Grad Taljenje - Ingewijd & Bevrijd 2.6

Hoofdstuk 6 - Eigen wil gevangen

Katarina had het goed ingeschat. Eerst kwam het vriendelijke, maar ferme appje: hij waardeerde haar aandacht, maar kon er niet op ingaan. Direct daarna blokkeerde hij haar nummer.

Ze glimlachte alleen. Een nieuw nummer. Eén foto als bijlage. Karl op zijn knieën, naakt, smachtend, ogen neergeslagen voor de in leer gestoken gestalte van zijn meesteres. Zijn reactie kwam binnen seconden: geschokt, boos, wanhopig. ‘Waarom wil je mijn leven kapotmaken?’ Haar antwoord was kalm, bijna teder: ‘Lieverd, ik wil je leven juist tot leven helpen.’ Geen blokkade meer.

Het vuurtje dat smeulde sinds Monaco laaide weer op. Na een week durfde hij te vragen wat ze wilde. Haar antwoord was kort: “Jou helpen.” Vanaf dat moment stuurde ze. Directief. Precies. Ze zei wat ze wilde, wat hij moest doen, waar hij aan moest denken. Grad Taljenje werd genoemd, het kasteel waar zijn toekomst zou worden geschreven. Hij hield het gesprek op gang, antwoordde, stelde vragen, maar gaf nooit echt toe. Angst om zijn leven los te laten hield hem tegen. Schaamte hield hem vast. Verlangen duwde hem verder.

Toen stopte Katarina. Geen antwoord meer. Geen reactie op zijn appjes. Drie weken stilte. Hij bleef schrijven. Eerst voorzichtig. Toen smekend. Zijn laatste bericht was rauw: ‘Ik weet het niet meer. Alsjeblieft.’

En toen, na al die weken, kwam dat ene appje: ‘Je weet wat ik heb. Je weet wat ik wil. Kom naar Grad Taljenje. Alleen.’ Hij staarde ernaar. Hart bonkend. Duim trillend boven het scherm. Hij wist dat hij zou gaan.

Half mei werd Karl uitgenodigd voor een lezing op een afgelegen kasteel in Slovenië. Regionale vakgenoten, een bescheiden publiek, niets wat paste bij zijn statuur. Zijn collega’s fronsten verbaasd: dé Karl Toseksen, keynote op internationale podia, verlaagde zich tot dit? Een jongere arts bood aan in zijn plaats te gaan. Karl weigerde vriendelijk maar resoluut.

Zijn vrouw was de buitenlandse reizen gewend. Ze droomde weg bij het woord “kasteel” en opperde half lachend dat ze een volgende keer mee wilde. Karl glimlachte alleen. Hij zei dat het een kleine bijeenkomst was, niet de moeite waard. Maar toen ze samen zijn koffer pakten, was hij anders. Nerveus. Treuzelend. Hij koos pakken die hij nooit droeg. Eéen dat hem te ruim zat, één dat hij al jaren niet meer had aangeraakt. Ze schudde haar hoofd, verving ze door twee die hem beter stonden. Hij bedankte haar, maar zijn ogen bleven elders.

Ze merkte het. Zag de lichte trilling in zijn handen. Dacht aan stress. Misschien moest ze hem vannacht maar weer verwennen, hem laten ontspannen zoals alleen zij dat kon.

Op Grad Taljenje was alles voorbereid. Nikolas had de planning strak in handen. Hij sprak alles door met Dunja en Nika, die met rode wangetjes luisterden. Er zou een man komen. Een man met aanzien, maar ook met verlangens die te duister waren voor zijn wereld. Verlangens die Katarina in hem had gewekt. Verlangens die zij hier, op het kasteel, verder zou vormgeven. “Mogen wij hem ook neuken?” vroeg Nika met haar bekende ondeugende glimlach.

Nikolas schudde resoluut zijn hoofd. “Jullie behoren aan het kasteel. Aan de Magister Domus. Aan de Triade. Niet aan gasten.” Nika trok een pruillipje, maar nestelde zich tevreden tegen zijn warme schouder. Nikolas glimlachte, streelde haar naakte borst, kneep zachtjes in een tepel tot ze een klein kreetje slaakte. Dunja keek toe vanuit de deuropening, schonk zichzelf een glas wijn in. Ze gunde het haar zus, die vanavond te beurt viel.

Jaloezie kende ze niet meer. Op Grad Taljenje kwam ze niets tekort. Haar lichaam was ontwaakt op manieren die ze nooit had durven dromen. Ze hoorde de ritmische kreuntjes uit de woonkamer: Nika’s hoge, smekende geluidjes, Nikolas’ lage, bevelende grommen. Haar hand gleed automatisch onder haar rokje. Geen slip. Haar vingers vonden meteen haar natte schaamlippen. Ze sloot haar ogen, liet het glas wijn staan en gaf zich over aan haar eigen warmte.

Het was vrijdag. De man zou komen. Voor toeristen bleef de poort van Grad Taljenje gesloten. Er hing slechts een discreet bordje ‘Gesloten voor publiek’. Ze haalden hun schouders op en liepen verder naar de oude wachttoren op de muur.

Vanuit hun raam op de eerste verdieping zagen Nika en Dunja hem meteen. Te netjes gekleed voor een wandelaar. Een koffer die duidelijk te zwaar was. Ploeterend, hijgend, maar vastberaden. Nika grinnikte zacht. Dunja keek zwijgend toe, een lichte glimlach om haar lippen. Katarina had hem ontboden zonder hem te vertellen hoe de laatste kilometers eruit zouden zien.

Karl bereikte eindelijk de poort. Zuur keek hij naar het bordje. Gesloten. Hij pufte, veegde zweet van zijn voorhoofd. De klim was zwaarder geweest dan hij had verwacht. Goede conditie of niet, een koffer maakte het een kwelling. Maar het gaf hem tijd. Te veel tijd.

Halverwege was hij bijna omgekeerd. Vol gedachtes aan zijn vrouw, aan gisterenavond, aan hoe lekker het was geweest toen ze hem bereed. Zoals altijd warm, vertrouwd, liefdevol. Maar om zijn vrouw te behouden, zijn reputatie te beschermen, moest hij hier boete doen. De foto’s waren te expliciet. De schande voor zijn vrouw en kinderen zou te groot zijn. En diep in hem, was hij ook nieuwsgierig. Bang om wat komen ging, maar stiekem ook benieuwd of het onderdanige vlammetje weer wat zou aanwakkeren.

Hij klopte op de dikke houten poort. Geen publiek. Maar dit was een privé-ontbieding. Het kasteel van haar familie. Hij was hier nota bene op háár bevel. De deur kraakte. Opende langzaam, op een kier. Stilte. Karl keek om zich heen. Niemand. Geen stem. Geen voetstap. Alleen de wind die door de bergpas floot. Voorzichtig duwde hij tegen het zware hout en stapte over de drempel de binnentuin in.

Daar stonden ze. Twee jonge vrouwen, blootsvoets op de lichte klinkers van de binnentuin. Ze bewogen niet. Ze keken hem alleen aan. Kalm, zwijgend, met een rust die hem meer verontrustte dan welk woord ook had kunnen doen.

Hun witte jurkjes waren doorschijnend in het middaglicht, dun genoeg om de contouren van hun lichaam te verraden: de zachte welving van heupen, de lichte schaduw van een taille, de ronde belofte van borsten die vrij bewogen onder de stof. Tepels donker afgetekend, stijf en duidelijk zichtbaar, alsof de koele berglucht ze had gewekt.

Onder de lichte stof van de jurkjes, net zichtbaar bij elke kleine beweging, een smalle witte slip. Eenvoudig, maagdelijk bijna, maar precies strak genoeg om de vorm van hun schaamheuvel te accentueren zonder iets prijs te geven. Het contrast tussen de doorschijnende jurk en die onschuldige witte driehoek maakte het geheel nog onwerkelijker, nog begeerlijker.

Karl voelde zijn keel droog worden. Hij groette onwennig, een schorre “hallo” die in de stille tuin bleef hangen. Geen antwoord. Slechts een lichte knik naar de deur achter hem. Sluit hem. Karl aarzelde. Voelde zijn hartslag in zijn keel. Toen trok hij de poort dicht. Het zware hout viel met een doffe dreun in het slot.

De twee vrouwen draaiden zich om, nog steeds zonder een woord. Ze liepen voor hem uit, heupen wiegend onder het dunne textiel, billen licht deinend bij elke stap. Karl volgde. Verward. Hij had geen idee gehad wat hem te wachten stond, maar had dit totaal niet verwacht. Stiekem gluurde hij naar de twee meiden. Duidelijk onderdanige bedienden. Hun wiegende billen in het lichtweerkaatsende slipje trokken zijn blik. Een groeiende bobbel in zijn broek was het gevolg.

Ze leidden hem naar het kasteel. Geen uitleg. Geen welkom. Alleen het zachte tikken van hun blote voeten op steen. Een smal, steil trappetje leidde omlaag. Aan het einde een openstaande, smalle deur. Geen poort, geen ceremonie, slechts een donkere anonieme kier. Karl aarzelde even op de bovenste trede. De lucht werd koeler, vochtiger, met een vage geur van oud ijzer en steen. Hij daalde af. Hij kon niet anders. Deed dit voor zijn huwelijk. Zijn carrière. Het was zijn eigen stomme schuld dat hij dit moest doen…

Achter de deur ontvouwde zich een gang met spaarzame fakkels. Hun vlammen wierpen lange, dansende spookachtige schaduwen over de muren. Rillingen trokken over zijn rug. Niet alleen van de kou.

Een traliedeur, half open. De jongste wees zwijgend naar binnen. Een cel. Eenvoudig, maar verrassend comfortabel: een brede brits met strakgetrokken linnen, een kleine tafel, een emmer in de hoek. Maar het waren de details die hem de adem benamen: zware haken in de muren, ringen in het plafond, een dikke houten balk met leren riemen eraan vastgebonden. De cel ademde geschiedenis. Eeuwen van gegeselde lichamen, van boetedoening en pijn die in de stenen was getrokken.

Karl voelde een rilling lager zakken. Een warme kriebel in zijn onderbuik. Zijn lid zwol licht in zijn broek, tegen zijn wil in. Kon zijn opwinding niet verklaren. Ondanks dat hij hier tegen zijn wil was, gedwongen door de vrouw die hij ooit aanbad, trokken verrassende rillingen door zijn schaamstreek.

“Klaede dig af.” De stem van de oudste, Dunja, klonk plotseling kalm en vlak. De eerste woorden die hij hier hoorde, waren in het Deens. Een glimlach van herkenning flitste over zijn gezicht, een sprankje hoop. Hij antwoordde in dezelfde taal, vriendelijk, vragend. Maar Dunja keek hem alleen aan met een lichte frons, alsof ze de drie woorden ‘kleed je uit’ wel kende, maar verder niets van zijn taal verstond.

Verward bleef Karl staan. Twee jonge vrouwen in zijn cel. Geen privacy. Geen deur die dichtging. Ze bleven gewoon staan, armen los langs hun lichaam, ogen rustig op hem gericht. Hij voelde licht verzet, maar weer schoten de beelden van zijn misstap door zijn hoofd. Verdomme, hij moest wel.. Met trillende vingers trok hij eerst zijn jasje uit. Legde het op de brits. Toen zijn hemd. Knoop voor knoop, langzaam, alsof hij tijd probeerde te rekken. Schoenen. Sokken. Broek.

De meisjes keken. Onbewogen. Maar hun wangen kleurden licht rood. Een klein, bijna onzichtbaar glimlachje bij Nika. Een licht versnelde ademhaling bij Dunja. Ze genoten, stiekem, maar zichtbaar, van zijn groeiende schaamte.

Ten slotte zijn boxer. Hij aarzelde. Handen voor zijn kruis. Maar hun blikken bleven. Verwachtingsvol. Onverbiddelijk. Met een zachte zucht liet hij de stof zakken. Zijn erectie sprong vrij. Niet heel hard, maar duidelijk zichtbaar verraadde zijn pik alles wat hij had gevoeld sinds hij de poort door stapte. Hij probeerde het te verbergen met zijn handen, draaide half weg. Schaamte brandde over zijn wangen, zijn borst, zijn hele lichaam.

Maar de meisjes verroerden zich niet. Ze keken alleen. Naar zijn stijfheid. Naar zijn trillende handen. Naar de man die dacht dat hij hier Katarina kon overhalen. Die dacht haar te kunnen kopen. Of haar anderszins te laten afzien van publicatie. Die man stond nu naakt, klein, onbetekenend en toch opgewonden in een martelcel.

Nika deed een stap naar voren. Niet dreigend. Niet vriendelijk. Gewoon neutraal. Iemand met een taak. Ze raapte zijn kleding op . Jasje, hemd, broek, boxer,… Met een trage, bijna plechtige beweging, alsof ze een offer in ontvangst nam. Ze drukte de bundel tegen haar borst, draaide zich om en volgde Dunja de cel uit.

De traliedeur viel met een doffe klap dicht. Het grote, roestige slot kraakte toen Dunja de sleutel omdraaide. Het geluid galmde na in de stenen gang, dof en definitief. Karl stond alleen. Hij zakte op de rand van de brits, naakt, zijn huid koud tegen het linnen. Gedesillusioneerd. Verbouwereerd. Nadenkend hoe hij hier was beland, in deze schemerige cel. Wat had ze precies gezegd? Katarina had hem slechts kort verteld over dit kasteel, maar hij had niet goed opgelet. Zenuwachtig dat zijn vrouw flarden van het telefoongesprek mee zou krijgen.

Uren zat hij alleen in de cel. Zijn huid aan de koele steen en op het ruwe linnen van de brits deed hem steeds voelen dat hij naakt was. Was achtergelaten om later gebruikt te worden. Als een dier in zijn kooi. De verzorging was perfect, bijna liefdevol in haar precisie: een dienblad met vers brood, fruit en een kan koel water werd bij toerbeurt door één van de zussen gebracht. Geen woord werd er gewisseld, slechts een liefdevolle blik die Karl altijd goed deed. Een steun in de eenzaamheid die hij voelde.

Hij at langzaam, dronk gulzig, dorstig na de zware klim. Het water was koel en helder; hij merkte niets van het opgeloste smakeloos erectiepoeder dat er in was gemengd. Maar het deed wel zijn werk. Zijn lid reageerde sneller en harder op alle prikkels die hij kreeg. En dat waren er veel.

Langzaam groeide een andere druk, een intieme, dringende noodzaak die hij niet langer kon negeren. Karl aarzelde, zijn blaas kloppend, zijn wangen brandend van schaamte. Hij was een man van aanzien, gewend aan luxe, aan privacy, aan controle. En nu zat hij hier, blootgesteld als een gevangene uit een andere eeuw, waar zelfs zijn meest basale behoefte niet meer privé was.

Langer ophouden was onmogelijk. De drang werd ondraaglijk. Uiteindelijk stond hij op en liep naar de emmer. Karl probeerde zich af te wenden, zijn rug naar de tralies, maar het voelde zinloos. Hij hurkte neer, zijn spieren gespannen. Zijn aanhoudende erectie hing half slap tussen zijn benen. Het geluid begon zacht, een stroom die de stilte doorbrak, vernederend maar onvermijdelijk. Schaamte golfde door hem heen. Hij voelde de diepe afhankelijkheid die hem kwetsbaar maakte, maar verwarrend genoeg ook opwond. Zijn pik schokte zachtjes omhoog.

Dunja zat aan de camerabeelden gekluisterd. Om en om hielden zij en haar zus de mannelijke gast nauwlettend in de gaten. Meestal saai, de man wachtte slechts op wat komen ging. Maar nu verschoof Dunja op haar stoel. Door zijn rug naar de tralies te keren, ving de camera precies het juiste beeld: zijn hurkende houding, de straal die helder en onbeschaamd uit zijn halfstijve lid tevoorschijn kwam.

Met grote ogen zag Dunja de straal uit zijn half stijve pik tevoorschijn komen. Haar hand gleed langzaam naar beneden, over haar buik, onder de zoom van haar jurkje. Draaide over haar natte slip. Ze kreunde zacht, bijna onhoorbaar.

Terwijl ze keek hoe Karls straal in de emmer viel, fantaseerde ze over zichzelf in dezelfde houding. Voor haar meester, voor de Triade. Benen gespreid, geen privacy, geen ontsnapping. Haar vinger haakte om haar slipje. Vond direct haar natte schaamlippen en gleed naar binnen. Langzaam, ritmisch. Ze beet op haar lip om niet te luid te kreunen. De vernedering van de man voor haar ogen maakte haar heter dan ze ooit had verwacht.

Nikolas stond in de deuropening, armen over elkaar, een kalme glimlach op zijn gezicht. Hij had haar betrapt, maar liet haar in het ongewisse. Hij wist genoeg. Dit meisje dat sidderde van opwinding bij het zien van andermans schaamte… zou zelf nog veel dieper moeten buigen. Zij zou ooit degene zijn die hurkte, blootgesteld, bekeken. Haar eigen straal zou vallen onder de ogen van de Triade. Onder zijn ogen. Hij wist het zeker.

Trefwoord(en): Bdsm, Chantage, Kasteel, Plas, Vernederen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!