De Avonturen Van Arthur En Laura - 16

We bereiken het midden van het gazon, waar een speciaal, verhoogd ligbed op een klein platform is geplaatst. Dit is ons observatiepunt in het hart van de storm. We gaan liggen, half tegen elkaar aan geleund, en hebben een panoramisch zicht op de krioelende massa van ruim vierhonderd lichamen die zich in een collectieve trance bevinden.

Mijn oog valt direct op Karin. Ze bevindt zich niet ver van ons vandaan, tegen de achtergrond van de verlichte fonteinen. Ze is in de armen beland van een jonge eerstejaars student, een jongen die maar een paar jaar ouder lijkt dan haar eigen dochter Ellen. De dynamiek tussen hen is rauw en ongefilterd.

Karin heeft elke vorm van haar bekende gereserveerdheid laten varen. Ze ligt op haar rug op het zachte gras, haar benen hoog in de lucht gegooid, terwijl de student boven haar hangt, zijn spieren strak gespannen. Hij neukt haar met een tomeloze, jeugdige energie. Karin gaat letterlijk tot het gaatje met hem; ze moedigt hem aan met hese kreten en trekt hem met haar nagels in zijn rug nog dieper in haar. Ik zie hoe haar gezicht vertrekt in een masker van pure ontlading, elke stoot van de jongen lijkt een barrière in haar ziel te doorbreken.

Rondom hen is het een pandemonium van lust. De studenten en strippers werken zich in het zweet om de vrouwen te bedienen. Overal waar ik kijk, zie ik lichamen in elkaar grijpen, hoor ik het ritmische geklets van huid op huid en het constante gezucht en gekreun dat zelfs boven de muziek uitstijgt. De geur van seks is nu zo intens dat het bijna een fysieke aanwezigheid heeft in de nachtlucht.

Isabella buigt zich over me heen, haar borsten zwaar tegen mijn borstkas. "Kijk naar je buren, Arthur," fluistert ze, terwijl ze een plukje haar achter haar oor strijkt. "De Stille Straat zal morgen nooit meer hetzelfde zijn. De schaamte is voorgoed verdronken in dit gazon."

De twintig beveiligers, stuk voor stuk getrainde professionals in strakke zwarte uniformen, bevinden zich in een onmogelijke positie. Ze staan langs de randen van het gazon en bij de in- en uitgangen van de villa, met hun rug naar de duisternis en hun gezicht naar het kolkende hart van het feest.

Op de grote schermen die verspreid over het terrein staan, vangen de camera's af en toe hun gezichten op. Hun professionaliteit wankelt zichtbaar. Ik zie een van de beveiligers, een boom van een vent met een oortje in, die strak voor zich uit probeert te kijken terwijl er slechts twee meter voor zijn neus een drietal vrouwen zich volledig laat gaan met een naakte stripper. Zijn kaken zijn zo hard op elkaar geklemd dat de spieren in zijn nek trillen. Zijn ogen schieten onbewust telkens weer naar de krioelende lichamen, en ik zie hoe hij zijn handen diep in zijn koppelriem haakt om te voorkomen dat hij ze uitsteekt.

Een andere beveiliger, een jongere man, is inmiddels rood aangelopen. Een van de studenten en een dame in een rood lakleren pakje zijn tijdens hun passie tegen zijn benen aan gerold. Hij staat daar als aan de grond genageld, niet wetend of hij moet helpen of opzij moet stappen, terwijl de dame in kwestie hem met een uitdagende blik aankijkt als ze onder de student ligt.

Zelfs de beveiligers die de video Walls in de gaten houden, kunnen hun blik niet afwenden van de haarscherpe details die de camera's registeren. De discipline waar ze om bekend staan, wordt tot het uiterste getest door de rauwe, ongefilterde lust die over het landgoed spoelt. Het is duidelijk: op dit terrein is er vannacht geen autoriteit meer, behalve de wet van het verlangen.

Isabella geeft een geheim teken. De diepe, ritmische roffel van de pauken snijdt plotseling door de pompende beat heen.

Het is een geluid dat onmiddellijk de aandacht opeist. Over het hele gazon, van de vijver tot aan de rand van de villa, bevriezen de lichamen. Studenten trekken zich langzaam terug, vrouwen laten hun partners los en strippers blijven roerloos staan. Een zware, geladen stilte valt over het landgoed van de stad.

De keizer en keizerin van de avond staan in het volle licht op het verhoogde platform.

Isabella kijkt me aan met een blik die heter brandt dan de vuurwerkpijpen van daarnet. Zonder haar ogen van de mijne af te wenden, grijpt ze de sluitingen van haar met spijkers beslagen bikini. Met een achteloos gebaar laat ze de boven- en onderkant op de grond vallen. Daar staat ze, in haar volle, rauwe glorie, met alleen haar hoge zwarte laarzen nog aan. Haar huid glanst als marmer onder de paarse schijnwerpers.

Vervolgens richt ze haar aandacht op mij. Met een krachtige beweging ontdoet ze me van mijn zware rode mantel, die als een koninklijk offer op de bank valt. Ik sta daar volledig naakt voor mijn volk. Ze legt haar handen op mijn schouders en duwt me met een dwingende kracht achterover op de zijden kussens van de bank.

Bijna niemand beweegt meer op het gazon. De vrouwen, de studenten en de strippers vormen een cirkel van ademloze toeschouwers. De camera's zwenken allemaal naar ons toe; op de reuzenschermen is elke ader, elke spiercontractie en elke vonk van verlangen in onze ogen te zien. De "fuck van de avond" staat op het punt te beginnen en het is een schouwspel dat de geschiedenis van het publiek voorgoed zal markeren.

Terwijl Isabella zich tergend langzaam op me laat zakken, vangen de camera's de gezichten van de twee vrouwen die deze avond de grootste transformatie hebben ondergaan. Hun reacties worden levensgroot geprojecteerd op de schermen, en het contrast tussen hen is prachtig.

Marga van Dijk, die nog steeds wordt omringd door haar drie jonge aanbidders, kijkt met een blik van puur ontzag. Er rollen tranen over haar wangen—niet van verdriet, maar van een overweldigend gevoel van dankbaarheid en herkenning. Ze ziet in onze vereniging op het podium de ultieme bevestiging van haar eigen bevrijding. Ze slaat een hand voor haar mond, terwijl ze met de andere de student tussen haar benen steviger tegen zich aan drukt. Voor haar is dit geen porno, maar een gewijde ceremonie, de kroon op de nacht waarin ze na vijftig jaar eindelijk echt is gaan leven.

Ellen, aan de andere kant van het gazon, reageert veel rauwer. Ze hangt nog steeds in de armen van haar stripper, maar ze heeft haar strijd om mijn exclusieve aandacht opgegeven. In plaats daarvan lijkt ze nu pas echt te begrijpen wat mijn rol is. Haar ogen schitteren van een bezeten trots; ze kijkt naar mij als naar een god die ze persoonlijk heeft mogen aanraken.

Terwijl ze ziet hoe Isabella en ik samensmelten, begint ze haar eigen ritme te versnellen, synchroon met onze bewegingen op het scherm. Ze schreeuwt mijn naam uit, een rauwe kreet die door de stille tuin snijdt, terwijl ze haar nagels in de rug van de stripper zet.

De rest van het publiek kijkt ademloos toe. De vrouwen staan daar als aan de grond genageld, sommigen met de handen in de nek, anderen elkaar stevig vasthoudend. Ze zien de man die hen heeft bevrijd en de vrouw die de leiding nam, in een finale die alle grenzen van hun oude, saaie leventjes verplettert.

Terwijl de Miami Sound Machine de beat naar een ongekend volume opstuwt, vinden Isabella en ik onze weg naar het absolute toppunt van genot. We bewegen niet langer als twee mensen, maar als één kolkende kracht van vlees en wilskracht. Elke stoot op de zijden kussens van ons verhoogde bed wordt met een donderslag van de pauken begeleid.

Isabella gooit haar hoofd achterover, haar haren zwiepen door de lucht terwijl ze mijn naam door de microfoon hijgt, die ze nog steeds in haar hand geklemd houdt. Haar kreten galmen over het hele landgoed, over de Stille Straat, tot diep in de ziel van elke aanwezige vrouw.

De menigte beneden ons kan de passiviteit niet langer aan. De climax op het podium werkt als een katalysator. Als een kolkende vulkaan barst de tuin weer open in een laatste, grote ontlading. De vrouwen, opgezweept door wat ze op de schermen zien, storten zich met een hernieuwde, bijna bezeten energie op de studenten en strippers. Het is geen dans meer, het is een collectieve overgave aan de puurste vorm van het bestaan.

Ik voel de spanning in mijn hele lichaam opbouwen, een druk die zo groot is dat mijn gezichtsveld begint te flikkeren. Isabella voelt het ook; ze klemt haar benen zo strak om mijn middel dat ik haar laarzen in mijn flanken voel snijden. Op de allerlaatste, explosieve noot van het nummer bereiken we samen de climax. Het is een schokgolf die door ons heen trekt en de hele tuin lijkt te doen oplichten.

Terwijl ik mijn zaad in haar laat vloeien, barst er boven de villa een spectaculair vuurwerk los. Duizenden gouden en roze vonken vullen de nachtelijke hemel van de stad. De vrouwen beneden ons schreeuwen het uit, sommigen vallen van puur geluk op hun knieën in het gras, terwijl anderen hun partners in een laatste, innige omhelzing vasthouden.

De rust keert langzaam terug, maar de lucht is voorgoed veranderd. De Stille Straat is dood; lang leve de nacht van Arthur en Isabella.

Terwijl de eerste vage strepen van het ochtendgloren de hemel boven het dorp grijsblauw kleuren en het vuurwerk langzaam uit de lucht verdwijnt, keert er een serene, bijna gewijde stilte terug op het landgoed. De studenten van het dispuut staan verspreid over het gazon, hun Romeinse tuniekjes gehavend en besmeurd met de sporen van een nacht die hun leven voorgoed heeft veranderd.

Ik sta op van het ligbed en trek mijn rode mantel weer om me heen. Isabella leunt tegen me aan, gehuld in niets anders dan de koelte van de ochtendwind. Samen kijken we neer op de jonge mannen die daar beneden staan. Ze zien er niet langer uit als de onbezonnen jongens die gisterenmiddag het terrein opkwamen; hun blikken zijn volwassener, getekend door de verantwoordelijkheid die ze hebben gedragen in deze massale inwijding.

Titia, de evenementen manager, stapt naar voren uit de schaduw van de eikenbomen. Ze ziet eruit als een generaal na een gewonnen veldslag. Ze salueert kort naar ons op het podium en dan naar haar mannen. Op haar teken vormen de 95 studenten weer hun strakke formatie, midden tussen de kussens, flessen champagne en achtergebleven kledingstukken van de vrouwen.

"Arthur, Isabella," roept ze met een stem die nog steeds krachtig is. "De missie is volbracht. De Stille Straat is ontwaakt."

De studenten heffen in koor hun vuisten in de lucht. Het is een indrukwekkend gezicht: 95 jonge mannen, de toekomstige elite van het land, die nu een geheim delen dat hen voor eeuwig aan dit landgoed verbindt. Ze hebben de diepste verlangens van de buurt ontsloten en daarmee hun eigen mannelijkheid bezegeld.

Ik knik hen waarderend toe. "Jullie hebben geschiedenis geschreven," zeg ik, en mijn stem draagt ver over het dauwende gras. "Ga nu, rust uit. De legende van deze nacht zal in stilte groeien."

Terwijl de studenten in perfect gelid naar de uitgang marcheren, zie ik hoe de laatste vrouwen van de Stille Straat hen nakijken met een mengeling van weemoed en herwonnen kracht. Ze lopen anders nu: met opgeheven hoofd, een verende tred en een glimlach die verraadt dat de muren van hun saaie levens definitief zijn neergehaald. Als Ellen langsloopt roept ze “Mijnheer Arthur, ik zal altijd de jouwe zijn!”

De zon klimt langzaam boven de horizon en werpt een genadeloos, goudgeel licht over de ravage op het gazon. De tuin, die gisteravond nog het decor was van een strak geregisseerde show, ligt er nu bij als een verstild slagveld van de lust: achtergebleven korsetten, lege champagneflessen en platgetrapt gras waar de dauw langzaam op neerdaalt.

De laatste studenten zijn uit het zicht verdwenen en ook de strippers zijn in alle stilte vertrokken. De vrouwen van de Stille Straat zijn als schimmen in de ochtendnevel naar huis gekeerd, elk van hen getekend door een geheim dat ze nooit met hun echtgenoten zullen delen, maar dat ze voor altijd aan elkaar zal binden. De stilte die nu over het landgoed valt, is anders dan de stilte van gisteren; het is de verzadigde rust na een allesverwoestende storm.

Ik sta nog steeds op het verhoogde platform, de zware rode mantel losjes om mijn schouders. Isabella staat naast me. Ze ziet er in het nuchtere ochtendlicht misschien wel mooier uit dan ooit; haar huid is nog warm, haar ogen staan zacht. Ze legt haar hoofd tegen mijn schouder en we kijken samen uit over de tuin.

"We hebben het gedaan, Arthur," fluistert ze. "We hebben de tijd even stilgezet."

Ik sla mijn ogen naar de hemel en fluister: “Martha, ik heb het geflikt ik ben weer een man en leef! in al mijn vezels.”

Ik leg mijn arm om haar heen en voel de hartslag van het landgoed langzaam vertragen tot een vredig ritme. De Straat mag dan straks weer ontwaken voor een gewone werkdag, maar wij weten beter. Onder de oppervlakte van de keurige gevels en de getrimde heggen vloeit nu een nieuwe stroom, aangewakkerd door de nacht waarin de keizer en de keizerin hun rijk opeisten.

Ik kijk nog één keer naar de zon die de ramen van de villa in vuur en vlam zet. Het verhaal van deze nacht is voltooid, de legende is geboren.

Samen draaien we ons om en lopen we langzaam het podium af, de villa in, terwijl de wereld om ons heen langzaam weer begint te draaien.

Nawoord:

De legende van de nacht op het landgoed van het dorp bleef niet beperkt tot die ene zonsopkomst. In de jaren die volgden, veranderde de dynamiek in de Stille Straat en de wijde omgeving van het dorp voorgoed. Ik was niet langer alleen de oude buurman uit de stille straat; ik was de bewaker van hun diepste bevrijding geworden.

De hiërarchie was definitief gevestigd. Ik hoefde inderdaad maar een subtiel signaal te geven— een knipoog bij de lokale bakker, of een hand op een schouder tijdens een buurtborrel — en de deuren, zowel van hun huizen als van hun harten en lichamen, zwaaiden wijd voor me open.

Marga van Dijk, die na die bewuste nacht definitief als vrijgezel door het leven wilde gaan, werd mijn meest trouwe bondgenote. Haar vroomheid had plaatsgemaakt voor een levenslust die aanstekelijk werkte. Regelmatig bezocht ik haar in haar woning, die nu was ingericht met een gedurfde, warme sensualiteit. Marga genoot ervan om me te dienen, vaak nog steeds met een zweem van die oude ingetogenheid die de daaropvolgende overgave alleen maar pikanter maakte. Voor haar was ik de man die haar de tweede helft van haar leven had teruggegeven.

Dan was er Laura met wie alles begon. Zij had inmiddels een leuke, sportieve vriend gevonden, een man die geen flauw benul had van wat er zich die nacht had afgespeeld. Toch was er tussen Laura en mij een onuitgesproken verstandhouding. Op verjaardagen of buurtfeesten, terwijl haar vriend enthousiast vertelde over zijn werk, zocht zij mijn blik. Het was een spel van verborgen aanrakingen onder de tafel of een vluchtige ontmoeting in de gang. Ondanks haar gelukkige relatie bleef de herinnering aan mijn inwijding zo sterk dat ze bij elk weerzien direct weer die gewillige vrouw van het altaar werd, altijd klaar om in een onbewaakt moment de passie van die nacht te herbeleven. Ik werd de peetoom van hun zoon.

Het patroon herhaalde zich bij talloze andere vrouwen uit de groep. Of het nu in de beslotenheid van mijn werkkamer was of tijdens "toevallige" ontmoetingen in de bossen rondom het landgoed; de machtsverhouding was onomkeerbaar. Ik was hun anker in een wereld van lust die ze voorheen niet durfden te betreden.

Het is een indrukwekkend imperium van lust en loyaliteit geworden. De Stille Straat is inmiddels mijn persoonlijke domein, waarbij de muren van de keurige huizen geen geheimen meer voor me hebben.

Niet alleen de vrouwen uit de oorspronkelijke groep zijn voor mij gevallen; zelfs de vrouw van de bakker en de slager, die dagelijks de schijn van het normale dorpsleven ophouden, behoren nu tot degenen die bij het minste teken van mijn kant hun plichten laten vallen.

Isabella is in al die jaren mijn vaste partner in crime gebleven, de keizerin die naast me staat en met wie ik de teugels van dit web van verlangens strak in handen houd.

En te midden van al die vleselijke chaos en veroveringen zijn er de onwankelbare steunpilaren: Maria, die met haar stille toewijding over het huishouden en mijn welzijn waakt, en Jannes, die als een loyale schaduw op de achtergrond alles faciliteert en bewaakt. Hun trouw vormt het fundament waarop mijn uitspattingen kunnen rusten.

De jaren zijn voorbijgegaan, maar de macht die ik die nacht op het podium opeiste, is alleen maar gegroeid. Ik ben de onbetwiste heerser van een verborgen wereld, midden in het hart van het dorp.

Mijn echte passie en liefde lag bij Ellen. Ze kwam meerdere keren per week chillen en meer, met haar brutale mond. Vijf jaar later, toen ze achttien was, hadden we "officieel" verkering. Terwijl de rest van de wereld een speeltuin van lust was geworden, vormde de band met Ellen de emotionele kern van mijn leven.

Die vijf jaar vlogen voorbij in een dynamiek van vriendschap, brutaal weerwoord en een langzaam rijpende liefde. Ze was niet langer het meisje van het altaar, maar een zelfbewuste jonge vrouw die mij intellectueel en verbaal uitdaagde. Haar "brutale mond" bleef haar handelsmerk, maar was nu gevuld met de diepe affectie die ze alleen voor mij reserveerde.

Een jaar later overleed Isabella en haar notaris nodigde ons uit. In de statige kamer van de notaris werd het testament geopend. Isabella had haar zaken, zoals altijd, met militaire precisie geregeld. Omdat zij geen directe erfgenamen had en ik haar enige echte vertrouweling en partner in al haar plannen was, viel haar volledige vermogen en het landgoed aan mij toe.

Zodra de papieren getekend waren, trokken Ellen en ik in het hoofdhuis van Isabella's landgoed. Het was een symbolische verhuizing. Waar ik voorheen de "altijd welkome gast" was, was ik nu de eigenaar van de grond waar de revolutie van de Stille Straat ooit begon. Ellen bloeide volledig op in haar nieuwe rol als de jonge vrouw des huizes. Ze richtte de kamers in met haar kenmerkende stijl — modern, gewaagd, maar met respect voor de geschiedenis van het huis.

Maria en Jannes verhuisden mee om de continuïteit te waarborgen. Hun loyaliteit werd beloond met een eigen vleugel in het nieuwe complex en een goed pensioen.

De dynamiek veranderde: de vrouwen uit de straat kwamen nu naar mijn nieuwe hoofdkwartier. De drempel was verdwenen; het landgoed was een baken van vrijheid geworden waar Ellen en ik de scepter zwaaiden.

Terwijl ik met Ellen op het terras van onze nieuwe woning zat en uitkeek over de uitgestrekte tuinen, besefte ik dat Isabella's laatste geschenk de cirkel had gesloten. Ik had niet alleen de harten van de vrouwen veroverd, maar nu ook de grond onder hun voeten in bezit gekregen.

Ellen pakte mijn hand vast, keek me brutaal aan en zei: "Nu zijn we pas echt de baas, Arthur."

Mijn verhaal had hiermee een koninklijke afsluiting gekregen. De nalatenschap van Isabella leefde voort in de luxe en de macht die Ellen en ik nu bezaten.

Toen Ellen op een dag vertelde dat ze zwanger was, besloten we te trouwen op mijn 77-jarige leeftijd. Mijn leven op het landgoed bereikte daarmee een diepgaande, emotionele voltooiing.

Ik zag mijn zoon opgroeien in de vrijheid en weelde van het landgoed. Hij erfde mijn charisma en de scherpe geest van Ellen. Het moment dat hij afstudeerde, was een van de trotste dagen uit mijn leven; een nieuwe generatie stond klaar om mijn erfenis in het dorp voort te zetten.

Op de gezegende leeftijd van 103 jaar blies ik mijn laatste adem uit, in mijn eigen bed, met de hand van Ellen in de mijne. Ik liet een legende na die nog generaties lang in fluistertoon verteld zou worden.

De uitvaart op het landgoed was een gebeurtenis van ongekende omvang. Honderden vrouwen — inmiddels grootmoeders, moeders en dochters — waren gekomen om de man te eren die hun levens kleur gaf. De mannen van het dispuut, inmiddels behorend tot de elite, waren er ook allemaal.

Klik hier om te beluisteren (nieuw tabblad)

Terwijl mijn kist langzaam naar de kapel op het landgoed werd gedragen, klonken de emotionele klanken van Love of My Life van Queen.

Klik hier om te beluisteren (nieuw tabblad)

Dan viel er een indrukwekkende stilte. Gloria Estefan, met wie ik door de decennia heen altijd een warme, persoonlijke vriendschap had onderhouden, stapte naar voren bij het graf. Met een stem die door de jaren alleen maar aan diepte had gewonnen, zong ze speciaal voor mij Anything For You. Er was geen droog oog op het gazon; het was het ultieme eerbetoon aan de man die ooit met haar het podium deelde.

Ik werd te ruste gelegd in de grafkapel op het landgoed. Ik lag daar naast Martha, mijn eerste vrouw die 35 jaar geleden overleed. Ik had haar speciaal laten herbegraven op deze gewijde grond, zodat de liefde van mijn jonge jaren en de liefde van mijn late jaren voor altijd verbonden waren.

Naast mij werd een plekje vrijgehouden voor Ellen, die ooit, over vele jaren, weer aan mijn zijde zou liggen. De Stille Straat was inmiddels een oase van rust geworden, maar de echo van de muziek, de lach en de passie zou voor altijd tussen de oude eikenbomen blijven hangen.

Ellen was nu de nieuwe Isabella.

Ik was geëindigd waar ik begon: bij de liefde, omringd door de echo's van een leven dat tot de allerlaatste druppel was geleefd. De Stille Straat zou mijn naam nooit vergeten.

Einde.

Lieve lezers en lezeressen, ik hoop dat jullie genoten hebben van deze serie want daar doe ik het voor. Mijn dank voor het feit dat jullie het hele verhaal hebben gelezen. Heb je nog ideeën, wil je laten weten wat je ervan vond, ook als het kritiek is, of wat dan ook, dit kan via de mail John Adams of een reactie hieronder, sorry Henk20554 dat de mannen er wat bekaaid vanaf kwamen.. Als je meer van mijn verhalen en series wil lezen, die zijn er natuurlijk ook.

Was getekend John Adams

Trefwoord(en): Baas, Bikini, Borsten, Buren, Buurman, Buurtfeest, Dochter, Feest, Festival, Jong En Oud, Laarzen, Lust, Maagd, Macht, Manager, Naakt, Neuken, Orgie, Passie, Porno, Studenten, Terras, Transformatie, Tuin, Verlangen, Voeten, Werk, Zoon, Zwanger, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!