Kennismaken Met Haar Dochter - 2

Ons Weekendje Weg

De ochtendzon scheen fel op de voorruit van mijn auto toen ik voor Maria’s huis parkeerde. Het was zaterdag, eindelijk het langverwachte weekendje weg. De kofferbak was al gevuld met twee tassen en een kleed voor op het strand. Ik voelde een oprechte opluchting. Twee dagen weg van hier, weg van de constante spanning, weg van Lena. Twee dagen alleen met Maria, de vrouw van wie ik hield, de vrouw die mijn leven kleur had gegeven.

Ik stapte uit, floot zachtjes een deuntje, en liep naar de voordeur. Mijn humeur was beter dan het in weken was geweest. Maria had gelijk gehad: ik had rust nodig.

Voordat ik kon aanbellen, zwaaide de deur open. Maria stond in de deuropening, stralend in een lichte zomerjurk, haar haren los. Ze was prachtig.

“Daar ben je dan!” Ze gaf me een kus. “Ik kan niet wachten. Het wordt heerlijk.”

“Ik ook niet,” zei ik oprecht. “Alles klaar?”

“Bijna. Ik moet alleen nog mijn tas pakken. Kom binnen.”

Ik stapte de hal in. De geur van koffie hing in de lucht. Het huis was stil, op die kalme, vredige manier van een zaterdagochtend. Geen geluid van muziek uit Lena’s kamer, niet haar stem. Ik voelde een golf van dankbaarheid.

“Slaapt Lena nog?” vroeg ik, terwijl ik Maria volgde naar de keuken.

Maria draaide zich om, een vreemde blik op haar gezicht. “Nee, natuurlijk niet. Ze is zich boven aan het klaarmaken.”

Mijn hart maakte een vreemde sprong. “Wat?”

“Ja,” zei Maria, terwijl ze haar eigen tas pakte. “Zodat we kunnen vertrekken.”

Er viel een stilte. Een zware, dreigende stilte.

“Vertrekken?” herhaalde ik. “Hoe bedoel je… we?”

Ze keek me aan alsof ik een rare vraag stelde. “Lena en ik natuurlijk, lieverd. Ze gaat met ons mee. Het weekendje weg, dat weet je toch?”

Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. “Nee,” bracht ik uit. “Je zei… je zei dat we er even tussenuit zouden gaan. Jij en ik.”

Maria’s glimlach verdween, vervangen door verwarring. “Ja, maar ik dacht… we hebben het er toch over gehad? Dat Lena de laatste tijd zo gespannen is? Dat ze wel wat afleiding kon gebruiken? Het huisje dat ik heb geboekt heeft twee slaapkamers, Hugo. Het is ruim genoeg.”

Ik kon geen woord uitbrengen. Mijn keel was dichtgeknepen. Lena, die me al wekenlang stress bezorgde, zou het hele weekend met ons meegaan. Twee dagen met haar. In een afgelegen huisje aan zee.

“Hugo?” Maria’s stem klonk bezorgd. “Is er iets? Je ziet zo wit.”

“Ik… ik dacht gewoon dat alleen wij tweeën zouden gaan,” zei ik, mijn stem te hoog.

“Maakt dat uit?” vroeg ze zacht. “Lena is mijn dochter, schat. Ze wilde niet het hele weekend alleen zijn. Ik dacht dat het goed voor haar zou zijn, en dat jij het ook leuk zou vinden om haar beter te leren kennen. Zonder de spanning van thuis.”

De ironie was zo bitter dat ik er bijna om moest lachen. Lena. Zij was de spanning van thuis.

Voordat ik kon antwoorden klonken er voetstappen op de trap. Lena verscheen in de keuken. Ze droeg een kort spijkerbroekje en een los zwart T-shirt waarvan de hals zo wijd was dat het over haar schouder gleed. Hoewel ze nog geen make-up op had gedaan was haar gezicht al beeldschoon. Ze zag eruit als in een droom. Of in mijn geval een nachtmerrie.

“Goedemorgen, meneer Hugo,” zei ze, haar stem honingzoet. “Wat fijn dat ik met jullie mee mag.”

Wat kon ik zeggen? Nee? Je dochter mag niet mee omdat ze me manipuleert en ik doodsbang ben dat ze onze relatie zal vernietigen? Ik slikte. "Eh ja... natuurlijk. Gezellig."

Maria glimlachte naar haar dochter. “Zie je? Hugo vindt het leuk dat je meegaat.”

Lena’s blik gleed van haar moeder naar mij, en ik zag het. Die flits van triomf. Die kleine, bijna onzichtbare kromming van haar lippen. “Natuurlijk vindt hij dat,” zei ze, en ze pakte haar toilettas. “Alleen nog even make-uppen en dan ben ik klaar om te gaan.”

~

De rit naar het huisje duurde twee uur. Ik reed. Maria zat naast me, haar hand af en toe op mijn been, terwijl ze zachtjes meezong met de muziek van de radio. De eerste veertig kilometer leek alles normaal. Alsof we echt met z'n drieën op weg waren naar een ontspannen weekend.

Tot ik op een gegeven moment in de achteruitkijkspiegel keek.

Lena zat achterin, haar telefoon in haar hand, maar haar ogen waren op mij gericht. Twee blauwe kijkers die werden omlijst door haar betoverende oogschaduw. Toen onze blikken elkaar in de spiegel ontmoetten, veranderde er iets in haar gezicht. Ze keek niet weg. Ze hield mijn blik vast, haar lippen waren licht geopend, haar tong gleed langzaam over haar bovenlip.

Ik keek snel naar de weg, mijn handen strakker om het stuur. “Wat is er met de airco?” mompelde ik. “Het wordt warm hier.”

“Ik zet hem hoger,” zei Maria, en ze draaide aan de knop.

Een paar minuten later keek ik opnieuw. Dit keer had Lena haar telefoon laten zakken. Haar hand kwam omhoog, bewoog naar de hals van haar T-shirt, en trok de dunne stof een stukje omlaag. Ze droeg geen beha. Ik kon de zachte ronding van haar borsten zien, de schaduw van haar diepe decolleté. Ze bleef me aankijken, haar gezicht volkomen neutraal.

En toen, heel langzaam, bracht ze haar andere hand naar haar mond. Ze stak haar wijs- en middelvinger tussen haar lippen, duwde ze naar binnen, en begon ze er langzaam in en uit te bewegen. Zuigend, suggestief. Haar ogen waren half gesloten, haar blik bleef op mij gericht in de spiegel.

Mijn voet schoot van het gaspedaal en de auto maakte een schokkende beweging.

"Hugo? Is er iets?" Maria keek me verbaasd aan.

"Ik... ik dacht dat ik een dier zag," stamelde ik. "Een hert of zo."

Maria keek bezorgd naar de berm. "Hier? Op de snelweg?"

"Nee, het was niets. Ik vergiste me." Ik haalde diep adem en dwong mezelf om naar de weg te blijven kijken. Toen ik weer in de spiegel durfde te kijken, was Lena teruggekeerd in haar normale houding, haar telefoon weer in haar hand, een tevreden glimlach op haar gezicht.

De rest van de rit verliep in een waas van spanning. Ik sprak nauwelijks, reageerde alleen met knikken en eenlettergrepige woorden op Maria’s pogingen tot gesprek. Ze dacht dat ik moe was. Ze had geen idee wat haar dochter uitspookte op de achterbank.

~

Het huisje was precies zoals beschreven in de brochure: een charmante, witgekalkte woning op een steenworp afstand van het strand. Beneden een ruime woonkamer met open keuken, boven twee slaapkamers en een badkamer. Maria had de weekendtas van Lena in de kleinste slaapkamer gezet en onze spullen in de master bedroom. Ik stond even in de deuropening van Lena's kamer en keek naar haar spullen: een rugzak, een schetsboek, een mp3-speler met koptelefoon. Het leek zo normaal. Zo onschuldig.

"Fijn hè?" Maria's armen sloten zich van achteren om mijn middel. Ze drukte haar kin op mijn schouder. "Een weekendje weg. Geen werk, geen verplichtingen. Alleen maar rust."

Ik draaide me om en kuste haar. "Het is perfect," zei ik, en ik probeerde het ook echt te geloven.

De middag verliep verrassend rustig. We liepen over het strand, Lena een paar meter achter ons, haar schetsboek onder haar arm. Ze liep op blote voeten, de zoom van haar korte broek werd nat door de golven die tegen haar blote benen spatten. Maria en ik liepen hand in hand, onze voeten in het koude water, en voor een paar uur kon ik vergeten wat er was gebeurd. Het was bijna alsof we een echt gezin waren.

Lena was stil, teruggetrokken. Ze tekende af en toe, keek naar de zee, en leek volledig in haar eigen wereld. Toen we later terugliepen naar het huisje, bood ze zelfs aan om de boodschappen te doen voor het avondeten, zodat haar moeder en ik konden uitrusten.

Maria keek me trots aan. "Zie je? Ze kan heel lief zijn."

Ik knikte, maar diep van binnen voelde ik dat het te mooi was om waar te zijn.

Na het eten zaten we nog even in de tuin met een glas wijn. De avondzon was warm, de lucht rustig. Ik had mezelf net bijgeschonken toen Maria opstond. “Ik ga even snel douchen,” zei ze, en ze verdween naar binnen.

Ik pakte mijn boek en probeerde te lezen, maar de gespannen nabijheid van Lena maakte het lastig om me te concentreren. De letters werden vaag, mijn ogen prikten, en toen merkte ik plotseling dat er rook in de lucht hing. Ik keek op en zag dat Lena een sigaret had opgestoken.

“Mam houdt er niet van als ik rook. U kunt wel een geheimpje bewaren, toch meneer Hugo?” vroeg ze, zonder me aan te kijken.

Ik knikte zwijgend.

Ze nam nog een trekje en blies de rook langzaam uit. Even was het stil. Toen keek ze me aan.

“Jammer dat mijn moeder zo weer terugkomt, hè?” zei ze zacht. “Anders kon ik nog even topless zonnen. Ik weet dat u graag naar mijn tieten kijkt.”

Ik had het wijnglas net aan mijn lippen gezet en een hele slok schoot in het verkeerde keelgat. Ik proestte, morste wijn over mijn hand, en probeerde vloekend mijn boek in veiligheid te brengen.

Lena drukte haar peuk uit en gooide hem achter zich in de struiken. "Weet u, ik ben blij dat we hier zijn. Alleen met z'n drieën. Weg van alle afleiding." Ze pauzeerde. "Het is makkelijker om elkaar echt te leren kennen tijdens zo'n weekend."

Ik wist niet zeker of ze een bedreiging uitsprak of een observatie. "Ik denk dat je gelijk hebt."

Ze glimlachte, maar haar ogen bleven koud. "Fijn dat u dat ook vindt."

Toen kwam Maria weer naar buiten, haar haren nat en haar gezicht roze van de warmte. "Zo, dat had ik even nodig," zei ze, terwijl ze op de stoel naast me ging zitten. "Hebben jullie het gezellig gehad?"

"Heel gezellig," zei Lena, en haar blik bleef op mij rusten. "Meneer Hugo en ik beginnen elkaar steeds beter te begrijpen."

~

Die nacht lag ik wakker. Maria sliep naast me, haar ademhaling diep en regelmatig. Het geluid van de golven drong door het open raam, een rustgevend ritme dat mijn hartslag niet kon kalmeren. Ik lag op mijn rug, staarde naar het plafond en probeerde de gebeurtenissen van de afgelopen weken te ordenen.

Mijn telefoon trilde op het nachtkastje.

Ik greep hem snel, het scherm te fel in de duisternis. Een bericht van Lena.

Ik opende het. Geen tekst. Alleen een foto.

Ze lag in bed, het laken was afgezakt tot haar middel. Ze droeg een zwarte bralette die zich strak om haar volle buste spande. Ze had de foto zo genomen dat ik een geweldig uitzicht kreeg op de bovenkant van haar borsten, en de oneindige diepte van haar decolleté. Haar hand lag speels en suggestief op haar borst, alsof ze de dunne stof ieder moment opzij kon trekken.

Mijn duim trilde boven het scherm. Ik kon mijn ogen niet afwenden.

Naast me draaide Maria zich om in haar slaap. Ik legde de telefoon snel weg en sloot mijn ogen. Maar de foto bleef branden op mijn netvlies.

~

De volgende ochtend stelde Maria voor om naar het stadje in de buurt te gaan. "Er is een markt," zei ze enthousiast tijdens het ontbijt. "En wat winkeltjes. Gezellig, toch?"

Lena knikte enthousiast. "Leuk. Ik heb nieuwe kleren nodig."

Ik had geen bezwaar. Een dag in de stad, met andere mensen om ons heen. Weg van de intieme setting van het huisje, weg van de mogelijkheid voor Lena om haar spelletjes te spelen. Het leek een goed idee.

Het plaatsje was charmant, met geplaveide straatjes en oude gevels. De markt was druk, vol met kraampjes die kaas, streekproducten en handwerk verkochten. Maria genoot zichtbaar, liep van kraam naar kraam, proefde hier een stukje kaas, bewonderde daar een handgemaakte sjaal. Lena liep naast haar, en voor een moment leek ze op een normaal meisje dat met haar ouders aan het winkelen was.

Na de markt belandden we in een winkelstraat, en zoals voorspeld wezen de dames een winkel aan die gespecialiseerd was in damesmode. "Deze is leuk," zei Maria stralend. "We moeten even kijken."

Mijn hart zonk. “Ik wacht wel buiten,” zei ik snel.

“O, kom op,” lachte Maria. “Je kunt ons helpen. Mannen hebben toch een beter oog voor dat soort dingen.”

“Ik heb het oog van een archivaris,” zei ik, maar ze trok me al mee naar binnen.

De winkel was ruim, gevuld met rekken vol jurken, beha's, broeken. Muziek speelde zachtjes op de achtergrond. Maria begon meteen te zoeken, terwijl Lena nonchalant tussen de rekken slenterde, af en toe iets omhoog hield en het weer terug hing.

“Ik ga passen,” zei Maria, met een armvol kleding. “Hugo, jij komt mee, oké? Ik wil je mening.” Ze verdween in een van de pashokjes. Een minuut later kwam Lena met een stapeltje kleding en verdween in het hokje naast haar moeder.

Ik ging op een bankje zitten tegenover de rij pashokjes, mijn benen gekruist, mijn handen in mijn schoot. Het was de typische rol van de man die wacht tot zijn vriendin klaar is met winkelen. Ik vond het niet erg. Het gaf me tijd om na te denken.

Na een minuut of twee ging het gordijn van Maria’s hokje open. Ze stond in een strakke, donkerblauwe jurk die net boven haar knieën eindigde.

“Nou?” vroeg ze, een beetje zenuwachtig.

“Prachtig,” zei ik oprecht. “Die kleur staat je geweldig.”

Ze glimlachte, draaide een rondje en trok het gordijn weer dicht.

Even later ging het opnieuw open. Nu droeg ze een witte broek met een losse, crèmekleurige top.

“En deze?”

“Ook mooi. Heel elegant.”

“Je zegt altijd hetzelfde,” lachte ze.

“Omdat het altijd waar is.”

Ze grijnsde en trok het gordijn weer dicht. Het pashokje naast haar – van Lena – bleef gesloten. Af en toe hoorde ik het zachte geritsel van stof. Ik probeerde me niet af te vragen wat ze aan het passen was. Het was beter om het niet te weten.

Na nog een paar minuten ging het gordijn voor de derde keer open. Maria stond in een zomerjurk met een bloemenprint, haar haren los over haar schouders.

“Deze is ook leuk, toch?”

“Ja,” zei ik. “Die moet je absoluut kopen.”

Ze keek tevreden in de spiegel aan de wand. “Ik twijfel nog tussen deze en de blauwe jurk.”

“Koop ze dan gewoon allebei,” zei ik. “Ik betaal wel.”

Ze lachte en schudde haar hoofd. “Jij bent makkelijk.” Ze keek even opzij naar het hokje van haar dochter. “Lena? Gaat alles goed?”

“Bijna klaar,” mompelde ze.

Maria haalde haar schouders op en trok haar gordijn dicht om zich om te kleden.

Ik leunde achterover op het bankje, mijn ogen half dicht. De winkelmuziek neuriede zachtjes door.

Toen, plotseling, ging het gordijn van Lena’s hokje open.

Mijn adem stokte.

Lena stond in de opening, haar handen nonchalant in haar zij. Ze droeg een top die bestond uit twee stroken zwarte stof die over haar schouders liepen en elkaar kruisten boven haar borsten, waardoor de zijkanten en een diep decolleté volledig werden onthuld. De stof was van een dun, glanzend materiaal dat bij elke beweging meegaf. Daaronder droeg ze een verontrustend kort rokje, zwart, leerachtig, dat nauwelijks iets bedekte. Haar benen waren lang, bleek, perfect.

“Meneer Hugo, wat denkt u?” vroeg ze, haar stem luid genoeg dat Maria het kon horen. “Ik heb een mannenmening nodig. En aangezien u de enige bent in deze winkel...”

Ik slikte. Mijn keel was kurkdroog. “Het… het staat je,” bracht ik uit.

“Staat het me?” Ze draaide langzaam, zodat ik haar profiel zag. De top onthulde bijna de gehele zijkant van haar borsten, alleen de dunne bandjes lieten nog iets aan de verbeelding over. Toen draaide ze terug, haar ogen op mij gericht. “Vindt u de rok niet te kort?”

Voordat ik kon antwoorden, draaide ze met haar rug naar me toe en bukte ze. En toen zag ik het.

Het gebeurde in een fractie van een seconde, maar mijn hersenen registreerden elk detail alsof het in slow motion gebeurde. Ze boog voorover, alsof ze iets van de grond wilde pakken, haar benen recht, haar billen omhoog. De zoom van het rokje schoof omhoog, en onthulde wat eronder zat.

Niets.

Geen slipje, geen string. Alleen de bleke, gladde huid van haar billen, de donkere schaduw tussen haar benen, en toen ze nog dieper boog, een glimp van haar kutje, glad geschoren, de roze lipjes zichtbaar, een fractie van een seconde maar genoeg om voor altijd in mijn geheugen gegrift te staan.

Ik kon mijn ogen niet afwenden. Het was alsof ik verlamd was. Mijn mond viel open, mijn vingers grepen de rand van het bankje.

Ze bleef een moment zo staan, precies lang genoeg om er zeker van te zijn dat ik alles had gezien. Toen richtte ze zich op, trok het rokje weer omlaag, en draaide zich om. Haar gezicht was een masker van onschuld, maar haar ogen fonkelden van triomf.

“Niet te kort?” herhaalde ze bijna fluisterend.

“Het is… het is goed,” hoorde ik mezelf zeggen. Maar mijn stem klonk alsof hij van ver kwam.

Ze glimlachte. “Dank u, meneer Hugo. Dat is goed om te horen.” Toen trok ze het gordijn weer dicht.

Ik bleef zitten, mijn hart ging als een razende tekeer. Mijn handen trilden. Mijn broek was te strak. Ik haatte mezelf.

Maria kwam uit haar pashokje, een paar outfits over haar arm. “Ik neem deze mee,” zei ze, en toen keek ze me aan. “Hugo? Ben je oké? Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien.”

Iets in me wilde schreeuwen. Ja, ik heb een spook gezien. Een spook in een te kort rokje met het kutje van je achttienjarige dochter!

“Ik ben moe,” zei ik. “Het is warm hier.”

Ze keek me bezorgd aan. “We gaan zo. Laat me even afrekenen.”

Lena verscheen weer, terug in haar eigen kleren, het rokje en de top over haar arm. Ze keek me aan, een kleine glimlach om haar mond. “Ik neem deze ook,” zei ze tegen haar moeder. “Meneer Hugo vond ze wel mooi volgens mij.”

Ik liep snel naar buiten, maar ik kon alleen maar denken aan wat ik had gezien. De blik op haar naakte lichaam, zo onverwacht, zo brutaal, zo verboden. En ergens diep vanbinnen, in een deel van mezelf dat ik haatte, voelde ik hoe mijn lichaam nog steeds reageerde op dat beeld.

~

De terugrit naar het huisje was stil. Maria reed omdat ik zei dat ik te moe was. Ik zat op de passagiersstoel, mijn ogen gesloten, maar ik sliep niet. Ik voelde de blik van Lena in de binnenspiegel, maar ik weigerde te kijken.

Toen we thuis waren zei ik dat ik wilde douchen. “Om wakker te worden,” zei ik, maar ik wilde gewoon alleen zijn. Even weg van haar.

Het geluid van de douchestraal vulde de badkamer met een eentonig gesis. Ik stond met mijn handen tegen de koele tegels, mijn voorhoofd tegen mijn armen gedrukt, terwijl het hete water over mijn gespannen schouders stroomde. Ik probeerde mijn ademhaling te kalmeren, mijn hartslag te vertragen, de beelden van vanmiddag uit mijn hoofd te spoelen.

Het pashokje. Haar blote billen. Haar roze schaamlipjes. Die glimlach.

Ik draaide de kraan verder open, liet het water nog heter worden, alsof ik de schaamte van mijn huid kon branden. Wat was er met me gebeurd? Ik was geen zwakke man. Ik had een leven lang mijn principes gevolgd, altijd het juiste gedaan. En nu liet een achttienjarig meisje met een hemels lichaam en een verrotte moraal me bijna ontsporen.

Ik hoorde een zachte klik. De badkamerdeur ging open.

Mijn hartslag schoot weer omhoog. “Maria? Ben jij dat?” riep ik. Geen antwoord. “Maria?” herhaalde ik. “Ik ben bijna klaar. Je kunt zo douchen als je wilt.”

Het douchegordijn werd opzij getrokken.

Ik voelde de tocht door de opening, de koude lucht op mijn natte rug. Toen stapte iemand de douche binnen. Ik wilde me omdraaien, maar een stem, scherp en rustig, hield me tegen.

“Niet omkijken.”

Het was niet Maria’s stem. Het was Lena!

Het bloed stolde in mijn aderen. Ik bleef staan, mijn handen tegen de muur, mijn rug naar haar toe. De stroom water wervelde over me heen.

“Wat doe je?” fluisterde ik. Mijn stem brak.

“Douchen,” zei ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. “Er is maar één badkamer.”

“Lena, alsjeblieft…” begon ik, terwijl ik mijn hoofd draaide.

“Ik zei, niet omkijken!” onderbrak ze me, haar stem was ijskoud. “Hou je handen op de muur en je ogen recht vooruit. Anders ga ik gillen. En dan mag je aan mijn moeder uitleggen waarom je onder de douche staat met haar achttienjarige dochter.”

Ik verstijfde. Mijn handen drukten steviger tegen de muur.

Ik hoorde haar bewegen. Het geluid van haar blote voeten op de vloer. Het douchegordijn dat weer werd dichtgetrokken.

Toen voelde ik haar.

Eerst haar handen op mijn schouders. Licht maar zelfverzekerd. Daarna haar borsten, zacht en warm, tegen mijn rug. Ze drukte zich tegen me aan. Haar natte huid, haar stevige tepels met de piercings die als kleine, koele puntjes van metaal tegen mijn onderrug drukten.

Mijn ademhaling versnelde. Paniek en opwinding vochten om voorrang in mijn lichaam. "Lena, alsjeblieft," fluisterde ik schor. "Dit is niet... je moet..."

"Stil," onderbrak ze me, haar stem zacht maar meedogenloos. "U moet minder praten. En meer luisteren, meneer Hugo."

Ik voelde haar armen om mijn middel glijden. Haar handen lagen op mijn buik, streelden me zachtjes. Mijn lichaam reageerde onmiddellijk, onverbiddelijk. Mijn erectie zwol op, en ik voelde haar grijnzen zonder haar gezicht te zien.

“Zie je? U kunt niet eens doen alsof u het niet lekker vindt.” fluisterde ze. “Of stond u nog te denken aan wat u vanmiddag hebt gezien?”

“Lena,” zei ik nerveus. “Je moeder is beneden.”

“Ja,” zei ze. “Dat maakt het nog spannender, vindt u niet?”

Haar hand gleed lager, over mijn buik, door mijn schaamhaar. Ik huiverde van verlangen. Mijn hoofd viel voorover tegen de douchewand, en ik zag hoe haar dunne vingers mijn pik net niet aanraakten.

"Ik heb een voorstel voor u," zei ze. Terwijl ze sprak, bleef haar hand langzaam over mijn bovenbeen strelen. Mijn spieren spanden zich onder haar zwart gelakte nagels. "U kunt alles krijgen wat u wilt, meneer Hugo. Alles waar u stiekem naar heeft verlangd sinds u me voor het eerst zag. Mijn lichaam. Mijn mond. Mijn kutje. Alles."

Haar hand bereikte de basis van mijn erectie, maar ze omklemde me niet, raakte me niet aan. Haar vingertoppen streken alleen langs de rand van mijn heupbeen, een belofte die niet werd ingelost.

"U mag met me doen wat u wilt," vervolgde ze, haar borsten nog steviger tegen mij aan gedrukt. "Eén keer. Nu. Hier, onder de douche. En ik zal niks tegen mijn moeder zeggen. Maar daarna..."

Ze zweeg even. Haar hand bewoog weer, een fractie dichter bij waar ik haar wanhopig wilde voelen.

"Na dit weekend maakt u het uit met mijn moeder. U vertelt haar dat het niet werkt. Dat u te druk bent met werk. Verzin maar iets. U vertrekt uit haar leven, en u laat ons met rust. Voorgoed."

Mijn hoofd tolde. Het water stroomde over ons beiden heen, haar lichaam nat tegen het mijne. De warmte, de geur van haar huid, de druk van haar borsten, de nabijheid van haar hand—het was te veel. Mijn verstand schreeuwde dat ik haar weg moest duwen, dat ik mijn handdoek van het rek moest grissen en de badkamer uit moest rennen.

Maar mijn lichaam weigerde te luisteren.

"Stop met vechten, meneer Hugo," fluisterde ze, haar mond nu tegen mijn nek. Ik voelde haar lippen langs mijn huid strijken, zacht en verleidelijk. "We weten allebei waarom u hier echt bent, wat u diep van binnen verlangt. Ik ben bereid om u dat te geven...”

Haar hand sloot zich eindelijk om me heen.

Ik slaakte een gesmoorde kreun, mijn voorhoofd drukte tegen de douchewand. De sensatie was overweldigend! Haar greep was vast, zelfverzekerd. Ze wist precies wat ze deed. Haar hand bewoog langzaam, op en neer, het ritme van iemand die geen haast heeft. Alsof we alle tijd van de wereld hadden.

"Waarom Lena?" bracht ik uit, mijn stem schor en gebroken. "Waarom... doe je dit?"

Ze stopte niet met bewegen. Haar stem, toen ze antwoordde, was kalm. Bijna vriendelijk.

"Omdat ik weet wie u echt bent, en omdat ik weet hoe dit eindigt," zei ze. "Ik heb het al zo vaak zien gebeuren. Eerst zijn jullie aardig. Lief. De perfect gentleman. Maar uiteindelijk komen jullie ware kleuren boven. Uiteindelijk willen jullie allemaal hetzelfde. En u bent geen uitzondering, meneer Hugo. Dat zag ik direct in uw ogen."

Ze drukte zich nog steviger tegen me aan, haar zachte vormen tegen mijn blote rug.

"Mam is een lieve vrouw, maar ze is ook naïef. Ze gelooft nog steeds in de prins op het witte paard. Ik heb het zien gebeuren met Eric. En met Mark. En met die ene, Paul. Maar ze waren allemaal hetzelfde. En uiteindelijk zou u mam ook pijn doen. Dat weet ik. Dat weet u ook. Dus laten we vooruit spoelen naar het onvermijdelijke. Voordat mijn moeder echt verliefd op u wordt, voordat u haar hart over een paar jaar volledig breekt, en ik weer maanden bezig ben met het opruimen van de scherven.”

Haar hand versnelde. Mijn ademhaling werd onregelmatig. Het gevoel was te intens, te verboden, te verdomd goed. Mijn knieën werden slap.

"U kunt stoppen met doen alsof," fluisterde ze. "Ik weet wat u wilt. U hoeft het niet meer te verbergen. Niet voor mij."

Ik probeerde me te concentreren. De tegels voor mijn ogen begonnen te draaien. De opwinding was bijna ondraaglijk. Maar ergens diep in mijn hoofd, in het laatste restje van de man die ik dacht te zijn, klonk een stem.

Nee.

"Nee," fluisterde ik. Mijn stem trilde. "Nee, Lena. Ik doe dit niet."

Ze stopte. Abrupt.

Haar hand trok zich terug. De warmte van haar borsten verdween van mijn rug.

In een reflex draaide ik me om, maar ze was al weg. Ik zag een glimp van haar blote rug en billen nog net achter het douchegordijn verdwijnen.

“Jammer,” zei ze vanachter het gordijn. Haar stem klonk vlak. “Het aanbod blijft staan, mocht u van gedachten veranderen.”

Daarna liep ze de badkamer uit en sloot de deur zachtjes achter zich.

Ik bleef achter onder de douche, het water nog steeds brandend op mijn huid. Mijn lichaam trilde, mijn erectie schreeuwde om de verlossing die zo dichtbij was geweest, mijn verstand een slagveld van schaamte en opluchting en iets anders, iets duisters dat ik niet wilde erkennen.

Ik sloot mijn ogen, liet het water over me heen stromen, en vroeg me af hoe lang ik nog tegenstand kon bieden.

~~~

Trefwoord(en): Dochter, Gothic, Jong En Oud, Moeder, Voyeurisme, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!