Een Avondje Biljarten

Een Avondje Biljarten

De tl-buis boven de tafel flikkerde even, precies op het moment dat Gerard zijn keu naar voren stootte. De bal rolde tergend langzaam, raakte de tweede bal nog net met een dunnetje, maar miste de derde op een haar na.

"Verdomme nog aan toe," bromde Gerard, terwijl hij met zijn krijtje driftig op de top van zijn keu begon te draaien alsof hij een gat in het plafond wilde boren.

Leo liet een lach horen die klonk als grind dat door een molen ging. "Die had je ook door de andere hoek moeten spelen, Gerard. Dat ziet een blinde nog. Je speelt hem veel te dik."

Gerard keek over zijn brilletje heen naar Leo . "Lul niet, Leo . Als die bal een fractie meer effect had gehad, had hij er gewoon op gezeten. Het ligt aan die rotzooi hier, die tafel loopt af naar rechts."

Ik nam een flinke slok van mijn pilsje. De koude drank gleed prettig naar binnen en verzachtte de scherpe randjes van de dag. We waren alle drie de zeventig al een tijdje gepasseerd, maar aan de biljarttafel voelden we ons nog steeds die jonge honden van vroeger, ook al kraakten onze knieën bij elke buiging en trilden de handen soms net iets meer dan ons lief was.

"Loop niet zo te zeiken over die tafel," zei ik, terwijl ik het glas weer op het randje neerzette. "Je miste gewoon omdat je te veel naar die blonde achter de bar keek."

"Hadden we die kans nog maar," grijnsde Leo. Hij stapte naar de tafel, boog diep voorover— waarbij een onmiskenbaar 'krak' geluid uit zijn rug kwam—en legde aan. Het werd doodstil in de hoek van het café. Alleen het geroezemoes bij de bar en het tikken van de klok waren hoorbaar.

Leo stootte. Kets. Een perfecte carambole.

Hij keek ons triomfantelijk aan, met die irritante twinkeling in zijn ogen. "Kijk John, zo doe je dat. Niet lullen, maar poetsen."

Ik grijnsde en hief mijn glas naar hem. "Wacht maar af, Leo . De avond is nog lang en mijn pils is nog niet op. Eén gelukje maakt nog geen kampioen."

Terwijl Leo zijn keu opnieuw stond te krijten voor zijn volgende stoot, dwaalden mijn ogen af naar de hoek achterin de zaak. Daar zaten ze, een groepje van vier meiden, ergens tegen de twintig. Ze waren luidruchtig op een manier die alleen kan als je nog geen rekening houdt met de dag van morgen.

Plotseling stond een van hen op. Een vlotte meid met een uitdagende blik. Onder luid gejoel van de rest boog ze zich voorover en plantte een heftige kus recht op de mond van haar vriendin. Die kreeg terstond een kop zo rood als de biljartbal die Leo net miste. Het lawaai dat volgde — een mix van gillen, lachen en op de tafel slaan — sneed dwars door het rustige getik van de ballen heen.

"Kijk ze daar eens bezig zijn," mompelde ik, terwijl ik nog een slok nam.

Gerard keek ook op, zijn keu even rustend tegen zijn heup. "Tja, die hebben blijkbaar een ander soort competitie gaande dan wij. Wat zou dat voor spelletje zijn? Doen, durf of de waarheid?"

"Ach," zei Leo , die met een schuin oog naar de rood aanlopende meid keek, "vroeger hadden wij daar de moed niet voor in het openbaar. Wij hielden het bij een knipoog en een hoop onhandig gedoe."

Het had wel wat. Die onbevangenheid, die schijt-aan-de-wereld houding. Ze waren totaal met zichzelf bezig, geen moment bewust van de drie oude knarren die vanaf de zijlijn toekeken hoe zij het leven vierden. Het was een herinnering aan de tijd dat passie nog boven precisie ging.

"John, je staat naar die meiden te staren als een hongerige wolf," plaagde Gerard terwijl hij me een vriendschappelijke por gaf. "Jouw beurt. Die rode bal ligt er voor het oprapen, als je je hoofd er ten minste bij kunt houden."

Ik grijnsde, zette mijn glas neer en pakte mijn keu weer vast. "Ik analyseer alleen maar de sociale dynamiek, Gerard. Maar je hebt gelijk. Laten we die meiden hun plezier gunnen, wij hebben hier nog een rekening te vereffenen."

Het is wel een mooi gezicht, die vrijheid van nu, vind je niet? In onze jonge jaren was zo’n scène in een café ondenkbaar geweest, of op z’n minst de aanleiding voor een hoop schandaal. Nu is het gewoon 'een spelletje'.

Ik hield mijn keu stil in mijn handen, mijn blik nog steeds schuin naar achteren gericht. In een flits gebeurde het. Eén van die meiden — degene die net nog het hardst lachte — trok met een vliegensvlugge beweging haar topje omhoog. Een fractie van een seconde zag ik de ronding van haar blote borst in het gedimde cafélicht, voordat ze het lachend en net zo snel weer bedekte.

Gerard en Leo stonden met hun rug naar de meiden toe, druk discussiërend over de vraag of de bal van Leo nou wel of niet 'geklost' had. Ze hadden werkelijk geen idee wat er zich drie meter achter hen afspeelde.

De sfeer bij die meiden veranderde op slag. De lachsalvo’s werden feller, de blikken uitdagender. Het was alsof die ene kleine actie een soort elektrische lading door hun groepje had gestuurd. Ze waren elkaar aan het opjutten, de grenzen aan het verleggen van wat ze in het openbaar durfden. De opwinding hing daar in de lucht, bijna tastbaar, een schril contrast met de muffe geur van krijt en oud hout bij onze tafel.

"John? Hallo? Ben je er nog?" Leo zwaaide met zijn hand voor mijn gezicht. "Het is jouw beurt. Of sta je te slapen met je ogen open?"

Ik voelde de koelte van het bier en de grijns op mijn gezicht. "Ik sta niet te slapen, Leo . Ik observeer de omgeving. Jullie missen de helft van de avond."

"Wat missen we?" vroeg Gerard argwanend, terwijl hij over zijn schouder probeerde te kijken, maar de meiden hielden zich op dat moment net weer even koest, fluisterend met de koppen dicht bij elkaar.

"Niks wat jullie oude harten aankunnen," lachte ik, terwijl ik voorover boog over het groene laken. De adrenaline van wat ik net zag gaf me ineens een vaste hand. "Let maar op, deze carambole is voor mij."

"Nee, dat ga je echt niet doen!" De kreet van een van haar vriendinnen sneed door het café, hoog en vol ongeloof. "Jawel hoor, let maar op," hoorde ik een heldere, brutale stem zeggen. Noa.

Ze stond plotseling op. Haar stoel schoof met een scherp geluid over de houten vloer. Haar vriendinnen zaten erbij alsof ze water zagen branden, hun monden half open van verbazing. Leo en Gerard, die twee oude sufferds, stonden met hun rug naar het tafereel. "Die bal liep gewoon niet lekker weg, John," hoorde ik Leo achter me zeggen. "Als ik nou iets meer links..."

Ik hoorde hem amper. Mijn hele focus lag op Noa. Ze draaide zich om en liep met een zelfverzekerde tred richting onze kant van de zaak, maar ze stopte halverwege. En toen gebeurde het: ze zocht mijn blik. Rechtstreeks.

Er flitste een ondeugende, bijna uitdagende glimlach over haar lippen. Dat oogcontact duurde maar een paar seconden, maar het was genoeg. Ze wist dat ik die flits van haar borst had gezien, en ze vond het prachtig. In haar ogen las ik een soort triomf, een uitnodiging om te blijven kijken naar wat ze nu van plan was. Ze was de regisseur van de avond en ze had zojuist besloten dat ik haar eregast was.

Gerard draaide zich eindelijk half om omdat hij mijn stilte merkte. "Wat sta je nou te..." Hij hield zijn mond toen hij Noa zag staan.

Noa haalde diep adem, haar blik nog steeds half op mij gericht, en legde haar handen aan de onderkant van haar topje. De spanning achterin de groep meiden was om te snijden; ze zaten zowat op het puntje van hun stoel, giechelend en met hun handen voor hun mond.

Noa lachte uitdagend terwijl ze de keu van me aannam. "Is dit spelletje moeilijk?" vroeg ze met een stem die net iets te onschuldig klonk. Haar ogen sprankelden van het plezier om de chaos die ze veroorzaakte.

Natuurlijk hield ze dat ding vast alsof het een bezemsteel was. "Nee, niet zo," zei ik, en ik stapte achter haar. Ik voelde de blikken van Gerard en Leo in mijn rug branden—jaloezie en bewondering in gelijke delen.

Ik boog me over haar heen. Mijn borstkas raakte bijna haar rug, en ik rook de frisse, zoete geur van haar haar. "Kijk," fluisterde ik vlak bij haar oor, terwijl ik mijn handen over de hare legde.

Haar huid was zacht en warm vergeleken met het koude hout van de keu. "Je vingers hier, maak een bruggetje met je linkerhand. Rustig blijven."

Ik corrigeerde de stand van haar vingers, sturend, dwingend bijna. Ik voelde hoe ze zich heel even tegen me aan liet leunen, een bewuste beweging die mijn hartslag direct de hoogte in joeg. Ik hielp haar de richting te bepalen, gaf een tikje extra effect mee aan de punt van de keu. De spanning bij de meidengroep was nu zó groot dat je een speld kon horen vallen.

"Nu," zei ik zacht.

Samen maakten we de beweging. Bam. De witte bal schoot weg, raakte de rode precies op de juiste plek en caramboleerde via de band loepzuiver tegen de derde bal. Een perfect punt.

"Jaaa!" gilde de groep achterin. Noa draaide zich in mijn armen om, haar gezicht slechts centimeters van het mijne. Haar ogen glommen van de adrenaline. "Wauw, je bent echt een pro," zei ze, terwijl ze haar hand even op mijn onderarm liet rusten.

Gerard liet een diepe zucht horen. "Dat geluk heb jij weer, John. De mooiste meid van de zaak en dan ook nog die bal maken."

De kus was vluchtig maar warm, precies op mijn wang, en ik voelde de blikken van het hele café in mijn nek branden. Noa lachte stralend, liet de keu bijna achteloos in mijn hand glijden en draaide zich op haar hakken om.

"Ai, als Petra dat maar niet ziet!" riep Leo met een grijns die bijna van zijn gezicht af droop. Hij gaf me een vette knipoog terwijl hij met zijn keu op de grond tikte. "Vijftig jaar getrouwd en nog steeds de hartenbreker uithangen, hè John? Je bent een gevaar op de weg."

Gerard schudde grinnikend zijn hoofd. "Ik zeg niks tegen d'r, maar dan moet je wel de volgende ronde betalen."

Ondertussen liep Noa terug naar haar hoekje. Het was alsof een zegevierende generaal terugkeerde naar het kampement. Haar vriendinnen stonden letterlijk op de banken; er werd geklapt, gefloten en er klonk wild gejoel. Ze viel lachend terug in haar stoel, omringd door haar opgewonden vriendinnen die haar de kleren van het lijf vroegen. Ik zag haar nog één keer over haar schouder kijken, die uitdagende blik nog steeds in haar ogen, alsof ze wilde zeggen: Kijk maar goed, dit was pas het begin.

Ik nam weer een flinke slok van mijn bier. Mijn wang gloeide nog een beetje na. De rust bij de biljarttafel was volledig verstoord, maar de sfeer was beter dan ooit.

"Zo," zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem weer stabiel te krijgen. "Zullen we weer eens gaan biljarten, of blijven jullie de rest van de avond over mijn liefdesleven lullen?"

Ik sta daar aan de tafel, de keu in mijn hand, maar mijn gedachten zijn ergens anders. Terwijl Leo en Gerard zich weer druk maken over de ballen, voel ik de sfeer achter me veranderen. Het is niet langer alleen maar luidruchtig; het is broeierig geworden. De meiden hebben hun stoelen wat dichter bij elkaar geschoven, een soort barrière van ruggen en schouders waar ik bijna niet doorheen kan kijken. Ze schermen iets af, houden iets verborgen voor de rest van de zaak.

Maar dan wordt de stilte in hun hoekje plotseling verscheurd door een paar felle kreten.

"Nee, dat kan je niet maken!" hoor je een van hen roepen, haar stem ergens tussen paniek en opwinding in. "Echt niet, niet doen!"

Het is die toon die me direct doet bevriezen. Op hetzelfde moment draaien ze zich alle vier tegelijk mijn kant op. Acht ogen die recht naar de biljarttafel kijken, recht naar mij. De spanning is nu zo tastbaar dat zelfs de lucht in het café dikker lijkt te worden.

Leo en Gerard staan midden in een zin stil, hun keu halverwege een beweging. De hele hoek van het café lijkt even de adem in te houden terwijl die vier meiden me aanstaren, alsof de volgende stap in hun spel alles te maken heeft met de man die daar met zijn pilsje staat.

Noa staat daar, haar borstkas gaat sneller op en neer dan net; de triomf vecht met de spanning in haar ogen. Ze loopt doelgericht op me af, negeert de verbijsterde blikken van Leo en Gerard volledig, en buigt zich naar me toe. De geur van haar parfum is nu bedwelmend dichtbij.

"Je kunt zo lekker stoten," fluistert ze hees in mijn oor, een zinnetje dat als een elektrische schok door me heen gaat. "Kom even mee."

Voordat ik ook maar iets kan terugzeggen, voel ik haar vingers stevig om mijn hand grijpen. Ze trekt me mee, weg van de groene tafel. Ik voel de ogen van het hele café in mijn rug branden. Leo staat met zijn keu als een standbeeld, Gerard zijn mond valt letterlijk open, en de drie vriendinnen bij de tafel zitten er sprakeloos bij, alsof ze zelf niet kunnen geloven dat hun uitdaging zó ver gaat.

Noa leidt me resoluut naar de schuifwand die toegang geeft tot het achterzaaltje. De houten panelen rammelen zachtjes als ze ons erdoorheen trekt. Met een droge klap valt de wand achter ons dicht, en plotseling is het gedempte geluid van het café mijlenver weg. We staan in de halfdonkere stilte van het achterzaaltje, alleen wij tweeën.

"Dit is mijn volgende dare, John," zei ze zacht, haar adem warm tegen mijn gezicht. Ze had mijn naam inmiddels zo vaak door het café horen schallen dat hij natuurlijk in haar geheugen gegrift stond.

Ik probeerde de controle nog een beetje te houden met een grapje. "Dat hangt ervan af of je goed kunt trekken," zei ik met een knipoog, verwijzend naar die lastige trekstoten op het laken. Maar Noa was klaar met praten.

Ze pakte mijn hoofd met beide handen vast en trok me naar zich toe. De kus die volgde was niet meer dat speelse kusje op de wang van net; dit was intens, dwingend en vol overgave.

Terwijl ze me kuste, pakte ze mijn hand beet. Met een trefzekere beweging drukte ze mijn hand stevig tegen haar borst aan. Onder de dunne stof van haar topje voelde ik haar hart als een bezetene tekeergaan. Het was warm, stevig en zo ontzettend levendig.

De adrenaline gierde door mijn lijf. De vijftig jaar met Petra, de verbijsterde koppen van Leo en Gerard aan de andere kant van de wand... het vervaagde allemaal tot een vage ruis op de achtergrond. Hier, in het halfduister, telde alleen de hitte van Noa en de tastbare realiteit van haar lichaam onder mijn hand.

Met een beweging die even vloeiend als vastberaden was, wierp ze haar topje van zich af. In het schaarse licht van het achterzaaltje zag ik haar borsten nu echt, niet meer in een flits, maar in hun volle, warme glorie. Zonder na te denken boog ik me voorover en liet mijn lippen haar tepels vinden. De sensatie van haar huid, de geur van haar lichaam en de stevigheid van haar borsten maakten dat elke vezel in mijn zeventigjarige lijf weer tot leven kwam.

Terwijl ik me in haar verloor, voelde ik haar hand langs mijn middel omlaag glijden. Ze aarzelde geen seconde. Ze ritste mijn broek open en liet haar vingers naar binnen glijden, waar ze me met een stevige, warme greep omsloot. Een diepe kreun ontsnapte uit mijn keel, een geluid dat gelukkig werd gesmoord door de dikke houten schuifwand.

"John..." fluisterde ze mijn naam, terwijl ze haar ritme vond. Haar aanraking was elektrisch, een herinnering aan een soort passie die ik al heel lang niet meer in deze intensiteit had gevoeld.

Het contrast tussen mijn ruwe, ervaren handen op haar jonge lijf en haar brutale, kundige hand in mijn broek creëerde een spanning die bijna ondraaglijk werd.

Aan de andere kant van de wand stonden mijn vrienden, de mannen met wie ik al een half leven de tijd doodsloeg aan de biljarttafel, totaal onwetend van de rauwe werkelijkheid die zich hier, slechts centimeters bij hen vandaan, afspeelde.

Zonder een woord te zeggen liet ze zich voor me op haar knieën zakken. In het halfduister van het zaaltje zag ik alleen de contouren van haar gezicht en de glinstering in haar ogen terwijl ze me bevrijdde uit mijn kleding. En toen gebeurde het.

Ik hield mijn adem in, mijn handen stevig op haar schouders rustend om niet om te vallen. Ik had in mijn vijftig jaar met Petra veel meegemaakt, maar dit... dit was een sensatie die ik niet kende. De warmte van haar mond, de zachte druk van haar lippen en de vakkundige manier waarop ze haar tong gebruikte; het was inderdaad niets minder dan hemels.

Een golf van genot trok vanuit mijn kruis omhoog, door mijn hele ruggengraat, tot in mijn kruin. Ik sloot mijn ogen en vergat even wie ik was, waar ik was, en wie er aan de andere kant van die wand stonden te wachten. De wereld kromp ineen tot alleen dat ongelooflijke gevoel. De routine van het biljarten, de grappen van Gerard, de nuchtere realiteit van mijn leeftijd—het was allemaal weg. Ik voelde me weer twintig, krachtig en gewenst.

Ze keek even omhoog, haar ogen ondeugend terwijl ze doorging, genietend van de trilling die door mijn lijf ging. De spanning van de "dare" was voor haar misschien een spelletje, maar voor mij was het een openbaring.

Ze draaide zich lenig om en leunde met haar bovenlichaam over de tafel die daar in het midden van het zaaltje stond. Met een uitdagende blik over haar schouder trok ze haar stringetje met één vinger opzij.

"Kom op," daagde ze me uit, haar stem een broeierig gefluister. "Komt er nog wat van?"

Ik aarzelde een seconde. De aanblik was overweldigend. In het zwakke licht dat door de kieren van de schuifwand viel, zag ik hoe haar vrouwelijkheid glansde, vochtig en klaar voor mij. Het was een beeld dat zo ver af stond van de stoffige biljarttafel buiten dat het bijna onwerkelijk aanvoelde. De verleiding was te groot, de honger die ze in me had wakker gemaakt onstuitbaar.

Ik stapte naar voren, mijn hart bonzend tegen mijn ribben. Terwijl ik me achter haar positioneerde, reikte ze met haar hand naar achteren. Ze pakte me vast en stuurde me met een zachte, dwingende beweging naar binnen. De hitte die me omsloot toen ik haar binnendrong was intenser dan alles wat ik me kon herinneren. Het was als een thuiskomst in een wereld van puur genot.

Een diepe zucht ontsnapte aan haar lippen terwijl ik mijn ritme vond. Haar handen grepen de rand van de tafel vast, haar rug trok hol. Ik hield mijn handen op haar heupen, voelde de stevigheid van haar jonge lichaam onder mijn vingers. Op dat moment was ik geen man van over de zeventig meer; ik was de man die precies deed wat zij nodig had, midden in dat verborgen zaaltje terwijl het leven in het café gewoon doorging.

Ze begon te kreunen terwijl ik haar steeds heftiger neukte in dat strakke kutje.

Het geluid van rammelende panelen was de enige waarschuwing die we kregen. De schuifwand schoof met een schokje een klein stukje open.

"Ze doet het echt! Kijk!" hoorde ik de jongste van de groep roepen, haar stem vol ongeloof en opwinding.

Ineens waren er drie paar ogen, groot van verbazing, die door de spleet naar binnen staarden. Daar stonden we: ik, de zeventigjarige biljarter, die hun vriendin over de tafel gebogen had. De aanblik van hun verbouwereerde gezichten, de wetenschap dat ze alles zagen—hoe ik mijn ritme hield, hoe Noa haar hoofd achterover wierp—was de genadeklap voor mijn zelfbeheersing.

Het was alsof er een dam doorbrak. Die visuele prikkel van de toeschouwers, gecombineerd met de intense hitte van Noa, zorgde ervoor dat ik het niet meer kon houden. Met een rauwe, diepe zucht die uit het diepst van mijn tenen kwam, spoot ik haar vol. Ik voelde de schokken door mijn hele lijf trekken terwijl Noa zich nog strakker tegen de tafel drukte.

De meiden bij de wand giechelden nerveus en trokken zich snel terug, de wand weer achter zich dichttrekkend, terwijl hun opgewonden gefluister nog nagalmde in de kleine ruimte. Noa bleef even bewegingloos liggen, haar ademhaling zwaar en onregelmatig, terwijl de rust langzaam terugkeerde in het zaaltje.

De stilte in het zaaltje voelde nu ineens beklemmend aan. "Wat is er gebeurd?" flitste het door me heen terwijl ik met trillende vingers mijn kleding weer in orde probeerde te brengen. De geur van seks en zweet hing nog zwaar in de ruimte, maar mijn enige instinct was nu: wegwezen.

Ik gaf Noa nog een vluchtige, bijna verwarde kus op haar wang—een reflex van de heer die ik normaal gesproken ben—en stapte gehaast door de schuifwand terug het café in.

De overgang was bruut. Het felle licht boven de biljarttafel verblindde me even. Leo en Gerard stonden daar nog steeds, hun blikken een mix van ongeloof, jaloezie en een soort diep respect waar ze geen woorden voor hadden. Ik pakte mijn glas pils en nam een enorme slok, hopend dat het de droge keel en de razende hartslag zou kalmeren.

Even later kwam Noa naar buiten. Ze liep niet, ze schreed. Haar gezicht straalde een pure, onvervalste triomf uit. Ze had de "dare" niet alleen volbracht, ze had hem gedomineerd. Zodra ze bij haar tafeltje kwam, werd ze besprongen door haar drie vriendinnen. Ze hingen aan haar lippen, fluisterend, giechelend en af en toe met grote ogen mijn kant op kijkend.

Gerard kwam naast me staan en stootte me zachtjes aan. "John... jongen... wat heb jij daar in godsnaam uitgespookt? Je ziet zo wit als een laken."

Ik staarde naar het groene vilt van de tafel, de keu nog steeds tegen de muur geleund. "Gewoon... een lastige stoot, Gerard," mompelde ik, terwijl ik mijn trillende hand probeerde te verbergen. "Een heel lastige stoot."

“Jongens, ik wil naar huis, heb even rust nodig.” Ik keek hen met vragende, angstige ogen aan en Leo had een blik die zei, komt goed, Gerard maakte een ritssluiting gebaar over zijn lippen.

Ik liep naar huis met een hartslag die nog steeds niet helemaal op het oude tempo zat. De frisse avondlucht hielp een beetje, maar het beeld van Noa in dat zaaltje zat in mijn netvlies gebrand.

Toen ik de sleutel in het slot stak en de huiskamer binnenstapte, zat Petra daar op de bank, net zoals ze dat al duizenden avonden had gedaan. "Zo, ben je daar nu al?" vroeg ze, terwijl ze over haar leesbril keek. "Was het niet gezellig?"

"Jawel hoor," mompelde ik, terwijl ik mijn jas ophing en probeerde niet op te vallen. "Maar de ballen liepen niet vandaag. Leo en Gerard zaten alleen maar te zeuren. Ik had er even genoeg van."

"Nou ja, ook wel eens lekker, een vroege avond," zei ze rustig, en ze ging weer verder met haar boek. Ik zat die avond op de bank en staarde naar de televisie, maar ik zag alleen maar flitsen van dat achterzaaltje. De stilte in huis was bijna oorverdovend vergeleken met het gejoel van die meiden.

Een week lang hield ik me gedeisd. Ik was de perfecte echtgenoot, hielp met de afwas en deed de boodschappen zonder te mopperen. Totdat ik in de supermarkt bij de groenteafdeling stond.

Ik voelde een blik in mijn rug. Toen ik me omdraaide, stond ze daar. Noa. Ze zag er in het felle tl-licht van de supermarkt heel anders uit—gewoon een prachtige jonge vrouw in een spijkerbroek met een mandje vol spullen—maar die blik was onmiskenbaar.

Ze hield even stil, keek me recht in de ogen en gaf me een trage, mysterieuze knipoog. Geen woord, geen gegiechel van vriendinnen, alleen die ene knipoog die zei: Wij weten wat daar is gebeurd, en het blijft ons geheim.

En toen liep ze door naar de kassa, mij achterlatend met een zak bloemkool in mijn hand en een hart dat weer even oversloeg.

Was getekend: John Adams

Trefwoord(en): Aftrekken, Bejaarden, Billen, Blond, Borsten, Café, Eerste Keer, Jong En Oud, Klaarkomen, Leerling, Lust, Naakt, Neuken, Opdracht, Openbaar, Passie, Pijpen, Rokje, Spelletje, Spuiten, Stiekem, String, Supermarkt, Tepel, Uitdagen, Vreemdgaan, Vrienden, Vriendinnen, Weddenschap, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!