Een Beeldschone Huisgenote - 119

De beste wensen voor iedereen!
Voor mensen die het misschien nog niet weten: tijdens de feestdagen heb ik twee verhalen geplaatst: Het kerstcadeau en Het oud-en-nieuwcadeau. Er volgen ooit nog een paar delen.

Veel leesplezier!

Na de gezellige pakjesavond gingen we huiswaarts. Het was nog maar 21:45 uur, maar we waren vroeg begonnen en de kinderen waren moe. Thuis brachten we onze kinderen meteen naar bed. Mandy en ik kleedden ons om in comfortabele kleding.
We schonken iets te drinken in en gingen op de bank zitten. Ik dacht dat ze de televisie aan wilde zetten, maar in plaats daarvan ging ze lekker tegen me aan liggen. Ik sloeg mijn arm om haar heen en trok haar tegen me aan. Mijn blik viel op de doos die op de kast stond. Ik was echt aangenaam verrast dat Mandy de Nintendo Switch voor mij had gekocht. Ik vond het heel lief van haar. Binnenkort ging ik lekker gamen. Ik was benieuwd of ik dit spel leuk zou vinden. Super Mario was een heel andere game dan Call of Duty. Ik vroeg me af of dit spel niet te makkelijk voor mij zou zijn.

Een por trok mij uit mijn gedachten. Mandy keek me glimlachend aan en wees naar de doos.
‘’Wat?’’ vroeg ik verward.
‘’Maak hem open en installeer hem aan de televisie,’’ antwoordde ze.
Ik was verrast. ‘’Wil je niet televisie kijken?’’
Ze schudde haar hoofd. ‘’Nee, ik heb daar vandaag geen zin in. Kom op, pak hem uit. Het is nog vroeg.’’

Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ik haalde de console uit de doos en installeerde hem aan de televisie. Het was even zoeken, want het was anders dan de PlayStation. Nick had gelijk: de controllers van de Switch waren echt klein! Ik kreeg een beetje ruzie met de console omdat het niet meteen lukte om te connecten met de andere controller. Maar uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar. Ik zat op de grond voor de televisie te klooien met alles.

Ik hoorde een zacht gegrinnik achter me en draaide me om.
‘’Je lijkt wel een klein kind,’’ lachte Mandy plagend.
Ik kneep mijn ogen half dicht.
‘’En dat ben je ook,’’ voegde ze er ondeugend aan toe.
Ik stond op en liep naar haar toe.
‘’Waag het niet!’’ zei ze waarschuwend.
Ik kietelde haar, ze gilde en probeerde bij me weg te komen, maar dat lukte niet. Ik hield op en omarmde haar stevig. ‘’Dank je wel voor het mooie cadeau.’’
Ze trok me naar zich toe, waardoor ik bijna op haar viel, en ze gaf me een lange, passionele zoen. ‘’Met liefde gedaan, ik wist wel dat je gamen soms mist.’’ We zoenden opnieuw. ‘’Nou, start hem op! Ik ben best wel benieuwd.’’

Ik ging ervoor goed zitten en startte de game op. Een beginfilmpje speelde af en ik vroeg me meteen af of het niet een beetje kinderachtig was voor mij. Het eerste level begon. Ik moest alles even uitproberen: hoe ik kon rennen en springen. Al snel kwam een bekende tegenstander van Mario voorbij. Hoe heette die ook alweer? Oh ja, Goomba! Ik probeerde hem te doden door op hem te springen, maar ik miste en hij viel mij aan, waardoor ik doodging. Verdorie… het was niet zo makkelijk als ik dacht.
Er klonk luid gegiechel naast me. Mandy keek me plagerig aan en ik gromde zacht. Ik startte het level opnieuw en dit ging een stuk beter.
Al snel was ik verder gekomen in het level en op een gegeven moment zag ik iets daarboven. Ik probeerde uit te zoeken hoe ik naar boven kon komen. Ik vond de blokken en wist dat ik daar op moest springen. Maar het was moeilijker dan ik dacht.

‘’Nee, Danny, je moet daar op dat blok springen,’’ zei Mandy.
‘’Dat weet ik,’’ mompelde ik terwijl ik voor de vierde keer sprong.
‘’Nee, je moet iets meer naar rechts, Danny,’’ zei ze opnieuw.
‘’Dat probeer ik!’’ bromde ik.
‘’Geef me je controller maar.’’ Ze wachtte niet op mijn antwoord en pakte mijn controller af. Ik keek haar verbaasd aan. Ik dacht dat ze niet van gamen hield.
Ze probeerde alle knoppen om uit te vinden wat alles deed. Ik keek geamuseerd naar de televisie. Toen Mandy eenmaal doorhad hoe het werkte, ging ze naar het blok en stond klaar om te springen. Mario sprong en knalde tegen het blok aan. Mandy drukte driftig op de knoppen waardoor Mario zich van het blok afduwde en in de afgrond viel.
‘’Nee!’’ gilde Mandy en ik schoot gierend in de lach.
‘’Nou, wie heeft er een grote mond, mevrouw?’’ vroeg ik grijnzend aan haar.
Ze trok een pruillipje. Ik wilde de controller pakken maar ze trok hem uit mijn hand en startte het level opnieuw. Ik keek haar geamuseerd aan terwijl ze geconcentreerd naar de televisie staarde. Ik vond het stiekem geweldig dat ze dit spel leuk vond.

Mandy wist uiteindelijk bovenop te komen en vond later een groene ster die we blijkbaar moesten verzamelen. Daarna ging ze echter wel dood en daarmee was ik weer aan de beurt. Toen ik even later een domme fout maakte en doodging, pakte ze gretig mijn controller af, alsof ze blij was dat ik doodging. Ze voltooide het level uiteindelijk.
We keken elkaar aan. ‘’En?’’ vroeg ze.
‘’Het is best een leuk spel. Heel wat anders dan Call of Duty. Maar ik kan dit wel volgen. Ik dacht dat dit kinderlijk makkelijk was, maar dat is dus niet zo.’’
Mandy loodste Mario naar het volgende level en ik wilde de controller pakken, maar ze hield hem weer buiten mijn handbereik. Ik lachte. ‘’Ik dacht dat je gamen niks aan vond.’’
‘’Dat heb ik nooit gezegd,’’ zei ze. ‘’Maar schietspellen zijn niet mijn ding.’’

Tot mijn verrassing voltooide ze het level in één keer. We kwamen erachter dat we drie sterren per level moesten verzamelen. Mandy had er twee gevonden. We speelden om de beurt en haalden vier levels. Het laatste level ging echter lastig, met een stomme draak die bleef zwemmen en niet kon stoppen. We vielen constant in de afgrond. Plotseling zag ik iets en stuurde de draak op de waterval af. Ja hoor, hij ging dwars doorheen: een geheime tunnel. Mandy was verrast en ik stond breed te grijnzen, maar helaas was het van korte duur. Na de tunnel moest ik gelijk springen en dat deed ik natuurlijk niet; dood. De volgende poging was voor Mandy en zij haalde uiteindelijk het einde van het level.

Ze wilde naar de volgende gaan maar ik legde mijn hand op haar been. ‘’Zullen we naar bed gaan, het is alweer laat,’’ zei ik glimlachend.
‘’Hoe laat is het dan?’’ vroeg ze nieuwsgierig.
‘’Bijna één uur,’’ grijnsde ik.
Haar mond viel open. ‘’Wat? Zo laat al?’’
Ik moest lachen om haar blik. ‘’Ja, de tijd gaat echt altijd snel als je gaat gamen.’’
We ruimden de spullen op in de kast en ik trok Mandy naar me toe. ‘’Vond je het leuk?’’
Ze knikte. ‘’Ja, best wel. Veel beter dan die Call of Duty.’’
‘’Ik vind het leuk dat je het ook leuk vindt,’’ zei ik terwijl ik haar knuffelde.
‘’Zullen we elke zondag of maandagavond doen? De rest van de week hebben we meestal geen tijd,’’ stelde ze voor.
Ik grinnikte. ‘’Je lijkt ook een kind, Mandy. Maar het is goed.’’
Ze kneep hard in mijn bil. ‘’Ik ben geen kind en nu naar boven!’’

We waren op het werk en hadden niet veel te doen. Ondanks dat de nieuwe wintercollectie in de winkel lag, kwamen er nauwelijks klanten. Dat was niet verrassend voor ons. December was nooit de beste maand voor ons. Na oud en nieuw ging het vaak beter, vooral ergens eind januari, wanneer de winter meestal echt begon. Daarna kwam het carnaval. Mandy en Lotte waren volop bezig met het ontwerpen van carnavalskleding. In het magazijn lag nog een voorraad van vorig jaar en die zou binnenkort ook in de winkel komen te liggen.
Anna en ik deden een grote schoonmaak in de winkel en het magazijn. En ik moest natuurlijk ook de belastingaangifte doen.

Naast onze winkel heerste er een enorme drukte in de kapsalon. Elise, Irene, Kelly en Kim werkten regelmatig over om alle klanten van een net kapsel te voorzien voor de komende feestdagen. Het was soms chaos in de zaak, maar aan de andere kant was ik trots op ze dat de kapsalon zo goed draaide. Omdat zij het zelf zo druk hadden, deed ik de hele maand de administratieve werkzaamheden voor hen. Elise en Irene wilden mij een bonus geven, maar die had ik geweigerd.

Ik was op kantoor bezig met de belastingaangifte. Het rotste klusje was dat ik de voorraad in het magazijn moest tellen. Gelukkig stonden ze netjes gesorteerd, waardoor ik sneller kon werken. Die was ik nu digitaal aan het invoeren.

De deur ging open en Sofie liep door naar het atelier, die glimlachend naar me toe knikte. Het ging geweldig met haar. De therapie werkte duidelijk goed. Ze was minder terughoudend en durfde steeds meer. Het contrast met nu en een paar maanden geleden was verrassend groot. Ik was oprecht blij voor haar. Maar aan de andere kant verdween mijn glimlach snel bij de gedachte dat Jenna nog vrij rondliep.
Na het gesprek met Vera afgelopen weekend kon ik aan niets anders denken dan hoe ik Jenna kon ontmaskeren, en dat moest op een legale manier. In mijn ogen was dat bijna onmogelijk. Wat ik wilde doen, was in haar systeem hacken. Daar konden de vrienden van Nick mij bij helpen, maar dat mocht niet van Mandy. Jenna bespioneren leek me nutteloos.

Ik slaakte een zucht van frustratie. Ik was de belastingaangifte alweer vergeten. Hoe kon ik bewijs vinden tegen Jenna? Misschien hadden Mandy en Vera gelijk: ik moest het loslaten. Alleen kon ik dat niet, al helemaal niet met het idee dat Vera misschien haar praktijk kon kwijtraken.

Ik sloeg het bestand op de computer op en ging op de bank in de kantine liggen om na te denken. Jenna confronteren was een mogelijkheid, maar dat leek me kansloos, omdat ze niet achterlijk was. Bovendien zou ik de situatie alleen maar erger maken. Als undercover gaan, bijvoorbeeld door als cliënt bij haar langs te gaan, kon ik ook vergeten, omdat ze mij kende. Hoe langer ik erover nadacht, hoe moedelozer ik me voelde.
En de inbraak in onze winkel had ik ook nog steeds niet kunnen plaatsen. De dames leken het naast zich neer te hebben gelegd en de politie was allang gestopt met deze zaak, wat ik wel kon begrijpen. Er was gewoon geen bewijs. Niets op de camerabeelden en er waren geen getuigen.

Ik opende mijn ogen. Getuigen? Wat als ik de cliënten die door Jenna geholpen waren opzocht en hen vroeg naar hun ervaringen? Misschien zat daar een verband tussen. Stel dat meerdere cliënten dezelfde ervaringen hadden: dat het eerst lang slecht ging en het daarna ineens opvallend goed werd. Misschien zouden ze het beter begrijpen als ik uitlegde wat Jenna’s werkwijze was. Als ik een groot aantal cliënten kon vinden met vergelijkbare verhalen, konden we daarmee Jenna confronteren. En dan zou de politie misschien alsnog een onderzoek starten. Wellicht vonden ze iets opvallends op financieel gebied in het systeem van Jenna.

Maar het was geen hard bewijs. Toch was het beter dan niets. Zulke verhalen zouden ongetwijfeld naar buiten komen en dat zou Jenna zeker niet prettig vinden. Er zouden geruchten ontstaan.
Het probleem was alleen: hoe vond ik de cliënten van Jenna? Een oproep op sociaal media was geen optie. Jenna zou dat meteen doorhebben en direct in actie komen. Bovendien had ik Vera beloofd dat ik niets zou vertellen. Hoe langer ik erover nadacht, hoe nuttelozer mijn plan leek. Verdomme!

Toen rook ik iets, een bekende parfum die ik maar al te goed kende. Ik draaide mijn hoofd om en zag Mandy daar staan met haar armen over elkaar geslagen. Ik krabbelde overeind en keek haar vragend aan.
‘’Zit je nou lekker te dutten onder werktijd? Heb ik jou hiervoor aangenomen?’’ vroeg ze gespeeld verontwaardigd.
Ik lachte schuldbewust. ‘’Ik dacht even dat ik een idee had om Jenna te ontmaskeren, maar het bleek toch nutteloos te zijn.’’
Ze ging naast me zitten. ‘’Vertel eens wat jouw idee was.’’
Ik vertelde het haar en ze knikte langzaam toen ik klaar was. ‘’Op zich is het geen slecht idee. Alleen is het inderdaad lastig om ex-cliënten van Jenna te vinden.’’
‘’En ik heb Vera beloofd om het verder aan niemand te vertellen, behalve aan jou,’’ vulde ik aan.
‘’Wat als je haar vraagt of je het ook aan Sofie mag vertellen,’’ zei Mandy bedachtzaam. ‘’Stel dat Sofie inderdaad kan bevestigen hoe sluw Jenna te werk gaat, dan heb je in ieder geval een begin. Daarna kun je bedenken hoe je op een discrete manier contact kunt leggen met andere cliënten, zonder dat Jenna erachter komt.’’
Ik keek mijn vrouw lang aan. ‘’Dat is helemaal geen slecht idee. Je bent geweldig.’’ Ik trok haar op mijn schoot en begon haar gezicht te kussen.
Ze giechelde. ‘’Hou op, Danny!’’
Ik knuffelde haar innig. ‘’Maar denk je dat het genoeg is om Jenna te pakken?’’ zei ik zacht tegen haar nek.
‘’Misschien. Ik weet het niet. Jenna zal er in ieder geval niet blij van worden als dit openbaar wordt,’’ antwoordde ze, terwijl ze probeerde van mijn schoot af te komen. Dat lukte haar en ik keek haar zielig aan. Ze glimlachte lief en pakte mijn gezicht vast om me een intieme zoen te geven. ‘’Sofie moet zo naar therapie. Ga met haar mee en vraag Vera of ze toestemming geeft om het tegen Sofie te vertellen.’’
Ik staarde in haar bruine ogen. ‘’Je bent geweldig, weet je dat?’’
Ze knipoogde en liep richting het atelier.
‘’Mandy?’’
Ze draaide zich om. ‘’Ja?’’
‘’Mag ik nog een zoen?’’ vroeg ik ondeugend.
Ze bleef een ogenblik roerloos staan en liep toen op me af met een kleine glimlach. Haar zachte lippen drukten opnieuw tegen de mijne voor een heerlijke kus. Al snel trok ze zich terug. ‘’En nu aan het werk, luiaard.’’
Ik keek haar verliefd na terwijl ze naar de deur liep. ‘’Ik hou van je.’’
Bij de deuropening draaide ze zich om. ‘’En ik ook van jou, slijmbal.’’

Een uur later liepen Sofie en ik naar de praktijk van Vera.
‘’Wat wil je weten van Vera?’’ vroeg ze nieuwsgierig toen we om de hoek afsloegen.
Ik aarzelde. ‘’Dat kan ik niet zeggen. Het is tussen ons.’’
Ze haalde haar schouders op. ‘’Prima,’’ zei ze vrolijk.
Ik sloeg mijn arm over haar schouders heen. Een half jaar geleden zou ze hier dood van zijn geschrokken maar nu liet ze het gewoon toe. ‘’Het is goed om te zien dat het goed gaat met je.’’
Ze glimlachte breed. ‘’Ja, Vera is echt veel beter dan Jenna. Vera is veel geduldiger. Bij Jenna moest ik bijna meteen mijn ervaringen vertellen terwijl ik daar nog niet klaar voor was. Vera gunde mij tijd en ik mocht telkens een klein stukje vertellen. Ik snap niet waarom Jenna bekendstaat als de beste therapeut van de regio Utrecht. Ik vind Vera veel beter.’’
Ik zei niets. Ik wist wel waarom maar kon het niet vertellen.

We wachtten in de wachtruimte en niet veel later deed Vera de deur open en was ze aangenaam verrast door mijn verschijning. ‘’Danny?’’
Ik stond op. ‘’Kan ik je heel even spreken?’’
‘’Dat gaat niet zomaar,’’ zei Vera. ‘’Ik heb nu een sessie met Sofie.’’
‘’Het is maar heel even, een paar minuten,’’ zei ik verontschuldigend.
‘’Het is goed, Vera, ik wacht wel hier,’’ riep Sofie vrolijk.
Vera keek ons beurtelings aan. ‘’Vooruit, kom Danny.’’

De deur ging dicht en Vera draaide zich meteen om met een boze blik. ‘’Danny, volgende keer laat je van tevoren weten als je met mij wilt praten.’’
Ik keek schuldbewust. ‘’Dat zal ik doen. Maar ik kom meteen ter zake.’’ Ik vertelde haar wat mijn idee was om Jenna te ontmaskeren.
Vera liet zich rustig op haar stoel zakken en slaakte een diepe zucht terwijl ze vermoeid over haar slapen wreef. ‘’Vanmorgen is een van mijn cliënten weggegaan omdat zijn ouders mij niet meer vertrouwden. De cliënt gaat naar Jenna.’’
Ik keek haar met grote ogen aan. ‘’Dat meen je niet. En hoe ging het gesprek met je organisatie?’’
‘’Ik heb alleen een waarschuwing gekregen, zoals ik had verwacht. Er is gewoon geen bewijs en dat is er ook niet.’’
Ik knielde voor haar neer en legde mijn handen op haar knieën. ‘’We moeten iets doen, Vera. Anders raak je je praktijk kwijt. Geef je mij toestemming om het tegen Sofie te zeggen?’’
Ze staarde me een tijdje zwijgend met een ernstige blik aan. Toen stond ze op, waardoor ik ook vanzelf overeind kwam. ‘’We doen het samen,’’ zei ze ten slotte. ‘’Ga maar op de bank zitten.’’

Sofie kwam naast me zitten met veel nieuwsgierigheid in haar ogen. Vera nam plaats tegenover ons op haar eigen stoel. ‘’Ga je gang, Danny,’’ zei ze kalm. ‘’Het is ten slotte jouw idee.’’
Ik draaide me een beetje naar Sofie toe. ‘’Luister, wat ik je ga vertellen, moet echt tussen ons blijven. Kun je dat?’’
Sofie keek ons beurtelings aan, totaal in de war. ‘’Ja, natuurlijk kan ik dat. Je hebt mij gered en ik vertrouw Vera helemaal, want ze helpt mij heel goed.’’
Heel even verscheen een kleine glimlach op het gezicht van Vera, maar die verdween snel.
Ik begon rustig te vertellen wat Jenna allemaal deed. Hoe meer ik zei, hoe geschokter Sofie werd, terwijl Vera haar nauwlettend in de gaten hield. Na een kleine vijf minuten was ik klaar met mijn verhaal en Sofies ogen stonden zo wijd open dat ik bang was dat ze eruit zouden vallen.

‘’Sofie?’’ zei Vera zacht.
Sofie stond zwijgend op en ijsbeerde door de kamer. ‘’Nu snap ik het eindelijk,’’ mompelde ze, meer tegen zichzelf.
‘’Wat snap je?’’ vroeg Vera rustig.
Ze keek ons aan terwijl ze heen en weer liep. ‘’Ik dacht altijd dat het aan mij lag. Dat ik nooit beter zou worden. Maar toen ik bij jou kwam, Vera, dacht ik dat Jenna gewoon een waardeloze therapeut was. Jij hielp mij echt en zij niet. Ik begreep dat niet, omdat Jenna bekendstaat als een van de beste therapeuten. Nu ik jullie verhaal heb gehoord, begrijp ik het eindelijk. Ik moest van Jenna constant mijn ergste ervaringen vertellen terwijl ik dat niet wilde. Maar ze zei dat het nodig was. Ik weet dat praten goed is, maar ze deed het op een gemene manier. Dat had ik toen niet door, maar nu wel. Het is allemaal zo logisch.’’
Ik keek Vera hoopvol aan, die knikte. ‘’Kun je onze vermoedens bevestigen dat dit inderdaad het geval is?’’
Sofie stopte met lopen. ‘’Absoluut. Het is glashelder. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar het klopt gewoon. Ik heb Jenna nooit gemogen. Het zou mij niet verbazen als het bij andere cliënten ook zo is.’’

Op verzoek van Vera ging Sofie weer zitten. Vera vertelde haar over de valse geruchten over haar en dat ze een paar cliënten kwijt was geraakt.
‘’Dat meen je niet! Dat moet Jenna gedaan hebben,’’ zei Sofie boos. ‘’We moeten haar tegenhouden!’’
‘’Dat is het probleem,’’ zei Vera kalm. ‘’Er is gewoon geen bewijs. Ze is heel slim en misschien ook gevaarlijk. Ik wil zo min mogelijk betrokken zijn. En dat ga jij ook doen, Sofie. Danny heeft wel een idee dat mij redelijk lijkt.’’
Ik keek Vera aarzelend aan. ‘’Ik heb Sofie wel nodig.’’ Ik vertelde mijn plannen aan Sofie, die steeds enthousiaster werd.
‘’Dat moet werken! Ik doe mee!’’
‘’Maar doe alsjeblieft voorzichtig,’’ zei Vera waarschuwend. ‘’We weten niet waartoe Jenna in staat is. Het lukt haar op een hele simpele manier om mijn praktijk kapot te maken.’’
Sofie keek boos. ‘’Dat mag niet gebeuren! Je bent de beste therapeut die ik ooit gehad heb!’’
Vera glimlachte, haar ego licht gestreeld. ‘’Dat is fijn om te horen. Ik doe dit niet om de beste te zijn, maar om jullie te helpen.’’
‘’Dat maakt je juist een goede therapeut,’’ zei ik.
‘’Absoluut!’’ was Sofie het roerend met mij eens.

‘’Maar Sofie,’’ zei ik serieus. ‘’Er is wel een probleempje. We hebben meer getuigen nodig. Alleen jouw verhaal is sowieso niet genoeg. Hoe kunnen we ex-cliënten van Jenna vinden? We kunnen moeilijk aan haar vragen of ze de contactgegevens van haar cliënten met ons wil delen. Als Mandy mij niet had verboden om iets illegaals te doen, had ik haar systeem gehackt om de nodige gegevens te krijgen.’’
Vera keek me doordringend aan. ‘’Wáág het niet om dat te doen, Danny. Het zou je niet helpen. Straks gaat de politie je vragen hoe je aan die gegevens komt.’’
Ik knipperde met mijn ogen. Daar had ik eigenlijk niet over nagedacht. Wat dom van mij.

‘’Ik weet er wel eentje!’’ zei Sofie enthousiast.
‘’Oh?’’ riep ik verrast. Vera was net zo verbaasd als ik.
‘’Na mijn sessie wachtte er altijd een jonge vrouw in de wachtkamer. Soms was haar moeder of vader erbij. Ik hoorde ze wel eens praten. Die vrouw heet Lieke Verlinden.’’
Ik keek verheugd. ‘’Dat is een goed begin! Die gegevens kan ik zo op internet vinden!’’
‘’Doe dat wel heel discreet,’’ zei Vera streng. ‘’Zorg dat Jenna er niet achter komt.’’
Ik knikte. ‘’Beloofd. Sofie, wil je het nog niet tegen je ouders vertellen? Hoe minder mensen het weten, hoe beter.’’
Ze knikte. ‘’Dat zal ik doen!’’
Vera slaakte een hoorbare zucht. ‘’Ik hoop dat ik er geen spijt van krijg.’’

Terug op het werk ging ik direct naar het kantoor om de gegevens van Lieke Verlinden op te zoeken. Sofie deed mee met haar telefoon. Al snel vonden we het Facebookprofiel van Lieke. Vervolgens ontdekten we ook haar ouders en haar vader bleek een eigen bedrijf te hebben. Zo hadden we meteen een telefoonnummer en het adres van zijn bedrijf.
‘’Nou, bel hem op!’’ zei Sofie opgewonden.
Ik keek haar grinnikend aan. ‘’Ik ben slechthorend hoor. Maar dat doe ik liever niet. Geen digitaal contact, dus geen telefoon of berichten. Ik ga naar het bedrijf van haar vader en probeer daar persoonlijk contact te leggen.’’
Sofie knikte. ‘’Goed plan, ik ga mee.’’
Ik schudde mijn hoofd. ‘’Nee, ik doe het alleen. Ik wil je niet te veel betrekken. Maar ik wil je er wel bij hebben als we met Lieke gaan praten.’’
Ze knikte en omhelsde me plotseling. Ik verroerde me niet, omdat ik te verrast was. ‘’Bedankt dat je mij gered hebt.’’
Ik glimlachte. ‘’Met alle liefde gedaan, Sofie. Ik mag je graag.’’
Ze boog zich naar me toe en kuste me zacht op mijn wang.

Precies op dat moment kwamen Mandy, Lotte en Anna binnen. Sofie trok zich geschrokken terug en haar hoofd werd donkerrood. Mandy lachte geruststellend. ‘’Geen zorgen, Sofie, het is altijd heel fijn om hem te kussen.’’
‘’Maar wat is er gaande?’’ vroeg Anna nieuwsgierig. ‘’Ik heb het gevoel dat er iets speelt.’’
Sofie keek me vragend aan en ik antwoordde: ‘’Kom, we gaan naar de kantine. We hebben iets te bespreken.’’

Voordat ik vertrok bij Vera, had ik haar gevraagd of ik het aan Anna en Lotte mocht vertellen. Ze zei dat het haar niet meer uitmaakte, want de waarheid zou hoe dan ook naar boven komen.

Een kwartiertje later was in de kantine iedereen inmiddels op de hoogte. Lotte was furieus, dat had ik nog nooit bij haar gezien. Ze was altijd zo lief en rustig en nu was ze echt woedend. Ik besefte dat je Lotte nooit echt boos moest maken. Deed je dat wel, dan werd ze écht boos. Sofie probeerde Lotte te kalmeren en ze knuffelden elkaar, wat ik een prachtig gezicht vond.
Anna keek me aan. ‘’Als ik niet zwanger was, had ik met je meegegaan.’’
Ik glimlachte naar haar. ‘’Ik wist dat je dit zou zeggen. En ik had je aanbod inderdaad geweigerd als je had gevraagd of je mee mocht gaan, omdat je zwanger bent. Maar geen zorgen, ik zal geen gevaarlijke dingen doen, dat heb ik aan Mandy beloofd.’’

De dames vonden mijn plan goed, maar er waren wel twijfels. Ze vroegen zich af of dit bewijs genoeg was. Maar ze zagen ook dat er geen beter idee was. Ik vroeg of ik meteen naar het bedrijf van de vader van Lieke mocht gaan. Omdat het rustig was in de winkel, vonden ze het goed.

Het bedrijf bevond zich op het industrieterrein Lage Weide. Daar was ik nog nooit geweest. Het was drie uur in de middag en ik had nog anderhalf uur voordat het donker werd. Ik aarzelde even. Die twijfel verdween toen ik zag dat ik het heel makkelijk kon bereiken met het openbaar vervoer en dat ik op de terugweg naar huis maar één bus hoefde te pakken. Na overleg met Mandy ging ik alsnog op pad. Ze zou mij ophalen als ik me niet zou redden met reizen. Ze wist dat ik hier niet langer mee kon wachten.

Binnen vijftig minuten stond ik voor het imposante gebouw. Op internet had ik gelezen dat ze machines produceerden voor fabrieken. Ik klapte mijn blindegeleidestok uit en liep naar binnen. Er stond een vrouw achter de receptie en ik vroeg beleefd of ik meneer Verlinden kon spreken, waarbij ik zei dat ik geen afspraak had. De vrouw gaf aan dat ze meneer ging bellen om te vragen of dat mogelijk was. Helaas nam hij de telefoon niet op. Ik vroeg haar of ik een afspraak kon maken. Dat was gelukkig geen probleem en ze vroeg waar het over ging. Ik aarzelde een ogenblik voordat ik antwoordde dat het over de machines ging.

Op dat moment liepen twee mannen ons voorbij. De receptioniste keek op en opende haar mond, maar deed die weer dicht. Ze wachtte geduldig tot een van de twee mannen naar buiten was verdwenen.
‘’Chris? Heb je even?’’ vroeg de vrouw.
‘’Ja hoor, Yvonne, zeg het maar,’’ zei de man.
Ik was verrast dat ze elkaar gewoon bij hun voornamen noemden. Dat vond ik wel mooi.
‘’Deze meneer wil u spreken. Heb je toevallig nog tijd vandaag?’’

De man stak zijn hand uit, wat ik natuurlijk niet zag. Gelukkig zag hij mijn stok snel. ‘’Sorry, ik geef u een hand.’’
‘’O,’’ reageerde ik verontschuldigend. ‘’Mijn naam is Danny de Brands. Ik wil er even bij zeggen dat ik slechthorend ben. Ik stel het op prijs als je langzaam en duidelijk praat. Ik zou je graag even privé spreken, als dat kan.’’
Hij liet mijn hand los. ‘’Ik heet Chris Verlinden. Ik heb nu wel even tijd. Volgt u mij maar naar mijn kantoor. Lukt dat?’’
Ik knikte. ‘’Als ik achter je loop, komt het wel goed. En bedankt, mevrouw,’’ zei ik tegen de receptioniste.

In het kantoor begeleidde Chris mij naar de stoel. Ik mocht hem meteen. De meeste mensen wezen naar de stoel waar ik kon gaan zitten, maar ik zag ze vaak niet wijzen.
Het kantoor was simpel en klein. Zo te zien had hij geen trek in luxueuze meubels.
‘’Wat kan ik voor je doen?’’ zei Chris, die twee kopjes koffie op de tafel neerzette.
‘’Hoe zal ik beginnen?’’ zei ik hardop nadenkend. ‘’Het gaat over jouw dochter. Heet jouw dochter Lieke?’’
Hij fronste. ‘’Is er iets met mijn dochter?’’
‘’Nee, niet echt,’’ stelde ik hem snel gerust. ‘’Maar ik wil eerst even een aantal dingen weten om misverstanden te voorkomen. Is jouw dochter Lieke en zit zij in therapie bij Jenna?’’
Er stonden twee grote vraagtekens in zijn ogen, maar hij knikte behoedzaam.
Ik nam een slokje van mijn koffie en begon het hele verhaal te vertellen.

Toen ik daarmee klaar was, heerste er een lange stilte in het kantoor. Chris staarde voor zich uit, duidelijk verzonken in zijn gedachten. Ik gaf hem de tijd.
Uiteindelijk keek hij me aan. ‘’Weet je het zeker?’’
‘’Niet honderd procent zeker,’’ zei ik naar waarheid. ‘’Maar wel bijna zeker, zeker na de bevestiging van Sofie. Als jouw dochter dat ook kan bevestigen, dan weet ik het honderd procent zeker.’’
Hij knikte langzaam. ‘’Ze zit al ruim anderhalf jaar in therapie bij Jenna. Mijn dochter is ernstig mishandeld door vier dronkelappen in de nacht. Als ik eerlijk ben, vind ik het allemaal best wel lang duren. Jenna zei dat het heel diep in Lieke zit. Toch vonden mijn vrouw en ik het vreemd dat het zo lang duurt, zeker omdat Jenna bekendstaat als een van de beste.’’

Dat was een goed teken, dacht ik blij. Ik boog me iets voorover. ‘’Dan zou ik jouw dochter graag uitnodigen om naar de winkel Twins te komen. Daar werk ik met mijn vrouw, vrienden en Sofie. Jij en jouw vrouw mogen natuurlijk mee, maar houd het discreet. Geen digitaal contact. Zouden jullie dat willen? Het hoeft natuurlijk niet als jullie Jenna nog vertrouwen.’’
Hij schudde zijn hoofd. ‘’Lieke keek er altijd tegenop om naar de therapie te gaan. Na jouw verhaal denk ik dat dat door Jenna komt. We willen zeker graag komen. Wanneer?’’
Ik haalde mijn schouders op. ‘’Zeg jij het maar. We zijn van dinsdag tot en met zaterdag open. Het is deze maand rustig.’’
Chris pakte zijn agenda. ‘’Lieke is altijd vrij op donderdag, dus dat is morgen. Morgenmiddag heb ik eventueel wel tijd. Mijn leidinggevende kan mijn taken wel even overnemen. Voor mijn vrouw moet ik het nog navragen, maar ik denk dat we morgenmiddag kunnen komen.’’
Ik knikte blij. ‘’Dat is helemaal goed. Nog één verzoekje: vertel het nog niet aan Lieke. Ik zou het graag zelf aan haar willen vertellen, als jullie dat goed vinden. Je mag het natuurlijk wel aan je vrouw vertellen, maar alsjeblieft verder aan niemand. Hoe minder mensen het weten, hoe beter.’’

Hij stond op en stak zijn hand uit. Dit keer zag ik het wel en nam zijn hand aan. ‘’Dank je wel,’’ zei hij. ‘’En even over Vera, is zij een goede therapeut?’’
Ik glimlachte. ‘’Ja, zeker weten. Ze heeft mij ook behandeld.’’
‘’Oh, waarvoor, als ik dat vragen mag?’’ vroeg hij voorzichtig.
‘’Als je mijn naam op internet zoekt, weet je genoeg.’’
Hij knikte. ‘’Zal ik doen.’’ Hij begeleidde mij naar de uitgang. Ik bedankte hem nogmaals en drukte hem op het hart om het discreet te houden. Hij beloofde het.

Buiten was het al donker. Gelukkig had ik, toen ik hier kwam, de omgeving snel verkend. Ik wist waar de bushalte was. Ik liep met mijn stok over de stoep richting de halte. Een paar honderd meter later passeerde ik de bushalte waar ik straks was uitgestapt. De halte die ik moest hebben, lag aan de overkant van de grote weg. Dat had ik toen al gezien, maar wat ik vergeten was: hoe moest ik die drukke weg oversteken?

Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn, opende de camera en scande de omgeving op zoek naar stoplichten. Die vond ik vrij snel, maar ze stonden behoorlijk ver weg. Verdorie, daar had ik niet zo veel zin in. Ik bestudeerde de grote weg: er reden veel auto’s langs met een redelijke snelheid. Bij de bushalte waar ik vanmiddag was uitgestapt, was niemand te bekennen.
Ik aarzelde. Zou ik de weg over kunnen steken in het donker? Ik kon gelukkig de koplampen van de auto’s zien, maar ze reden naar mijn smaak veel te snel. Ik keek weer richting de stoplichten. Ik kon beter geen risico’s nemen, maar het was een eindje lopen. Dat vond ik op zich niet erg, maar in het donker en in een vrij onbekende omgeving vond ik het nooit prettig.

Toen schoot er iets door mijn hoofd. De woorden van Mandy: ‘als je ergens vastzit of problemen hebt met reizen, altijd mij bellen of appen. Neem geen onnodige risico’s.’
Ik glimlachte bij die gedachte. Het liefst wilde ik alles zelf doen, maar soms moest ik gewoon accepteren dat ik niet alles kon. Ik belde Mandy via FaceTime.
Nog geen drie tellen later nam ze op, alsof haar telefoon al in haar hand lag. Ik grinnikte inwendig, want ik wist dat ze haar telefoon altijd bij zich had als ik alleen in het donker op pad ging. Niet dat ik het niet kon, maar zij vond het een fijn idee om bereikbaar te zijn als ik haar nodig had.

‘’Hoi lieverd, vertel?’’ vroeg ze terwijl ze de groenten in kleine stukjes sneed.
‘’Dag schoonheid, maar ik zit even in een dilemma.’’ Ik drukte op de knop om de camera te draaien. ‘’Zie je die bushalte? Daar moet ik naartoe. Hoe kan ik de weg het beste oversteken? Moet ik helemaal naar het stoplicht lopen?’’ Ik richtte mijn telefoon op de verkeerslichten.
‘’Ja, dat denk ik wel,’’ zei ze. ‘’Dat is de veiligste manier.’’
Ik zuchtte hoorbaar. ‘’Kan ik niet gewoon hier oversteken?’’ Ik drukte op de knop zodat ik het gezicht van mijn vrouw weer zag.
‘’Geen sprake van,’’ zei ze streng. ‘’Je weet dat er weinig automobilisten stoppen voor de witte stok. Deze weg is te gevaarlijk om zomaar over te steken. Maar blijf even hangen.’’

Mandy was iets bezig met haar telefoon terwijl ik genietend naar haar mooie gezicht keek. Daar kon ik nooit genoeg van krijgen. Toen hoorde ik haar praten; ik ving een paar woorden op: Danny ophalen. Ik glimlachte. Vroeger zou ik dat vervelend hebben gevonden als iemand mij moest ophalen, omdat ik dan het gevoel kreeg dat ik niet zelfstandig kon zijn. Nu niet meer. Ik wist dat ik zelfstandig kon zijn, maar het kostte allemaal gewoon wat meer moeite en tijd. Mijn vrienden wisten allemaal dat ik me prima kon redden, maar ze hielpen mij graag. Eerlijk gezegd vond ik het stiekem wel fijn als ik af en toe hulp kreeg.

‘’Danny?’’
Ik knipperde met mijn ogen. ‘’Ja?’’
‘’Nick komt je ophalen. Ga maar ergens op de stoep staan waar hij met zijn auto kan stoppen. Stuur je huidige locatie naar hem,’’ zei Mandy.
‘’Zal ik doen, dank je wel, schatje.’’

Ik liep een stukje terug en ging onder een lantaarnpaal staan. Mandy had haar telefoon in de houder gezet en ging verder met koken. Ondertussen had ik mijn locatie naar Nick gestuurd. Leunend tegen de lantaarn keek ik toe hoe Mandy kookte. Dit vond ik altijd heel leuk. Het was tv kijken voor mij. Ik kende elke beweging die ze maakte: hoe ze haar armen bewoog, hoe ze zich omdraaide en hoe ze in de pan roerde. Elk detail kende ik. Stel dat Mandy een zwart silhouet was, zou ik onmiddellijk herkennen dat zij het was.
Haar haren zaten vast in een slordig knotje, dat scheef boven op haar hoofd hing. Dat deed ze altijd als ze ging koken. Toch vond ik haar er sexy uitzien, haar gezicht was ineens heel open.
‘’Wat sta je te glimlachen, meneertje?’’ hoorde ik haar zeggen.
Ik moest hardop lachen. ‘’Nee, niets, het is altijd een genot om naar jou te kijken.’’
Mandy keek recht in de lens van de camera en gaf me een lieve knipoog. Ze wist heel goed dat ik graag naar haar keek. Daarom had ze niet opgehangen en hoefde ik me niet te vervelen terwijl ik buiten stond te wachten.
‘’Wat eten we?’’
Ik zag dat ze maïs in de pan gooide. ‘’Mexicaanse wraps,’’ antwoordde ze terwijl ze in de pan roerde.
Mijn maag begon te rammelen. ‘’Lekker.’’

TUUT TUUT!
Ik sprong van schrik en zag een auto vlak voor me staan. ‘’Verdomme,’’ gromde ik.
Ik hoorde Mandy lachen. ‘’Tot straks, lieverd.’’ Ze hing op.
Ik stapte in de auto en keek recht in het grijnzende gezicht van Nick. ‘’Klootzak.’’
Hij grinnikte. ‘’Je keek zo verliefd naar je telefoon. Zat je naar naaktfoto’s van je vrouw te kijken?’’
‘’Nee, ik keek mee hoe ze kookte,’’ bromde ik terwijl ik mijn gordel omdeed. ‘’En bedankt dat je me ophaalt.’’
‘’Geen probleem, makker,’’ zei hij en gaf gas. ‘’Maar wat deed je hier?’’
Ik keek opzij. ‘’Daar kan ik niet veel over vertellen. Je hoort het later wel.’’
Hij haalde zijn schouders op. ‘’Prima.’’

Thuis aangekomen kon ik gelijk aan tafel schuiven voor een warme maaltijd, maar eerst begroette ik mijn drie favoriete dames uitgebreid, alsof ik ze al wekenlang niet had gezien. Lizzy en Lindsay vonden dat altijd leuk. Het eten was zoals altijd voortreffelijk. Ik deed de afwas en zette daarna de koffie. Op de bank keek Mandy mij aan met een blik die ik zo goed kende. Ik deed haar mijn verhaal.

Ze knikte langzaam. ‘’Dat is in ieder geval een goed begin. En heel goed dat je dit discreet doet. Maar als ze bij onze winkel zijn voor een gesprek, zijn Anna, Lotte en ik er niet bij. Anders wordt het een beetje te veel. Wij horen het wel van jou, goed?’’
Ik knikte. ‘’Dat is goed, schoonheid. Als ik je toch nodig heb, roep ik je wel.’’
‘’Uitstekend,’’ zei ze tevreden. Ze kwam dichterbij naast me zitten en gaf me een onverwachte zoen. ‘’En ik ben trots op je dat je mij gebeld hebt, lieverd.’’
Ik knipperde verward met mijn ogen.
‘’Dat je mij gebeld had toen je mijn raad nodig had.’’
Ik haalde nonchalant mijn schouders op. ‘’Dat wou je toch?’’
Mandy pakte de mok van mij af, zette die op tafel en kroop op mijn schoot. ‘’Danny, dat betekent heel veel voor mij. Ik weet heel goed dat je zo veel mogelijk zelfstandig wilt zijn. En dat kan je prima. Maar soms lukt het je gewoon niet. Ik ben blij dat je niet eigenwijs bent en geen onnodige risico’s loopt. Ik was echt blij dat je me belde, niet omdat ik je kon helpen, maar omdat jij om hulp vroeg. Wij weten allebei dat je nu eenmaal niet alles zelf kan doen. Daarom ben ik trots op je, lieverd.’’

Ik staarde haar aan; ze had een prachtige glimlach op haar gezicht.
‘’Nou, dat is…’’ zei ik aarzelend. Ik wist niet wat ik hierop moest zeggen. Ze keek geamuseerd toe hoe ik worstelde om een antwoord te vinden.
‘’Dat is fijn om te horen. Ik ben blij dat ik je een fijn gevoel kon geven. Ik weet nu wel dat ik mezelf onnodig moeilijk maak en onnodige risico’s neem. Bovendien heb ik drie goede redenen om voorzichtig te zijn. Dat ben jij en onze dochters. En ik geef zelf toe dat ik het stiekem wel fijn vind als ik af en toe hulp krijg.’’
De glimlach van Mandy werd alleen maar breder. ‘’Daarom ben ik trots op je. Je mag mij en onze vrienden altijd om hulp vragen, zolang je er maar geen misbruik van maakt.’’
Ik begon breed te grijnzen en ze kneep hard in mijn neus, wat ik altijd niet leuk vond. ‘’Helaas voor jou weet ik altijd wanneer je misbruik maakt, meneertje van me.’’
Mijn grijns verdween onmiddellijk.
Lachend gleed ze van mijn schoot af. ‘’Nu moeten onze kinderen in bad. Het is jouw beurt.’’
Mopperend stond ik op en kreeg een pets op mijn billen van Mandy, die me een ondeugende knipoog gaf…

Trefwoord(en): Huisgenoot, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!