Een Beeldschone Huisgenote - 120

De volgende dag waren we weer op het werk. Vanmiddag zou de familie Verlinden komen. Ik had de dames verteld dat de kantine vanmiddag bezet was. Ik kon aan de ogen van Sofie zien dat ze niet kon wachten, want ze was heel benieuwd of Lieke ook dezelfde ervaringen had als zij. Lotte wilde er graag bij het gesprek zijn, maar Mandy wees dat af en zei dat het gewoon niet handig was met veel mensen bij elkaar. Ik beloofde Lotte dat ik haar overal van op de hoogte zou houden.

Rond drie uur ging de deur open en er stapten drie mensen binnen, waarvan ik er eentje herkende. Ik liep op hen af. ‘’Hallo allemaal. Goed dat jullie er zijn. Mijn naam is Danny.’’ Ik stak mijn hand uit.
Chris kende ik al van gisteren. Zijn vrouw heette Sandra, een verrassend mooie verschijning: opvallend lang, met mooie slanke benen en een knap gezicht met lange blonde haren. Hun dochter Lieke leek totaal niet op haar moeder. Haar haren waren donkerbruin en ze was een kop kleiner. Ze was veel jonger dan ik had verwacht, ik schatte haar zestien.
Ik begeleidde ze naar de kantine en deelde de koffie uit.

Daarna haalde ik Sofie op uit het atelier. Lieke keek op toen ze Sofie zag. ‘’Hé, jou ken ik.’’
Sofie knikte. ‘’Ja, dat klopt, we hadden dezelfde therapeut, Jenna. Je zat in de wachtkamer.’’
Het was duidelijk dat Lieke totaal geen idee had wat hier ging gebeuren. Sandra waarschijnlijk wel, want Chris had het haar vast verteld.
‘’Oké, Lieke,’’ begon ik rustig. ‘’Je vraagt je vast af wat er aan de hand is. Ik zal het uitleggen. Maar voordat ik begin, wil ik jullie vragen of dit gesprek binnen deze muren kan blijven. Dat is heel belangrijk. Kunnen jullie dat?’’
Chris en Sandra knikten, maar Lieke aarzelde zichtbaar. ‘’Dat ligt eraan waarover het gaat.’’
Ik glimlachte geruststellend. ‘’Dat spreekt voor zich.’’

Ik keek Sofie aan. ‘’Wil jij het vertellen of zal ik het doen?’’
‘’Doe jij maar,’’ antwoordde ze.
Ik keek Lieke aan. ‘’Het gaat over Jenna, jouw therapeut. Wij denken dat zij aan corruptie doet.’’
Lieke’s ogen werden groot van verbazing. ‘’Hoe bedoel je?’’
Ik haalde adem en begon te vertellen. Het vreemde gedrag van Sofie hier op het werk, de inbraak in de winkel, de verdenking richting Sofie, hoe ik ontdekte dat ze onschuldig was en hoe ik erachter kwam wat Jenna allemaal deed.
Ik vertelde bijna elk detail, zodat Lieke het goed kon begrijpen, maar ik vertelde niet dat Vera mij over Jenna had verteld.

Toen ik daarmee klaar was, heerste er een lange stilte in de kantine. Lieke had tijd nodig om alle informatie te verwerken. Sandra was ook sprakeloos.
Na een paar minuten schraapte Sofie haar keel. ‘’Lieke, moest je vaak je nare ervaringen van Jenna opnieuw vertellen terwijl je dat eigenlijk niet wilde?’’
‘’Heel vaak,’’ knikte ze instemmend. ‘’Ja, ik zei dat ik het niet wilde, maar Jenna zei elke keer dat het goed voor mij was.’’
‘’Had je ook vaak het gevoel dat het allemaal aan jou lag? Dat het maar niet beter werd?’’ vroeg Sofie gretig.
‘’Heel vaak!’’ antwoordde Lieke meteen. ‘’Ik snap het vaak niet. Ik zit al anderhalf jaar in therapie, maar het lijkt alsof ik geen stap vooruit ben gegaan. Had jij ook soms het idee dat Jenna dit expres deed, alsof ze het grappig vond?’’
‘’Ja!’’ riep Sofie enthousiast. ‘’Dat heb ik zo vaak gehad. Maar ze kan soms ook heel streng zijn!’’
‘’En eng!’’ vulde Lieke aan. ‘’Maar soms merkte ik wel dat Jenna wist wat ze deed en dan dacht ik dat ze gelukkig toch goed was. Ik dacht altijd dat het aan mij lag.’’
‘’Precies! Dat heb ik ook!’’ zei Sofie. ‘’Ik mocht haar al vrij snel niet meer.’’
‘’Ik ook niet,’’ beaamde Lieke. ‘’Ik zie er vaak tegenop om naar therapie bij haar te gaan. Maar nu ik jullie verhaal heb gehoord, kan ik bevestigen dat het niet aan mij lag. Jemig, ik besef nu pas hoe slim Jenna eigenlijk is.’’

Het gesprek tussen Sofie en Lieke ging helaas voor mij te snel. Dat zag Chris gelukkig en hij vroeg aan de meiden of ze het opnieuw aan mij konden vertellen. Ik glimlachte, ik mocht die Chris wel. Sofie herhaalde snel waar hun gesprek over ging en ik werd elke seconde blijer. Dat was het goede nieuws. De bevestiging was binnen. Alleen hadden we nog niet genoeg bewijs.
Lieke keek Sandra aan. ‘’Ik zei het toch, mam.’’
Sandra keek schuldbewust. ‘’Het spijt me, maar ik kon natuurlijk niet weten wat Jenna doet.’’
‘’Geeft niet, mam, maar ik wil wel een andere therapeut.’’
Haar moeder knikte. ‘’Natuurlijk krijg je een andere. Hoe pakken we het aan?’’
‘’Ik kan gewoon zeggen dat ik het niet meer wil,’’ stelde Lieke voor.
‘’Dat kan, maar is dat niet een beetje verdacht? Dat je ineens een andere therapeut wilt?’’ zei Chris bedachtzaam en keek daarna naar mij.

Ik leunde achterover met een ernstige blik op mijn gezicht. ‘’Jenna was niet blij dat Sofie naar een andere therapeut ging. Ik noem liever geen naam. Maar er gaan al geruchten over haar, dat ze vertrouwelijke gegevens van cliënten ronddeelt.’’
‘’Vera?’’ riep Sandra geschrokken uit.
Sofie en ik keken haar verrast aan.
‘’Dat heb ik gehoord van een vriendin van me. Deze geruchten zijn dus niet echt?’’ vroeg Sandra.
‘’Natuurlijk niet!’’ antwoordde Sofie, haar stem klonk boos. ‘’Dat heeft Jenna gedaan. Geen twijfel mogelijk. Ik zit nu in therapie bij Vera. Ze is echt geweldig.’’

Chris en Sandra keken elkaar aan en, zoals ik had verwacht, vroeg Lieke aan haar ouders of ze ook bij Vera in therapie mocht. Sandra keek mij vragend aan.
‘’Eigenlijk heb ik daar niets over te zeggen,’’ zei ik bedachtzaam. ‘’Maar Jenna zal dit wel meteen verdacht vinden. Lastig… lastig… Maar ik wil haar graag ontmaskeren. Ik pik niet wat ze doet met haar cliënten. Alleen is het heel moeilijk om bewijs te vinden. Jenna is heel slim. De beste mogelijkheid is dus om zo veel mogelijk getuigen te vinden. Maar wat vinden jullie ervan dat ik Jenna probeer te ontmaskeren?’’
‘’Ik vind het geweldig!’’ zei Lieke enthousiast. ‘’Die bitch moet ervoor boeten.’’
‘’Pardon?’’ reageerde Sandra verontwaardigd.
‘’Oh, sorry,’’ zei Lieke snel.
Ik wuifde het grinnikend weg. Chris keek me aan. ‘’Het is wel link wat je doet. Maar het moet stoppen wat Jenna doet. Anders worden veel mensen de dupe. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze dit doet. Ze kwam op mij best vriendelijk over.’’
‘’Ja, dat dacht ik ook,’’ beaamde Sandra. ‘’Bij het intakegesprek ging het heel goed.’’
‘’Dat laat zien hoe slim en sluw Jenna te werk gaat,’’ zei ik. ‘’Daarom moeten we extreem voorzichtig zijn.’’ Ik keek Sofie en Lieke aan. ‘’Kunnen we nu concluderen dat jullie inderdaad dezelfde ervaringen hebben?’’
Ze knikten heftig. ‘’Absoluut!’’
‘’Dat is goed om te horen. Maar twee getuigen zijn niet genoeg. We hebben er meer nodig, alleen weet ik niet hoe we meer mensen kunnen vinden zonder dat Jenna erachter komt,’’ zei ik spijtig.

Lieke ging ineens rechtop zitten. ‘’Danny, ik zit in een praatgroep van Jenna. Met twee mensen uit de groep heb ik soms contact. Ik kan hen vragen.’’
Ik keek verheugd op. ‘’Dat is geweldig. Kun je dat regelen, Lieke? Maar liever niet via WhatsApp. Kun je ze persoonlijk benaderen en vragen of ze een keer hier langs willen komen?’’
Ze knikte. ‘’Ja, dat moet wel lukken. Maar het is bijna kerst en jaarwisseling. Ik denk dat het volgend jaar wordt.’’
‘’Helemaal goed,’’ zei ik blij, en toen werd ik serieus. ‘’Houd het wel discreet. Zeg het tegen niemand, ook niet tegen je beste vrienden. Houd het even voor jezelf. Hoe minder mensen het weten, hoe beter. En mag ik het telefoonnummer van een van jullie hebben, Chris of Sandra, zodat we contact kunnen houden? Dat doen we gewoon in normale taal. Om iets te bespreken, doen we dat face to face.’’

Ik kreeg een telefoonnummer van Chris en vroeg of ze nog een koffie lustten. Dat wilden ze wel. Sofie en Lieke waren diep in gesprek. Ik kon wel raden waarover het ging. Ik kletste kort met Chris en Sandra. Ze waren dankbaar dat ik het verteld had en waren het erover eens dat er iets moest gebeuren tegen Jenna. Alleen vonden ze het wel een beetje link. Dat vond ik ook, maar iemand moest het doen. Ze twijfelden of het genoeg zou zijn om Jenna te pakken, zeker omdat ze zo slim was. Uiteindelijk waren ze erg blij dat ze nu op de hoogte waren van de situatie en beloofden ze mij om zo veel mogelijk te helpen.
Chris vertelde me dat hij mij op internet had opgezocht en zich weer herinnerde wie ik was. Hij had diep respect voor mij, net als Sandra. Ook om hoe ik met mijn beperkingen omging. Ik wuifde het met een dankbaar gebaar weg en zei dat ik gewoon mens was. Daar moesten ze om glimlachen.
Na de koffie begeleidde ik hen naar de uitgang. Ik schudde de handen van Chris en Sandra. Van Lieke kreeg ik spontaan een knuffel. ‘’Dank je wel, Danny. Je hebt mij gered en ik ga je helpen.’’
Ik klopte glimlachend op haar rug. ‘’Graag gedaan, maar doe alsjeblieft voorzichtig.’’
‘’Geen zorgen,’’ beloofde ze me en ze vertrokken.

Sofie en ik keken elkaar aan. ‘’Ik ga naar het atelier,’’ zei ze en snelde weg, duidelijk opgewonden om het tegen Mandy, Lotte en Anna te vertellen.
Ik leunde tegen de pilaar en grinnikte zacht. Ineens kreeg ik een onaangenaam gevoel in mijn lichaam, alsof ik me niet goed voelde. Was het allemaal wel een goed plan geweest? Met tien of meer getuigen zou het misschien nog steeds niet genoeg zijn. Misschien kwam er wel een onderzoek door de politie, maar als Jenna zo slim was, zouden er geen bewijzen te vinden zijn. Ik mocht dan wel slim zijn, maar ik was niet zo intelligent als zij. Daarvoor had Vera mij gewaarschuwd.
Stel dat het allemaal achter de rug was en het openbaar was gekomen. Jenna zou waarschijnlijk nooit opgepakt worden, vanwege gebrek aan bewijs. Misschien kreeg ze een waarschuwing, of raakte ze zelfs haar praktijk kwijt. Maar ze zou nog altijd vrij rondlopen. Ik kende haar niet, maar waartoe zou ze in staat zijn? Misschien kon ze akelige dingen doen tegen mij, of tegen mijn familie of vrienden.
Verdomme, Mandy had gelijk. Dit was te gevaarlijk. Ik kon Jenna nooit verslaan.

Mandy stond ineens voor mijn neus zonder dat ik het doorhad. Als er iets was, was ze er, alsof ze kon voelen dat er iets gaande was. Misschien kon ze dat ook wel. Ik keek haar aan; ze glimlachte lief. Zonder iets te zeggen pakte ze mijn hand en trok me mee naar het atelier waar de dames zaten te kletsen. We gingen zitten en het gesprek viel stil.
‘’Zeg het maar,’’ zei Mandy kalm.
Heel even keek ik in haar bruine ogen, waardoor er vanzelf een glimlach rond mijn lippen verscheen. Wat hield ik toch van haar.
Ik herpakte mezelf en vertelde over mijn twijfels.
‘’Je gaat je toch niet terugtrekken?’’ zei Sofie geschrokken. ‘’We moeten iets doen! We kunnen Jenna niet laten gaan!’’
Ik keek haar schuldbewust aan. ‘’Natuurlijk wil ik iets doen, maar ik realiseer me dat we niet veel kunnen bereiken.’’
‘’Danny…’’ stamelde Sofie vol ongeloof. ‘’Wa…’’
‘’Danny,’’ onderbrak Mandy ons subtiel. ‘’Hoe zit het met Vera? En de cliënten van Jenna?’’

Ik was aangenaam verrast door haar reactie. Ik dacht dat ze het liefst alles meteen zou stopzetten en doorgaan met het leven alsof er niets gebeurd was. Ze was bang dat er iets zou gebeuren met onze familie of vrienden. En ik was Vera heel even vergeten. Ze kon haar praktijk verliezen en dat wilde ik absoluut niet.

‘’Ik…’’ Mijn stem stierf weg. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen.
Mandy pakte mijn hand en keek me indringend aan. ‘’Ik wil dat je hiermee doorgaat.’’
‘’Mandy, ik dacht…’’
Ze onderbrak me weer: ‘’Ik weet wat je denkt en ik ben heel blij dat je je nu bewust bent van deze situatie. Misschien loopt het niet goed af, maar dit moet stoppen. Je moet doorgaan waar je mee bezig bent. Wij steunen je wel.’’
Ik was sprakeloos. Ik keek het atelier rond; iedereen zat duidelijk te knikken.
‘’Als jij dat niet doet, doe ik het wel,’’ zei Anna strijdlustig.
Ik glimlachte. ‘’Nee, Anna, ik ga wel door. Jij moet je bezighouden met je jongetje dat zich verveelt in je dikke buik.’’
Ik kreeg een schop tegen mijn been van Anna onder de tafel.
‘’Danny,’’ zei Sofie. ‘’Ik snap je twijfels. Misschien is onze getuigenverklaring niet genoeg, maar het is in ieder geval iets. Dit zal ongetwijfeld openbaar komen en dat zal Jenna zeker niet leuk vinden. Dat zou heel slecht zijn voor haar status. Dat vind ik voldoende.’’ Ze werd elke seconde bozer terwijl ze sprak. Lotte legde haar hand op de arm van Sofie, die alweer kalmeerde.
‘’Kom, we gaan sluiten, het is alweer tijd,’’ zei Lotte, terwijl ze opstond.

Op de achterbank staarde ik naar buiten zonder echt iets te zien. Elise reed. Mandy, die naast mij zat, pakte mijn hand en leunde tegen mij aan, met haar mond vlak bij mijn CI. ‘’Ik ben trots op je van vandaag,’’ fluisterde ze.
Ik draaide mijn hoofd half om om haar aan te kijken. Maar het was donker en ik zag slechts een zwart silhouet van haar hoofd.
Ze ging verder: ‘’Ik snap je twijfels en daar ben ik blij om. Je weet nu hoe ik erover denk. Maar je moet gewoon doorgaan, voor Vera en de anderen.’’
‘’Ben je niet bang?’’ vroeg ik zacht.
‘’Een beetje,’’ gaf ze fluisterend toe. ‘’Maar ik weet dat je er alles aan doet om ons te beschermen.’’
Ik glimlachte voorzichtig terwijl ik naar haar mond zocht. Het was moeilijk in het donker. Ik wachtte even. Een paar tellen later werd de achterbank verlicht door een lantaarn en ik gaf Mandy snel een zoen op haar lippen.
Ze grinnikte zacht. ‘’Ik wist dat je dat zou doen.’’

We haalden onze kinderen op bij Elise thuis. Bram had ze samen met hun zoon Tom opgehaald bij de kinderopvang. De medewerkers waren op de hoogte van onze vriendschap.
Mandy ging gelijk koken. Ik wilde de was opvouwen maar onze dochters wilden met mij spelen. Ik ging op het kleedje zitten dat in het hoekje van de woonkamer lag. Het was een soort speelkamer van de meisjes. Er lagen wat knuffels en kussens. Lizzy en Lindsay waren vandaag in een goede bui, had ik gemerkt. Het bleef mij verbazen dat ze vaak tegelijkertijd dezelfde stemming hadden. Ze waren echte tweelingzussen.
Ik was er trots op dat ze nu dezelfde mooie bruine haren hadden als Mandy. Ze leken echt heel veel op hun moeder, behalve de blauwe ogen, die waren van mij. Nu ze wat gegroeid waren, waren de gelijkenissen verbazingwekkend groot. Mandy en ik waren nog steeds de enigen die ze uit elkaar konden houden.

“Was het leuk vandaag?” vroeg ik aan mijn meisjes.
“Ja, leuk!” riep Lizzy enthousiast.
Ik vroeg me af of ze mijn vraag echt begreep. Maar dat deed er niet toe.
“Dat is fijn! Wat hebben jullie gedaan?”
“Leuk!” antwoordde Lindsay vrolijk waardoor ik moest grinniken.
De laatste tijd kon ik ze steeds beter verstaan, ook al ging het nog best moeizaam. Ze praatten nog niet duidelijk genoeg. Gelukkig kon ik de klanken vaak goed verstaan en kon ik zelf een beetje raden wat ze zeiden. Mandy en ik waren langzaam begonnen om onze dochters te leren dat ik slechthorend was. Mijn gehoor kwam eerst, daarna mijn zicht, zodat de communicatie met mijn dochters makkelijker ging.

“Kijk, Lizzy, Lindsay,” zei ik terwijl ik naar mijn CI wees. “Zie je dat? Dat is een gehoorapparaat. Ik hoor niet goed. Snappen jullie dat? Papa hoort slecht.”
Lizzy en Lindsay keken elkaar aan met een blik van: wat lulde die nou?
Ik moest zachtjes lachen om hun blik. “Papa kan niet goed horen. Papa is doof.”
“Papa doof!” riepen de kleine meisjes tegelijkertijd.
Ik knipperde met mijn ogen. Hoorde ik het goed? Volgens mij wel. “Ja, papa is doof.”
“Papa doof! Doof!” riepen ze opnieuw, met veel enthousiasme.
Ik lachte breeduit.
“Eigenlijk ben je slechthorend,” hoorde ik van achteren. Ik keek over mijn schouder en Mandy stond in de deuropening.
Ik grinnikte. “Met mijn CI wel, zonder dat ben ik praktisch doof. En het woord slechthorend is wat lastiger om te leren dan doof.”
“Dat is waar,” moest ze lachend toegeven. “Over vijf minuten is het eten klaar, dus aan tafel graag.”
Ik keek onze dochters aan. “Het eten is klaar!”
“Eten is doof!” riep Lindsay uit.
Ik keek haar niet begrijpend aan. Achter me hoorde ik Mandy heel hard lachen. “Wat zei ze?” vroeg ik nieuwsgierig.
Ze hikte nog na en zei: “Ze zei: eten is doof.”
Nu was het mijn beurt om in lachen uit te barsten. De kinderen vonden het blijkbaar niet leuk want ze begonnen te huilen. Met tranen in mijn ogen van het lachen probeerde ik ze te troosten.

Na het eten ging ik was opvouwen. Vroeger was dat mijn minst favoriete klusje, maar nu met de kleding van Mandy, vooral die lingerie, vond ik het wat minder erg. Ik pakte de beha van Mandy. Het was cupmaat C, wat ik stiekem jammer vond. Tijdens haar zwangerschap had ze cup D en heel soms zelfs cup DD. Ik kon me herinneren dat haar borsten lekker warm en vol waren. Ik glimlachte bij die herinnering.
Daarna besloot ik de badkamer schoon te maken. Eigenlijk had ik er op dat tijdstip helemaal geen zin in, maar Mandy en ik hadden afgesproken dat we huishoudelijke klusjes altijd doordeweeks deden, zodat we in de weekenden vrij waren. Dat beviel ons heel erg goed. Ik besefte maar al te goed hoe druk je leven kon zijn als je getrouwd was en kinderen had. Aan de andere kant kreeg je er heel veel moois voor terug, en daar deed ik het voor.
Een uur later was de badkamer blinkend schoon. Hoopte ik ten minste, dacht ik grinnikend. Daarna vond ik het wel welletjes en ging douchen. Onder de warme stralen stond ik te mopperen waarom ik de badkamer in godsnaam had schoongemaakt. Nu was alles weer nat.

Fris en fruitig liep ik naar beneden en Mandy had dolle pret met onze dochters. Ik kon goed zien dat ze helemaal gek op onze dochters was. Ik ook natuurlijk, maar het was gewoon een schitterend gezicht.
Toen stond ze op, want het was alweer bedtijd voor Lizzy en Lindsay. Ik nam uitgebreid afscheid van ze en ging koffie maken. Mandy zei dat ze even tijd ging nemen in de badkamer. Ik wist dat het langer dan een uur kon duren, dus besloot ik een boek te lezen op mijn iPad.

Een ruim anderhalf uur later kwam Mandy weer beneden in haar badjas. Ik keek op van mijn iPad en ze glimlachte lief naar me.
‘’Weer helemaal verzorgd?’’ vroeg ik.
Ze knikte. ‘’Ja, heerlijk!’’
Ik legde mijn iPad weg en stond op. ‘’Wil je koffie?’’
Ze schudde haar hoofd. ‘’Nee, ik lust wel een witte wijn.’’
Ik trok haar tegen me aan. Ze rook heerlijk. ‘’Het is nog geen weekend, schoonheid.’’
Ze haalde haar schouders op. ‘’Ik heb er gewoon zin in. Pak jij een biertje voor jezelf.’’
‘’De bestelling komt eraan, mooie mevrouw,’’ zei ik en liep naar de keuken, niet voordat ik een tik op mijn kont kreeg van Mandy.

Ik gaf de wijn aan Mandy, ging een meter naast haar zitten en pakte mijn iPad. Ik deed mijn best om me op mijn boek te concentreren maar ik voelde de doordringende blik van Mandy op mij.
‘’Danny, ik ben niet achterlijk. Kom verdorie naast mij zitten!’’
Ik grinnikte zacht en keek haar grijnzend aan. ‘’Jij kan ook naast mij komen zitten hoor.’’
Ze kneep haar ogen half dicht. ‘’Kom hier nu.’’
Ik legde mijn iPad opzij en schoof naar haar toe tot mijn heupen stevig tegen de hare drukten. ‘’Zo goed?’’
Ze knikte tevreden en zette de tv aan.

Ik liet mijn blik over haar glijden. Ze droeg een dikke badjas, die goed vastgebonden was met een ceintuur, waardoor er weinig te zien viel. Ik wist dat ze onder haar badjas alleen een slip droeg. Haar voeten werden warm gehouden door haar pantoffels. Ik vond haar zo best wel sexy staan. Mijn blik ging omhoog en ik zag een kleine glimlach op haar verzorgde gezicht.
‘’Ben ik nog steeds zo interessant om naar te kijken?’’ vroeg ze plagerig.
‘’Absoluut, het verveelt nooit!’’
‘’Na al die jaren? Je hebt mij wel miljoenen keren gezien. Het verandert niets aan mijn lichaam hoor.’’
Ik begon breed te grijnzen en ze snauwde: ‘’Ja ja, mijn tieten beginnen te hangen.’’
Ik omhelsde haar en drukte mijn gezicht in haar nek. Haar huid was warm en rook zalig. ‘’Jammer dat je tieten weer kleiner geworden zijn na de zwangerschap.’’
Ze moest hardop lachen. ‘’Het is nooit groot genoeg voor jou, hé? Ga maar naar Anna of zo, die heeft nu cup E.’’
Ik knuffelde haar innig. ‘’Nee, ik ben nu bij jou.’’

Mandy nam een laatste slok van haar wijn en gaf het glas aan mij, waarna ik het op de tafel zette. Mandy ging onderuit op de bank liggen en we lagen heerlijk te knuffelen en te zoenen.
‘’Dit is altijd zo fijn,’’ kreunde ze genietend.
‘’Verveelt het je nooit? We hebben al wel miljoenen keren gezoend,’’ zei ik met een plagerige blik in mijn ogen.
Ze giechelde. ‘’Nee, nooit!’’ Om dat te bewijzen drukte ze haar lippen weer op de mijne en we zoenden teder, waarbij ze telkens zachte geluidjes van genot maakte. Omdat het licht precies op Mandy’s gezicht viel, kon ik haar ogen goed zien; ze schitterden van geluk.
‘’Verdorie,’’ fluisterde ze hees. ‘’Ik heb alweer zin in je.’’
Ik grinnikte. ‘’Je stelde net voor dat ik naar Anna moest gaan omdat ze grotere tieten heeft. Misschien ga ik dat ook doen.’’
Ze schoot in de lach en gaf me een stomp. ‘’Niks ervan, vandaag ben je van mij.’’

Ze draaide op haar rug en ik ging boven op haar zitten. Ik bleef even stil zitten om haar te kunnen bewonderen want ze was verdomd mooi, ondanks dat ze helemaal geen make-up droeg. Dat gezicht vond ik eigenlijk het mooist, gewoon puur van nature. Haar wenkbrauwen waren perfecte dunne strepen boven haar bruine ogen. Als ze lachte, kreeg ze altijd leuke kuiltjes in haar wangen. Er waren geen littekens of krasjes op haar gezicht te vinden. Ik streelde zacht over haar hele gezicht en ze sloot haar ogen. Toen mijn vingers over haar oogleden gleden, opende ze haar ogen weer. Mijn handen stopten bij de badjas die nog altijd gesloten was.
‘’Wat zit er hierin?’’ vroeg ik nieuwsgierig.
‘’Een schat,’’ antwoordde ze ondeugend. ‘’Twee stuks zelfs.’’
‘’O, ik ben dol op schatten. Alleen moet ik ze wel eerst zien te vinden. Ik hoorde van een betrouwbare bron dat jouw schatten een stuk kleiner geworden zijn,’’ zei ik met een vermakelijke grijns.
Ze kneep haar ogen half dicht. ‘’Ga zo maar door.’’

Langzaam maar verleidelijk knoopte ik haar ceintuur los wat moeilijker ging omdat hij goed vastzat, alsof haar schatten zich verborgen wilden houden. Mandy grinnikte geamuseerd toen ik grommend zat te prutsen met de knoop van de ceintuur. Toen ik dat eindelijk voor elkaar kreeg, opende ik de jas voorzichtig. Twee mooie ronde borsten, die licht glommen door de bodylotion, en twee roze tepels, die half stijf naar voren priemden, werden zichtbaar.
‘’Ik heb de verborgen schatten gevonden,’’ zei ik zacht terwijl ik mijn handen om haar rondingen legde. ‘’Mijn schatten. Die zijn ongetwijfeld onbetaalbaar.’’
Ik boog voorover om een van haar tepels in mijn mond te nemen maar stopte halverwege toen ik geluiden uit de babyfoon hoorde. Ik liet mijn hoofd tussen haar borsten vallen en kreunde lang. ‘’Dat meen je niet.’’
Mandy giechelde van plezier terwijl ze haar vingers door mijn haren streelde. ‘’De kinderen roepen je.’’
‘’Waarom in godsnaam hebben we kinderen,’’ bromde ik tegen haar huid.
Ze giechelde opnieuw. ‘’Omdat ik per se kinderen wilde.’’

Lachend kwam ik overeind en Mandy sloot haar badjas dicht. ‘’De schatten zijn verborgen voor jou, lieverd,’’ zei ze met een knipoog.
Met lichte tegenzin ging ik naar boven. Ik knipte het licht aan en zoals ik had verwacht, waren beide kinderen wakker. Als een van de twee wakker was, was de andere ook bijna altijd wakker.
‘’Héé meisjes,’’ fluisterde ik zacht. ‘’Wat is er aan de hand? Papa was net even bezig en jullie moesten mij zo nodig storen.’’
Lizzy en Lindsay begonnen tegelijkertijd hartverscheurend te huilen.
‘’Hey hey, papa maakte maar een grapje hoor. Kom eens hier,’’ lachte ik terwijl ik mijn kinderen op mijn schoot zette. ‘’Kunnen jullie niet slapen?’’
Ze bleven huilen en ik fluisterde lieve woordjes waardoor ze eindelijk rustig werden. Ik wiegde mijn lichaam zachtjes heen en weer en dat konden de meisjes waarderen. Uiteindelijk vielen ze in slaap in mijn armen en ik zat met een dilemma. Hoe kreeg ik ze terug in bed zonder ze wakker te maken? Ik keek naar de babyfoon en riep heel zacht naar Mandy.
Een minuut later verscheen ze met een glimlach bij de deuropening. ‘’Dat is niet zo handig, hè?’’ zei ze in gebarentaal.
Ik grinnikte en wenkte met mijn hoofd naar Lizzy. Ze nam haar van me over, waardoor ik Lindsay voorzichtig in bed kon leggen. Mandy pakte mijn hand en zo bleven we een tijdje naar onze slapende dochters kijken.

Beneden duwde Mandy haar lege glas in mijn hand en gaf me een lieve knipoog. Mopperend liep ik naar de keuken om haar glas bij te vullen. Terug in de woonkamer lag ze weer op dezelfde plek, maar nu met opgetrokken benen. Haar badjas lag halfopen, waardoor haar prachtige borsten zichtbaar waren. Haar blik was verschrikkelijk ondeugend. Ik bleef staan met haar glas in mijn hand.
‘’Jouw schatten zijn ontdekt. Maar gelukkig is er een schat die heel goed verborgen is, en die tot nu toe nog nooit gevonden is. Helaas is deze schat ook goed beveiligd.’’
Mijn blik richtte zich nu op haar opgetrokken benen.
Ik ging naast haar zitten en gaf haar het glas wijn. Ik nam zelf een flinke slok van mijn bier en zette die terug op de tafel. ‘’Nou, die verborgen schat moet ik dan maar eens goed gaan zoeken.’’

Ik legde mijn beide handen op haar borsten. ‘’Hey, wat moet dat voorstellen?’’ vroeg ze verontwaardigd.
‘’Sorry, mevrouw. Ik ben op zoek naar de diep verborgen schat. Ik ben slechtziend, dus moet op de tast zoeken,’’ antwoordde ik terwijl ik haar rondingen zat te kneden. ‘’Hier zit niks. Het moet daar ergens beneden zijn.’’ Mijn hand gleed over haar strakke buik naar haar gespierde dij. ‘’Jammer dat je niet meer zwanger was. Toen had je meer vlees op je heupen. Dat vond ik wel sexy.’’
Ze keek me met een doordringende blik aan maar zei niets. Ik gniffelde en liet mijn hand naar boven, naar haar knie glijden. ‘’Ik geloof dat ik het weet.’’ Met twee handen probeerde ik haar knieën uit elkaar te duwen, wat me zogenaamd niet lukte. ‘’Ik heb, geloof ik, de beveiliging van de schat gevonden.’’

Ik stond op en kneep onverwacht hard in haar tepels, waardoor ze een gilletje slaakte. ‘’Danny!’’ riep ze boos.
Ik keek naar haar benen, maar die waren nog gesloten. ‘’Het lukt niet. Even denken,’’ mompelde ik nadenkend, terwijl ik mijn best deed om niet te glimlachen om haar verontwaardigde blik.
Ik nam haar pijnlijke tepel in mijn mond en zoog er zachtjes op. Dat deed ik hetzelfde bij haar andere tepel, waarna ik verwachtingsvol naar haar benen keek: ze stonden nog steeds strak tegen elkaar aan.
Ik stond op en keek mijn vrouw aan, die met een glimlach toekeek. Ik liep naar de keuken, kwam terug en moest meteen grinniken om haar behoedzame blik. Ik opende mijn portemonnee en gaf haar twee biljetten van vijftig euro. Het werkte ook niet.
Ik krabde achter mijn oor. ‘’Misschien moet ik ze met een sleutel openen.’’
Ik pakte de hand van Mandy en legde die op mijn kruis door de stof van mijn joggingbroek. Ze moest hartelijk lachen en wreef flink over mijn langzaam groeiende bobbel. ‘’Je spoort echt niet, Danny.’’

Ik knipoogde naar haar. Het duurde niet lang tot mijn pik op volle oorlogsterkte stond. Ik liet mijn joggingbroek zakken, waardoor mijn pik vrolijk omhoog veerde door de stijfheid. Mandy keek geamuseerd toe. Ik positioneerde me voor haar gesloten knieën met mijn harde lul in mijn hand.
‘’Ik open uw beveiliging met mijn sleutel.’’

Toen schoot er iets door mijn hoofd. Ik veranderde in een standbeeld. Elke spier en zenuw in mijn lichaam verroerde niet, behalve mijn pik, want die kromp langzaam. Mijn opwinding was in één klap verdwenen.
‘’De sleutels,’’ fluisterde ik hees tegen mezelf. Hoe kon ik daar niet eerder aan gedacht hebben? Ik voelde me zo dom. Dit kon de doorbraak zijn! Dat moest gewoon.

Twee warme handen pakten mijn gezicht vast en mijn gedachten vlogen weg. Het bezorgde gezicht van Mandy was vlak bij het mijne. ‘’Danny? Wat is er aan de hand? Ik zag het meteen in je ogen dat er iets is.’’
Ik keek mijn vrouw lang aan. ‘’Mandy… ik heb misschien een aanwijzing over de inbraak in onze winkel.’’

---

PS: vorige week is mijn verhaal “Proefpersoon 2” online gekomen. Misschien heb je dat gemist :)

En op 14 februari komt er weer een ander verhaal online, om 20:00.

Trefwoord(en): Huisgenoot, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!