liep, warm over mijn lippen, langs mijn binnenste dijen. Het was zo geil, het idee dat hij het filmde, dat hij keek hoe hij me had gevuld. Ik kon het niet laten: ik gleed met mijn hand tussen mijn benen, ving mijn clit, begon mezelf te vingeren terwijl hij filmde. Twee vingers in mezelf, nat van hem en van mij, cirkels over mijn clit, hard en snel.
“Kijk ernaar,” fluisterde ik, stem rauw. “Kijk hoe nat ik ben door jou…”
Hij kreunde zacht, hield de camera stil. Ik voelde het weer opbouwen, sneller dit keer, intenser. Mijn vingers bewogen razendsnel, mijn heupen schokten, en toen kwam ik nog een keer, hard en schokkend, kreunend terwijl ik mezelf leeg liet lopen over mijn hand, over het bed.
De camera zoemde nog steeds door.
Ik liet me voorover vallen op het bed, uitgeput, voldaan, lichaam tintelend. Mark zette de camera eindelijk uit, legde hem neer. Hij kwam naast me liggen, arm om me heen, adem nog zwaar.
We zeiden niks. Alleen het zachte tikken van de radiator en onze ademhaling die langzaam kalmeerde.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Nobie, 35 jaar. Voel de spanning oplopen? Op mijn prive pagina verkennen we verlangens zonder grenzen...Trefwoord(en): Studenten, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Strakinhet (36)
Prisje (35)
Hotterthen (24)