Dare De Fotoshoot - 4

"Oké, perfect! We hebben 'm!" De stem van de fotograaf klinkt als een verlossend schot door de stilte van de loods. Hij laat zijn camera zakken, kijkt even snel op het schermpje en knikt dan goedkeurend naar me. "Dit was waanzinnig. Die laatste blik... heel sterk. Echt."

Het moment dat de zwarte lens niet meer als een wapen op me gericht is, verandert de sfeer in mijn lichaam onmiddellijk. De adrenaline, die me net nog deed voelen als een onoverwinnelijke godin, zakt weg. Wat achterblijft is een gapend gat dat direct, genadeloos wordt gevuld door de bittere kou van de loods. Ik ril. Een diepe, fysieke rilling die begint bij mijn schouders en eindigt in mijn tenen. Mijn handen, die net nog zo uitdagend dat zwarte speeltje vasthielden, trillen nu oncontroleerbaar terwijl ik het ding snel – en ietwat beschaamd – terug in Kristofs hand druk. Plotseling ben ik niet meer de femme fatale. Ik ben gewoon een vrouw in haar ondergoed, hurkend op een vieze, betonnen vloer, met kippenvel op haar armen.

Ik wil overeind komen, naar mijn jas grijpen, mezelf bedekken en veilig verdwijnen in de wol. Maar Kristof is me voor. Hij loopt niet naar mijn jas. Hij loopt met grote, doelbewuste stappen naar de tas met spullen die een paar meter verderop staat. "Nog eentje," zegt hij over zijn schouder. Zijn stem is schor, dwingend. Het is geen vraag.

Ik blijf staan waar ik sta, mijn armen instinctief om mijn bovenlichaam geslagen voor een beetje warmte. Ik zie hoe hij in de tas rommelt, dingen opzij duwt, tot hij vindt wat hij zoekt. Hij haalt het langzaam tevoorschijn. Een klein, zwart vodje van kant en mesh. De bodysuit. Mijn hart slaat een slag over en begint dan dubbel zo hard te bonzen. Ik weet precies waarom hij die wil. Thuis, in de warme, schemerige veiligheid van onze slaapkamer, wordt hij helemaal wild als ik dit ding draag. Het is zijn favoriet, niet omdat het mooi is, maar omdat het zo genadeloos strak om mijn lijf zit en elke curve accentueert. Het is een tweede huid die niets verbergt. Dat hij dit hier wil zien, in deze rauwe, vijandige omgeving, is geen toeval. Hij wil zijn intieme fantasie zien clashen met de werkelijkheid.

"Hier," zegt hij, en hij wijst naar een plek iets verderop in de loods. "Bij dat oude, verroeste hekwerk. Tegen die afgebladderde muur waar het pleisterwerk vanaf valt." Ik volg zijn wijzende vinger. Het is een ruwe, desolate hoek waar het daglicht vaal en grijs naar binnen valt. De vloer ligt bezaaid met gruis, stof en resten van wat ooit een industrieel verleden was. "Gewoon... daar?" fluister ik. Mijn stem klinkt ijl in de grote ruimte. Mijn ogen schieten paniekerig heen en weer, zoekend naar een nis, een stapel pallets, een schaduwplek – íets dat op privacy lijkt. "Maar Kristof... waar kan ik me dan omkleden..."

Kristof zet een stap dichterbij en blokkeert mijn zoekende blik met zijn lichaam. "Nergens, schat," antwoordt hij simpel. Zijn stem is laag, ruw en duldt geen tegenspraak. "Er is geen hoekje. Er is geen pashokje. Gewoon hier. Midden in de ruimte." De realiteit van zijn woorden slaat in als een ijskoude bom. Help. Ik moet naakt. Echt naakt. Niet geposeerd voor een foto waarbij je je buik inhoudt en je beste kant laat zien. Niet "per ongeluk" een stukje bloot omdat een bandje afzakt. Nee, functioneel, ongemakkelijk, totaal naakt om van de ene outfit in de andere te komen. De meest kwetsbare, onflatteuze seconden tussen twee setjes in.

Uit mijn ooghoek zie ik de fotograaf. Hij staat een paar meter verderop bij zijn tas. Hij heeft zijn rug half naar ons toegedraaid en is bezig een lens te verwisselen. Ik zie aan zijn houding dat hij zijn best doet om professioneel afstand te houden, om ons een illusie van "privacy" te gunnen. Maar het feit dat hij er is – een levende, ademende man op luisterafstand, die zich op elk moment kan omdraaien – maakt de situatie ondragelijk spannend. Hij hoeft maar één keer over zijn schouder te kijken, en hij ziet alles.

"Kom op," fluistert Kristof. Hij staat nu vlak voor me. Het zwarte, doorzichtige stofje hangt als een belofte in zijn hand. Zijn pupillen zijn groot, donker van verlangen. Hij ziet mijn angst, mijn twijfel, en het windt hem op. Hij geniet ervan dat ik volledig aan hem – en aan deze genadeloze omgeving – ben overgeleverd. "Niet treuzelen," gromt hij zacht. "Doe die beha uit. En je slipje. Alles. Nu. Ik wil je in dit zien."

Mijn vingers trillen zo erg dat ik ze nauwelijks onder controle heb als ik naar mijn rug reikt. De koude lucht voelt als ijs tegen mijn huid. Ik vind de haakjes van mijn rode beha. Mijn adem stokt in mijn keel. Klik. Mijn beha springt los. Ik laat de bandjes langzaam van mijn schouders glijden. De rode stof valt omlaag, en met het vallen van de stof voel ik me alsof ik een schild verlies. De koude tocht van de loods grijpt onmiddellijk zijn kans. Het is als een fysieke aanraking, een kille hand die mijn nu blootgestelde borsten omvat. Mijn tepels, al gevoelig, trekken pijnlijk samen. Kristof pakt de beha aan zonder een woord te zeggen, zijn ogen zijn gefixeerd op mijn borsten. Nu ben ik topless. Midden in een fabriekshal.

Ik kijk naar beneden. Mijn slipje. Het allerlaatste beetje bescherming tussen mij en de wereld. Tussen mijn meest intieme zelf en het vuile beton. Ik adem diep in, en de lucht ruikt naar roest, oud steen en mijn eigen angstzweet. Ik haak mijn duimen achter het delicate zwarte kant van mijn slipje. Ik aarzel één seconde. Een fractie van verzet. Maar de brandende blik van Kristof duwt me over de rand. Ik stroop het stofje naar beneden, over mijn heupen, over mijn dijen. Ik moet één voor één mijn voeten optillen om eruit te stappen. Ik wankel even, sta op één been, voel me onhandig en belachelijk kwetsbaar.

En dan sta ik daar. Helemaal naakt. Er is niets meer. Geen stof, geen bescherming, geen leugens. De kou strijkt langs mijn billen, mijn buik, mijn liezen. Ik voel me zo onbeschermd dat ik de neiging moet onderdrukken om ineen te krimpen en mijn handen voor mijn kruis te slaan. Ik sta voor die afgebladderde muur, mijn bleke, zachte huid een scherp, bijna pijnlijk contrast met het vuile grijs en roestbruin achter me. Ik voel me een offerdier.

Ik hoor de fotograaf rommelen in zijn tas. Het geluid van metaal op metaal. Hij is er nog. Hij is zo dichtbij. "Prachtig," mompelt Kristof hees. Hij laat zijn blik langzaam, hongerig over mijn naakte lichaam glijden. Van mijn hals, over mijn rillende borsten, naar mijn navel, en lager... naar het donkere driehoekje tussen mijn benen dat nu voor iedereen zichtbaar is. Hij kijkt niet als een echtgenoot die zijn vrouw troost; hij kijkt als een man die zijn bezit bewondert.

Hij houdt de bodysuit omhoog. "Hier," zegt hij. "Stap erin." Ik stap dichterbij. Ik moet mijn voet optillen en door de nauwe opening steken. Ik wiebel even, zoekend naar balans terwijl Kristof toekijkt hoe ik mezelf in zijn favoriete stukje lingerie wurm. Ik trek de stof omhoog, over mijn dijen, over mijn heupen.

Het zwarte gaas spant zich strak om mijn lichaam. Het bedekt niets; het accentueert alles. De cups van kant vallen over mijn borsten, maar de stof is zo dun dat mijn tepels, hard en donker van de kou, er dwars doorheen duwen. De uitsnijding bij mijn benen is hoog. Schandalig hoog. Het kant snijdt diep in mijn taille, maar laat mijn heupen en de volledige ronding van mijn billen vrij. Omdat ik mijn slipje heb uitgedaan, is er aan de onderkant niets dan schaduw en blote huid, slechts omlijst door een streepje zwart stof. Het model zit als een tweede huid. Bij elke kleine beweging die ik maak, bij elk zuchtje tocht, voel ik de stof schuren en trekken. Het is benauwend en bevrijdend tegelijk.

Kristof helpt me met de bandjes op mijn schouders. Zijn knokkels strijken per ongeluk – of expres – over mijn huid, en laten een spoor van vuur achter. Hij trekt de stof nog even strak, waardoor de body diep in mijn kruis snijdt. "Draai je om," fluistert hij in mijn oor. Ik draai me langzaam om op het knarsende gruis. De body heeft een diepe uitsnede op de rug, bijna tot aan mijn stuitje. Ik voel de tocht langs mijn ruggengraat lopen. Ik voel me naakter met dit ding aan dan toen ik het net uit had. Dit is geen kledingstuk. Dit is een verpakking die smeekt om opengescheurd te worden. "Ga maar staan," zegt Kristof zacht, en hij legt zijn handen op mijn blote schouders. Hij duwt me zachtjes maar beslist richting de muur, weg van zijn veilige nabijheid. "Leun maar tegen dat beton. Laat het contrast zijn werk doen."

"Zijn jullie klaar?" roept de fotograaf, terwijl hij nog met zijn rug naar ons toe staat om zijn laatste instellingen te checken. De vraag hangt in de lucht. Mijn keel is gortdroog. Ik wil "nee" antwoorden. Ik wil schreeuwen dat ik nog vijf minuten nodig heb om moed te verzamelen, of een badjas, of een uitgang. Maar Kristof is mij voor. "Ja hoor," antwoordt hij. Zijn stem is rustig, donker en volkomen zeker van zijn zaak.

De fotograaf draait zich om. Hij stopt abrupt met bewegen. Zijn blik glijdt van mijn gezicht omlaag naar de bodysuit en weer terug. Ik zie zijn adamsappel bewegen als hij zwaar slikt. Even, heel even maar, is hij geen afstandelijke professional, maar gewoon een man van vlees en bloed die naar een vrouw kijkt die strak ingesnoerd is in zwart kant. Die reactie – dat onbewuste moment van pure, mannelijke waardering – het maakt het echter. Gevaarlijker.

"Oké," zegt hij dan, en hij herpakt zich snel, zijn stem weer zakelijk maar een octaaf lager dan daarvoor. "Dan gaan we beginnen." Ik sta tegen de muur. De kou van het beton trekt onmiddellijk door de dunne laag tule van de bodysuit in mijn ruggengraat. Het is een schok, maar eentje die me wakker schudt. Ik kan me niet verschuilen. Er is geen stof om in weg te kruipen, geen jas om me in te begraven. Ik ben hier, strak ingesnoerd, tentoongesteld als een levend kunstwerk tussen het puin. Mijn handen zoeken instinctief dekking. Ze friemelen ongemakkelijk voor mijn buik, proberen de plek te bedekken waar de bodysuit hoog is opgesneden en mijn heupen genadeloos blootlaat.

"Niet doen," klinkt de stem van Kristof onmiddellijk. Hij staat rechts van de fotograaf, half in de schaduw. "Haal die handen weg, schat. Verberg niets." Zijn bevel is zacht, maar dwingend. Ik slik en laat mijn handen zakken. Ze vallen langs mijn zij, en plotseling voel ik me weerloos. De tocht strijkt langs mijn liezen, een ijskoude tong op mijn warmste plekjes. Ik zie Kristofs ogen afdwalen, van mijn ogen naar mijn mond, naar mijn hals, en lager... naar de manier waarop mijn borsten in de strakke cups worden geduwd, en naar dat donkere driehoekje stof dat mijn vrouwelijkheid nauwelijks bedekt. Hij kreunt zachtjes. Het is een geluid van pure honger, en het doet mijn bloed sneller stromen.

"Mooi," zegt de fotograaf. Hij begint te klikken, rustig, zoekend naar ritme. "Adem uit. Laat je schouders zakken. Maak je lang." Ik probeer te luisteren. Ik duw mijn schouders naar achteren, waardoor mijn borsten trotser naar voren komen. De stof van de bodysuit spant strakker. Het voelt alsof ik word vastgehouden door duizend kleine, zwarte vingers.

"Wacht even," zegt Kristof plotseling. Hij stapt uit de schaduw, de 'set' op. Mijn hart slaat over. "Wat is er?" "Dat bandje," mompelt hij. Hij komt vlak voor me staan. Zijn lichaam blokkeert even het zicht van de camera en de warmte die van hem afstraalt is bedwelmend. Hij reikt naar mijn schouder en verschuift het bandje van de bodysuit een fractie van een millimeter. Zijn vingers zijn ruw en warm tegen mijn ijskoude huid. Hij trekt zijn hand niet meteen terug. Zijn knokkels strijken langs mijn sleutelbeen, omlaag naar de rand van het kant op mijn borst. "Je ziet er..." Hij zoekt naar woorden, zijn stem hees. "Je ziet er gevaarlijk uit. Zo verdomd sexy." Hij kijkt me recht in de ogen, en de intensiteit van zijn blik werkt als een spiegel. Ik zie mezelf door zijn ogen: niet bang en klein, maar krachtig en onweerstaanbaar. Hij buigt zich voorover, zijn mond vlak bij mijn oor. "Laat hem zien wat ik elke nacht mag zien," fluistert hij. "Maak hem gek." Hij doet een stap terug, uit beeld, maar de energie die hij heeft achtergelaten zindert na op mijn huid.

"Ja," zegt de fotograaf, die het moment feilloos aanvoelt. "Die blik. Hou die vast. En nu... handen in je haar. Allebei." Ik aarzel niet meer. Ik breng mijn armen omhoog. De beweging trekt de bodysuit nog strakker om mijn lijf. Het kant snijdt dieper in mijn kruis en trekt strak over mijn tepels, die pijnlijk hard zijn. Ik begraaf mijn vingers in mijn haren, til de massa op, en kantel mijn hoofd iets naar achteren. Ik bied mijn hals aan. Ik bied alles aan. Ik voel me een prooi die zich vrijwillig overgeeft, maar tegelijkertijd voel ik me de jager. Ik hoor Kristofs ademhaling versnellen. Ik weet dat hij kijkt naar de boog van mijn lichaam, naar de witte huid van mijn heupen die afsteekt tegen het zwart en het grijs.

"Kin omhoog," commandeert de fotograaf. "Kijk me aan. Niet lief. Kijk me aan alsof je me wilt verslinden." Ik denk aan de handdoek. Ik denk aan het speeltje. Ik denk aan de honger van Kristof. Een golf van donkere, sletterige hitte stijgt op vanuit mijn buik. Ik ben geen brave huisvrouw meer. Ik ben dit. Ik kijk recht in de lens. Mijn mond valt een stukje open. Ik span mijn buikspieren aan, duw mijn heupen miniem naar voren – een subtiele, maar onmiskenbare uitnodiging.

Klik. Klik. Klik. De sluiter gaat als een razende tekeer. "Fantastisch," roept de fotograaf, zijn stem vol enthousiasme. "Blijf zo! Draai je heup iets in. Ja! Dat licht op je been... perfect."

Ik voel de kou niet meer. Ik voel alleen de macht. De macht om mijn man gek te maken zonder hem aan te raken. De macht om hier te staan, halfnaakt en prachtig, en het middelpunt van de wereld te zijn. Kristof maakt een geluid, ergens tussen een zucht en een vloek. "Godverdomme," hoor ik hem mompelen. Hij schudt zijn hoofd, alsof hij niet kan geloven wat hij ziet. Ik kijk even opzij, naar hem. Een klein, triomfantelijk lachje krult mijn lippen. Ik weet het, zegt mijn blik. Ik weet precies wat ik met je doe. Dan kijk ik terug naar de lens, fel en zelfverzekerd. Klik.

"Nog eentje," zegt de fotograaf zacht, net nadat de sluiter is dichtgevallen. Zijn stem is veranderd. Het is nu zacht, bijna eerbiedig, en het breekt nauwelijks door de gewijde stilte van de loods. Hij laat zijn camera even zakken, alsof hij wil verifiëren wat hij door de zoeker ziet. Hij kijkt me recht aan, voorbij de lens, mens tot mens. "De afsluiter," zegt hij. "Het beeld dat alles samenvat. Het beeld waarvoor we hier zijn gekomen." Ik blijf staan, mijn ademhaling hoog, mijn huid tintelend. Ik voel dat dit het moment is.

"Kijk naar binnen," vervolgt hij rustig. "Kijk naar de vrouw die je vanochtend was, toen je rillend en misselijk in de auto zat. En kijk nu naar de vrouw die hier staat. Halfnaakt. In een ruïne. Krachtig." Hij pauzeert even, en zijn blik is intens. "Laat me zien hoe trots je bent dat je dit durfde."

Zijn woorden raken me als een fysieke slag. Ik haal diep adem. Mijn borstkas rijst hoog op tegen het strakke kant van de bodysuit. Ik sluit heel even mijn ogen en sluit de omgeving buiten. Beelden flitsen voorbij in het donker achter mijn oogleden: de misselijkmakende knoop in mijn maag bij aankomst, de drang om weg te rennen, de schaamte, de eerste aarzelende foto met mijn jas aan. En dan de omslag. De handdoek. Het speeltje. De pure, rauwe lust die ik in Kristofs ogen zag ontvlammen. Ik heb het gedaan. Ik heb niet alleen een drempel overgestoken; ik heb mijn eigen grenzen aan diggelen geslagen. Ik heb mijn onzekerheid recht in de bek gekeken en ik heb gewonnen.

Ik open mijn ogen. Ik til mijn kin op, niet arrogant, maar met een rustige, onwrikbare zekerheid. Mijn handen glijden omlaag langs mijn flanken en rusten ontspannen op mijn bovenbenen, precies daar waar de bodysuit hoog is uitgesneden. Ik verberg niets meer. Ik ben hier. Ik kijk recht in de lens, maar ik zie het glas niet. Ik kijk dwars door de camera heen, de wereld in. Voor even ben ik niet langer de onzekere vrouw die bevestiging zoekt. Ik ben de vrouw die zichzelf heeft gevonden in het puin. Sterk. Begeerd. Schaamteloos. De stilte in de loods rekt zich uit tot het bijna pijn doet. Het stof danst in het licht. Kristof houdt zijn adem in.

Klik. Het geluid is definitief. Een punt achter een perfecte zin. "We hebben hem," ademt de fotograaf uit. Hij laat zijn camera zakken, schudt zijn hoofd vol ongeloof en blaast zijn wangen bol. "Wauw. Gewoon... wauw."

Het moment dat de spanning breekt, komt de realiteit binnen als een vloedgolf. Mijn knieën beginnen te trillen, de adrenaline zakt weg en de kou slaat genadeloos toe, erger dan voorheen. Ik wankel even op mijn hakken, duizelig van de ontlading. Maar voordat ik ook maar kan vallen, is hij er. Kristof is onmiddellijk bij me. Hij slaat mijn dikke winterjas om me heen, niet zomaar, maar hij wikkelt me erin alsof hij me wil beschermen tegen de hele wereld. Hij begraaft me in de wol en in zijn eigen, veilige warmte. Zijn armen pletten me bijna tegen zijn borst.

"Ik ben zo verdomd trots op je," fluistert hij hees in mijn oor. Zijn stem breekt. Hij drukt zijn gezicht in mijn nek, zijn lippen ijskoud van de buitenlucht maar zijn adem heet. "Je hebt geen idee... geen idee hoe mooi je was. Hoe dapper." Ik klem me aan hem vast, mijn handen graven in zijn rug door zijn jas heen. De tranen springen in mijn ogen, niet van verdriet, maar van pure, gelukzalige ontlading. Ik heb het gedurfd.

- - -

Maanden later.

Het is eind december. Buiten is de wereld al vroeg in duisternis gehuld en tikt de ijzel zachtjes tegen de ruiten, maar hierbinnen, in Kristofs werkkamer thuis, is het warm. Het ruikt er naar verse koffie, oud papier en het mahoniehout van zijn bureau. De feestdagen komen eraan en er hangt een serene rust in huis.

Ik loop naar binnen met twee dampende mokken. "Pauze," zeg ik zacht. Kristof reageert niet meteen. Hij zit niet achter zijn bureau. Hij staat aan de zijkant van de kamer, bij de muur waar het zachte licht van de staande schemerlamp op valt. Hij staat daar doodstil, zijn handen in zijn zakken. Ik zet de koffie neer en ga naast hem staan. Mijn schouder raakt de zijne.

Daar hangt hij. De foto is groot afgedrukt en smaakvol ingelijst in zwaar, mat zwart hout. Het is een zwart-wit afdruk geworden, waardoor het grauwe vuil en de agressieve graffiti van de loods zijn veranderd in een kunstzinnige textuur van diepe schaduwen en fel licht.

Het contrast is verbluffend, bijna hypnotiserend. De ruwe, afgebladderde betonnen muur op de achtergrond vormt het perfecte, brute decor voor de zachtheid van mijn huid en de strakke, technische belijning van de bodysuit. Je ziet de welving van mijn borst, donker omlijnd door het kant. Je ziet de schaduw tussen mijn dijen, mysterieus en uitnodigend, de hoge uitsnijding die mijn heupbotten accentueert.

Maar het is mijn blik die de foto maakt. Die de kijker dwingt om stil te staan. De vrouw op de foto kijkt niet bang. Ze kijkt niet onzeker of vragend. Ze kijkt de wereld in met een rustige, zinderende intensiteit die bijna intimiderend is. Ze weet dat ze bekeken wordt, ze weet dat ze begeerd wordt, en ze geniet ervan. Het is een blik van puur eigendom over haar eigen lijf.

Kristof zucht diep. Hij haalt zijn hand uit zijn zak en slaat zijn arm om mijn middel. Hij trekt me stevig tegen zich aan. "Ik krijg er geen genoeg van," zegt hij zacht, zonder zijn ogen van de lijst af te wenden. Zijn duim wrijft over mijn heup, door de stof van mijn jeans heen. "Elke keer als ik hier zit te werken, en het wordt me te veel... dan kijk ik op. En dan zie ik jou." Hij draait zijn hoofd naar me toe. Zijn ogen zijn zacht, maar diezelfde honger van toen smeult er nog steeds in. "Niet de echtgenote die de was doet of de agenda beheert. Dan zie ik haar." Hij knikt naar de foto. "Mijn wilde, dappere, prachtige vrouw in die koude loods. De vrouw die haar angsten in de ogen keek en ze uitlachte."

Ik leun tegen hem aan en kijk naar mezelf aan de muur. Ik voel een blos opkomen, maar dit keer is het geen schaamte. Het is een diepe, gloeiende trots. Ik herinner me de kou, de geur van roest, de spanning in mijn buik. En ik herinner me de overwinning.

"Weet je," zegt Kristof, en zijn vingers glijden plagend onder de rand van mijn trui, zoekend naar mijn warme huid. "Soms kan ik nog steeds niet geloven dat je dat echt gedaan hebt. Voor mij. Voor ons. Voor jezelf."

Hij kust me in mijn nek, precies op dat gevoelige plekje. "Heb je er ooit spijt van gehad?" vraagt hij. Ik draai me in zijn armen om, zodat ik hem recht kan aankijken. Ik zie de liefde en de bewondering in zijn ogen. Ik glimlach, dezelfde mysterieuze glimlach als de vrouw op de foto. "Nooit," antwoord ik vastberaden. "Geen seconde."

EINDE

- - -

Benieuwd naar de vrouw achter dit verhaal? abonneer je dan op de nieuwsbrief door mij een mail te sturen. Mijn emailadres vind je op mijn profielpagina.

Trefwoord(en): Exhibitionisme, Fotoshoot, Naakt, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!