Het Slaapfeestje - 20

"Dat smaakt naar meer, John, dat smaakt naar meer," herhaalde Irma met een zwoele ondertoon, terwijl ze haar glas gin-tonic langzaam ronddraaide zodat de ijsblokjes rinkelden.

Ik negeerde die laatste opmerking bewust; mijn hoofd tolde al genoeg. Ik wilde weten wat er achter de façade van dit perfecte gezin schuilging. "Waarom is de relatie met Eden eigenlijk zo ontspoord?" vroeg ik haar rechtstreeks.

Irma’s blik verzachtte even en ze staarde over het water van het zwembad, de provocerende houding maakte plaats voor iets dat op oprechtheid leek. "Weet je John," begon ze zacht, "ik hou zielsveel van mijn kleine meisje. Maar ik heb het helemaal verkeerd gedaan in mijn leven. Echt helemaal verkeerd."

Ze nam een slok van haar drankje en vervolgde: "In het begin van ons huwelijk ging het erg goed. We leefden hier als een gelukkig gezinnetje. Ik vond het aanvankelijk helemaal niet erg dat Chris, de Nanny, zich over haar ontfermde; ik had het zelf immers druk genoeg met het bestieren van de huishouding en het sociale leven dat bij de status van Mor hoorde."

Ze zuchtte diep en de rook van een nieuwe sigaret kringelde om haar heen. "Toch werd ik gaandeweg meer en meer jaloers op Chris en Floris. Het leek wel alsof zij haar echte ouders waren, in plaats van wij. Zij kenden haar lievelingseten, zij troostten haar als ze gevallen was.

En daar kwam nog bij dat Mor zich steeds vreemder ging gedragen. Ik denk voor een groot deel onder de invloed van Max. Het resultaat was dat we als partners steeds verder van elkaar vervreemdden, totdat er eigenlijk niets meer over was dan deze stenen muren."

Het was stil op het terras. De vrouw die me zojuist nog schaamteloos had verleid, zat daar nu als een moeder die besefte dat ze de belangrijkste jaren van haar dochter door haar vingers had laten glippen.

Irma staarde naar haar glas en draaide het langzaam rond, de ijsblokjes rinkelden tegen het kristal. "Ik wist natuurlijk al lang dat die twee kerels alles neukten wat los en vast zat," zei ze, en haar stem klonk ineens een stuk harder. "Ik denk zelfs dat Mor meer seks had met zijn 'vriendinnetjes' dan met mij."

Ze zuchtte en keek me weer aan, maar deze keer zonder die roofzuchtige blik. "Ja, en dan komt er een knappe gast op zo'n feestje die echt aandacht aan me besteedt. Iemand die me aankijkt, die me aanraakt... heel anders dan die perverse seks met Mor. En dan beland je met elkaar in bed. Op dat moment voel je weer hoe seks ook fijn en intiem kan zijn."

Ik luisterde zwijgend, terwijl de zon langzaam wat lager aan de hemel kwam te staan. De rauwe eerlijkheid waarmee ze sprak, was bijna ontwapenend.

"Bij de volgende man lag de drempel alweer wat lager," vervolgde ze koelbloedig. "Ik raakte langzaam verslaafd aan die aandacht, aan de moeite die die mannen voor me deden. Soms was het zelfs liefdevol. Maar toen die buurtorgieën hier eenmaal georganiseerd werden... ja, toen waren alle remmen al totaal verbrand. Er was geen weg meer terug naar het 'normale' gezinsleven."

Ze zweeg even en nam een flinke slok van haar gin-tonic. De vrouw die hier voor me zat, was het product van een wereld waarin alles te koop was, behalve echte verbinding. Ze was verzwolgen door de decadentie van het landgoed, net zoals de muren van de villa de echo's van al die nachten verborgen hielden.

Irma staarde naar de bodem van haar glas, een ijzige kilte in haar ogen die schril afstak tegen de brandende zon op het terras. "Weet je, op een gegeven moment wist ik precies welke lul in de buurt het grootst was, of het dikst," zei ze, terwijl ze de woorden uitsprak alsof ze een boodschappenlijstje voorlas. "Wie het lekkerste kon neuken, wie me het meeste genoegen gaf. Geloof me John, ik heb hier werkelijk alle kerels van de hele buurt in mijn kut gehad."

Ze lachte kort, een schor en vreugdeloos geluid. "En Mor vond het nog goed ook. Ik hoefde het niet eens stiekem te doen, want hij had net zoveel boter op zijn hoofd als ik. We hadden eigenlijk een stilzwijgende afspraak: zolang de schijn naar de buitenwereld maar opgehouden werd, mochten we binnen deze muren doen wat we wilden."

Ik bleef doodstil liggen, de tablet nog steeds binnen handbereik, terwijl het morele moeras van de familie Mor zich steeds verder voor me opende. De decadentie was nog veel dieper geworteld dan ik had vermoed.

"Het werd zo erg dat we samen het personeel hier uitzochten," ging ze verder, haar stem weer wat zachter. "We keken nauwelijks naar hun kwalificaties. We hadden vooral aandacht voor hun 'kwaliteiten' en hun schoonheid. Wie zag er goed uit in een uniform? Wie konden we gebruiken als het ons uitkwam?"

Ze nam een diepe trek van haar sigaret en de rook bleef even tussen ons hangen. "Maar in de loop der jaren werd Mor steeds wreder. Het was niet meer alleen seks; hij begon me te mishandelen in bed. Hij liet werkelijk alle grenzen van menselijkheid varen. Het werd een spel van pijn en vernedering."

Irma keek me recht aan, haar ogen groot en koortsachtig. "En ik? Ik vluchtte regelmatig het huis uit om me te laten troosten door andere mannen. Of ik pikte hier in de villa een personeelslid uit om me te 'bedienen'. Het was de enige manier om niet gek te worden van de duisternis van Mor."

Ze zweeg en de stilte die volgde was loodzwaar. De vrouw die hier voor me zat, was eigenlijk ook slachtoffer in een wereld die volledig was losgezongen van de werkelijkheid. Een wereld waar Eden nu de erfgenaam van was geworden.

Irma staarde naar de bodem van haar leeggedronken glas, de bittere trek om haar mondhoeken nu duidelijker dan ooit. "Ik zat gevangen met alle vrijheid, John," zei ze hees. "Gevangen in het web van Mor. Ik kon dit alles niet opgeven: de weelde, de luxe, de status. Ik wist donders goed dat als ik een scheiding zou aanvragen, ik met lege handen op straat zou staan. Mor had alles juridisch dichtgetimmerd."

Ze zweeg even en stak met trillende vingers een nieuwe sigaret op. "Tot die bewuste avond. Mor had Bas uitgenodigd, een concullega van hem. Ze waren concurrenten in de zakenwereld, maar ook dikke maatjes als het op hun hobby’s aankwam. Halverwege de avond, na flink wat flessen sterke drank, besloten ze te gaan pokeren."

Ik luisterde met ingehouden adem. De zon begon langzaam achter de hoge bomen van de tuin te zakken, waardoor er lange schaduwen over het terras kropen.

"Gelukkig had Mor wel een limiet in zijn hoofd," ging ze verder met een cynisch lachje. "Maar we hebben het hier over fiches van tienduizenden euro's per stuk. De inzet was krankzinnig. Toen Mor uiteindelijk een vermogen had verspeeld aan Bas en beslist niet méér wilde verliezen aan zijn rivaal, deed hij iets wat mijn verstand te boven ging. Hij zette mij gewoon in. De afspraak was simpel: als hij die laatste pot verloor, mocht Bas me een week lang gebruiken. Precies zoals hij wilde."

Ze keek me recht aan, en ik zag de vernedering van die avond weer weerspiegeld in haar ogen. "Ik zat daar op de bank met een tijdschrift, een paar meter verderop. Ik werd gewoon als ruilhandel beschouwd, als een stuk vee dat je over de streep trekt om je verlies te dekken. En natuurlijk verloor Mor die pot. Bas kon zijn geluk niet op; hij keek me aan met een blik die ik nooit zal vergeten. Ik was vanaf dat moment, voor zeven dagen lang, zijn bezit."

De stilte die volgde was ijzig. De vrouw die mij zojuist nog de kleren van het lijf had gekeken, bleek zelf ooit als een ding te zijn weggegeven aan de man die nu blijkbaar haar grote liefde was. De cirkel van macht en misbruik binnen de familie Mor was nog veel zieker dan ik in mijn ergste nachtmerries had kunnen vermoeden.

"Gelukkig bleek Bas een heel ander type dan Mor," ging Irma verder, terwijl er een zachte glans in haar ogen kwam die ik nog niet eerder had gezien. "Hij was liefdevol, attent... Hij boekte meteen een weekje Bahama's voor ons. In die week had ik de tijd van mijn leven. Ik werd halsoverkop verliefd op hem; een man die dezelfde weelde gewend was als Mor, maar die me wel als een mens behandelde."

Ze nam een slok van haar gin-tonic en leunde behaaglijk achterover. "Ik ben nooit meer bij hem weggegaan. Al heb ik wel bedongen dat ik mijn vrijheid mocht behouden. Ik wilde nooit meer het bezit van iemand zijn. En de rest... tja, de rest is history."

Ze zweeg even en liet haar blik weer over mijn naakte lichaam glijden, dat inmiddels weer wat tot rust was gekomen na de eerdere explosie. De kwetsbare moeder was in een oogwenk weer verdwenen en de verleidster was terug.

"Maar vertel eens wat over jezelf, John," spon ze, terwijl ze een haarlok achter haar oor stak. "Heb je buiten Eden ook wel eens een vriendinnetje gehad? Iemand waar je mee sekste? Of ben je altijd die trouwe ridder geweest die alleen oog heeft voor zijn prinses?"

Ik voelde hoe ze me probeerde uit te horen, zoekend naar mijn zwakke plekken of misschien wel naar een opening voor een vervolg op wat er zojuist was gebeurd. De zon zakte nu echt weg en de schaduwen op het terras werden langer. Ik dacht aan mijn leven voor de Roedel, voor de villa en voor alle ellende met Jonas.

"Ik ben geen heilige, Irma," zei ik rustig, terwijl ik haar blik vasthield. "Ik heb mijn portie wel gehad voordat ik Eden ontmoette. Maar de intensiteit van wat ik met haar heb... dat is van een heel andere orde dan de vluchtige schatjes uit de stad."

Irma lachte hees. "Intensiteit... ja, dat geloof ik direct. Maar vertel me eens, John, was er iemand speciaal? Iemand die je de kneepjes van het vak heeft geleerd voordat je mijn dochter in handen kreeg?"

Irma zag dat ik even haperde. De ironie was zo dik dat ik er bijna in stikte. "Kom op John," zei ze met een bemoedigend knipoogje terwijl ze haar glas bijvulde. "Nu we elkaars liefdesleven zo... intiem hebben leren kennen, kun je me dit toch wel vertellen?"

Schoorvoetend begon ik te praten. Ik vertelde haar over de Roedel, over de hechte band die we hadden in ons oude leven. Ik biechtte op dat Rianne, naast Eden mijn andere grote liefde was, en dan waren er nog vier andere meiden met wie ik regelmatig de lakens deelde.

Irma begon te stralen, alsof ze een puzzelstukje op zijn plek zag vallen. "Oh, ik zie het al! Eden heeft jou natuurlijk gekozen omdat ze die dingen in je herkende, John. Die losbandige vrijheid, die rauwe energie... dat trok haar aan."

Ze leunde achterover met een tevreden zucht. "Gelukkig hebben we haar daarvoor kunnen beschermen op die Zwitserse school. Zij zou nooit zomaar met een jongen neuken, tenzij het de 'ware Jacob' was. Ze is zo keurig opgevoed daar in dat internaat. Geen losbandigheid voor mijn kleine meisje, maar discipline en fatsoen." Ze keek me triomfantelijk aan. "En die Jacob, dat ben jij natuurlijk. Dat heeft ze heel goed begrepen."

Ik moest op dat moment echt even slikken en een opkomende hoestbui met alle macht onderdrukken. Mijn keel kneep dicht. Keurig opgevoed? De ware Jacob? Ik dacht aan de eerste keer dat ik Eden zag, hoe ze me zonder pardon naar die zolder trok. Ik dacht aan de nachten in de villa. De verhalen over haar Zwitserse roedel. De Zwitserse kostschool had haar blijkbaar alles geleerd, behalve de kuisheid waar haar moeder zo heilig in geloofde.

Irma kende haar eigen dochter dus echt totaal niet. Ze zag het beeld dat ze wilde zien: een onschuldige prinses die gered was door een stoere jongen. Terwijl de werkelijkheid was dat Eden soms de regisseur was van haar eigen erotische toneelstuk.

"Ja," perste ik eruit, terwijl ik mijn gezicht in de plooi hield. "Ze is... heel bijzonder, Irma. Heel toegewijd."

"Weet je voor wie ik nu ook veel toewijding voel, John?" fluisterde ze, terwijl ze haar glas resoluut op de tafel zette. "Voor jou. Hoe mooi je bent, je openheid... en vooral je kwaliteiten."

Ze kwam weer op de rand van mijn lounge bed zitten en nam hem direct weer in haar handen. Het was alsof hij een eigen geheugen had; bij de eerste aanraking van haar koele vingers reageerde hij meteen en stond weer fier overeind. Irma boog zich over me heen en begon me opnieuw te kussen met diezelfde verzengende passie als eerder. Je merkte aan alles dat ze jarenlang ervaring had in het verleiden; ze wist precies welke snaar ze moest raken om een man volledig gek te maken.

Tijdens de diepe kus die volgde, gingen haar handen naar haar bloesje. Ze knoopte de laatste drie knoopjes in één vloeiende beweging los, en haar tieten vielen eruit als twee bommen die eindelijk tot ontploffing mochten komen. Zonder aarzelen drukte ze er meteen één tegen mijn lippen. Ik had geen andere keuze dan mijn mond te openen en die heerlijke, volle borst naar binnen te zuigen, terwijl de geur van haar huid me bedwelmde.

Dankzij haar hoge hakken kon ze heel gemakkelijk schrijlings over mij en het bedje heen gaan zitten. Ze hield haar evenwicht feilloos terwijl ze met één hand mijn inmiddels weer keihard gesteven lul naar binnen werkte. Ik voelde hoe hij er met het gemak van een sleutel in een perfect gesmeerd slot in gleed. De hitte van haar binnenste omsloot me direct.

En toen begon ze me te neuken. Ze bereed me als een ervaren amazone op een dressuurpaard; ze varieerde het tempo feilloos, dan weer in een rustige draf, dan weer in stap en soms aanzettend tot een wilde galop. Haar tieten dansten vervaarlijk vlak voor mijn gezicht, een hypnotiserend schouwspel van beweging en lust.

Het duurde niet lang voordat ze haar hoogtepunt bereikte. Schreeuwend en schokkend zat ze bovenop me, haar nagels in mijn schouders gravend terwijl haar hele lichaam trilde van de ontlading. Ze boog diep voorover en bedolf me onder haar kussen, haar zweet mengde zich met het mijne terwijl we daar samen op het smalle lounge bed lagen na te trillen.

Terwijl ze nog na gonsde van haar eerste orgasme, leek Irma een tweede adem te vinden. Ze herstelde zich met een snelheid die alleen voort kon komen uit jarenlange training in de slaapkamer. Ze begon opnieuw, krachtiger nu, en haar bewegingen werden wilder. Wat me echter over de rand dreef, waren haar woorden. De chique façade van de gouden kettingen en het strakke bloesje was nu volledig weggebrand.

"Ja John," hijgde ze in mijn oor, terwijl ze haar nagels in mijn bovenarmen zette, "spuit je lieve schoonmoedertje maar eens helemaal vol... neuk me naar de hel, of de hemel, spaar me niet!"

Die obscene woorden, die rauwe eerlijkheid over wie ze was en wat ze wilde, werkten als een katalysator. Mijn gedachten aan Eden, de tablet en de kelder van Joep vervaagden tot een witheet punt van pure lust. Ik voelde hoe mijn reservetank met een schok opensprong. Ik greep haar stevige heupen vast en stootte met een brute kracht omhoog, terwijl zij zich met haar volle gewicht op me liet vallen.

Op dat moment kwamen we gelijktijdig klaar. Het was een explosie die alles overtrof wat ik die middag al had gevoeld. Ik voelde de hete stroom diep in haar naar binnen spuiten, terwijl zij mijn naam schreeuwde—of was het de naam van Mor of Bas?—en schokkend bovenop me ineenstortte. We bleven zo liggen, happend naar adem, terwijl de zweetdruppels van haar voorhoofd op mijn borst vielen.

De middagzon begon nu echt te zakken, en in de verte hoorde ik het vertrouwde geluid van de grindbak die knarste onder zware banden. De limousine was terug.

Met een snelheid waar een goochelaar nog wat van kon leren, had Irma haar bloesje weer dichtgeknoopt en haar rokje strakgetrokken. Ze streek haar verwarde haren met een paar kordate gebaren naar achteren en zette haar zonnebril op. Ik had in een reflex de eerste de beste handdoek van de loungebank gegrepen en die strak om mijn middel geslagen, terwijl ik met mijn vrije hand de tablet onder een kussen schoof.

Net op het moment dat het laatste knoopje van haar bloesje op zijn plek schoot, kwamen Eden en Rianne het terras op gelopen, zwaar beladen met luxe tassen van P.C. Hooftstraat-formaat.

Eden bleef abrupt staan. Haar ogen schoten van haar moeder naar mij—naakt met alleen een handdoek, nog na hijgend van de inspanning—en weer terug naar Irma, die er verdacht stralend uitzag.

“Rianne, dit is Irma, mijn ‘lieve’ moeder.” De spottende ondertoon was onmiskenbaar.

"Mam? Wat doe jij hier in hemelsnaam bij het zwembad met John?" vroeg Eden achterdochtig, terwijl ze een tas van Gucci op de grond liet glijden. "Ik dacht dat jij wel bij Bas in de stad zou zijn."

Irma gaf geen krimp. Ze zette een brede, ontwapenende glimlach op en pakte haar glas gin- tonic van de tafel alsof ze daar al uren rustig zat te nippen.

"Och lieverd, Bas had een onverwachte vergadering en ik verveelde me dood," zei ze op haar meest luchtige toon. "Floris liet me binnen en vertelde dat jullie aan het shoppen waren. Ik heb John hier maar even gezelschap gehouden terwijl hij lag te zonnen. We hadden het net over jullie opvoeding op dat internaat in Zwitserland en hoe goed je daar terecht bent gekomen. Ik wilde eigenlijk net weer vertrekken om jullie niet in de weg te lopen met al die tassen."

Ze liep op Eden toe en gaf haar een vluchtige kus op haar wang, waarbij ze subtiel haar eigen parfummasker gebruikte om de geur van seks te verbloemen. "Ik zie dat jullie flink hebben toegeslagen bij de winkels. Laat je me snel zien wat jullie allemaal gekocht hebben?"

Rianne keek me met een schuin oog aan, haar blik iets langer rustend op de zweetdruppels die nog op mijn borst glinsterden. Ze wist donders goed dat er meer aan de hand was dan alleen een gesprek over kostscholen, maar ze hield wijselijk haar mond.

"Ja, mam," zei Eden, nog steeds een beetje beduusd door de plotselinge aanwezigheid van haar moeder. "Maar John ziet eruit alsof hij net een marathon heeft gelopen in de zon. Heb je hem zo aan de tand gevoeld?"

Mij werd niets gevraagd.(gelukkig).

Irma lachte hees en wierp me over haar schouder een blik toe die boekdelen sprak. "John is een taaie, lieverd. Hij kan wel wat hitte verdragen."

Rianne voelde de spanning blijkbaar feilloos aan, of ze besloot simpelweg dat een modevisite veiliger was dan een verhoor. Met een theatrale zwaai trok ze de eerste glimmende papieren tas open.

"Gelukkig hebben we niet alleen naar de prijskaartjes gekeken," riep Rianne uit, terwijl ze een cocktailjurk tevoorschijn toverde die zó roze en zó vol met glinsterende steentjes zat dat de middagzon er fel op uiteenspatte. De schittering was verblindend; het terras veranderde in een fractie van een seconde in een geïmproviseerde catwalk.

Irma, wiens ogen zojuist nog op mijn kruis gefixeerd waren, draaide haar focus nu volledig naar de zijde en de pailletten. "Och, wat een plaatje!" riep ze uit, terwijl ze de stof tussen haar vingers nam met de kennersblik van een vrouw die haar halve leven in boetieks heeft doorgebracht. "Die kleur staat je fantastisch, Rianne. En kijk die afwerking eens..."

Vanaf dat moment was ik lucht voor de dames. De tafel op het terras werd bedolven onder lagen zijde, satijn en dozen vol designerhakken. Eden vergat haar achterdocht en begon enthousiast een paar zilveren stiletto's uit het vloeipapier te bevrijden, terwijl ze met haar moeder discussieerde over welke accessoires erbij pasten.

Ik maakte van de chaos gebruik om onopvallend de tablet onder het kussen vandaan te vissen en in mijn handdoek te wikkelen. Terwijl het gekwetter over ritsen, zomen en karaatwaardes voortduurde, trok ik me langzaam terug naar het pool house. Mijn hartslag begon eindelijk te dalen, maar de geur van Irma's parfum hing nog zwaar om me heen.

Ik wierp nog één blik achterom. Daar stonden ze: twee generaties aan gecompliceerde verhoudingen, verenigd door de glans van rijkdom en de schijn van een perfecte middag. De geheimen van de kelder, de beelden op de tablet en de explosieve ontlading met Irma voelden nu als een koortsdroom tegenover de trivialiteit van die roze cocktailjurk.

Morgen was het tijd voor Joep. Maar voor nu moest ik vooral zorgen dat ik die handdoek niet liet vallen voordat ik veilig binnen was.

Terwijl de dames buiten nog druk in de weer waren met hun buit, zat ik op de rand van het bed in het pool house. De adrenaline van Irma was weggezakt en maakte plaats voor een knagend schuldgevoel. Ik scrolde wat over de tablet, maar de beelden vervaagden. Ineens schoot Tommie door mijn hoofd.

Shit. Het was inmiddels al bijna een week geleden dat we daar samen in de modder lagen, vechtend voor ons leven. Sindsdien had ik hem niet meer gezien of gesproken; ik was veel te druk geweest met de villa, de meiden en de bizarre machtspelletjes hier. Ik kon me wel voor de kop slaan dat ik hem zo lang in het ongewisse had gelaten.

Ik pakte mijn telefoon en koos zijn nummer. Toen hij opnam, probeerde ik mijn stem zo luchtig mogelijk te houden, ondanks de brok in mijn keel.

"Hé Tommie, hoe is 'ie?" vroeg ik, hopend dat hij de spanning in mijn stem niet hoorde.

Er viel een korte, ijzige stilte aan de andere kant van de lijn. Toen kwam zijn stem, rauw en vol frustratie. "Ja, wat denk je?" beet hij me toe. "Ik zit me hier op te vreten, John! Ik dacht dat we maten waren, maar ik hoor dagenlang geen kloot van je. Ik zit hier maar te gissen omdat jullie nog steeds in dat safehouse zitten en je blijkbaar niet durft te bellen... Bang zeker dat ik je adres zou verraden of zo?"

"Sorry bro, er zijn hier zoveel ontwikkelingen dat ik niet aan jou heb gedacht. Ik kan me wel voor de kop slaan van schaamte, mijn excuses Tom," zei ik met oprechte spijt in mijn stem. Het voelde klote om hem zo te laten zitten terwijl hij ook in die ellende had gezeten. "We zijn al terug van het safehouse en ik wil je bijpraten, dat heb jij als eerste wel verdiend."

"Oké John, fiets ik naar jou of jij naar mij?" hoorde ik hem aan de andere kant vragen.

Op dat moment realiseerde ik me pas dat Tommie nog steeds dacht dat ik gewoon thuis aan de dijk zat. Hij had geen flauw benul van deze enorme villa of de bizarre wereld waarin ik beland was. Het was een behoorlijk eind fietsen vanaf de dijk, maar toen schoot het me te binnen: we hebben hier een chauffeur.

"Gast, ik laat je straks ophalen," zei ik resoluut. Ik checkte even mijn horloge; het was nog even haasten met de dames buiten, maar het moest kunnen. "Zorg dat je om negen uur klaar staat."

"Mij ophalen? Hoe bedoel je, John?" vroeg hij verbaasd. "Heb je een auto gestolen of zo?"

"Dat merk je wel, Tommie. We hebben veel te bepraten vanavond. Tot dan."

Ik hing op voordat hij meer kon vragen. Terwijl ik mijn telefoon weglegde, dacht ik aan de blik op zijn gezicht als die dikke Mercedes straks bij hem voor de deur zou stoppen. Hij zou zijn ogen niet geloven.

Terwijl ik naar binnen liep en riep dat ik me ging douchen en aankleden, werd ik door Irma teruggeroepen. Ze was nog steeds druk in de weer met de kledingstukken die over de banken verspreid lagen, maar ze keek even op.

"Ik ga er vandoor, John. Ik wilde nog even afscheid nemen," zei ze met een stem die weer verdacht onschuldig klonk. Voordat ik er erg in had, stapte ze op me af en gaf me drie dikke pakkerds op mijn wangen. De geur van haar parfum en de herinnering aan haar lippen hingen direct weer om me heen. Ik zag vanuit mijn ooghoek hoe Eden haar wenkbrauwen optrok en me een diepe, achterdochtige blik toewierp. De lucht was nog niet helemaal geklaard.

"Oh ja," zei ik snel, om de aandacht te verleggen, "ik heb Tommie uitgenodigd voor vanavond."

"Tommie?" vroeg Eden verbaasd, terwijl ze een paar zijden sjaaltjes opzij legde.

"Ja, mijn vriend. Je hebt hem alleen die ene keer op dat feest bij Harmsen gezien, weet je nog?" Ik keek haar vragend aan. "Kun jij regelen dat de chauffeur hem ophaalt?"…

De limousine gleed over het grind en kwam tot stilstand voor de indrukwekkende, rietgedekte villa. De chauffeur stapte uit en opende het portier voor Tommie.

Tommie stapte uit, keek omhoog naar de enorme rieten kap en de strakke muren van het huis, en bleef als aan de grond genageld staan. "John? Wat is dit in hemelsnaam?" bracht hij uit, terwijl hij zenuwachtig aan zijn shirt plukte. "Ik dacht echt even dat ik door de maffia ontvoerd werd toen die kerel voor de deur stond. Maar John, wat doe jíj in dit huis?"

Ik liep naar hem toe en legde een hand op zijn schouder. "Kom Tommie, we gaan je alles uitleggen. Het moet voor jou ook een warboel zijn."

Ik loodste hem mee door de hal, waar de geur van luxe nog steeds hing, naar het grote terras aan de achterzijde. De zomeravond was warm en de tuin lag er prachtig bij. Op de lounge set zaten Rianne en Eden al op ons te wachten. Tommie liep onzeker achter me aan het terras op, zijn ogen nog steeds wijd open gesperd door alles wat hij zag. We namen plaats in de kussens, midden in de zwoele avondlucht, met z'n vieren bij elkaar.

Het terras van de rietgedekte villa was gehuld in een warme deken van stilte, alleen onderbroken door het zachte gekletter van de fontein in de vijver. Ik schoof een glas ijskoude cola naar Tommie, die het aanpakte alsof het van kristal was. Hij keek van mij naar de meiden, zijn verbazing nog steeds niet de baas.

"Oké Tommie," begon ik, terwijl ik diep in de kussens wegzakte. "Luister goed, want het is een bizar verhaal. Je weet nog dat we daar samen in de modder lagen bij het huis van Max?"

Tommie knikte traag, zijn ogen werden weer groot. "Die avond vergeet ik nooit meer, John. Die smeerlapperij die we daar zagen... ik dacht dat we er geweest waren."

"Precies," vervolgde ik. "Toen ik die nacht thuiskwam, ben ik direct achter mijn pc gekropen. Ik heb die video's van Jonas en zijn vader gemonteerd tot één grote bom van bewijs. De volgende ochtend hebben we meneer Mr. de Witt gebeld een oude vriend van mijn vader en advocaat. Die begreep meteen hoe laat het was. Hij heeft ons direct naar een safehouse gebracht."

"Drie dagen," vulde Rianne aan, terwijl ze een slok van haar eigen drinken nam. "Drie dagen opgesloten tussen kale muren met rechercheurs voor de deur, Tommie. We mochten geen stap buiten zetten, alleen onder begeleiding."

Tommie keek naar Eden, die stilletjes mijn hand pakte. "En toen?" vroeg hij hees.

"Toen de dreiging voor de vaders eindelijk groot genoeg was door mijn bewijsmateriaal, hebben ze toegeslagen," zei ik hard. "Mor, Max en die klootzak van een Jonas, zijn vrienden Ben en Thijs... ze zitten allemaal achter de tralies. Ze wachten nu op hun proces, en geloof me, met wat er op die beelden staat, riskeren ze niet alleen jaren cel, maar zelfs TBS. Ze komen voorlopig de zon niet meer tegen."

Ik kneep even in Edens hand en keek haar aan. "Omdat Eden hier niet alleen kon blijven in dit enorme huis van haar en Mor, en omdat... nou ja, omdat we straalverliefd op elkaar zijn geworden, zijn we hier ingetrokken. We zitten nu in een heel pril stadium van samenwonen. En Rianne woont hier natuurlijk ook. De Roedel is verhuisd van de dijk naar dit paleis."

Tommie staarde sprakeloos naar het rieten dak boven ons en toen weer naar mij. "Dus... de 'pook' van de dijk is nu de heer van het kasteel?" Hij schudde zijn hoofd en nam een grote slok cola. "John, gast... ik wist dat je ballen had, maar dit? Je woont gewoon samen met twee hartstikke mooie meiden in een villa terwijl de hele familie die ons terroriseerde in de bak zit."

Eden glimlachte teder naar me. "Hij heeft ons gered, Tommie. Zonder John hadden we nu nog steeds onder de duim van Jonas gezeten."

Tommie keek naar de luxe om zich heen en begon langzaam te grijnzen. "Het is een warboel, een totale Mindfuck... maar verdomme John, je hebt het geflikt."

De sfeer op het terras veranderde op slag. Tommie, die net nog met open mond naar het rieten dak zat te kijken, werd lijkbleek toen de ernst van de situatie weer bovenkwam. Ik zette mijn colaatje neer en keek hem strak aan.

"Kijk Tommie, het was een hel. Eerst die nacht in de stal bij boer Harmsen, en toen die beestachtige groepsverkrachting in het huis van Max, twee dagen later.Het is onvoorstelbaar wat die meiden hebben moeten doorstaan. Maar laat één ding duidelijk zijn: Eden en Rianne hebben het geflikt. Ze staan hier nog."

Ik voelde de hand van Eden in de mijne trillen. "Ze zullen nog heel wat hobbels moeten nemen voor ze hun normale leven weer helemaal op de rails hebben," vervolgde ik met een harde stem, "en wij gaan hen daarbij helpen, Tommie. Wij zijn hun muur, net als op de dijk, maar dan nu voor het echie."

Tommie knikte zwijgend, maar ik was nog niet klaar. "En luister goed: de komende dagen ga ik nog veel meer bewijs leveren aan de politie. Daar kun je gif op innemen. Ik heb in de digitale krochten van die familie nog veel meer gevonden. Er gaat een regen van aanklachten volgen, dat beloof ik je. Die gasten komen nooit meer vrij."

Eden en Rianne keken me niet-begrijpend aan. De verbazing was van hun gezichten af te lezen. "Hoe dan, John?" vroeg Rianne hees. "Je hebt die USB-stick toch al ingeleverd?"

Ik leunde naar voren, mijn stem werd een fluistering die over het terras sneed. "Ik heb de tablet van Jonas, de iPad die ik uit het glazen paleis heb meegenomen. En ik heb gesproken met de lerares Duits... zij is niet de enige. Wat ik op die schijf zie. het gaat niet om één of twee incidenten. Dit gaat om tientallen, misschien wel honderden zaken. Misbruik, chantage, corruptie. Ik heb nu een deel van de puzzel, maar ik ga de komende dagen nog veel meer vinden. Ik spuit die hele beerput leeg over de officier van justitie."

Het bleef even doodstil op het terras. De krekels in de tuin leken zelfs op te houden met hun getjirp. Tommie keek naar het zwembad en toen weer naar mij. "Honderden zaken?" stamelde hij. "John... waar ben je in beland?"

"In de waarheid, Tom," zei ik simpelweg. "En de waarheid gaat ze allemaal kapotmaken."

"Laten we nu maar gewoon genieten van deze mooie zomeravond," zei Rianne met een zachte, bijna dromerige stem. De spanning van de onthullingen over de honderden zaken en de beerput van Mor en Max bleef nog even in de lucht hangen, maar de warme buitenlucht eiste zijn tol. "Tommie, kom je even bij me?"

Tommie, die nog steeds met grote ogen naar de rietgedekte luxe om zich heen zat te kijken, aarzelde geen moment. Hij verschoof over de loungebank naar Rianne toe. De overgang was natuurlijk; de band die ze aan de dijk hadden gesmeed, was hier in de stad niet minder geworden. Even later lagen ze al intiem te kussen, verstrengeld in de diepe kussens van het terras, terwijl de blauwe gloed van het zwembad hun contouren verlichtte.

Eden keek verbaasd toe. Haar wereld op het internationale internaat was er een van strikte regels en verborgen verlangens geweest, anders, niet van deze openlijke, bijna dierlijke verbondenheid. Ze trok haar wenkbrauwen op en keek mij vragend aan, haar hand nog steeds stevig in de mijne.

"Hoort dit ook bij de Roedel, John?" fluisterde ze, terwijl ze knikte naar het stel naast ons.

Ik glimlachte en trok haar wat dichter tegen me aan. "Dit is precies wat de Roedel is, Eden. We delen alles: de angst, de strijd, maar ook de liefde en de ontspanning. Er zijn geen muren tussen ons, alleen de muur die we samen om de groep heen bouwen."

Toen ze dat hoorde, klaarde haar gezicht volledig op. De laatste restjes onzekerheid over haar plek in deze nieuwe 'familie' leken te verdwijnen. Met een diepe zucht van verlichting stortte ze zich liefdevol op mij. Haar lippen vonden de mijne met een honger die de hele middag aan het zwembad met haar moeder en het shoppen met Rianne deed vergeten.

Toen ik eindelijk weer naar lucht hapte na die eindeloze kus met Eden, zag ik dat Rianne inderdaad niet had stilgezeten. Ze was Tommie inmiddels heerlijk aan het pijpen. Tommie lag volledig achterover in de loungekussens, zijn ogen halfgesloten, terwijl hij zachtjes kreunde van genot. Toen hij mijn blik ving, grijnsde hij breed en stak een duim omhoog. "Bro... this is paradise on earth," bracht hij er met een schorre stem uit.

Eden, die blijkbaar niet voor haar vriendin wilde onderdoen en de sfeer van de Roedel nu volledig omarmde, begon ook actie te ondernemen. Met die behendige vingers waar ik inmiddels zo verslaafd aan was geraakt, had ze in een mum van tijd mijn broek en onderbroek uit. Mijn lul, die door de eerdere gebeurtenissen van de dag en haar nabijheid alweer op volle spanning stond, sprong tevoorschijn in de warme nachtlucht.

Ze boog voorover en nam me warm, vochtig en hartstochtelijk in haar mond. "In Rome, doe als de Romeinen," zei ze met een ondeugende blik tussen twee zuigbewegingen door. Maar toen hield ze plotseling op. Ze liet me los, keek me recht in mijn ogen aan en likte langzaam langs haar lippen.

"Toch proef ik nog wat vreemds aan je lul, John," zei ze zacht, haar stem plotseling een stuk serieuzer.

Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen en werd rood tot achter mijn oren. Ik probeerde nog weg te kijken naar het verlichte zwembad, maar het was te laat.

"Ik wist het... ik wist het, John Adams," ging ze verder, terwijl ze rechtop ging zitten maar haar hand wel bezitterig om mijn schacht hield. "De manier waarop jullie elkaar aankeken vanmiddag op het terras... die drie pakkerds bij het afscheid... Je hebt mijn moeder geneukt, is het niet?"

Ik keek haar met een schuldig gezicht aan. De stilte die volgde was alleszeggend. Ik hield mijn adem in, klaar voor een enorme tirade, een scène waarbij ze woedend het terras af zou stormen of me een klap zou verkopen. Maar tot mijn totale verbijstering bleef het vuurwerk uit.

Eden keek me alleen maar aan, een klein, raadselachtig glimlachje om haar mondhoeken.

"En?" vroeg ze gewoontjes, alsof ze vroeg naar de uitslag van een voetbalwedstrijd. "Is ze een beetje lekker te neuken, John? Je hebt er vast erg van genoten, toch?"

Eden liet er geen gras over groeien. Na mijn bekentenis over mijn actie met haar moeder, pakte ze de draad – of beter gezegd, mijn lul – weer voortvarend op. Haar mond was warm en dwingend, en ik voelde de opwinding weer razendsnel naar een kookpunt stijgen. Maar net op het moment dat ik dacht dat ik zou ontploffen, liet ze me los en keek me uitdagend aan.

"Zo," zei ze met een ondeugende twinkeling, "en nu ga je me lekker beffen. Precies zoals je mijn moeder vanmiddag vast ook gebeft hebt."

Ik hield wijselijk mijn mond. Eigenlijk was dat het enige geweest wat ik bij Irma niet had gedaan, maar ik liet Eden maar in de waan; de gedachte alleen al leek haar extra geil te maken. Ik duwde haar zachtjes achterover in de zachte kussens van de loungebank en liet mijn hoofd tussen haar benen zakken. De geur van haar was bedwelmend. Ik begon haar ritmisch te likken, waarbij ik mijn tong diep in haar natte kutje liet glijden, alsof ik haar daarmee neukte. Toen ik daarna op haar clitje vol overgave begon te zuigen, boog ze haar rug en gilde het uit van genot, totdat ze trillend haar eerste orgasme bereikte.

Maar Eden was nog lang niet klaar. "Nu neuken, John... ik wil je in me voelen," hijgde ze, terwijl ze naar de andere kant van het terras wees.

Daar zag ik dat Rianne en Tommie ook naar een volgende versnelling waren geschakeld. Rianne zat op haar hondjes op de brede loungebank, haar handen steunend op de kussens. Tommie stond achter haar en was haar stevig van achteren aan het neuken. Het was een rauw en opwindend gezicht; bij elke harde stoot die Tommie gaf, zag ik Riannes borsten als twee boksballen wild op en neer bungelen in de blauwe gloed van het zwembadlicht. Haar blonde haren zwiepten heen en weer terwijl ze kreunde van plezier.

Eden draaide zich om en ging, precies in spiegelbeeld van Rianne, op haar handjes en knieën zitten. De aanblik van die twee lichamen naast elkaar in het maanlicht was overweldigend. Ik liet me niet langer kennen en gleed bij Eden naar binnen, synchroon met de harde stoten die Tommie bij Rianne gaf. Het terras vulde zich met het ritmische geluid van huid op huid en het zware ademen van ons vieren. Eden hield het niet lang vol; de opwinding van de hele dag en de nieuwe dynamiek van de Roedel zorgden ervoor dat ze binnen de minuut brullend van genot klaarkwam, haar nagels diep in de loungekussens begraven.

Ik wilde de cadans vasthouden en haar naar een volgende climax jagen, maar plotseling hield ze haar bekken stil. Ze draaide haar hoofd over haar schouder naar me toe, haar ogen glinsterden van een mengeling van ondeugd.

"Nee, nee, John," hijgde ze, terwijl ze me met een stevige beweging van haar heupen naar buiten werkte. "Je hebt vanmiddag mijn moeder geneukt en daarom krijg je nu straf van me. Ga jij je maar amuseren met je zusje."

Ik staarde haar niet-begrijpend aan, mijn lul klopte nog na van de inspanning en de plotselinge koude buitenlucht. Voordat ik iets kon uitbrengen, verhief ze haar stem: "Tommie, kom eens hier! Ik wil dat jíj me naar mijn volgende orgasme neukt."

Tommie, die net op het punt stond Rianne weer vol aan te pakken, begreep de hint onmiddellijk. Hij stapte van Rianne af, zijn gezicht vertrokken in een triomfantelijke grijns. Ik stond daar maar, nog na hijgend van de schok. Tommie met mijn Eden... de gedachte alleen al was een kortsluiting in mijn hoofd.

"Ja John," zei Eden, terwijl ze haar billen nog iets nadrukkelijker in de richting van Tommie duwde, "jij bent lekker vreemd geweest vandaag, nu wil ik dat ook eens proeven. En ik ga er echt van genieten, dat beloof ik je. Ik zei het toch: in Rome... doe als de Roedel doet."

Toen het besef eindelijk indaalde dat ze bloedserieus was en dat dit de nieuwe wetten van de villa waren, maakte ik plaats. Ik gaf Tommie een vriendschappelijk stompje in zijn maag toen hij mijn plek innam. "Doe je een beetje voorzichtig met mijn meisje?" vroeg ik hees.

Tommie antwoordde niet met woorden, maar met een brede, arrogante grijns die alles zei. "Nee John," hoorde ik Eden nog roepen, haar stem vol overgave, "ik wil dat hij me helemaal kapot neukt!"

Terwijl Tommie haar met een diepe stoot besteeg en het gekreun opnieuw losbarstte, liet ik me langzaam naast Rianne op het bedje zakken. We zaten daar samen, als de twee architecten van dit alles, kijkend hoe mijn beste vriend en mijn grote liefde elkaar volledig verloren in de rauwe energie van de nacht.

"Ja Sjonnie, nu moet je het weer met mammie doen," zei Rianne plagerig, terwijl ze zich dichter tegen me aan vlijde op het lounge bed. Haar stem was zacht, maar de ondeugende twinkeling in haar ogen was onmiskenbaar. Ze genoot duidelijk van de verwarring die dit alles bij me opriep.

Ik pakte haar speels vast, trok haar tegen me aan en we kusten elkaar intens. De vertrouwde geur van mijn zus en de warmte van haar lichaam gaven me even een anker in deze surrealistische nacht. "Ik moet er toch nog even aan wennen, zus," zei ik hees toen we even naar lucht hapten. "Maar je hebt gelijk. Soms moet je je eigen gevoelens opzij zetten ter wille van de gevoelens van degenen die je liefhebt."

Ik keek naar de overkant van het terras, waar de schimmen van Tommie en Eden één waren geworden in de schaduw. "Ik moet ineens weer denken aan die keer op het strandje," bekende ik zachtjes. "Toen Tommie jou daar neukte tussen de kribben... ik was toen eigenlijk stik jaloers, Rian. Het vrat aan me. Maar nu? Nu kan ik het hebben als Tommie jou neukt. Ik ben eraan gewend geraakt dat wij als Roedel anders zijn. Ik zal er nu net zo aan moeten wennen dat Eden datzelfde gevoel kan hebben. Dat ze de ruimte nodig heeft om ervan te genieten."

Rianne aaide over mijn borst, haar vingers speels dwalend. "We zijn de Roedel, John. We breken de regels van de buitenwereld om onze eigen regels te maken."

Op dat moment werd de stilte van de nacht verscheurd. Een rauwe, ongefilterde kreet van genot steeg op vanaf de andere kant van het terras.

"Man, wat kan jíj lekker neuken, Tommie!" hoorde ik Eden roepen. Haar stem klonk hees, vol overgave en totaal anders dan de kuise dochter die ze in het bijzijn van haar moeder probeerde te zijn. Het was het geluid van totale bevrijding.

Ik zag hoe Tommie haar nog steviger vastpakte, zijn bewegingen krachtig en zelfverzekerd. Hij was niet langer de verlegen jongen van de dijk; hier, in de rietgedekte villa, onder de sterrenhemel, nam hij bezit van de koningin van het glazen paleis. Ik slikte even, voelde de hand van Rianne op mijn buik.

Rianne trok me stevig naar zich toe, haar ogen glanzend van een mengeling van ondeugd en oprechte steun. "Kom John, neuk me... ik zal je troosten," fluisterde ze hees in mijn oor, terwijl het geluid van de ritmische stoten van Tommie bij Eden op de achtergrond doorging.

Zonder een woord te zeggen, pakte ik haar bij haar heupen en gooide haar achterover op het grote lounge bed. De kussens vingen haar zacht op. Ik besteeg haar direct, gedreven door een vlaag van jaloezie, verwarring en de pure ontlading van deze krankzinnige dag. Rianne spreidde haar benen wijd en sloeg ze om mijn middel, terwijl ze me diep en indringend in de ogen keek. In die blik las ik alles: onze gedeelde geschiedenis aan de dijk, de geheimen die we bewaarden, onze liefde en de onbreekbare band van de Roedel.

De emoties van de middag met Irma, de chantage van de tablet en het beeld van Tommie die nu mijn meisje aan het neuken was, kwamen samen in één explosieve golf. Ik stootte krachtig en diep, mijn ogen vastgeprikt op die van mijn zus. De spanning in mijn lijf werd onhoudbaar en met een oerkreet, burlend als een hert in de bronstijd, kwam ik in haar klaar.

Rianne hield me stevig vast, haar nagels in mijn rug, terwijl ik uit hijgde op haar borst. Over de rand van haar schouder zag ik hoe Tommie en Eden nog steeds in hun eigen wereld van genot zaten.

"Lekker, broertje?" fluisterde ze, terwijl ze door mijn bezwete haar streelde. "Zo... nu zijn we allemaal weer een beetje gelijk, nietwaar?"

Precies op dat moment, terwijl ik nog de warmte van Rianne tegen me aan voelde en we beiden probeerden te ademen, zag ik het gebeuren. Aan de andere kant van het terras, in het schaarse licht van het zwembad, leken de wetten van de natuurwetenschap even stil te staan.

Tommie en Eden waren als door de oerknal met elkaar verbonden. De rauwe intensiteit van hun bewegingen bereikte een hoogtepunt dat bijna tastbaar was in de zwoele nachtlucht. Het was een explosie van opgespaarde spanning, jaloezie, wraak en pure lust die er in één keer uitkwam. Met een geluid dat het midden hield tussen een schreeuw en extase, kwamen ze synchroon heftig in elkaar klaar.

Hun lichamen verstrakten en trilden secondenlang na, terwijl ze elkaar zo stevig vasthielden alsof hun leven ervan afhing. De stilte die volgde was bijna oorverdovend, alleen onderbroken door het zware, ritmische gehijg dat over het terras echode.

Tommie liet zich langzaam opzij zakken, nog steeds volledig bedwelmd door wat hem zojuist was overkomen. Hij staarde naar de sterrenhemel boven de rietgedekte villa, terwijl Eden met haar hoofd op zijn borst lag, haar blonde haren verspreid over zijn huid. Ze graaide liefdevol met haar vingers door zijn borsthaar. En gaf hem nog een laatste dankbare kus.

Ik keek ernaar en voelde een vreemde mengeling van rust en acceptatie. De cirkel was rond. De hiërarchie van de Roedel was niet gebroken, maar juist opnieuw gesmeed in de luxe van dit paleis. In Rome doe je als de Romeinen, en in de Roedel doe je wat nodig is om de eenheid te bewaren.

"Zo," fluisterde Rianne tegen mijn schouder, terwijl ze ook naar het tweetal keek. "Ik denk dat we nu allemaal wel even een colaatje hebben verdiend, nietwaar?"

Een half uurtje later, terwijl de adrenaline van de "straf" en de ontlading langzaam wegzakte in de zwoele nachtlucht, verbrak Eden de stilte. Ze rekte zich loom uit, haar bewegingen gracieus en voldaan.

"Ik weet niet wat jullie doen," zei ze met een stem die nog een tikkeltje schor was, "maar ik verlang naar mijn bedje. Het is een krankzinnige dag geweest." Ze keek naar de overkant van het terras. "Tommie, wat doe jij? Ik kan Joshua, de chauffeur, uit bed bellen om je terug te brengen naar huis."

Tommie schrok op uit zijn roes. Hij zat daar nog steeds half onderuitgezakt op de loungekussens, zijn blik ergens tussen de sterren en het rimpelende water van het zwembad. Hij keek even besluiteloos naar zijn lege colaglas en daarna naar ons.

"Uh... ja, daar had ik eigenlijk nog helemaal niet aan gedacht," stamelde hij. Hij krabde aan zijn achterhoofd en wierp een schuine blik op Rianne en Eden. "Mijn gedachten zaten heel ergens anders, om precies te zijn... bij jullie meiden."

Eden grijnsde ondeugend en leunde iets naar voren, haar kin op haar hand steunend. "Vertel!" daagde ze hem uit.

Tommie werd direct rood tot achter zijn oren. Hij was nooit een grote prater geweest, zeker niet als het op zijn gevoelens aankwam. Hij was meer de jongen van de daden, degene die in de schaduw van de Roedel opereerde en nu plotseling in het middelpunt van de belangstelling stond in een rietgedekte villa die groter was dan de hele straat waar hij vandaan kwam.

Hij keek me even aan, zoekend naar steun, maar ik hield mijn kaken op elkaar en glimlachte alleen maar. Dit was zijn moment.

"Nou ja," begon hij ongemakkelijk, terwijl hij met zijn voet over het hardhouten terras wreef. "Ik bedoel... op de dijk was het al geweldig, maar wat er net gebeurde... dat had ik me in mijn stoutste dromen niet voorgesteld. Ik voel me alsof ik ineens in een heel andere film ben beland. En ik... ik vind het eigenlijk wel best hier."

Rianne lachte zachtjes en gaf hem een kneepje in zijn zij. "Hij is sprakeloos, Eden. Dat gebeurt niet vaak bij Tommie."

Tommie slikte en keek Eden recht aan, zijn verlegenheid vechtend met de euforie van de avond. "Ik weet niet of ik wel weg wil," mompelde hij zo zacht dat we het bijna niet hoorden.

"Nee, jij gaat ook nog niet weg Tommie," zei Rianne vastberaden, terwijl ze haar haar weer een beetje in model bracht en haar blik van Eden naar Tommie liet glijden. "We gunnen die tortelduifjes hun rust en privacy, toch? Tommie, jij slaapt vannacht bij mij, en ik duld geen tegenspraak."

Tommie keek haar even aan, de verbazing nog op zijn gezicht, maar al snel verscheen die bekende ondeugende grijns weer. "Oké, dan leg ik me neer bij mijn noodlot," zei hij met een vette knipoog naar ons allemaal.

We moesten alle vier hartelijk lachen; het geluid van onze bevrijdende lach galmde over het terras van de villa en leek de laatste restjes spanning van de avond weg te spoelen. "Ja ja, Tommie, wat een opoffering?" lachte Eden, terwijl ze haar hoofd op mijn schouder legde. En weer volgde er een lachsalvo.

Het was een lach die we samen nodig hadden. Het werkte als een verzachtende zalf op onze wonden. Terwijl ik naar Tommie keek, die daar zo onhandig maar gelukkig zat te midden van al die luxe, realiseerde ik me dat hij die zalf net zo hard nodig had als wij. Hij was net zo'n held als de meiden mij eerder genoemd hadden. Waar wij steun aan elkaar hadden gehad in het safehouse, had Tommie de pijn en de angst van de afgelopen week in zijn eentje moeten dragen, daar aan de dijk, terwijl de wereld in brand stond.

We begaven ons naar boven, de brede trap op waar onze voetstappen op het tapijt bijna geen geluid maakten. Tommie bleef nog even op de overloop staan om een appje naar huis te sturen; hij liet weten dat alles goed was en dat hij bij mij bleef slapen. Ik zag hem snel typen, waarschijnlijk nog steeds een beetje bedwelmd door de avond. Ik gaf hem nog snel even een boks, “Je bent een held Tommie!” zei ik, hij keek me niet begrijpend aan en sjokte toen achter Rianne aan naar haar kamer.

Even later lagen Eden en ik eindelijk tussen de koele, zijden lakens van het grote bed. De kamer was gehuld in een zachte duisternis, alleen verlicht door de maan die door de hoge ramen naar binnen scheen. We kusten elkaar teder, een kus die smaakte naar rust na de storm van passie op het terras. Ik knipte het nachtlampje uit.

"Eden?" fluisterde ik in de stilte.

"Ja John," klonk haar zachte stem vlak naast mijn oor.

"Wat bewoog jou strakjes nou eigenlijk om Tommie te neuken? Ik moet eerlijk zeggen... ik was toch wel behoorlijk verbaasd."

Ik voelde hoe ze zich in het donker een beetje omdraaide, haar hand vond de mijne onder de deken. "Oh, was mijn Johnieponnie soms een tikkeltje jaloers?" plaagde ze met een hoorbare glimlach in haar stem.

Ik zweeg even en zuchtte toen diep. "Nou, eigenlijk wel. Ik was stik jaloers, Eden. We zijn nog maar zo kort bij elkaar en... nou ja, dan wil je je liefje tegen alles en iedereen beschermen. Met natuurlijk ook een beetje eigenbelang, want ik wil je simpelweg niet verliezen aan een ander."

De stilte die volgde was niet ongemakkelijk, maar geladen met de eerlijkheid die we de afgelopen dagen noodgedwongen hadden opgebouwd. Ik voelde haar vingers zachtjes over mijn handpalm strelen terwijl ze haar antwoord overwoog.

Eden zweeg even en ik voelde haar hand steviger in de mijne knijpen. Haar stem was zacht en serieus in de donkere slaapkamer.

"Weet je John, er zijn eigenlijk drie redenen waarom ik dat deed," begon ze, terwijl ze zich iets meer naar me toe draaide. "De eerste was inderdaad om je op je plek te zetten. Je had mijn moeder geneukt en daar heb ik moeite mee. Voor haar is het waarschijnlijk gewoon weer een verovering, een trofee om aan haar lijstje toe te voegen, maar voor mij voelt het een beetje alsof je met de vijand geslapen hebt. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat het míjn moeder was..."

Ze zuchtte diep en ik hoorde de twijfel in haar stem. "Ik moet nog een beetje wennen aan de vrijheid die we elkaar geven. Dat komt wel goed denk ik, maar het gevoel wat jij net op het terras had toen ik Tommie vroeg... dat gevoel had ik precies toen je me vanavond je avontuur met haar opbiechtte. Het was een steek van jaloezie en verraad die ik even moest wegwerken."

Ik bleef stil, wetende dat ze gelijk had. De spiegel die ze me voorhield was confronterend.

"Het was een manier om de balans te herstellen," vervolgde ze. "Een soort 'oog om oog'. Jij bij mijn moeder, ik bij je beste vriend. Nu staan we weer gelijk, John. De angel is eruit."

"Ja, en wat waren die andere redenen?" vroeg ik, terwijl ik haar nog steviger vasthield onder het laken.

Eden zuchtte zachtjes en vervolgde: "De tweede reden is wat ik al zei over die Romeinen. Ik wilde de vrijheid van de Roedel voelen. Ik wilde er echt bij horen. Wat jullie delen in de Roedel, die onvoorwaardelijke band waarbij niets taboe is... daar wilde ik in meedelen. Ik wilde niet meer de buitenstaander zijn, het meisje van het internaat dat toekijkt. Ik wilde deel uitmaken van die cirkel van vertrouwen."

Ze zweeg even en haar stem werd nog zachter, bijna een fluistering. "En de derde reden is de belangrijkste van allemaal, John. Ik wilde mezelf testen. Met jou kan ik hartstikke goede seks hebben, de beste die er bestaat. Maar inmiddels zijn we al zo vervlochten met elkaar... eigenlijk voel ik aan alles dat we één geworden zijn, door liefde aan elkaar gesmeed. Ik wilde weten of ik het nog kon: seks puur voor de lust. Ik wilde weten of ik er nog van kon genieten, of er niet iets onherstelbaar beschadigd was in mij door alles wat die klootzakken me hebben

aangedaan."

Ik hield mijn adem in terwijl ze sprak.

"Nou," zei ze met een hoorbare glimlach in de duisternis, "die test heb ik met glans doorlopen, denk ik. Ik kan het nog, John. Ik ben niet kapot."

"Wat zeg je dat mooi, Eden," zei ik, en ik voelde een enorme brok in mijn keel. "Ik begrijp het nu helemaal. Je had het gewoon heel erg nodig om dat stukje van jezelf terug te winnen."

We kusten elkaar weer teder, een kus die alle twijfel en jaloezie definitief wegspoelde. De rust keerde terug in de kamer en we maakten ons klaar om eindelijk te gaan slapen.

Het was een minuut of vijf stil, ik dacht dat ze al weg was gezakt, toen ze plotseling weer begon, heel plagerig: "Die Tommie... die kan echt lekker neuken, John. Hij heeft me echt de hemel in geneukt."

Ik hoorde haar kleine lachje en voordat ze haar zin kon afmaken, pakte ik mijn kussen en sloeg dat hard op haar hoofd. "Houd je mond, jij!" riep ik lachend.

Ze begon te giechelen onder het kussen, draaide zich naar me toe en gaf me een laatste, hartstochtelijke kus voor de nacht. "Slaap lekker, pook," fluisterde ze.

En terwijl de stilte van de rietgedekte villa ons omarmde, viel ik in een diepe slaap, wetende dat onze liefde nu sterker was dan ooit.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Broer, Buitensex, Chantage, Dating, Dienstmeisje, Doggystyle, Internaat, Kelder, Lingerie, Macht, Mysterie, Naakt, Nerd, Opdracht, Poker, Porno, Schoonmoeder, Spelletje, Sperma, Stiekem, Straf, Tuinman, Vingeren, Voorspel, Werk, Zakenman, Zus, Zwembad, Zwitserland, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!