Ester Durft - 4

Na een dag zwaar werken, veel fooien concludeerde ze met Bernard dat ze nog steeds geen salaris kreeg. Ze had vorige week een voorschot gekregen en na twee dagen werken was er nog steeds geen uitbetaling. Ze had nog -15 euro openstaan, waardoor ze dit weekend geen geld had om uit te gaan. “Kun je me niet weer een voorschot geven?”. Bernard keek zijn jonge werkneemster peilend aan. Dit was hem eerder overkomen, toen was de meid in kwestie er opeens vandoor. “Sorry schat, hier heb ik slechte ervaringen mee”. Ester keek radeloos naar de tafel. Shit, vanavond was Mark weer in de stad. Ze had al afgesproken met Jessica, die zou het echt niet chill vinden dat ze afhaakte.

“Kom op Bernard, je weet dat ik er elke week ben. Please???” Bernard schudde zijn hoofd. “Sorry lieverd, dat gaat helaas niet”. Wanhopig keek Ester naar de paperassen op kantoor. “Heb je niet iets anders?” zei ze opeens met een geheimzinnige blik. Bernards intuïtie voelde al aan waar dit heen ging. Hij besloot haar eerst nog even te plagen. “Kom Essie, wat kun jij nu doen hier? Mannen komen hier voor… ontspanning” zei hij met gespeelde aarzeling. “Denk je dat ik niet weet waarvoor ze komen, ik sta hier toch elke week” zei ze verontwaardigd.

"Ik weet wel iets, maar daar ben je denk ik nog wat te jong voor”. Ze wist niet wat Bernard precies bedoelde met "iets waar ze nog te jong voor was", maar ze wilde wel weten wat het was. Haar vingers krulden zich om de stoel waarop ze zat, de stoffige stoel die naar oude sigaretten rook. "Wat bedoel je precies?" vroeg ze, haar stem scherper dan ze wilde. Bernard leunde achterover in zijn stoel, zijn blik ernstig op Ester gericht. Ze voelde haar hart bonken, een mengeling van nieuwsgierigheid en onrust. De lucht in het kleine kantoor voelde plotseling benauwend, doordrenkt met de geur van oude sigaretten.

"Wat denk je van de peep show? Je hebt een mooi lijf. Ik zie je al voor me, dansend in lingerie terwijl mannen naar je kijken. Je hoeft je gezicht niet te laten zien; we hebben Venetiaanse maskers die je kunt dragen. Niemand zal weten wie je bent." Bernard's ogen gleden over haar lichaam, calculerend. "Je zou goed geld kunnen verdienen, en het is veiliger dan andere... opties. Alleen strippen, meer niet". Ester kreeg het warm bij het idee. Hij glimlachte toen hij de mengeling van angst en opwinding in haar ogen zag. "Bang om herkend te worden? Met een masker ben je anoniem, schat."

Het idee liet haar niet los. Ze vroeg: “Hoeveel levert zo’n peep show nou eigenlijk op?”

Bernard gleed met zijn vingers over het gladde oppervlak van het bureau. Zijn blik werd berekenend. “Meer dan wat je nu verdient. Gemiddeld vijftig tot honderd euro per shift, afhankelijk van de drukte en natuurlijk hoe goed jij het doet.” Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Voor iemand zoals jij, jong en fris, zouden de mannen in de rij staan.” Ester voelde haar wangen gloeien. Vijftig tot honderd euro klonk als aantrekkelijk.

Ze stelde zich voor hoe het moest zijn: dansen achter glas, als een soort stripster, de blikken van mannen op haar lichaam. Het masker zou haar anonimiteit bewaken, maar toch voelde het als een enorme sprong. Haar ouders, haar vriendinnen, Mark...wat als iemand haar herkende aan haar figuur, haar blonde haar, haar manier van bewegen? Alles in haar schreeuwde dat dit fout was, maar tegelijkertijd trok het idee haar aan als een magneet.

Ze staarde naar een vergeeld poster aan de muur, een vrouw in een rood korset met een zwarte waaier voor haar gezicht. “En als ik het niet wil? Is er geen andere manier om snel aan geld te komen?” Haar stem trilde, onbedoeld. Bernard haalde zijn schouders op, maar zijn ogen werden geheimzinniger. “Het is jouw keuze, Essie. Niemand dwingt je.” Hij boog naar voren, zette zijn ellebogen op het bureau. “Maar voor meisjes die geen ervaring hebben, is het een makkelijke manier om veel te verdienen. Geen seks, geen aanraking, alleen kijken.” Zijn vinger tikte ritmisch op het hout. “Tenzij je natuurlijk wat verder durft te gaan.”

Het laatste zinnetje hing onheilspellend in de lucht. Ester schraapte haar keel. Ze dacht aan haar fijne leven met haar vriendinnen, uitgaan en jongens. Het leek wel steeds onbetaalbaarder en onbereikbaarder. Ze zuchtte diep en staarde naar haar handen. “Ik weet het niet… Ik durf het toch niet,” zei ze zacht, bijna fluisterend. De opluchting was meteen voelbaar, maar werd meteen overschaduwd door schaamte en het zeurende gevoel van gemiste kansen.

"Er zijn andere manieren om geld te verdienen," zei Bernard langzaam. “Zoals, de gloryhole”. Ester voelde een rilling langs haar rug. Gloryhole? Ze had het woord eerder gehoord tussen jongens op school, gefluisterd als iets geheimzinnigs en spannends. Maar wat het precies was, wist ze niet. "Wat is dat?" vroeg ze, haar stem een mengeling van nieuwsgierigheid en nervositeit. Ze probeerde haar stem stevig te laten klinken, niet te laten merken hoe onzeker ze zich vanbinnen voelde.

Bernard leunde voorover, zijn stem zacht maar beslist. "Een gloryhole is een speciale plek waar mannen... nou ja, anoniem plezier kunnen hebben." Ester voelde haar wangen warm worden. Ze begreep nog steeds niet precies wat hij bedoelde, maar haar lichaam reageerde met een vreemde mengeling van nieuwsgierigheid en ongemak. Ze wilde niet dom overkomen, dus knikte ze alleen maar. "Je zou daar kunnen werken," zei Bernard. Ester voelde een duizeling van onzekerheid. Bernard's woorden hingen in de lucht, zwaar en ondoorgrondelijk. Ze wilde niet dom overkomen, maar begreep eigenlijk helemaal niks. "Wat... moet ik dan doen?" vroeg ze, haar stem kleiner dan ze wilde.

Bernard glimlachte, een glimlach die anders was dan anders. “Je hebt denk ik wel een idee toch?” vroeg hij naar de bekende weg. “Mannen steken hun ding door een gat…” zei hij “En wat moet jij dan doen?”. Ester aarzelde “Er… ermee spelen?” zei ze hees. "Spelen?" Bernards lach was zacht, bijna een grinnik. "Niet precies. Je zult ze moeten... bevredigen." Het woord hing tussen hen in. Esters wangen gloeiden. Ze begreep genoeg om te weten wat hij bedoelde, ook al wilde ze het niet toegeven. “Ik weet niet of ik dat durf…” stamelde ze “Ik heb dat pas met één… eh twee jongens gedaan”. Bernard knikte begripvol ”Geeft niks, misschien later”.

Ester zat roerloos in de stoel, haar vingers gespannen om de stoelleuning. Bernard's woorden zweefden nog in de lucht, dreigend en onduidelijk. Ze wilde niet dom overkomen, maar begreep eigenlijk nog steeds niet precies hoe het dan in zijn werk ging. Haar hart bonkte in haar keel, een nerveuze ritme dat haar ademhaling versnelde. "Je mag er ook nog even over nadenken," zei Bernard rustig. Zijn stem klonk bijna geruststellend. Iets in haar zei dat ze hier niet lang over moest gaan nadenken, anders zou ze zich zeker bedenken. “Ik …. wil het misschien wel proberen” zei ze snel. Ester schrok van haar eigen woorden. Bernard lachte, “Kijk dat klinkt goed… Kom morgen eerst maar eens om te kijken of je het wat vindt, je zult je ook nog moeten bewijzen”. Ester knikte. Haar handpalmen waren klam geworden. Ze dacht aan Mark en zijn grote gevaarte. Ze had er met veel plezier mee gespeeld gisteren. Maar een vreemde, dat was toch andere koek. Morgen zou ze het proberen, besloot ze. “Maar, kun je me dan wel alvast wat geld lenen voor het uitgaan?” zei ze met een charme waar Bernard geen weerstand tegen had. Hij greep naar de kassalade en haalde daar 50 euro uit. “Wel komen morgen he”.

Met een bonzend hart was ze naar huis gegaan. Die avond dacht Ester na over wat haar te wachten stond. Ze had toegezegd om morgen op proef te komen. Om te laten zien wat ze kon, met een anonieme piemel. Jee, het klonk zo… afstandelijk. Het wàs natuurlijk ook afstandelijk. Ze dacht aan de eerste keer pijpen. Met haar ex-vriendje Max en hoe zenuwachtig hij was geweest. Helaas lukte het haar toen niet om hem te laten klaarkomen. Gelukkig lukte het bij Mark gisteren wel. Ze was ook ouder, en zekerder van zichzelf.

De dag erna was het zover. Het was nog maar 11 uur en de alcohol van gisteren zorgde voor een licht bonkend gevoel in haar hoofd. Bernard zat rustig op zijn kantoor te wachten terwijl de winkel leeg was. “Hooi!” zei ze iets vrolijker dan ze zich voelde. “Leuk geweest gisteren?” bromde haar oude baas. Ester knikte, een glimlach verscheen meteen op haar gezicht als ze dacht aan de wilde avond met Jess. Ze was Mark niet tegengekomen, maar ze hadden wel veel gekletst met vreemde jongens en mannen. “Ik heb alvast een video klaargezet van de Gloryhole, dan weet je wat je te wachten staat”. Ester voelde een prop in haar keel terwijl ze zich op Bernard's kantoor bevond. De geur van het onfrisse kantoor deed haar denken aan ongeopende enveloppen en vergeten papieren. “Een video?” vroeg ze, haar stem een beetje schor van de vermoeidheid van de vorige avond. Toen Bernard de laptop opende, voelde ze de spanning in de lucht hangen. Een gekke tinteling ging door haar lichaam, de kater van de dag ervoor leek wel voor even verdwenen. Het had plaats gemaakt voor adrenaline.

Hij draaide de laptop naar haar toe zodat ze kon zien wat er op het scherm verscheen. Met huivering en verwondering bekeek ze de explicite beelden. Het was een korte compilatie: telkens verscheen er een piemel, het meisje in kwestie pijpte er ijverig op los en aan het einde spoot de man over ze heen. Ester's hart klopte in haar borst. De beelden waren verrassend intrigerend. Ze kon de hitte in haar wangen voelen toen ze de close-ups op het scherm bekeek.

“Het lijkt misschien overweldigend,” zei Bernard, zijn stem rustig, maar met een ondertoon van autoriteit. “Maar veel meiden ontspannen snel als ze eenmaal bezig zijn”. Ze zag op het scherm hoe een jonge meid, ze zal niet veel ouder zijn geweest dan zij, een forse pik diep in haar keel nam. “Jezus zo diep, dat kan ik nog niet hoor”. Bernard negeerde de opmerking. Op het scherm leek de man klaar te komen en ze hoorde hoe hij klopte op de muur om het aan te kondigen. Met verbazing zag ze hoe het meisje haar mond opendeed en de piemel op haar eigen mond richtte. Alsof ze wilde dat hij het erin spoot. Ze huiverde bij het idee. Straal na straal kwam zo op haar tong terecht, wat ze daarna trots aan de camera liet zien. Toen sloot ze haar mond en slikte ze het allemaal door. “Wat? Slikt ze hem ook nog door??” stamelde Ester, meer tegen zichzelf dan tegen Bernard. Ester voelde een zucht van ongemak over zich heen komen terwijl ze naar het scherm keek. De beelden waren onmiskenbaar en provocerend. Een golf van nieuwsgierigheid mengde zich met haar zenuwen; het was allemaal zo ver weg, maar tegelijkertijd zo dichtbij. Ze slikte, haar keel droog van de spanning.

“Klopt slikken hoort er wel bij,” bevestigde Bernard op een manier die geen ruimte liet voor twijfel. “Dat is een van de dingen die je moet leren. Veel mannen willen dat je dat doet. Denk je dat je dat kunt?”

Ze knikte, maar de woorden voelden als een zware last op haar schouders. De jonge vrouw op het scherm leek het allemaal leuk te vinden, en dat was wat Ester nu moest laten zien. Ze beet op haar lip terwijl ze het filmpje verder bekeek, elke beweging aandachtig bestuderend. Er was iets fascinerends aan de manier waarop de meid speelde met de mannen, alsof zij in control was.

De video eindigde en het venster bleef staan op het laatste beeld. Bernard keek haar aan, zijn blik onderzoekend. “Wat denk je?” vroeg hij, en de vraag kwam met een onmiskenbare ondertoon.

“Ik…,” begon ze, maar de woorden leken te stranden in haar keel. Ester hapte naar adem en voelde de hitte zich verspreiden naar haar wangen. Haar ogen waren gefocust op het scherm, de beelden nog vers in haar geheugen. Waar had ze zich in vredesnaam voor opgegeven? De combinatie van spanning en opwinding was een mengsel dat ze nooit eerder had gekend. "Nou, wat denk je ervan Essie?" vroeg Bernard opnieuw, zijn blik nog steeds op haar gericht. Ester slikte weer. De woorden kwamen niet. Het was niet alleen de video die haar verbaasde, maar ook de gedachte dat ze dit zelf zou moeten doen. Zou ze het kunnen?

Ze knipperde met haar ogen en keek naar de vloer, de oude vloerbedekking deed haar denken aan een vergeten ruimte vol geheimen. "Het lijkt me... heftig," zei ze uiteindelijk, maar haar stem trilde meer dan ze wilde. Was dit echt wat ze wilde?

Bernard liet haar woorden in de lucht hangen. De stilte tussen hen werd voelbaar. Ester kreeg een koude rilling over haar rug terwijl ze besefte dat hij wachtte op een duidelijker antwoord. "Spannend misschien, ja," zei hij uiteindelijk, zijn stem lager dan eerst. "Maar misschien helpt het als je het gewoon eens probeert. Zonder verplichtingen. Een proefrondje, zeg maar". Weer keek hij haar aan “Of durf je niet?”.

Trefwoord(en): Gloryhole, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!