Warmte In De Storm

De regen was al uren niet meer opgehouden. Niet het zachte soort dat je van een afstand romantisch kunt noemen, maar regen die dwars door alles heen leek te gaan, alsof Ierland zelf besloot dat plannen optioneel waren.

Mike duwde de deur van het hotel open met zijn schouder, zijn rugzak nog half om. De warmte sloeg hem tegemoet, samen met de geur van houtvuur en iets kruidigs— whisky, vermoedde hij.

Achter de bar stond een vrouw die opkeek alsof ze hem al verwachtte.
“Je ziet eruit alsof je buiten had willen slapen,” zei ze, terwijl ze een glas droogwreef.
Mike grijnsde. “Dat was het plan. Tot ongeveer… drie uur geleden.”
Ze lachte kort. “Dat zeggen ze allemaal.”
Ze stelde zich voor als Isabel. Haar stem had iets rustigs, alsof ze niet snel onder de indruk was, maar wel precies wist wat ze zag. Haar blik bleef een fractie langer hangen dan nodig was toen hij zijn natte jas uittrok.

Buiten gierde de wind langs de ramen. Binnen tikte het houtvuur zacht.
“Je blijft vannacht,” zei ze meer als vaststelling dan als vraag.
Mike knikte. En zonder precies te weten waarom, voelde dat als de beste beslissing die hij die dag had genomen.
Mike liet zijn rugzak van zijn schouder glijden en pas toen hij stilstond, merkte hij hoe moe hij eigenlijk was. Niet alleen van het lopen, maar van de stilte van de afgelopen dagen. Van zichzelf.

Zijn blik vond vanzelf weer de bar.

Isabel bewoog zich rustig, zonder haast, alsof dit haar tempo was en de wereld zich daar maar aan moest aanpassen. Ze had haar haar los, donker met een warme gloed in het licht van de haard, en het viel in zachte golven langs haar gezicht en nek. Geen make-up die schreeuwde om aandacht — alleen ogen die alles leken te zien. Er zat iets vanzelfsprekends in haar houding, iets stevigs, alsof ze niet hoefde te bewijzen wie ze was.
Mike merkte dat hij details begon op te slaan zonder dat hij dat van plan was. De manier waarop haar handen het glas vasthielden. Hoe haar mondhoek iets omhoog krulde terwijl ze hem bleef aankijken, alsof ze zich vermaakte met zijn aanwezigheid. Niet flirterig op een jonge, speelse manier — maar warm. Vol. Echt.

Na dagen van gevriesdroogde maaltijden, een brandertje dat altijd nét te weinig warmte gaf, en avonden waarin alleen de wind antwoordde op zijn gedachten, voelde deze plek als een zachte landing. Het hotel, de bar, het vuur. En Isabel.

Voor het eerst sinds zijn aankomst in Ierland voelde hij zich niet alleen.
“Je hebt dus nog een kamer vrij?” vroeg hij uiteindelijk.
Ze knikte. “Zeker weten. Met uitzicht op… nou ja.” Ze haalde haar schouders op. “Regen.”
Hij lachte. “Perfect.”
Terwijl ze de sleutel pakte, vroeg hij: “En… kan ik hier ook eten? Of is dat te veel gevraagd op zo’n avond?”
“Voor iemand die deze storm heeft getrotseerd?” Ze keek hem aan, haar blik net iets zachter. “Ik denk dat we dat wel kunnen regelen.”
Hij nam plaats aan de bar terwijl zij iets in de keuken regelde. De geur die terugkwam — warm, kruidig, aards — deed meer met hem dan hij had verwacht. Toen ze hem een bord voorzette, bleef ze even staan.

“Je bent hier op een goed moment,” zei ze. “Morgen is oud en nieuw. Al verwacht ik geen drukte. Niet met dit weer.”
“Dat lijkt me juist fijn,” zei Mike. “Ik had nog geen plannen.”
Ze keek hem aan, net iets langer dan nodig was. “Met deze storm zou ik ook nergens meer heen gaan. Blijven is verstandiger.”
Er lag iets in haar stem — geen uitnodiging, maar ook geen toeval. Een suggestie die bleef hangen tussen hen in.
Mike voelde hoe zijn gedachten langzaam afdwaalden, hoe zijn aandacht niet alleen bij haar woorden bleef, maar bij de manier waarop ze ze uitsprak.
Toen hij later met de sleutel in zijn hand de trap op liep, voelde hij zijn lichaam nog nagloeien van de warmte beneden. De kamer was eenvoudig, maar schoon.

Hij ging zitten, maakte zijn veters los, en pas toen hij alleen was, merkte hij wat hij al die tijd had genegeerd. De spanning die zich had opgebouwd. Niet alleen vermoeidheid — iets anders. Iets lichamelijks. Een onrust die niets te maken had met de storm buiten.
Hij dacht aan Isabel. Aan haar blik. Haar stem.

En hij wist dat slapen vanavond waarschijnlijk niet vanzelf zou komen. Mike kleedde zich uit om een warme douche te pakken. Naakt liep hij de kleine badkamer in en zette de douche aan. Hij keek zichzelf in de spiegel aan.

De spiegel was licht beslagen toen Mike onder het felle badkamerlicht bleef staan. Waterdruppels liepen nog langs zijn huid van de regen eerder die avond. Hij bekeek zichzelf zonder veel ijdelheid, meer alsof hij even moest landen in zijn eigen lichaam.

Hij was geen uitgesproken gespierde man, maar wel stevig gebouwd. Sterke benen van dagenlang lopen, dijen die het gewicht van zijn rugzak moeiteloos hadden gedragen. Zijn schouders waren breed genoeg om vertrouwen uit te stralen zonder intimiderend te zijn. Over zijn borst liep een wildere tekening: donker borsthaar dat zich ongegeneerd een weg naar beneden vond, contrast vormend met zijn verder gladgeschoren gezicht. Zijn kaak was scherp, zijn blik helder — jonger misschien dan hij zich op dat moment voelde. Zijn blik gleed in de spiegel naar zijn eigen lichaam en naar zijn geslachtsdeel. Er zat een aardige bos schaamhaar wat hij sinds hij in Ierland was niet had getrimd. Hij merkte op dat zijn pik halfhard was.

Hij draaide zich iets opzij, bewoog zijn schouders los. De reis had hem vermoeid, maar ook scherper gemaakt. Meer aanwezig. Zijn pik bungelde mee.
De douche kwam op gang met een doffe zucht en al snel stroomde warm water langs zijn nek en rug. Hij sloot even zijn ogen. De warmte was diep, omhullend. Het soort warmte dat niet alleen spieren losmaakt, maar ook gedachten.

Ongevraagd kwam Isabel weer in hem op.

De manier waarop ze had gestaan achter de bar, stevig maar ontspannen. Hoe haar aanwezigheid de ruimte leek te vullen zonder dat ze daar moeite voor deed. Ze was mooi, zonder twijfel — niet op een gladde, gepolijste manier, maar op een manier die bleef hangen. Haar gezicht had karakter. Lachlijntjes die verrieden dat ze het leven kende, en dat ze het niet uit de weg ging. Haar lichaam was vrouwelijk, vol waar het hoorde te zijn, krachtig zonder grof te worden. Haar kleding had niet veel verraden, maar hij kon zien dat ze geen kleine borsten had. Maar het was vooral haar houding die hem wel aansprak, haar zelfverzekerdheid.

En die warmte. Niet alleen van de haard, maar van haarzelf. De rust in haar stem. Het gemak waarmee ze hem had aangekeken, alsof ze hem zag zoals hij was — niet als jongen, niet als passant, maar als man.
Het water stroomde langs zijn borst, over zijn buik, lager. Mike ademde langzaam uit toen hij merkte hoe zijn lichaam reageerde, hoe spanning zich verzamelde zonder dat hij het had opgezocht. Geen haast, geen dwang — gewoon een natuurlijke reactie op aandacht die hij niet had verwacht, maar wel had gevoeld. Hij keek naar beneden en zag hoe zijn pik stijf omhoog stond, terwijl de waterdruppels langs zijn schaft naar beneden druppelden.
Hij liet het gebeuren zonder er iets aan te willen veranderen. Liet zijn gedachten afdwalen, naar Isabel, naar die warmte van haar. Het maakte hem benieuwd hoe warm haar lichaam zou aanvoelen.

Met een laatste diepe ademhaling draaide hij de kraan dicht. De badkamer was stil op het zachte tikken van waterdruppels na. Hij pakte een handdoek, droogde zich af en keek nog één keer naar zijn spiegelbeeld. Zijn pik was nog steeds stijf.
Vanavond, dacht hij. Eerst een lekker drankje drinken… en dan vanavond in bed pak ik even een lekker momentje…

Mike trok schone kleren aan: een donkere jeans, een eenvoudig T-shirt dat nog vaag naar wasmiddel rook. Hij haalde zijn hand even door zijn haar, niet om het perfect te maken, maar om het uit zijn gezicht te halen. Daarna bleef hij een moment staan, luisterend naar het geruis van de wind buiten, voordat hij de deur weer achter zich dichttrok.

Beneden was het stiller geworden.
De haard brandde nog, maar lager. De bar was vrijwel leeg. Alleen Isabel bewoog zich door de ruimte, bezig met het opruimen van glazen die nooit meer gevuld zouden worden vanavond. Ze had haar vest uitgetrokken; daaronder droeg ze een donker jurkje dat hij eerder niet echt had opgemerkt. Nu viel het hem meteen op hoe het haar lichaam volgde zonder strak te zijn. Comfortabel. Zelfverzekerd. Hij kon zien dat ze forste borsten had en hij voelde weer beroering in zijn broek.

“Je bent er weer,” zei ze, toen ze hem zag. “Ik vroeg me al af of de douche je had opgeslokt.”
“Het scheelde niet veel,” zei Mike glimlachend. “Heb je nog iets warms te drinken?”
Ze pakte een fles van achter de bar. “Iets lokaals. Iets sterks. De drank is niet warm, maar zal je toch opwarmen,” glimlachte ze. “Lijkt me verstandig met dit weer.”

Ze schonk twee glazen in, schoof er één naar hem toe, maar bleef zelf staan. Haar elleboog rustte losjes op de bar. Dichterbij dan nodig.
“Op vakantie alleen reizen,” zei ze, terwijl ze hem aankeek. “Dat doen niet veel mensen van jouw leeftijd.”
Mike haalde zijn schouders op. “Ik vind het fijn. Geen planning. Geen rekening houden met iemand anders.”
“En geen vaste relatie,” zei ze, meer als constatering dan als vraag.
Hij keek haar aan, verrast door haar directheid. “Nee. Al een tijd niet.”
Isabel knikte langzaam. “Dat dacht ik al.”
“Waarom?” vroeg hij.

“Omdat je kijkt alsof je ruimte gewend bent,” zei ze. “En stilte.”
Hij nam een slok. De whisky brandde zacht, verwarmend. “En jij?” vroeg hij. “Zo’n hotel runnen… alleen?”
Ze glimlachte, maar dit keer zat er iets anders onder. “Ik ben er niet altijd alleen aan begonnen. Maar soms loopt het leven anders dan gepland.”
Ze zweeg even, nam ook een slok. Mike voelde dat dit geen leeg antwoord was, maar hij drukte niet door. In plaats daarvan zei hij: “Ik vind het bijzonder. Dat je hier blijft. Dat je dit doet.”
Isabel keek hem aan, haar blik open, bijna onderzoekend. “En ik vind het bijzonder dat jij hier belandt. Op precies dit moment.”
Ze lachte zacht, draaide haar glas langzaam rond in haar hand. Als de haard en de drank nog niet voor warmte zorgde, was het haar glimlach wel. “Weet je,” zei ze, “normaal sluit ik vroeg op dit soort avonden. Maar met de storm… en het gezelschap…”
Haar zin bleef hangen. Mike voelde hoe zijn aandacht volledig bij haar lag. Bij de manier waarop ze sprak. Beweegde. Hem aankeek.

Het gesprek werd losser. Ze praatten over Ierland, over Nederland, over reizen dat soms meer over weggaan ging dan over aankomen. Over oud en nieuw dat niet altijd gevierd hoefde te worden om betekenis te hebben.
Af en toe raakten hun handen elkaar vluchtig bij het doorgeven van een glas. Niet per ongeluk. Maar ook niet openlijk gezocht.
En toen kwam dan toch het moment om de bar te sluiten. Ze bleef tegenover hem staan. Dichterbij nu. Haar stem lager.

“Het is laat,” zei ze. Ze nam nog een stap en stond bijna tegen hem aan. Ze ruikt heerlijk, merkt Mike op. Zijn ademhaling versnelde wat toen ze dichter naar hem toe kwam. Mike wist wel wat hij wilde, maar durfde nog niet helemaal de volgende stap te zetten. Isabel boog zich naar hem toe en kuste hem op zijn wang. “Bedankt voor je gezelligheid Mike. Ik hoop dit morgenavond verder te zetten.”
De kus op zijn wang was zacht, bijna terloops, maar hij voelde haar nog lang nadat ze alweer rechtop stond. Haar lippen op zijn huid voelden hemels. De warmte ervan trok langzaam door zijn lichaam, als een golf die niet meteen wegebde. Zijn huid tintelde waar haar lippen hem hadden geraakt, en hij merkte dat hij even moest slikken voordat hij iets kon zeggen.

Zijn lichaam had al lang een besluit genomen dat zijn hoofd nog probeerde bij te benen. De spanning die zich eerder had opgebouwd, leek zich nu te concentreren, zwaarder, duidelijker. Zijn broek zat ineens een stuk strakker dan toen hij beneden was gekomen, en hij was zich daar pijnlijk bewust van.
Teleurstelling flitste kort door hem heen — niet boos, niet scherp, maar zacht. Het besef dat dit moment hier stopte, juist nu het zo dichtbij had gevoeld. En tegelijk… voelde het goed. Juist omdat het niet was afgedwongen. Omdat zij het tempo had bepaald. Omdat er een morgen was.
Hij glimlachte naar haar, nam haar hand even vast. Zijn duim kneep kort in haar handpalm, een klein gebaar, maar bewust. Isabel keek hem aan, haar ogen donkerder dan eerder die avond, en kneep zacht terug.

“Slaaplekker, Mike,” zei ze.
“Welterusten, Isabel.”

De trap kraakte zacht onder zijn voeten terwijl hij naar boven liep. Met elke trede leek de warmte in hem mee te reizen, zijn gedachten vol beelden die hij nog niet wilde loslaten. In zijn kamer bleef hij even staan, luisterde naar de wind die nog altijd tegen het raam beukte.
Hij wist één ding zeker: slapen zou opnieuw niet vanzelf komen.
Maar dit keer… had hij daar geen moeite mee.

Binnen enkele seconden had Mike zich van zijn kleding ontdaan en lag hij naakt op het bed. Het matras was nog koel, het laken ruw onder zijn huid. Zijn gedachten waren meteen bij Isabel. Haar warmte. Haar stem. De manier waarop ze hem had aangekeken, alsof ze al meer wist dan ze had laten blijken.
Zijn hand vond vanzelf zijn weg. Zijn lichaam reageerde zonder aarzeling, hard en gespannen, alsof alles van die avond zich nu samenbalde in dit ene moment. Met zijn rechterhand trekt Mike zich af, zijn paal is keihard. Met zijn linkerhand masseert hij zachtjes zijn eigen ballen. Zijn ademhaling veranderde, werd dieper, onregelmatiger. Zijn borstkas ging sneller op en neer.

Isabel.

De manier waarop ze met hem had geflirt zonder haast. De rust in haar ogen. De kus op zijn wang — klein, maar geladen. Dit waren geen vluchtige kriebels, geen snelle opwinding. Dit was energie, warm en pulserend, die door zijn hele lichaam trok.
Hij sloot zijn ogen. Zijn bewegingen werden sneller, minder beheerst. Voorvocht druppelt uit zijn eikel over zijn hand en de kamer vult zich met een zacht geklap van zijn aftrekkende bewegingen. Zacht gemompel ontsnapte hem zonder dat hij het doorhad. De dagen ervoor — lange hikes, koude nachten, stilte — leken alles alleen maar te hebben versterkt. Hij had zich zelden zo scherp bewust gevoeld van zijn eigen lichaam.
Sneller. Dieper ademhalend.

En toen voelde hij het onvermijdelijke naderen.

Zijn hele lichaam spande zich aan terwijl hij haar naam fluisterde, daarna hardop, en het moment hem volledig overspoelde. Hij kwam hard over zijn eigen lichaam klaar. Hij spant zijn billen aan en hardop kreunt hij Isabels naam uit, terwijl het zaad uit zijn pik spuit. Mike blijft enkele minutenlang liggen, ademloos, zijn hart bonzend in zijn borst. Zijn borstkas dat hij ondergespoten heeft.
Een gelukzalige loomheid volgt. Hij opent zijn ogen en kijkt naar zichzelf, naar het bewijs van zijn ontlading op zijn huid. Zijn mond krult in een tevreden glimlach. Zijn lichaam ontspande langzaam, al bleef er nog een restje spanning hangen.
“Misschien toch nog maar een keer douchen,” mompelde hij.

Hij kwam overeind en liep richting de badkamer. Pas toen hij de deur achter zich hoorde sluiten — zacht, bijna voorzichtig — besefte hij dat hij die eerder op een kier had laten staan.

In de gang, net buiten zijn kamer, liep Isabel weg.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!