Bommen - 1

1.

Gerti Deventer stopt op de oprit van het huis van haar ouders. Ze legt de motor van haar Skoda Fabia stil. Voor ze uitstapt, kijkt ze even op haar telefoon - een paar minuten geleden is er een berichtje binnengekomen van haar vriendin, Safiyah. “Suc6. En denk eraan: iluvu.”

Het hart van Gerti wordt warmer bij het lezen van dat laatste. Zij houdt van mij, mijn schat. Onmiddellijk stuurt ze terug: “Thx. Ik zal het nodig hebben. Luvu2.” Haar missie deze zondagmiddag is het totaal op z’n kop zetten van de wereld van haar ouders, de arme schatten. Op z’n kop zetten? Hell, zeg gerust: onder hun ganse wereld, hun gans conservatieve wereldbeeld een lading bommen doen ontploffen.

Als ze iets minder drama queen-achtig denkt: na vanmiddag zullen ze nooit meer op dezelfde manier naar hun liefhebbende dochter kijken.

Maar het is onvermijdelijk. Voor haar is het het kiezen tussen hun beeld over hun dochter en de wereld, en haar eigen geluk. Gerti hoopt dat zij met wat intensieve psychologische begeleiding het drama te boven zullen komen waarvoor zij verantwoordelijk zal zijn

(daar is de drama-queen weer…)

want zij gaat voor zichzelf kiezen. Een relatie zoals ze nu heeft, beleeft een mens maar een keer in zijn leven, en er niet mee doorgaan omwille van het verschrikkelijke “wat zullen de mensen wel niet zeggen? wat zal de familie wel niet zeggen?” is het domste wat iemand kan doen.

Ze klikt nog eens even op de powerknop waardoor haar vergrendelingsscherm oplicht. Een ongelooflijk mooi zwart meisje met zwart krullend haar dat in een paardenstaart gedaan is, drukt een kus op de linkerwang van een brunette met lang, golvend haar, groene ogen, en een lachende mond die extra mooi is door de kuiltjes in de wangen. Dit geeft haar de moed om uit te stappen. Toch zijn haar benen van lood terwijl ze zich naar de zij-ingang van het huis sleept. Die deur is meestal niet gesloten en komt uit in de keuken. God, was ze nu maar een paar uur verder.

2.

‘Dag schat,’ begroet haar moeder haar - Anita is een vrouw met gemiddelde lichaamsbouw, met kort geblondeerd haar, die altijd netjes voor de dag komt. Ze is bezig met koken - het is bijna middag. Eenmaal per maand nodigen haar ouders haar uit op zondagmiddag om gezellig te komen eten. ‘Je vader is in de living.’

‘Hoi papa,’ zegt ze wanneer ze de living binnen stapt.

‘Dag schat.’ Haar vader, Gert, zit voor de televisie; hij is iets meer dan een meter tachtig groot, heeft grijs, dunnend haar en staat een kilo of tien te zwaar. Voetbal is de religie in zijn leven, dus verwondert het haar niet dat hij zijn ogen gericht houdt op het scherm, waarop twee Spaanse ploegen hun best doen om elkaar - figuurlijk, gelukkig - af te maken. Gerti gaat naast hem zitten. ‘Wie speelt er?’

Tot mama hen aan tafel roept, praten ze over voetbal. Gerti hoeft geen interesse te veinzen. Tussen haar veertiende en eenentwintigste heeft ze zelf gevoetbald. Twee jaar geleden is ze ermee gestopt omdat het niet meer verenigbaar was met haar werk. En omdat ze er nooit écht goed in was.

Het eten smaakt net zo voortreffelijk als het traditioneel is - kroketten (zelfgemaakt) met kip, en sla en boontjes (zelf gegroeid in hun serre).

Na het eten en na het afruimen van de tafel, komt het onvermijdelijke moment. Gerti haalt diep adem en zegt ‘Ik moet jullie wat vertellen…’

Verschillende dingen, eigenlijk, maar laten we met één ding beginnen, oké?

Het helpt haar situatie niet dat haar ouders er een behoorlijk traditioneel wereldbeeld op na houden. Ze herinnert zich nog hoe ze moest pleiten met hen om zich te mogen aansluiten bij een voetbalclub.

‘Ik had al het gevoel dat er iets was,’ zegt Anita. ‘Je hebt de hele tijd geprutst met je eten…’

Oh-oh, betrapt… ‘Ja… Je hebt waarschijnlijk gelijk.’ Ze is er zich niet van bewust dat ze niet op haar “normale” manier gegeten heeft. ‘Maar denk eraan, wat ik je ook ga vertellen: ik hou van jullie en het is niet jullie fout.’

Vader en moeder kijken elkaar aan, met ogen die vol staan met vraagtekens en angst.

‘Wat-wat is er dan?’ vraagt Anita met een klein stemmetje. ‘Ben je ziek?’

‘God neen,’ reageert Gerti.

Niet fysiek, in elk geval. Maar volgens jullie ongetwijfeld in mijn hoofd…

Ze hoopt met heel haar hart dat ze haar ouders te kort doet. ‘Een jaar geleden ongeveer heb ik ontdekt dat ik…’

Shit - waarom is haar mond plots zo droog?

‘...lesbisch ben.’

Anita en Gert kijken elkaar aan, op zoek naar de juiste reactie op het gezicht van de andere.

De vrouw vindt er een die Gerti helemaal niet verbaast. ‘Ben je zeker?’

‘Ja, mama, ik ben zeker.’

‘Maar je had toch een vriend?’

Haar vader doelt op Lowiek. ‘Ja, papa, maar dat is weeral drie jaar geleden.’ Sindsdien heeft ze nog wel een paar contacten gehad met jongens die van ‘s avonds tot ‘s morgens duurden. Geen van hen veroorzaakte een vlam bij haar. Laat staan haar in lichterlaaie gezet zoals Safiyah dat doet.

'En hoe ben je erachter gekomen?’ vraagt Anita.

‘Wel…’

3. - twaalf maanden geleden

Gerti zat aan tafel met een stel collega’s. De leerkrachten aan het St-Jans Atheneum maakten er een regelmatig event van om aan het einde van een trimester samen ergens iets te gaan eten na de schooluren. Ditmaal hadden ze gekozen voor een restaurantje aan de rand van de stad, dat een goede reputatie heeft - excellente keuken, zonder al te duur te zijn. Altijd een geweldige combinatie.

Ze waren met zevenen, vier mannen en drie vrouwen. Uiteraard werd er veel gekletst, veel gelachen, veel gedronken. Een van de vier mannen, Bob, had aangeboden om, euh, Bob van de avond te zijn. ‘Vervloekt zijn mijn ouders om me met deze naam op te zadelen,’ deed hij dramatisch toen het onderwerp ter sprake was gekomen bij het plannen van deze avond.

Gerti zat tegenover Denise, een vrouw die tien jaar ouder is als zij. Hoe langer de avond duurde, hoe meer ze zich focuste op deze knappe lerares wiskunde met asblond, halflang haar, een mollig figuur, een tintelende lach en een dito stel blauwe ogen. De manier waarop ze naar haar keek, deed haar hart sneller slaan. En het veroorzaakte een warm gevoel tussen haar benen. Dit was geen grote revelatie. Ze vroeg zich al een paar jaar af of ze “voor de vrouwen” was. Maar tot nu toe had haar de moed ontbroken om ernaar te handelen. En dat moest maar eens veranderen. Ze was per slot van rekening bijna drieëntwintig.

Dan, na het eten en na drie witte wijntjes, zei Denise ‘Ik moet plassen,’ gevolgd door de vraag waarop Gerti met heel haar hart hoopte: ‘Ga je mee?’

De brunette knikte en stond recht. Terwijl ze de tafel verlieten, zei Jonas, leerkracht aardrijkskunde (voornamelijk): ‘Je gaat haar toch niet bekeren, hé?’ Iedereen wist dat Denise lesbisch was.

Als antwoord kreeg hij twee opgestoken, licht aangeschoten middelvingers en een lachsalvo van de rest van de collega’s.

Anderhalve minuut later doken de twee vrouwen het ruime gehandicaptentoilet in. Ze hadden in de verbruikszaal geen rolstoelgebruikers of extreem oude mensen gezien, dus voelden ze zich niet schuldig. De ruimte was smetteloos proper en een geurverspreider vulde ze met een frisse bloemengeur.

Gerti wist niet of ze zich omgedraaid zou hebben als de ruimte er keivuil bijgelegen had of overduidelijk naar urine en excrementen gestonken had, zo geil voelde ze zich op dit moment. En Denise overduidelijk ook - op het moment dat ze de deur achter hen op slot gedraaid had, greep de blonde haar vast bij haar bovenarmen en duwde haar tegen de muur tussen het toilet en het wasbekken. Het volgende ogenblik vond haar mond de hare en na een paar kusjes waarbij de ogen van Denise vroegen of alles in orde was, nam Gerti het initiatief om haar mond vaster op die van de andere vrouw te drukken; hierbij opende ze haar mond en ontving de tong van Denise.

De meest geile tongzoen waaraan Gerti ooit deelgenomen had, volgde. De combinatie van op hol geslagen hormonen en de “buzz” veroorzaakt door drie glazen witte wijn, deed zijn werk. Voeg daaraan de sensatie van de rechterhand van Denise op haar linker borst, en het recept was compleet: de benen van de jonge brunette begaven het haast. ‘Wacht-wacht even,’ hijgde ze. Ze maakte zich los uit de omklemming van Denise en liet zich op de toiletpot zakken.

Denise op haar beurt liet zich op haar knieën zakken op de vloer, en maakte duidelijk wat zij wilde: dat Gerti haar rok omhoog trok en haar slip naar beneden.

De brunette haar hart klopte in haar keel. Dit was de eerste keer dat ze haar poesje zou ontbloten voor een vrouw die de intentie had om haar te beffen. Ze was niet bang dat het ging tegenvallen - zeggen ze niet dat als je wil dat je kut deftig gelikt wordt dat je bij een andere vrouw moet zijn? - maar het was toch een kleine drempel waar ze over moest. Gelukkig toonde Denise zich een klasse minnares, want ze wachtte geduldig tot zij er klaar voor was.

Oké, hier gaan we.

Ze haakte haar duimen achter de elastiek in haar slip, tilde haar kont een beetje op en schoof het roze lapje stof tot aan haar enkels.

Daar nam Denise het beet en trok het over haar voeten. Vervolgens bracht ze het naar haar neus en snoof diep de geur van deze jonge vrouw op.

Met grote, ongeduldige ogen keek Gerti toe. Het scheelde niet veel of zij trok het slipje uit de handen van haar collega zodat ze eindelijk zou doen wat zij verlangde: haar kut uitvreten.

Denise begreep maar al te goed wat Gerti wilde; ze gaf het slipje terug en duwde dan haar mond op haar hunkerende, druipende kut.

‘Hmmm,’ deed Gerti en haar wereld veranderde voorgoed.

***

Een kwartiertje later kwamen ze terug aan tafel, Denise met een glimlach op haar gezicht die niet zou misstaan bij een kat die muis gevangen heeft, en Gerti met een blos op haar wangen die maar een ding betekenen kon: ze had net een daverend orgasme beleefd. Onnodig om te zeggen dat dit hen op de nodige schuine en jaloerse blikken te staan kwam.

De derde vrouw in het gezelschap, Irene - zwart haar, grote bril waarachter guitige ogen schuil gingen, normaal figuur, bijna op pensioen - vroeg of ze het lekker gevonden had.

Met kaken die nog roder werden, stamelde Gerti ‘J-ja. Hopelijk vinden jullie het niet erg…’

‘Erg? Meid, we zagen dit al lang aankomen hoor,’ verzekerde haar collega Fredo haar. ‘We wisten alleen niet goed of Denise “mans genoeg” zou zijn om je vanavond uit de kast te krijgen.’ Hetgeen hem op een stevige stomp op zijn schouder - getekend Denise - te staan kwam.

Gelach volgde, samen met (gespeelde) verzuchtingen vanwege de mannen dat het toch jammer was dat ze vanaf nu verloren was voor de venten.

Dan nam Denise de hand van Gerti vast. ‘Kom, het is tijd dat wij gaan. Anders is het de moeite niet meer. Mijn vrouw verwacht me rond half een thuis.’

Gerti keek op haar horloge. Half elf. Ja, als ze vanavond nog voor het eerst in haar leven écht met een vrouw naar bed wilde, moesten ze nu vertrekken.

Gelukkig woonde zij met een taxi maar op een vijftal minuten van het restaurant. En de goden van de ontucht (Denise was per slot van rekening getrouwd) waren hen goedgezind: er stopte net een taxi om een ouder koppel af te zetten.

Vijftien minuten later lagen ze in bed, allebei poedelnaakt. Hun kleren lagen verspreid van de ingang tot aan het bed. En Denise leerde haar vanalles: beffen, vingeren (vaginaal én anaal), scharen, rimmen… Bezweet en naar adem happend dacht Gerti een uur later Shit! Wat heb ik een heleboel tijd verspild in mijn leven…

Om kwart voor twaalf nam Denise afscheid. Zij was - uiteraard - terug aangekleed; Gerti lag nog op het bed, de benen open zodat haar poesje kon afkoelen. De vrouw boog zich over haar en gaf haar een kus. ‘Tot maandag. Maar denk eraan: ik hou van mijn vrouw en ben niet van plan om haar te verlaten voor jou..’

Gerti zei: ‘Geen zorgen. Ik ben niet verliefd. Maar ik ben je wel dankbaar voor wat je met mij gedaan hebt. Je hebt me de ogen geopend.’

‘Dat is goed. En oh zo graag gedaan.’ Na deze woorden vertrok de vrouw.

Trefwoord(en): Lesbo, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!