De Ardennen - 6

Mijn wekker loopt af. Ik word wakker en sla in paniek. Waar ben ik? O, juist. Ik ben in de Ardennen. Het is zaterdagochtend en onze tweede dag hier. O, man wat was dat gisteren? En dan bedoel ik vooral gisterenavond. Het moment dat ik in slaap viel. Ik ben toch niet echt op die jongen? Vast en zeker niet. Er stromen gewoon te veel hormonen door mijn lijf. Die brengen me in de war. Ik verleg mijn gedachten naar wat we vandaag gaan doen. Al is dat ook niet zo'n goed idee, want straks krijg ik meteen weer een stijve. Ik besluit om me naar de badkamer te begeven. Ik denk dat ik als eerste wakker ben, dus ik loop meteen door naar die op de benedenverdieping. Zo maak ik de anderen niet wakker. Ik doe eerst een plasje. Het is niet alleen dringend, maar ook het verstandigste. Klein Sandertje slaapt nog, dus nu gaat dat nog zonder problemen. Wanneer ik naar toilet ben geweest, herinner ik mezelf eraan dat de afspraak was om constant naakt rond te lopen. De anderen zien me nu wel niet, maar toch gooi ik mijn pyjama op de grond. Ik hou van de vrijheid. Ik schenk er echter te veel aandacht aan, waardoor mijn worst al snel gaat groeien. Ik kijk naar de gezonde jongen die ik in de spiegel zie. Ik grijp naar mijn staaf en snok er rustig aan. Ik zou eigenlijk veel liever hebben dat Kasper ermee speelt in mijn plaats. Misschien later vandaag. Hoe sneller ik me klaarmaak, hoe sneller mijn fantasie werkelijkheid kan worden. Ik maak me met mijn volle aandacht klaar, waardoor ik mijn erectie al bijna even snel verlies als dat hij opgekomen was. Al moet ik voorzichtig zijn met wat ik denk, want hij wordt heel makkelijk terug gewekt. Uiteindelijk heeft mijn lullemans er het grootste deel van de tijd half slap bijgehangen. Als ik klaar ben, besluit ik om mijn pyjama op te plooien en aan de kant te leggen in de badkamer. Ik ga dat ding nu niet naar boven brengen, met de kans dat ik de anderen wakker maak. Wanneer dat gebeurd is, verlaat ik de badkamer en tref ik Niels aan in de keuken. Ik had hem helemaal niet naar beneden horen komen. Hij heeft zich ook aan onze afspraak gehouden. Niels verwelkomt me met een slappe lul. Zalig om zo wakker te worden. Ik zie dat hij al even wakker moet zijn, want hij heeft de tafel al gedekt. Dat heeft hij exact zo gedaan als we gepland hadden. We moeten nog even wachten op Kasper en Tim, dan kunnen we ons volgende spelletje spelen. Misschien wel hetgeen waar ik het meest naar uitgekeken heb.

Een kwartier later zijn we allemaal beneden. Het koppel is net zoals Niels in hun blootje van de trap gekomen. Ze begonnen spontaan te glimlachen als ze de indeling van de tafel zagen. Ik glimlachte ook onmiddellijk. Daar had Kasper alles mee te maken. Mijn hart begon meteen sneller te kloppen toen ik hem zag. Ik probeer het al de hele tijd te negeren, maar dat lukt natuurlijk niet. Gelukkig zorgt onze volgende activiteit voor genoeg afleiding. Er staan vier kommetjes op tafel. Ze zijn stuk voor stuk gevuld met cornflakes. Wie melk wil, kan dat straks nog nemen. We gaan namelijk eerst ons spel spelen, voordat we gaan ontbijten. En daar moeten we uiteraard weer voor rukken. We beginnen elk afzonderlijk, maar dat hoeft op zich niet deze keer. Het gaat niet om wie het eerst, meeste of verste spuit. We moeten gewoon allemaal ejaculeren. Dus daarom neem ik Kaspers lul vast. Ik trek ons allebei tegelijk af. Het is heerlijk, maar het wordt nog beter wanneer Kasper mij af begint te trekken. Niels en Tim vormen ook een duo. Zo gaan we even onze gang. Kasper doet er alles aan om mij te laten genieten. Af en toe laat hij mijn worst los en speelt hij met mijn ballen. Hij weet dat ik dat prettig vind. Ik denk dat Tim een beetje jaloers wordt, want plots komt hij dichterbij. De jongen verjaagt mijn hand weg van rond Kaspers pik. Tim neemt mijn plaats in. Kasper blijft met mij spelen. Niels is Tim achternagegaan en bevredigt hem ook nog steeds, maar er is niemand die hem een handje helpt. Ik 'offer' mezelf op en neem de 'last' op mijn schouders om Niels te fappen. Yes dit is perfect! Het is weer eens iets helemaal anders dan de solo ervaring. Niels is een goeie rukker, dat weet ik uit ervaring. Dat voelt Tim nu aan den lijve. Ik verbaas me er dan ook niet over dat hij als eerste aangeeft dat hij close is. We hebben nog net genoeg tijd om een kommetje naar het midden van onze cirkel te brengen. Tim schiet, onder begeleiding van een krachtige kreun, een mooie lading over de ontbijtgranen. "Zalig, man!" hoor ik mezelf zeggen. Hij neemt ruim de tijd om na te genieten. Niels neemt intussen Kaspers penis over. Tims zaad hangt nog aan Niels' vingers. Het doet dienst als glijmiddel. Dat doet duidelijk deugd. Kaspers grip op klein Sandertje wordt steviger. Intussen is Tim bekomen. Hij besluit om Kasper op te geilen. Hij geeft hem speelse tikken tegen zijn kont. Dat windt Kasper enorm op. Na een paar stevige kletsen, houdt Tim het voor bekeken. Dit was slechts het begin. Hij heeft nog een ander trucje verstopt in zijn mouw. Hij plant zijn tong neer achter Kaspers oor en dan likt hij hem lang en teder in zijn nek. Daarna zijn Kaspers schouders aan de beurt. Zo gaat Tim het hele lijf van zijn lief af. Mijn penis mag meegenieten van Kaspers opwinding. Ooooh, hij knijpt er zo hard in. Gelukkig heeft hij mijn ballen niet langer vast. Hij verwent me zo hard dat ik, ondanks Tims sensuele spel, eerder klaarkom dan Kasper. Mijn zilte lading vermengt zich met die van Tim in de kom. Nu moeten enkel Niels en Kasper hun ding nog doen. Tim hangt rond Kasper alsof hij een danspaal is, dus ik bemoei me met Niels. Ik ga achter hem staan en sla mijn armen rond zijn borstkas. Mijn handen glijden over zijn gladde borst heen. Ik duw mijn hele lijf tegen Niels' achterkant aan. Mijn half slappe lul verdwijnt tussen zijn billen, maar treedt de toegangspoort niet binnen. Ik weet niet of Niels het echt leuk vindt, maar ik hoor hem ook niet klagen. Om het misschien leuker te maken voor hem, maak ik neukbewegingen met mijn heup. O, help! Ik krijg opnieuw een erectie. Straks glij ik echt bij hem naar binnen. Zou dat wel zo erg zijn? Het zou Niels wel helpen om klaar te komen. Maar ik heb geen condoom aan. Ik maak me echter zorgen voor niets, want plots bevrijdt Niels zich uit mijn knuffelgreep. Hij zet een stapje naar Kasper toe. Ik kijk over zijn schouder mee. O, yeah. Hij gaat het echt doen! Niels neemt Kaspers harde en die van zichzelf samen in één hand en begint te trekken. Zijn befaamde frotting wil ik zelf absoluut nog eens meemaken. Het is het beste wat ik ooit heb meegemaakt, op de kontseks van gisteren na dan. Kaspers decibels gaan de lucht in. Ik word er zo geil van dat ik beslis dat het tijd is voor ronde twee. Ik sla de hand opnieuw aan mezelf en negeer de gedachte dat ik echt een probleem heb. Ik ben zwaar seksverslaafd. Niels' magische standje is zo hemels dat Kaspers zaad enkele tellen later al door de lucht vliegt. Hij had op tijd gewaarschuwd, dus het is ook in de kom geland. Het beeld en geluid van Kaspers orgasme maken me helemaal wild. Ik duw hem bijna omver om zijn plaats in te nemen. Ik pak Niels stijve vast en steek de mijne erbij. Als ik het doe, voelt het de helft minder goed. Niels deelt duidelijk die mening. We hebben maar één blik nodig om dat te begrijpen. Niels neemt het van mij over. Fuck! Ik ben in de zevende hemel. Het wordt nog beter, want op het moment dat ik wil uitschreeuwen dat ik voor de tweede keer zal komen, is Niels me voor. Holy shit! We spuiten op exact hetzelfde moment in de kom. Ik kom deze keer zelfs harder dan de eerste keer en ook Niels spuit meer dan ik van hem gewoon ben. De ene stoot na de andere komt eruit. Het lijkt niet op te houden. Windt het hem ook zo op dat we tegelijk komen? Waarschijnlijk. O, dat was meer dan zalig! En nu moet het echte spel nog beginnen. Dit was nog maar de voorbereiding. Niels tovert enkele ondoorzichtige, identieke stolpen tevoorschijn uit de kasten. Eén voor elke kom. Dat zijn drie gewone en een met een … euh … sausje, laten we maar zeggen. We draaien er allemaal onze rug ernaartoe, behalve Niels. Hij schuift de stolpen door elkaar. Dan draait hij zich ook om en doet Kasper hetzelfde. Daarna is het aan Tim en als laatste aan mij. Nu weet niemand van ons nog waar de speciale portie ontbijtgranen staan. En dan nu le moment suprême. We gaan elk een stolp kiezen en wat eronder zit, dat is ons ontbijt voor deze ochtend. Kasper mag beginnen, omdat hij gisteren de winnaar was. Daarna is het aan Tim. Ik krijg de laatste keuze en Niels moet het stellen met de stolp die overschiet. Dat hij verloren heeft gisteren, is echt een vloek die hem maar blijft achtervolgen. Of misschien niet. Dat zal afhangen van wat er zich in zijn kom bevindt. Van ons alle vier is hij de enige die zo'n ontbijt echt niet ziet zitten. Van mij is het te zien. Ik moet in de mood zijn. Maar nu ik twee keer na elkaar ben klaargekomen, is mijn geile gemoedstoestand echt wel gaan liggen. Mijn hart klopt in mijn keel. Als ik de uitverkoren kom heb, zal ik het opeten, maar met tegenzin. Al zal ik later wel nog vaak klaarkomen op de herinnering van wat ik gedaan heb.

"Drie", begint Tim ," twee," hij telt tergend traag af, "één."

We tillen tegelijkertijd onze stolp op. Ik slaak een zucht. Niels is duidelijk opgelucht. Tim blijft neutraal, voor hem deed het er eigenlijk niet toe. Als laatste is Kasper blij met zijn keuze. Nochtans is hij degene met de cumkom. Mijn zucht was er één van opluchting. Van ons alle vier wou Kasper het liefst van al de plakkende cornflakes. Dat had hij net voor de onthulling van de kommen nog laten vallen. Niemand had verwacht dat de gedroomde uitkomst ook werkelijkheid zou worden. Nu het toch zo is, kunnen we allemaal op ons gemak eten.

"Extra eiwitten gaan we wel kunnen gebruiken vandaag", knipoogt Kasper. Hij eet het echt met smaak op. Ik probeer me er niet te veel op te focussen, ook al heeft hij wel gelijk. We kunnen vandaag alle energie gebruiken die we kunnen krijgen. We gaan namelijk straks kajakken. Dat hebben we gisteren tijdens onze wandeling geboekt in het naburige dorpje. We worden er om 11 uur verwacht. De gids zal ons meenemen in een busje en ons enkele kilometers verder afzetten aan het vertrekpunt. Maar tot die tijd kijk ik recht op Kasper. Het beeld dat ik nu voor me zie, brandt zich op mijn netvlies. Er hangt een dikke klodder aan de zijkant van zijn lepel. Het hangt er half aan en half nog in de kom. Kasper trekt zijn lepel omhoog en het sperma rekt zich uit als een sliert gesmolten kaas. Was het maar dat, walg ik vanbinnen.

Drie kwartier later zijn we bijna klaar om te vertrekken. We moeten enkel nog onze kleren aandoen. We gaan veel te vroeg zijn, maar beter zo dan te laat. We weten dat we nat gaan worden, dus we hebben afgesproken dat het verstandig is om onze zwembroek onder onze short aan te doen. Nu blijkt dat de anderen allemaal een deftige zwemshort hebben. Ik heb alleen een spannend zwembroekje. Het is geen speedo, zo erg is het niet. Maar het is allesbehalve een losse broek. Het is nog die van toen we met school gingen zwemmen. Dan waren die modellen verplicht. Aangezien ik sindsdien amper nog gaan zwemmen ben, heb ik nooit geïnvesteerd in een minder gênant exemplaar. Kaspers bulgefetisj slaat op hol. Hij wil me absoluut in het broekje zien en echt enkel en alleen dat broekje. Ik stem toe, weliswaar met tegenzin. Ik heb een slappe, maar de spannende, elastische stof laat niets aan de verbeelding over. Mijn bult is zeer duidelijk zichtbaar. Dat heeft Kasper maar al te goed gezien. Hij is nog naakt, net zoals de anderen trouwens. Zijn "bult" zou al moeilijk in mijn broek geraken. Hij staat immers massa's hard naar me te staren en dan heb ik het niet alleen over zijn blik.

"Mooi, maat", geilt hij.

Hij begint te trekken.

"Hey, we hebben hier geen tijd meer voor", probeer ik hem aan zijn verstand te brengen.

"We hebben nog drie kwartier om een kilometer te lopen. We hebben hier echt wel nog tijd voor." Hij wijst naar zijn stijve lul om duidelijk te maken waar hij het over heeft. Alsof ik het niet doorhad. Het is niet omdat hij er niet bij is met zijn verstand, dat dat ook voor mij geldt. Ik hoop dat Niels of Tim mij zullen bijstaan. Ze hebben alles van langs de zijlijn gevolgd en lijken nu op het punt te staan om in te grijpen. O, nee, laat maar. Het enige waar ze naar grijpen is hun eigen pik. De boys vinden het blijkbaar alle drie geil. Ja, oké, Kasper heeft gelijk. Als ze een beetje opschieten, zullen we echt wel nog op tijd zijn. Dus ik laat mijn vrienden doen. En eerlijk gezegd vind ik het best wel kicken. Ik kan dus niet voorkomen dat ik ook een stijve krijg. De jongens laten me echter niet meedoen. Het is net het broekje dat ze zo geil vinden. Het spant nu echt verschrikkelijk. De band komt zelfs los van mijn buik. Ik kan er recht in kijken. Ik versta eigenlijk niet wat het verschil is zonder de zwembroek. De contouren zijn superduidelijk. Als dit echt is wat ze willen, zal ik me maar inhouden … voorlopig. Wanneer ze klaar zijn, is het mijn beurt. Dat is toch wat ik mezelf wijsmaak. We hebben ons allemaal al teveel laten gaan de afgelopen 24 uur. Het duurt daardoor behoorlijk lang voordat Kasper als eerste klaarkomt. Hij vindt er niets beters op dan heel dicht bij me te komen staan. Ik ruik de opwindende geur van vers ballenzweet. En dan is het plots zover. Zijn sperma schiet uit zijn stijve, recht op mijn zwembroek. Exact op mijn bult. Ik ben te verbouwereerd om er iets van te zeggen. Zijn liefje vindt het blijkbaar geil, want hij komt enkele tellen later ook bij me staan. Ik voel zijn eikel tegen mijn lies aan schuren. Nog voor ik iets kan zeggen, spuit ook hij zijn lading over mijn broekje heen. Mijn hormonen maken me wild, maar mijn gezond verstand is aan het flippen. Dit is zo vuil. Ik moet dit nog uren aanhouden. Als ik hier straks mijn short over aantrek, zal dat sowieso vlekken maken die je erdoor zal zien. Echt waar, ze zijn bedankt! Klojo's eigenlijk! O nee, daar is nog zo'n loempe foemp. Intussen hebben Kasper en Tim terug afstand van me genomen, maar Niels neemt meteen hun plaats in. Hij knuffelt me. Het is een stevige greep. Ik voel hoe zijn erectie op de plek waar Tim net is gekomen. De harde paal wijst naar boven. Niels heeft het duidelijk gehad met het handwerk, want hij gaat wild tekeer met zijn heupen. Zijn voorhuid wordt vastgeklemd tussen mijn broekje en zijn buik, terwijl zijn eikel er in hoog tempo uit komt piepen en zich daarna terug verstopt. Het moet een zalig gevoel geven om je eikel zo in andermans zaad te wrijven. Voor mij voelt het iets minder aangenaam. Het schuurt aan mijn lies en de warmte die het produceert doet er geen deugd aan. Oh fuck, het wordt ineens nog warmer, maar het stopt nu ook. Niels heeft gespoten. Er is een beetje op onze buiken terechtgekomen, maar het meeste is naar beneden gevallen en ligt nu op zijn eikel te rusten. Ik voel het warme goedje doorheen de natte stof. Om het af te werken, veegt hij zijn spel helemaal proper aan een droog stuk. Eindelijk zijn ze klaar! Nu is het aan mij. Of toch niet. Een blik op de klok maakt duidelijk dat we geen tijd meer hebben. Binnen twintig minuten moeten we daar zijn. Iedereen moet zich nog aankleden en deze troep moet nog opgekuist worden. Hoe ga ik dat doen? Kasper biedt zich vrijwillig aan om me daarmee te helpen. Wat er te redden valt, gaat in de fles. Dat heeft echter niet het gewenste resultaat. De hele voorkant is nog steeds één natte plek. Dat zal niet alleen doorheen mijn broek schemeren, het voelt daarnaast ook echt vuil. Ik wil ook geen onderbroek kletsnat maken. Dus er zit nog maar één ding op: ik ga commando moeten gaan. Gelukkig krijg ik wat stress vanwege de tijdsdruk, waardoor mijn kleine vriend toch min of meer gaan slapen is. Al vrees ik dat hij nog wel zal wakker worden wanneer hij doorheeft dat hij een vrije sjarel is. Tegen dat we eindelijk kunnen vertrekken, zijn er alweer meer dan vijf minuten gepasseerd. We moeten ons haasten om nog op tijd bij de bus te zijn.

Het laatste stuk hebben we gelopen. We zijn buiten adem. De gids en de rest van de groep zitten ons al in de bus op te wachten. Iedereen was blijkbaar vroeg, want we zijn echt de allerlaatsten. We hadden nochtans nog de volle twee minuten over. Het is eigenlijk echt gênant. Ze zouden eens allemaal moeten weten hoe het komt dat we hier maar net op het nippertje waren. Maar goed, we zijn er nu en we waren al bij al op tijd, dus ik ga er verder niet van wakker liggen. De bus vertrekt. Het is een hobbelige rit. Ik voel mijn slappe worstje heen en weer schudden in mijn broek. Het is een vreemde gewaarwording. Het is de eerste keer dat ik zonder onderbroek de deur uitga. Als ik mijn hormonen maar onder controle kan houden. Ik focus me op het uitzicht om mezelf wat af te leiden. Dat werkt goed. De weg is smal en kronkelig. Achter de vangrails gaat de grond stijl naar beneden. De brute rijstijl van de chauffeur helpt me alvast om niet aan seks te denken. Ik bid dat ik ooit nog seks ga hebben. Terwijl de bus door de smalle bochten vliegt, neemt de gids het woord. Door de huidige waterstand en de sterkte van de stroming, zullen we er vandaag drie tot vier uur over doen om de volledige tocht te kajakken. Dat is althans wat ik denk te kunnen opmaken uit zijn Franse uitleg. De anderen hun Frans blijkt nog erger dan dat van mij, maar we lijken het er wel allemaal over eens te zijn dat het minstens drie uur zal duren. Dat is wel een pak langer dan het anderhalve uur dat we dachten te boeken. Gelukkig hebben we genoeg eten en drinken voorzien.

Godzijdank komen we een kwartiertje later levend en wel aan op de vertrekplaats. Iedereen krijgt een kajak toegewezen en wordt te water gelaten. Hier kan het avontuur beginnen. Ik ben er zo te zien een geweldige kluns in. Waarom kunnen de boys dat weer meteen perfect? Zo frustrerend. Niels en ik wisselen na een tijdje zelfs van peddel. Misschien ligt het daaraan, dacht ik. Niets blijkt minder waar. Ik ben gewoon een natuurtalent in onhandig zijn. Het heeft wel één voordeel: ik ga niet snel aan mijn wiener in mijn broek denken. Na enkele minuten worden we zelfs voorbijgevaren door een groep jongens met het syndroom van Down. Wanneer ze uit het zicht verdwijnen kan ik het niet laten en roep ik uit: "Kijk, mongolen kunnen dit zelfs beter dan mij!". Ik weet dat het niet mooi is van me om het zo te zeggen, maar ik word een beetje wanhopig. Ik heb dit soort humor nu even nodig. De anderen vinden het eigenlijk wel grappig. Ik had stiekem liever gehad dat ze me op mijn plaatst hadden gewezen in plaats van met me te lachen. Na iets van een uur gaat het eindelijk al iets beter, maar een echte held zal ik er niet in worden. Ik zal het maar aan de lage waterstand wijten om mijn eer toch ietwat te redden. Vanavond verdien ik een massage en misschien wel iets meer dan dat. De gedachte geeft me goede moed om door te zetten. Het zal wel nog even duren tegen dat het zover is. We hebben geen idee waar we al zitten, maar iets zegt me dat we nog ver van de helft zitten. Nog eens een half uur later beginnen onze magen te knorren. In de verte zien we een plekje waar we makkelijk kunnen aanmeren. Of eigenlijk moet ik zeggen: waar Kasper, Tim en Niels makkelijk kunnen aanmeren en ik me te pletter kan varen tegen de oever. Wat een geluk dat het een stevige boot is. Als dit de Titanic was geweest, lag ik kilometers geleden al op de bodem. Ik ben blij dat we even kunnen rusten. Niels klaagt dat hij zijn armen niet meer voelt en hij heeft nota bene de hele tijd rechtdoor gevaren. Ik ben constant van links naar rechts gegaan alsof ik steendronken ben. Dus ik voel mijn armen ook totaal niet meer! Ik hoop dat we nu toch al aan de helft zijn. Eénmaal we allemaal op het droge zitten, nemen we onze riante picknick erbij. Kasper heeft er zelfs aan gedacht om een picknickdeken mee te nemen. Het zachte kleedje is erg welkom. We zitten namelijk op een stukje dat bezaaid ligt met kiezelsteentjes. Dat is niet het enige waar de grond mee vol ligt. We zitten nog niet deftig neer en Tim besluit om zijn shirt en short af te gooien. Die zijn kletsnat van ons doldwaze wateravontuur. Hij legt ze mooi open om te laten drogen. Ik moet toegeven dat het een slim idee is. Kasper en Niels steunen me in die gedachte. Ook zij twee gaan helemaal naakt tot op hun zwembroek. Ik blijf er wat ongemakkelijk bijzitten. Mijn kleren plakken op een onaangename manier aan mijn lijf vast, maar veel keuze heb ik niet.

"Waarom doe je niet mee?" vraagt Tim me.

Ik werp hem een blik toe van "meen je dat nu?". Hij is dus effectief vergeten dat ik geen zwembroek meer aanheb. Hij begrijpt zelfs mijn gezichtsuitdrukking niet. Zijn lief fluistert het hem dan maar toe. Tim lijkt op het punt te staan om iets te zeggen, maar Niels is hem voor.

"Ik vind dat geen geldige reden. Je kunt toch je T-shirt uitdoen?"

"Of gewoon alles", daagt Kasper me al plagend uit.

"Nee, jongens, what the fuck! Er kunnen nog kajakkers passeren."

"Laat me niet lachen. Met jouw gekluns zijn we zeker weten de laatsten", lacht Niels.

Het feit dat hij me gewoon uitlacht in mijn gezicht, vind ik nog niet eens het meest frustrerende aan zijn opmerking. Het feit dat hij gelijk heeft, is echter wel mijn grootste bron van frustratie. Hoe ga ik er vanonder kunnen muizen? Ik denk een milliseconde na en krijg onmiddellijk een idee.

"Wat als er hier nog wandelaars passeren?"

"Fair enough", besluit Tim heel snel. Hij heeft door dat ik me hier niet wil uitkleden, dus hij helpt me een handje. Wat is dat lief van hem. Zou hij ook zo tegen me doen als hij wist welke gevoelens ik voor zijn lief heb? Misschien is het beter om daar niet te lang bij stil te staan, vooral niet omdat Kasper half naakt voor me ligt te zonnen. Gelukkig voor mij verandert het gespreksonderwerp al snel naar iets over het type planten die in het water groeien. Voor mij is dat allemaal gewoon onkruid, maar Tim blijkt er toch het een en het ander over te weten. Gefascineerd luister ik naar de kennis die hij met ons deelt. Intussen proppen we onze magen vol. Twintig minuten later zijn we voldaan. We blijven nog even in de zon liggen om ons eten te laten zakken. Intussen zijn onze kleren al goed gedroogd. Zelfs de mijne, die ik de hele tijd aangehouden heb. Daar ben ik stiekem nu ook wel heel blij om. Niels' borstkas begint er intussen al wat rood uit te zien. Als ik alles uitgedaan had, was ik gegarandeerd een kreeft geweest. Gelukkig is dat nu enkel en alleen maar mijn sterrenbeeld. Hij besluit om zijn kleren snel terug aan te doen vooraleer het erger wordt. De anderen hebben ook geen zin om te verbranden, dus het duurt niet lang voordat iedereen netjes terug aangekleed is. In al die tijd is er niemand gepasseerd, dus eigenlijk had ik perfect naakt kunnen gaan, maar ik hou mijn mond. De boys hebben hier waarschijnlijk niet eens op gelet. Ik mijmer er nog wat over door terwijl we de picknickmand terug vullen met de restjes. Ik krijg een opwindend plannetje. We kunnen niet snel genoeg vertrekken van mijn part. Vijf minuten later is het effectief zover. We stappen allemaal terug in onze boot. Ik treuzel expres een beetje zodat ik nog op het droge sta, wanneer de anderen al neerzitten. Ik kijk nog eens goed rond me, om me er van te verzekeren dat we geen ongewenste gasten in de buurt hebben. Als blijkt dat het niet zo is, trek ik de aandacht van de jongens door te roepen: "Jongens, kijk eens!".

Hun hoofden draaien allemaal stante pede mijn richting uit. Ik trek in een snelle beweging mijn broek naar beneden. Hij valt op mijn enkels. Ik kan op gefluit rekenen van mijn vrienden, maar ik wil ze helemaal zot maken. Ik zwaai mijn fluit fier in het rond voor enkele seconden. Zo is het welletjes geweest. De peepshow is gedaan. De helikopter mag terug landen. Ik trek rap mijn broek terug op voordat iemand ons ziet. Daarna stap ik onhandig in mijn kajak alsof er niets gebeurd is. Buiten mijn knalrode kop is er geen enkel bewijs meer van. Alhoewel … Ik zit nog niet volledig neer of ik krijg last van een stijve. Ik merk dat de anderen het niet gezien hebben. Mooi zo, dat gaan we zo houden. Ik bengel al snel terug achteraan. Deze keer doe ik het echter zeer bewust. Ik wil dat mijn kleine vriend eerst terug kalmeert. Ik probeer me te focussen op het kajakken, maar het lukt me niet. We zijn volgens mij al een kilometer ver en hij is nog steeds hard. Shit, zou ik het durven? Ja, tuurlijk. Ik hang toch vanachter. Ik stop even met peddelen en laat mijn hand in mijn broek glijden. Ik neem mijn eikel tussen mijn duim en wijsvinger vast en knijp er wat in. Ooooh, ja. Dat gevoel stelt nooit teleur. Ik kan het echter niet al te lang doen. De afstand tussen mij en de jongens wordt steeds groter. Ik haal mijn hand terug uit mijn broek en probeer de verloren afstand te overbruggen. Het lukt me verbazingwekkend nog vrij vlot. Maar wanneer ik terug aansluit, heb ik er opnieuw nood aan. Mijn hand glijdt opnieuw enkele seconden naar mijn eigen peddel. Zo gaat het nog een tijdje door: even peddelen, even snokken. Ik durf het echt niet lang te doen. Het zou gênant zijn als de anderen het door zouden krijgen. Al zouden ze het waarschijnlijk gewoon geil vinden. Ik maak me eigenlijk meer zorgen om de dichte begroeiing langs de oever. Daar kunnen wandelaars lopen die ons kunnen zien, maar die wij niet kunnen spotten. Als die zien waar ik mee bezig ben, dan hang ik. Dit is absoluut gevaarlijker dan gisteren. Toen waren we zo ver van het pad afgeweken, dat de kans nihil was dat iemand ons zou zien. Hier is dat een ander verhaal en ik moet toegeven dat ik het best spannend vind. De daaropvolgende uren wisselt mijn hand dan ook tig keer af van paal. Namelijk die van de peddel en die van mezelf. Al die tijd hebben de jongens voor me geen flauw benul van wat ik allemaal uitsteek. Aan alle mooie liedjes komt helaas een einde en dat van mij is uitgezongen wanneer we en dorpje binnenvaren. Hier kan ik het echt niet meer wagen om aan mijn spel te zitten. Het is ook op het einde van het kleine stadje dat we moeten aanmeren. Ik heb niet veel tijd meer om het bloed terug naar mijn hoofd te laten stromen in plaats van naar mijn pik. Het helpt wel dat ik nog steeds het peddelen niet onder de knie heb. Misschien was dat wel het geval geweest als ik me beter had kunnen concentreren. Ik ga er alvast niet van wakker liggen. Ondanks alles heb ik er mijn eigen plezier aan gehad. Het maakt er de allerlaatste meters toch niet gemakkelijker op. Ik ben uitgeput, net zoals de anderen. Blijkbaar ben ik niet de enige die moe is, want uiteindelijk meer ik aan zonder stijve. Dat is voor het eerst sinds we meer dan twee uur geleden gegeten hebben. Gelukkig, denk ik opgelucht. Wat was het gênant geweest om met een harde paal uit de boot te moeten stappen. Vooral ook omdat de eigenaar van de kajaks ons al stond op te wachten. We leveren al onze spullen in en vertrekken voldaan terug naar het huisje. Tijd om een lekker lang, warm bad te nemen. Als er maar geen ruzie van komt wie als eerste mag gaan. Och ja, van mijn part gaan we allemaal samen.

Trefwoord(en): Ardennen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!