Ontketend - 4

Ruben en Heleen zijn begonnen aan hun tweede seksavontuur, en dat op Heleens verjaardag.
De rode huishoudhandschoenen die Ruben cadeau heeft gegeven komen daardoor zeer van pas.
Hij laat Heleen genieten waarna hij zelf ook van de handschoenen mag genieten als Heleen over haar onzekerheid lijkt te stappen, of toch niet?

---

Jennifer blijft verstijft achter de deuropening staan, haar ogen wijd open van verbazing. Ze had nooit verwacht dit te zien, laat staan met Ruben, die ze al jaren kent. Een golf van verlangen en nieuwsgierigheid overspoelt haar terwijl ze naar het sensuele tafereel kijkt dat zich enkele meters voor haar afspeelt.

Ruben duwt langzaam zijn penis in Heleen, en voelt de warme vochtigheid van haar vagina. Heleen kreunt, haar lichaam zich aanpassend aan zijn indringing.

De eerste beweging doet hem kreunen. Die strakheid. Die hitte. Het is precies zoals hij zich had voorgesteld, en toch oneindig beter. Haar kut trekt om hem heen, als een sleutel in een slot, die hem niet wil laten gaan. Hij voelt elke rimpel, elke spier die samentrekt om hem heen.

Hij kijkt naar. Ze kijkt terug, iets van verwondering maar ook onzekerheid lijkt hij in haar ogen te spotten, alsof zij net zo verrast is als hij. Alsof ook zij niet had verwacht dat het zo goed zou voelen. Maar die onzekerheid dan? ...

Heleen haar benen trillen lichtjes, haar lichaam is nog niet helemaal tot rust gekomen. Ze kijkt Ruben aan, haar korte rode haar plakt aan haar voorhoofd. Een glimlach speelt om haar lippen, maar dan voelt ze het, een plotselinge golf van onzekerheid.

Ze bijt op haar onderlip, haar ogen glijden naar beneden, naar waar ze nu gevuld is door Ruben, ze ziet dat zijn piemel voor de helft in haar is verdwenen. Een vage, maar onmiskenbare bezorgdheid borrelt op. Dit is onhygiënisch, dit kan niet zo. Die gedachte flitst door haar hoofd, haar smetvrees komt weer opzetten. Ze voelt zich plotseling blootgesteld, niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. Haar handen glijden naar haar buik, alsof ze zichzelf wil beschermen tegen haar eigen gedachten.

"Ruben... wacht," fluistert ze, haar stem een beetje schor. Ze duwt zachtjes tegen zijn borst, niet om hem weg te duwen, maar om hem te laten stoppen. "Ik... ik moet even nadenken."

Ruben stopt meteen, zijn ademhaling nog steeds zwaar. Hij kijkt haar aan, zijn ogen vol bezorgdheid. "Wat is er? Voel je je niet goed?"

Heleen schudt haar hoofd, haar wangen worden rood. "Nee, nee, het is niet dat. Jij voelt... geweldig. Maar..."

Ze aarzelt, haar handen friemelen aan het hoeslaken. "Ik voel me... onzeker. Over... over de hygiëne."

Ruben fronst zijn wenkbrauwen. "Hygiëne? Wat bedoel je?"

Ze bijt op haar lip, haar ogen glijden weer naar beneden. "Nou, je weet wel. Ik... ik wil niet dat je denkt dat ik of jij vies bent of zo. Ik bedoel, ik heb net... en jij hebt mij... ik weet niet of beide wel schoon genoeg zijn."

Ruben lacht zachtjes, zijn hand glijdt over haar gespreide knie. "Heleen, je bent perfect. Ik zou nooit denken dat je vies bent. Ik vind het juist heerlijk dat je zo preuts bent."

Maar Heleen schudt haar hoofd, haar onzekerheid groeit. "Nee, nee, je begrijpt het niet... mijn smetvrees. Ik kan het soms gewoon niet uitzetten" Ze bijt op haar onderlip, haar gedachten racen. Dan herinnert ze zich iets: haar latex handschoenen in de keuken.

"Wacht," zegt ze plotseling, haar ogen lichten op. "Ik heb nog een paar latex handschoenen in mijn schort zitten."

Ze kijkt Ruben smekend aan. "Kan je me daar mee neuken? Met een handschoen om je lul? Dan voel ik me veiliger... Alsjeblieft?"

Ruben kijkt haar aan, zijn ogen worden donker van opwinding. Hij glimlacht, zijn hand glijdt naar haar kutje die hij even streelt. "Natuurlijk, als jij dat wilt, ik zal nooit nee zeggen tegen handschoenen, helemaal niet in combinatie met seks."

Hij trekt zich voorzichtig uit haar terug, en Heleen voelt een steek van verlies. Maar dan kijkt ze naar hem op, haar ogen vol verlangen. "Snel, alsjeblieft," smeekt ze. "Ik wil je weer voelen."

Ruben pakt het schort van de grond. Zijn piemel is nog steeds stijf, bobbelend tegen zijn buik terwijl hij bukt. Hij reikt naar het insteekvak van het schort, tastend tussen de vouwen. Zijn vingers vinden de witte latex handschoenen.

Hij blaast in een handschoen. Het latex rekt en knapt zachtjes. De geur stijgt op, de geur van talkpoeder en latex. Hij trekt de handschoen over zijn stijve lul tot zijn eikel tegen het vingergedeelte aankomt; verder zal hij niet gaan. Zijn eikel past namelijk niet in de vingeropeningen. Het latex kleeft, strak en glad. Hij kreunt zacht.

Dit gevoel is niet nieuw voor hem, zichzelf aftrekken in een glanzende handschoen. Lekker én praktisch. Het gevoel van latex tegen je eikel, en het bespaart je een hoop rotzooi op het einde.

Hij stapt terug naar het bed. Heleen spreid haar benen opnieuw. Ze kijkt naar hem, naar zijn lul gehuld in wit glanzend latex. Haar mond valt een beetje open.

Ruben positioneert zich tussen haar benen. Op zijn knieën, rug recht zodat zijn piemel boven Heleen haar poesje hangt. De lege latex vingers hangen losjes bij, terwijl zijn piemel strak verpakt zit in de handpalm van de handschoen. Hij wrijft eerst zijn piemel langs haar schaamlippen, daarna één keer erdoor en raakt daarbij even haar clitje aan met zijn eikel. Het latex glijdt meteen soepel, glanst meteen van haar vocht. Heleen ademt scherp in. Het gladde materiaal voelt anders dan huid: koeler, strakker.

Hij duwt. De latex handschoen om zijn lul drukt tegen haar opening. Heleens benen trillen lichtjes. Ze knikt, bijna onzichtbaar.

Heleen ligt op haar rug. Haar bril zit scheef op haar neus, maar ze merkt het niet. Haar adem gaat snel, onregelmatig. Ze weet niet meer waar ze moet kijken, naar het plafond, naar Ruben boven haar, naar haar eigen handen die nerveus op het laken liggen.

Het is twintig jaar geleden. Herman is de laatste geweest, en die was altijd snel, stil, praktisch. Dit is anders. Dit is helemaal anders. De onzekerheid schiet even voorbij. Dit wilt ze toch? Een jonge vent die zijn zestien centimeter maar al te graag in haar steekt.

Ruben beweegt langzaam, voorzichtig, de witte latexhandschoen omhult hem volledig. Het materiaal knispert zacht bij elke beweging. Heleen voelt de gladde, koele structuur van de handschoen tegen haar binnenste, en dan de warmte daaronder. Rubens' eiker glijdt makkelijker in haar dan ze had verwacht.

Ze kreunt, niet wetend of het van genot of van schrik komt.

Het voelt veilig. Het voelt vertrouwd, die handschoen, alsof ze een schoonmaakklus doet, een klus die ze honderden keren heeft gedaan. Maar het voelt vooral lekker. Heel lekker. Te lekker. Ze is het vergeten, dit gevoel, dit langzame vullen, dit ritmische schuiven.

Heleen weet niet meer wat ze moet doen. Haar heupen willen meebewegen, willen opstoten tegen Rubens tempo, maar ze voelt zich bloot, onhandig, een vrouw van vijfenvijftig die niet meer weet hoe dit werkt. Moet ze iets doen? Zeggen? Haar handen blijven liggen waar ze liggen, half gebogen vasthoudend aan het paarse hoeslaken.

Ze besluit niets te doen. Gewoon blijven liggen, het over zich heen laten komen. Dat voelt veiliger. Dat voelt als iets wat ze kan, passiviteit, overgave. Ze sluit haar ogen achter de scheefstaande bril en concentreert zich op het gevoel, de gladde latex die in en uit glijdt, de druk die op de juiste plekken komt, de manier waarop Ruben zijn adem inhoudt boven haar alsof hij ook niet gelooft dat dit echt gebeurt.

Ruben duwt door. Het latex glijdt naar binnen, strak om zijn stijve lul, terwijl de lege latex vingers nu ook vastgeplakt zitten tegen de rest van de handschoen. Heleen kreunt hard, haar rug komt van het bed. Rubens lul schuift meteen tegen haar G-spot aan, over en weer, zonder wrijving van huid, maar met de onverbiddelijke druk van het strakke latex.

Ruben lacht, een trillend geluid. Hij pakt haar knieën vast, en duwt haar benen omhoog. Haar benen steken nu recht omhoog de lucht in. Haar voeten nu ter hoogte van zijn hoofd. Hij kan het niet laten en pakt één van haar voeten, gehuld in zwart nylon, vast, likt aan haar grote teen en stopt die dan in zijn mond.

Ruben voelt de warmte van Heleens gladde nylonvoeten tegen zijn lippen terwijl hij zijn tong langs haar tenen laat glijden. Voor een seconde stopt hij, kijkt naar beneden en stoot opnieuw diep in Heleen. Daarna likt hij verder, de synthetische stof smaakt licht naar plastic en deodorant, een scherp contrast met het zoutige van haar huid eronder. Hij zuigt zachtjes aan haar grote teen en voelt het nylon strakker worden om haar voet, als een tweede huid die hem uitdaagt harder te zuigen.

Terwijl hij likt bewegen zijn heupen in een vast tempo. Hij voelt Heleens bekken omhoog komen om hem te ontmoeten, haar ademhaling kort en stotterend. Haar kleine borsten deinen op en neer elke keer dat hij in haar stoot. De latex handschoen om zijn penis maakt het anders, strakker, klinischer. Het geluid van vochtige latex tegen vlees vult opnieuw de kamer.

Hij laat zijn tong over de bal van haar voet glijden, voelt de ribbels van het nylon onder zijn tongpapillen. Heleen kreunt en trekt haar voet niet terug, drukt hem juist harder tegen zijn gezicht. Hij ruikt haar nu, de warme geur van een hele dag in panty's, iets scherps en vrouwelijks dat zijn penis harder maakt in de handschoen.

Heleens ogen rollen, ze bijt op haar lip, hard genoeg om witte afdrukken te achterlaten.

Het bed kraakt. De latex knispert zachtjes bij elke stoot, het materiaal rekt en trekt om zijn stijve lul. Ruben kijkt neer, gefascineerd door het zicht: zijn schacht bijna helemaal gehuld in latex, verdwijnend in Heleens rijpe, natte poes.

Het saaie paarse hoeslaken, de burgerlijke inrichting van haar slaapkamer, haar preutse verschijning. Dat tegenover het gladde latex om zijn lul en zijn tong die het nylon likken alsof het een ijsje is. De contrasten maken hem gek!

Heleen begint te schokken. Haar benen spannen, haar voeten krullen. Een gil, een rauw geluid dat ze zelf niet herkent. Haar heupen komen omhoog, tegen zijn stoten in, zoekend naar meer druk, meer van dat gladde, strakke gevoel.

Ruben voelt haar komen, de pulserende samentrekkingen om de latex heen. Het maakt hem wild. Hij stoot harder, het bed slaat tegen de muur. De wekkerradio op het nachtkastje trilt, een boek valt op de grond.

Heleen komt spuitend klaar. Het komt plotseling, heet en krachtig, haar stem scheurt.

"JA... JA-AAA... JAAA!" kermt Heleen.

Haar heupen schokken ongecontroleerd, haar benen trappen tegen het bed.

Dit was het laatste zetje wat Ruben nodig had om zijn orgasme te voelen opkomen, de spanning die zich sinds minuten heeft opgebouwd in zijn onderbuik, nu onvermijdelijk en dringend. Hij beweegt zijn heupen sneller, de latex handschoen glijdt glad door Heleens vocht, en dan, zonder waarschuwing, barst het los.

Hij kreunt, hard, ongecontroleerd, en voelt hoe zijn zaad in krachtige stoten door zijn lul wordt geperst. Hij sluit zijn ogen en geniet nog meer van Heleens voet, gehuld in nylon, in zijn mond, haar tenen tegen zijn tong gedrukt. De handschoen wordt zwaarder, warmer, gevuld met zijn zaad.

Hij hijgt tegen haar huid, zijn adem heet en vochtig, en hij proeft de synthetische stof van haar panty, nu plakkerig van zijn eigen speeksel. De nylonvezels kleven aan zijn lippen, aan zijn tong, een vreemde, chemische smaak die hem duizelig maakt.

De laatste pulsen van zijn orgasme golven door hem heen, zwakker wordend, wegstervend in de klinische omhelzing van de handschoen. De latex houdt zijn zaad gevangen, een warme, zware zak tegen zijn lul, en hij voelt zich leeg, uitgeput, volledig.

Heleen voelt dat Ruben zich uit haar terugtrekt, ze doet haar ogen open en ziet Ruben haar grote teen nog een lik geven. "Ik dacht dat het bij ons vorige avontuur toeval was, maar je kickt er echt op, hè? Jij geile donder," stamelt en kreunt Heleen.

Ruben lacht, hijgend, en voelt hoe de handschoen zwaar aan zijn lul hangt, gevuld met zijn zaad. Hij knikt, terwijl hij zich laat terugzakken op zijn knieën waarna hij naast haar op zijn rug op het bed ploft.

Het is stil. Het latex knispert zacht als hij zich terugtrekt, de handschoen zit vol, zwaar van zijn zaad. Heleens borstkas heft en zakt, haar bril beslagen. Ze draait haar hoofd, kijkt naar hem met gesloten ogen.

"Ik wil meer," fluistert ze.

---

Jennifers hart bonst in haar borstkas terwijl ze toekijkt. Zonder dat ze het zelf beseft, gaat Jennifers hand richting haar kruis, haar blik vastgepind op Heleens tenen die nog steeds tussen Rubens lippen geklemd zitten. Ze voelt een onweerstaanbare drang die ze nog nooit eerder heeft gevoeld. Haar hand wrijft over haar strakke paardrijbroek.

De stof van haar broek voelt plotseling te strak, te warm, te alles. Jennifer kreunt zacht, niet eens bewust van het geluid dat ontsnapt. Ze kijkt naar haar moeder, naar de manier waarop Heleens tenen krommen van genot, naar de huid die glanst van Rubens speeksel.

Haar vingers drukken harder tegen de naad van haar broek. Ze voelt de warmte daaronder, de vochtigheid die ze niet kan ontkennen. Dit is verkeerd. Dit is haar moeder. Maar haar hand beweegt in een ritme dat ze niet kan stoppen, dat ze niet wil stoppen.

Ruben zuigt hard aan Heleens grote teen terwijl zijn pik in Heleen glijdt. Jennifer ziet haar moeders buik samenkrimpen, ziet de spieren in haar benen spannen. Ze wil dit. Ze wil wat haar moeder heeft.

Haar andere hand grijpt de deurpost, houdt zich vast alsof ze anders zou vallen, alsof de grond onder haar voeten is weggeschoven. De paardrijbroek klemt tussen haar schaamlippen, iedere beweging van haar hand versterkt de druk op precies de juiste plek. Jennifer hijgt, probeert stil te zijn, maar de geluiden uit de slaapkamer—Heleens gekreun, Rubens geslurp, het kraken van het bed. Het maakt haar gek. Maakt haar wild.

Ze kan niet meer wegkijken.

In haar hoofd verschuift het beeld. Ze ziet zichzelf daar liggen in plaats van Heleen. Haar eigen benen wijd, haar paardrijbroek rond haar enkels, haar stringetje aan de kant geschoven. Ruben boven haar, zijn pik die haar strakke kutje binnendringt.

Ze voelt het alsof het echt gebeurt. Zijn vingertoppen die haar gevoeligste plekken vinden. De handschoen die koud en glad aanvoelt tegen haar warme huid. Zijn pik die diep stoot, keer op keer, zijn adem in haar nek.

En dat haar moeder, niet naast het bed, maar op het bed zit. Kijkend met diezelfde hongerige blik die Jennifer nu voelt branden in haar eigen ogen terwijl ze Jennifer haar borsten streelt en masseert. Terwijl ze toekijkt hoe haar dochter geneukt wordt.

Het beeld is te veel.

Jennifer haakt haar vingertoppen onder de schuifknoop van haar paardrijbroek. De stof zit strak, knellend om haar heupen. Ze trekt de knoop los, de rits een stukje omlaag. Haar hand glijdt naar binnen, onder de elasticiteit van haar stringetje.

Ze is zeiknat.

Haar vingers vinden haar kletsnatte spleet zonder moeite. Ze glijdt tussen haar lipjes, omhoog naar haar klitje. Ze kreunt zacht, haar voorhoofd tegen de deurpost leunend. Haar ogen blijven op het bed gericht, op Ruben en Heleen, maar in haar hoofd is zij het die daar ligt.

Haar vingers bewegen sneller. Jennifer voelt het komen, de golf die opbouwt in haar onderbuik en zich verspreidt door haar benen, haar buik, haar borsten. Ze bijt op haar lip tot ze bloed proeft, onderdrukt een schreeuw die haar longen wil verlaten. Haar ogen rollen naar achteren, haar knieën knikken, en dan een explosie van genot die haar wereld wit maakt. Ze komt klaar, haar vocht druipt eruit en vormt in haar beige paardrijbroek een natte plek. Haar broek is zo doordrenkt dat druppels vocht uit haar broek op de vloer vallen, en een klein plasje vormt zich onder haar voeten. Haar hand drukt nog steeds tegen zichzelf alsof ze nooit wil stoppen. Haar adem komt in schokken, haar hart bonst in haar keel. Ze is licht in haar hoofd, dronken van het orgasme, van de verkeerdheid ervan, van de intensiteit.

Langzaam komt ze terug naar de wereld. Het eerste wat ze ziet is Heleens voet, nog steeds in Rubens greep, de tenen nog steeds nat van zijn mond. Jennifer voelt een nieuwe opwinding, kleiner nu, maar aanwezig. Ze wil meer. Ze wil alles.

Haar hand, nog steeds in haar stringetje, beweegt weer. Langzamer dit keer, genietend van de overgevoeligheid, de naschokken van haar orgasme. Ze kijkt naar Ruben, naar de manier waarop zijn ogen dicht zijn, alsof hij niets anders voelt dan de smaak van Heleens huid. Ze wil dat hij naar haar kijkt. Ze wil dat hij weet dat ze er is, dat ze kijkt, dat ze zichzelf bevredigt terwijl hij haar moeder neukt.

Maar hij kijkt niet. Hij is te bezig met Heleen, die nu kreunt en haar hoofd achterover gooit, haar buik spant zich opnieuw. Jennifer ziet de beweging van Rubens' heupen terwijl hij doorgaat, en voelt een vleugje jaloezie dat groeit. Niet per se omdat ze Ruben wil, hoewel ze hem zo best aantrekkelijk vindt, maar omdat ze de aandacht wil. De intense, allesverzengende focus die haar moeder nu krijgt.

Ze is nog steeds kletsnat, nog steeds klaar voor meer. Het orgasme heeft haar niet verzadigd. Integendeel, het heeft haar honger aangewakkerd, een leegte gecreëerd die gevuld wil worden. Met iets groters dan haar eigen vingers. Met iets echts.

Ze kijkt naar het bed, naar de manier waarop Ruben nu bijna zijn hoogtepunt bereikt. Jennifer stelt zich voor dat zij daar ligt. Dat haar moeder toekijkt, net zoals zij nu doet, met diezelfde gemengde emoties van schaamte en verlangen. Het beeld is te veel. Haar vinger drukt harder tegen haar klit, cirkelt sneller, en ze voelt de tweede golf al opkomen, kleiner dan de eerste maar intenser, scherper, meer pijnlijk in haar urgentie.

Ze komt opnieuw, stilletjes, haar lichaam trillend terwijl de spasmen door haar buik trekken. Haar ogen zijn wijd open, gefixeerd op het tafereel voor haar. Haar hand glijdt uit haar string, en ze kijkt naar haar natte vingers. Ze ruikt eraan, de geur prikkelend en vreemd vertrouwd. Langzaam likt ze haar eigen vocht af, de smaak scherp op haar tong. Terwijl ze dit doet, voelt ze hoe de jaloezie de overhand neemt — een scherp, groen vuur dat in haar borst woedt.

Niet omdat ze Ruben wil, maar omdat Heleen dit heeft. Dit vuur, deze aandacht, dit onbegrensde genot. Terwijl zij thuis zit met Seth die te moe is om haar aan te raken.

Haar hand glijdt naar haar broekzak, een reflex. Haar vingertoppen raken de koele rand van haar telefoon. Ze stopt abrupt, het idee vormend in haar gedachten zo snel dat het bijna pijn doet.

Film dit.

De gedachte is kil en praktisch. Een momentopname van macht, vastgelegd in pixels. Want als zij dit heeft, dit bewijs van Heleens verlangen, van Rubens verraad dan heeft zij iets waarmee ze kan onderhandelen. Niet vandaag, misschien. Maar op een dag wanneer ze dit zelf wil, dit vuur, dit genot.

Jennifer trekt haar telefoon stilletjes uit haar zak. Haar vingers trillen licht terwijl ze de camera-app opent, het scherm gedimd tot het minimum. Ze houdt het toestel voor de deuropening, het beeld klein op haar scherm, en drukt op opnemen.

Op het schermpje glimt Heleens gezicht, haar mond open in een stille kreet terwijl Ruben dieper gaat. De latex handschoen glanst vreemd in het licht, een absurd detail dat het tafereel nog obscener maakt. Jennifer ziet Heleens handen krampachtig het beddengoed grijpen, haar tenen krommen in het nylon.

Ze houdt de telefoon stabiel, haar adem zo onhoorbaar mogelijk. Elke seconde op de opname is een muntstuk in een toekomstige transactie. Want Jennifer weet met een zekerheid die haar bijna misselijk maakt dat ze dit wil. Dit verlangen, dit genot, dit vuur dat Heleen heeft gevonden.

De chantage is geen bijproduct. Het is het plan. Koud en helder als glas.

Op het scherm ziet ze Ruben klaarkomen in Heleen, zijn zaad spuitend in de latex handschoen die om zijn lul zit. Heleens reactie, een huivering, een diepe zucht, wordt vastgelegd in Jennifers geheugen en op haar telefoon. Twee kopieën van hetzelfde bewijs.

Jennifer voelt een droge smaak in haar mond, spanning en verlangen verstrengeld. Haar vrije hand glijdt naar haar eigen kruis, een echo van haar eerdere bevrediging. Maar nu is het anders, nu is het gepland, doelgericht, een investering in haar toekomstige genot.

Ze blijft filmen, stil en onzichtbaar als een schaduw in de deuropening. Wachtend, verlangend, voorbereidend. De opname loopt door, seconde na seconde van chantage-materiaal, terwijl Ruben nu van Heleen af komt.

Jennifer glimlacht, dun en koud. Ze heeft dit. En binnenkort, heel binnenkort zal ze ook hebben wat haar moeder nu heeft.

Het vuur. Het genot. Alles.

Ze stopt de opname en duwt de telefoon terug in haar zak waarna ze geruisloos terug naar beneden sluipt en het huis opnieuw verlaat.

---

Heleen voelt hoe haar hart nog steeds snel klopt van haar vorige hoogtepunt. Ze kijkt naar Ruben die naast haar ligt, zijn borstkas gaat op en neer. De latex handschoen om zijn lul glanst in het licht dat door de kier van het verduisterde rolluik valt.

Ze heeft genoeg passief gelegen. Genoeg gewacht op wat hij doet.

Heleen draait zich naar hem toe en legt haar hand op zijn borst. Ze voelt zijn hart bonken onder haar palm. Zonder iets te zeggen schuift ze over het paarse hoeslaken en komt boven hem uit te staan op haar knieën. Ruben kijkt naar haar op, zijn ogen worden groter.

Ze pakt zijn hand, trekt hem omhoog. Hij volgt gehoorzaam, laat zich door haar leiden. Heleen duwt tegen zijn borst, zacht maar beslist. Ruben laat zich vallen op zijn rug op het bed, de veren kraken onder zijn gewicht.

Heleen staat even stil, kijkt naar hem. Naar zijn lichaam dat uitgespreid ligt op haar bed, op het bed dat ze al veertig jaar met Herman deelt. Het voelt verkeerd en goed tegelijk.

Ze slingert haar rechterbeen over zijn middel, zet haar handen naast zijn schouders in het matras. Ze zit nu op handen en voeten boven Ruben, haar slappe borsten bungelen centimeters van zijn gezicht. Ruben steekt zijn tong uit en likt plagend haar linker tepel. Dan richt ze zich op, zit nu op zijn heupen. Zijn piemel staat voor haar, zo dichtbij dat ze het latex opnieuw tegen haar poesje voelt schuren.

Ruben probeert omhoog te komen, zijn handen willen naar haar billen. Heleen duwt hem terug met één hand op zijn borst.

"Nee," zegt ze, en haar stem klinkt vreemd in haar eigen oren, zelfverzekerd. "Nu wil ik het doen."

Ze tilde haar linkerbeen op, plaatste het op het matras en positioneerde zich boven de glanzende, met latex bedekte piemel. Ze voelt de gladde rubberlaag tegen haar schaamlippen als ze langzaam naar beneden duwt.

Het latex glijdt naar binnen, glad maar strak. Ze krimpt ineen, het doet zeer, een brandend gevoel dat ze niet verwacht had. Ze blijft stilstaan, ademt diep in en uit, wacht tot haar lichaam zich aanpast.

Ruben ligt stil onder haar, zijn handen grijpen het laken. Hij wil bewegen, ze voelt het, maar ze houdt hem tegen met haar gewicht.

Nee. Dit is haar beurt.

Ze beweegt langzaam op en neer. Het zeurende gevoel verandert, wordt warmer, lekkerder. Ze laat zich meer op haar knieën zakken. Ruben glijdt volledig in haar. Ze kijkt naar beneden. Zijn piemel is helemaal verdwenen, alleen een klein stukje rolrand van de handschoen steekt uit haar kutje. Een golf van blijdschap. Een last valt van haar schouders. Overwinning.

Ze voelt zijn piemel diep in haar zitten, stevig en warm. Haar hand glijdt naar beneden, tussen haar benen. Ze vindt haar clitoris, nat en gevoelig onder haar vingertop. Ze heeft nog de rode rubberen Marigold huishoudhandschoenen aan; waarschijnlijk had ze zichzelf anders nooit aangeraakt. Het zachte, gladde rubber drukt tegen haar gevoelige puntje. Een openbaring, het soepele materiaal dat langs haar klitje glijdt voelt als een tweede huid.

Ze wrijft erover, een cirkelende beweging die nieuw aanvoelt. Vroeger durfde ze dit nauwelijks. Masturberen was taboe, iets voor slechte vrouwen. Ze heeft zich maar een paar keer gevingerd, stilletjes, schuldbewust. Ze denkt dat ze nooit echt een orgasme heeft gehad. Nu maakt ze hetzelfde ritme, maar dit keer niet alleen. Dit keer met Ruben onder haar, in haar.

Haar vinger draait in kleine cirkels. Het voelt vertrouwd en nieuw tegelijk. De druk van zijn piemel in haar, de aanraking van haar eigen vinger, het mengt zich tot iets groters.

Ze begint te rijden, langzaam eerst. Haar heupen komen omhoog, zakken weer naar beneden. Elke keer voelt ze hem dieper, voelt ze de wrijving tegen haar binnenste. Haar hand blijft werken tussen haar benen, het tempo versnelt mee met haar bewegingen.

Ruben kijkt naar haar op, zijn ogen half dicht. Ze ziet zijn mond opengaan, hoort zijn zware ademhaling. Ze rijdt harder nu, laat haar gewicht vallen op hem en stuitert weer omhoog. De latex handschoen op zijn piemel maakt alles glad, laat haar soepel bewegen.

Haar vinger cirkelt sneller over haar clitoris. Het is hetzelfde als vroeger, maar anders. Toen was het stil en stiekem, een schande waar je niet over sprak. Met jezelf spelen was taboe. Nu is het luid en open, haar kont slaat tegen zijn dijen, het bed kraakt onder hen.

Ze voelt het opkomen, dat vertrouwde gevoel uit haar jeugd maar sterker, intenser. Haar bewegingen worden onregelmatig, haar heupen draaien in plaats van op en neer te gaan.

De golven komen opzetten, groter dan de eerste keer. Heleen bijt op haar onderlip, hard genoeg om witte afdrukken achter te laten. Haar kreunen blijven gevangen, een gesmoord geluid dat alleen zij en Ruben horen.

Haar wijsvinger drukt tegen haar clitoris, cirkelt eromheen in hetzelfde tempo waarmee Ruben haar neemt. Hij heeft zijn ritme gevonden, die ene hoek die haar ogen doet rollen. Diep. Perfect. Elke stoot raakt precies waar het moet. Haar borsten deinen zichtbaar mee, net als haar buik en dijen. Normaal zou die zichtbare beweging haar onzeker maken, maar nu voelt het alleen maar goed.

Dan grijpt Ruben haar borsten en begint ze te kneden. Zijn vingers drukken in het zachte vlees, kneedt haar tepels tussen zijn duim en wijsvinger. Dit is het laatste zetje dat ze nodig had.

"Ja," kreunt Heleen. "Eindelijk."

Heleen voelt hoe Rubens handen naar haar borsten glijden. Het is een zachte, vastberaden aanraking die haar direct een warme gloed door haar lichaam geeft. Ze sluit haar ogen en laat haar hoofd iets achterover zakken terwijl ze door blijft rijden.

Eindelijk. Iemand die wél aan haar borsten zit. Herman heeft dat al jaren niet meer gedaan. Ze voelt de scherpe pijn van die afwijzing, diep weggestopt. Herman is een borstenman, dat weet ze. Ze heeft hem vaak genoeg naar andere vrouwen zien kijken, vrouwen met meer, met strakker, met beter. Hij heeft zelfs openlijk gesproken en gezegd dat hij geen trek had in 'haar slappe b-cup', alsof het een tekortkorting was waar zij iets aan kon doen.

Rubens handen kneden zachtjes, zijn duimen strelen over haar tepels die hard worden onder zijn aanraking. Heleen zucht diep, laat de warmte door haar lijf trekken van haar borsten naar beneden, een zwaarte die zich nestelt tussen haar benen.

Dit is wat ze miste. Dit gevoel van gewild zijn, van echt gezien worden, van iemand die haar lichaam niet afwijst maar omhelst. Ze laat de gedachten aan Herman wegzakken, verdrinkt ze in de sensatie van Rubens handen op haar borsten, zijn warmte, zijn aanwezigheid.

Heleen bijt zachtjes op haar onderlip, haar ademhaling wordt ondieper, sneller. Ze voelt hoe haar lichaam reageert, opent, verlangt. Haar konen, normaal zo bescheiden van kleur, zijn nu vuurrood gespannen van inspanning en verlangen.

Ze blijft rijden op Ruben zijn penis. Omhoog en omlaag, in een steady tempo. Haar hand glijdt tussen haar benen. Ze vindt haar clitoris, begint te wrijven. Twee geweldige ervaringen, waar nu een derde bijgekomen is.

Ruben kneedt harder, trekt aan haar tepels. Heleen kreunt luid, bijna gillend van genot. Ze rijdt sneller, wrijft sneller. Het bouwt op, die vertrouwde druk in haar onderbuik.

"Kom," fluistert Ruben. "Laat me voelen hoe je komt."

En dan barst het los. Een oerkreun ontsnapt uit Heleen, haar lichaam schokt. Heftige golven van genot schieten door haar heen. Ze spuit, spettert over Ruben heen. Haar vingers blijven wrijven, door de golven heen, tot het te veel wordt.

Haar bekken trekt samen, spastisch, oncontroleerbaar. Ze voelt haar warme vocht spuiten over het latex van Rubens stijve schacht, naar beneden over zijn schaambeen. Een tweede golf volgt direct, krachtiger, meer vocht. Ze spuit op hem, over haar kapot getrokken zwarte panty terwijl hij diep in haar blijft stoten.

Haar vinger beweegt wild, frenetiek, tot het te veel wordt, te gevoelig, en ze haar hand wegtrekt, trillend, kletsnat.

Ze rijdt hem door haar orgasme heen, kan niet stoppen. Haar lichaam schokt, haar benen trillen. Ruben komt onder haar klaar, voelt ze, de latex vult zich warm.

Heleen zakt voorover op zijn borst, haar hand nog tussen haar benen. Ze ademt zwaar, voelt haar hart bonken. Het is beter dan vroeger. Veel beter.

Dit is het derde orgasme binnen een uur. Ze heeft zoveel orgasmes nog nooit gehad in een jaar, laat staan in zestig minuten. De gedachte alleen al. Drie keer, drie keer klaargekomen terwijl haar man denkt dat zij wel even de spullen van haar verjaardag opruimt; het stuwt haar hoger.

Heleen voelt Rubens lichaam verstrakken. Zijn ademhaling stokt. Ze voelt hem dieper komen, zijn stoten worden korter, onregelmatiger. Dan voelt ze het. Een warme stroom vult haar op, dwars door het dunne latex heen. Het handschoenmateriaal zet uit, wordt strak rond zijn zaad. Ze voelt de druk tegen haar vaginale wanden, de warmte die zich perst.

Ruben stoot nog één keer diep. Dan blijft hij liggen. Hij ademt zwaar, zijn borst gaat op en neer. Heleen voelt het latex krimpen en uitzetten met elke ademtocht. De warmte verspreidt zich door haar onderlijf.

Heleens borsten bewegen nog mee met haar hijgende ademhaling. Ze voelt hem nog steeds in zich, half slap maar nog steeds aanwezig.

Haar ogen dwalen af naar beneden, naar waar ze verbonden zijn. Wat ze ziet maakt haar adem even stokken. Een druppel wit, dik vocht loopt uit haar over zijn nog halfharde penis, glijdt langzaam omlaag tot het op het paarse hoeslaken terechtkomt.

Vies. Het is vies. Haar preutsheid gilt het uit, wil wegkijken, wil dit niet zien. Dit hoort niet. Dit is smerig, onhygiënisch, fout.

Maar dan ziet ze het goed. Het zaad komt uit de handschoen. Het loopt uit de latex die nog steeds om zijn penis zit, niet uit háár. Niet in háár. De barrière heeft gehouden. De handschoen heeft zijn werk gedaan.

Haar schouders zakken van opluchting. Een bijna hoorbare zucht ontsnapt haar lippen. Het is veilig. Het is schoon. Het doel is bereikt.

Ze kijkt nog een keer naar die witte druppel op het paarse laken, naar hoe het zaad traag uit de handschoen blijft sijpelen, en deze keer voelt ze iets anders. Geen afschuw, maar triomf. De controle. De hygiëne.

Haar regels. Gevolgd, bewaard, geslaagd.

Heleen trekt haar adem halverwege in en laat Rubens piemel uit haar glijden. Ze voelt hem langzaam slinken tussen haar dijen. Dan doet ze iets wat ze nog nooit heeft gedaan. Ze durft. Ze laat zich naar voren zakken, haar tong uitgestoken. Haar tong strijkt over zijn half slappe penis. Met één lange haal likt ze haar eigen sappen van Rubens halfslappe penis. De smaak explodeert in haar mond — haar eigen zoetheid, het rubber van de latex, het zout van Rubens uitputting. Het is vies en heerlijk tegelijk. Iets wat ze nooit zal vergeten.

Ruben kijkt naar haar met wijd open ogen, nog steeds hijgend. "Heleen..." stamelt hij.

Ze veegt haar mond af met de rug van haar hand, een vreemde glinstering in haar ogen. Ze voelt zich machtig. Vrij.

"We moeten ons aankleden," zegt ze praktisch, al krijgt haar stem een lichte trilling van wat ze zojuist heeft gedaan. "Voordat iemand merkt dat we hier zijn geweest."

Helleen zet haar voeten op de vloer. Haar benen trillen nog na. Ze steunt even op het matras voor ze volledig opstaat. Haar blik dwaalt over de kamer. Haar jurkje en pumps liggen verspreid over de vloer.

Ze bukt naar het nachtkasje. Haar handen, nog gehuld in de rubberen handschoenen, openen de la. Ze trekt ze uit, vinger voor vinger. De natte laag tussen de latex en haar huid plakt even los. Ze legt ze netjes in het kastje, naast haar handlotion.

Daarna kleedt ze zich aan. Geen beha. Haar borsten bewegen zichtbaar onder de stof. Haar kapotte panty blijft liggen — geen slipje onder haar jurkje. Niemand ziet het toch. De stof van haar jurk schuift licht over haar in nylon gehulde billen als ze loopt.

Ruben heeft zich haastig aangekleed, de gebruikte handschoen van zijn piemel afgerold nog in zijn hand. Hij kijkt rond, zoekend naar een prullenbak. Hij knoopt een knoop in de pols en verbergt het ding in zijn zak. Bewijs. Trofee. Afgrijselijk en heerlijk tegelijk.

Ze kijken elkaar aan. Een stil moment vol van wat er net is gebeurd.

"Klaar?" vraagt Heleen.

Ruben knikt. "Klaar."

Ruben staat bij de deur. Zijn hand op de klink. Hij wacht. Zij knikt. Samen stappen ze de gang in. De vloer kraakt. Het oude hout buigt. Heleen loopt voorop. Haar pumps tikken op de houten vloer. Ze voelt de vochtigheid tussen haar benen. De beweging wrijft de naad van haar panty tegen haar klit. Nog gevoelig. Nog tintelend. Ze loopt langzamer. Geniet ervan.

Ze openen de deur van de slaapkamer, treden de overloop op. De gang is leeg, stil. Beneden horen ze ook niks.

Heleen loopt voorop naar de trap. Ruben volgt, zijn blik scherp over de vloer glijdend. Dan stopt hij. Valt stil.

Op de overloop, net voor de slaapkamerdeur, liggen een paar kleine druppels. Vocht. Nat, glinsterend in het licht van de ganglamp.

Hij kijkt ernaar. Herkent de consistentie, de plaatsing. Dit is niet van hen geweest — niet van hem, niet van Heleen. Dit is van iemand anders. Iemand die hier heeft gestaan, geluisterd, gekeken.

Ruben slikt. Zijn hart bonkt een keer, hard.

Maar hij zegt niets. Draait zijn hoofd om, kijkt naar Heleen die al halverwege de trap is. Ze heeft het niet gezien. Merkt niets.

Hij loopt door. Stapt over de druppels heen, alsof ze er niet liggen. In zijn hoofd draait het.

Wie was hier? Wie weet wat ze hebben gedaan?

Maar hij houdt het voor zich. Zwijgt. Volgt Heleen naar beneden, naar de woonkamer die verder opgeruimd moet worden, naar de normale wereld alsof er niets is gebeurd.

Maar de druppels blijven achter. Natte, stille getuigen op de overloop.

Ze waren niet alleen.

Trefwoord(en): 50 Plus, Fetisj, Jong En Oud, Latex, Milf, Neuken, Nylon, Pijpen, Preuts, Squirten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!