Natuurkunde Nabespreking

De natuurkundeles was al tien minuten bezig toen Petra de Vries (39) voor de derde keer die week haar blik liet rusten op de achterste rij. Peter zat links, John rechts, Carla ertussenin – altijd precies zo, alsof ze onuitgesproken afspraken hadden gemaakt over wie waar hoorde te zitten.

Peter was lang, had donkere krullen die hij nooit helemaal in bedwang kreeg en een rustige manier van kijken die haar soms ongemakkelijk maakte. Hij noteerde alles wat ze zei, maar keek daarbij vaker naar haar gezicht dan naar het bord. John was smaller, sneller met woorden, met een halve glimlach die nooit helemaal verdween, alsof hij een geheim kende dat zij nog niet had prijsgegeven. Carla had het kortste haar van de drie, een praktisch bobkapsel dat haar nek bloot liet, en ogen die altijd iets langer bleven hangen dan nodig was wanneer Petra zich omdraaide naar het bord.

Ze waren alle drie achttien geworden in de afgelopen maanden. Dat wist Petra omdat ze de presentielijst bijhield en omdat ze – tegen beter weten in – hun geboortedata had onthouden. Achttien. Net volwassen genoeg om de grens vaag te maken, net jong genoeg om haar eraan te herinneren waarom ze nooit zomaar iets deed met de gedachten die soms opkwamen.

Petra stond bij het bord en tekende een vector diagram voor impuls en impulsverandering. Haar krijt tikte zacht tegen het bord. Ze droeg een grijze blouse met lange mouwen en een donkere rok tot net over de knie – kleding die ze altijd koos voor school: netjes, professioneel, niets dat uitnodigde tot kijken. Toch wist ze dat ze keken.

Ze draaide zich om. Drie paar ogen gingen meteen naar het bord, maar te laat. Ze had het gezien: de lichte vertraging, de manier waarop Carla’s lippen even vaneen gingen voordat ze haar mond sloot, hoe Peter zijn pen een seconde stil hield, hoe John zijn hoofd iets schuin legde alsof hij een detail bestudeerde dat niet op het bord stond.

“Vragen?” vroeg ze, stem neutraal.

Peter stak zijn hand op. “Mevrouw De Vries, als de massa groter wordt door de verandering in momentum… wat gebeurt er dan met de impuls?”

Hij stelde de vraag serieus, maar zijn toon had iets extra’s – een lichte nadruk op ‘groter’ en ‘verandering’ die niet per se nodig was. Petra voelde een korte, warme golf door haar buik gaan. Ze onderdrukte het meteen.

“Dan klopt de aanname niet,” antwoordde ze. “Impuls en verandering in momentum zijn per definitie gelijk. Dat is de wet.”

John leunde achterover. “Dus alles wat groter lijkt, is eigenlijk een illusie?”

Petra keek hem aan. Zijn glimlach was er nog steeds, onschuldig en uitdagend tegelijk. Ze hield zijn blik twee seconden langer vast dan professioneel was.

“Indrukken kunnen bedrieglijk zijn, ja,” zei ze zacht. “Tot je de vergelijkingen goed doorrekent.”

Carla lachte kort om de suggestieve dialoog. Ze sloeg haar benen over elkaar en leunde met haar elleboog op de tafel. Haar vingers speelden met het uiteinde van haar pen. “Ik vind uw vergelijkingen altijd duidelijker dan die in het boek,” zei ze. “Misschien komt dat doordat u ze zelf zo… overtuigend uitlegt.”

Petra voelde hoe haar wangen warm werden. Ze draaide zich weer naar het bord om het te verbergen. ‘Ze weten het,’ dacht ze. ‘Ze weten dat ik het voel. En ze genieten ervan.’

Ze schreef de volgende stap van de som op, maar haar hand trilde heel licht. Niet genoeg om op te vallen voor de rest van de klas. Toen ze klaar was en zich omdraaide, zaten ze alle drie rechtop, aandachtig, bijna te aandachtig.

Peter brak de stilte. “Dank u wel, mevrouw De Vries. Helder.”

John knikte. “Heel helder.”

Carla zei niets, maar haar ogen zeiden genoeg. Ze keek niet naar het bord. Ze keek naar Petra’s handen, naar de manier waarop die het krijt vasthielden, naar de lichte spanning in haar polsen.

Petra legde het krijt neer. “Goed. Maak de opgaven 4 tot en met 7 af voor volgende week. En denk na over wat impuls werkelijk betekent.”

Ze liep terug naar haar bureau. Terwijl ze ging zitten, voelde ze drie paar ogen in haar rug. Ze sloeg haar agenda open en deed alsof ze aantekeningen maakte, maar ze schreef niets. Ze luisterde alleen naar het zachte geritsel van papier, het tikken van pennen, en het besef dat deze drie leerlingen – meer dan wie ook in de school – haar zagen zoals ze zichzelf soms durfde te zien.

De drie leerlingen praatten vaak over haar als ze alleen waren – in de pauze op het plein, in een stille hoek van de bibliotheek of laat in de avond via hun groepschat. Nooit luid, altijd voorzichtig, maar met een spanning die groeide bij elke zin.

Het begon met kleine observaties. Peter typte: “Vandaag bleef haar blik weer hangen. Alsof ze ons uitnodigde zonder het te zeggen.” John reageerde meteen: “Die blouse spant zo lekker over haar borsten als ze zich omdraait. Stel je voor hoe het voelt als je er met je vingers langs gaat.” Carla voegde eraan toe: “Haar nek. Als ze haar haar optilt om iets op het bord te schrijven, zie je die zachte lijn. Ik zou haar daar willen likken, heel langzaam.”

Ze bouwden scenario’s op die ze nooit hardop durfden uit te spreken. Petra die na de bel de deur op slot deed en fluisterde: “Jullie mogen nu alles zien.” Of een privéles bij haar thuis waar de sommen langzaam plaats maakten voor aanrakingen: haar hand die over Johns arm gleed, Peters vingers die haar rok iets optilden, Carla die haar hals kuste terwijl Petra haar ogen sloot en zacht zuchtte.

Peter fantaseerde over haar stem: hoe die laag en beheerst bleef, tot ze eindelijk brak en zijn naam kreunde. John zag haar dominant: “Raak me hier aan, doe het.” Carla droomde van zachtheid: vingertoppen die over haar huid gleden, tepels die reageerden op de minste druk, een zachte zucht als beloning.

Ze deelden details: hoe haar lippen iets open gingen bij concentratie, hoe haar vingers het krijt streelden, hoe ze soms haar armen kruiste en haar vormen accentueerde zonder het in de gaten te hebben.

“Ze voelt onze blikken,” schreef John. “En ze geniet ervan.”

“Misschien fantaseert zij zelf ook,” antwoordde Carla. “Over wat wij met haar zouden doen als niemand keek.”

Peter: “Als die muur ooit breekt, wil ik erbij zijn.”

Hun gesprekken werden warmer, gedetailleerder. Altijd met Petra centraal: de gereserveerde lerares die in hun hoofd al lang was ontdooid.

Ze fantaseerden. En diep vanbinnen hoopten ze op een teken dat het niet alleen fantasie hoefde te blijven.

Petra de Vries had zich altijd professioneel gedragen. Dat was geen keuze, maar een ingesleten gewoonte die ze in de loop der jaren had aangescherpt. Ze corrigeerde toetsen met dezelfde precisie als waarmee ze sommen uitlegde, hield afstand in de docentenkamer, glimlachte beleefd maar nooit te breed. Haar kleding bleef conservatief: blouses die tot de hals sloten, rokken die over de knie vielen, schoenen zonder hak. Niets dat uitnodigde tot blikken of geruchten.

Toch wist ze het. Ze wist dat er leerlingen waren die over haar fantaseerden. Niet alleen Peter, John en Carla – al waren zij het duidelijkst. Ze zag het in de manier waarop ogen haar volgden als ze door de gang liep, de blikken in de klas als ze zich omdraaide van het bord, in de vragen die net iets te persoonlijk klonken. “Mevrouw, heeft u een fijn weekend gehad?”

Zelf maakte ze zich er ook schuldig aan. Niet vaak, maar soms, in de stilte van haar eigen huis, liet ze de gedachten toe. Ze zag Peters rustige blik die extra lang bleef hangen, Johns scheve grijns die uitdaagde, Carla’s parmantige tietjes die haar truitje deden bollen. Ze fantaseerde over hoe het zou voelen als een van hen – of alle drie – die muur doorbrak. Niet met geweld, maar met een aanraking die ze niet kon negeren. Haar eigen handen gleden dan soms over haar lichaam, traag, alsof ze testte wat ze zo lang had onderdrukt. Ze kreunde nooit hardop; het bleef een zachte zucht, een fluistering van haar eigen naam in het donker.

Maar overdag was ze onberispelijk. Ze gaf nooit een opening. Ze corrigeerde, legde uit, beoordeelde. Ze hield de grens strak. Want ze wist: één kiertje, en alles kon instorten. Haar baan, haar reputatie, haar zelfbeheersing.

Toch bleef de warmte sluimeren. Ze voelde het in haar buik als Peter een goede vraag stelde, in de lichte tinteling als John te dichtbij kwam bij het practicum, in het zachte bi-gevoel als Carla haar aankeek met die grote, nieuwsgierige ogen. Ze onderdrukte het. Altijd.

Tot ze de brief van het bedrijf kreeg. Een aanbod dat ze niet kon weigeren: beter salaris, meer vrijheid, geen pubers meer. Ze accepteerde het binnen een week. De beslissing voelde als opluchting – en als verlies.

Daags nadat ze haar ontslag bij de school had ingediend, zat ze alleen aan haar keukentafel met een glas wijn. Ze dacht aan de drie leerlingen die haar het meest hadden geraakt. Niet als lerares, maar als vrouw.

‘Misschien,’ dacht ze, terwijl ze een slok nam, ‘mag ik na mijn laatste dag eindelijk eens niet professioneel zijn.’

Ze glimlachte voor het eerst in maanden echt. Niet kil. Niet gereserveerd. Alleen maar zichzelf.

En ze begon een bericht te typen naar Peter, John en Carla.

Beste Peter, John en Carla,

Jullie zijn de drie leerlingen die ik het meest zal missen. Niet alleen omdat jullie goed waren in natuurkunde, maar omdat jullie écht keken. Naar de sommen, ja. Maar ook naar mij.

Ik heb mijn ontslag ingediend. Volgende maand begin ik in het bedrijfsleven. Dit is mijn laatste periode hier.

Om het af te sluiten wil ik jullie uitnodigen voor een klein etentje bij mij thuis, zaterdag na mijn laatste werkdag. Alleen wij vieren. Geen school, geen regels, geen muren.

Kom om 19:00. Adres staat onderaan. Breng niets mee, alleen jezelf.

Ik kijk ernaar uit om eindelijk eens niet de lerares te hoeven zijn.

Met warme groet,

Petra

Ze voegde het adres toe, een eenvoudig rijtjeshuis in een rustige buitenwijk, en een klein hartje – het eerste emoji dat ze ooit in een bericht aan leerlingen had gebruikt. Ze aarzelde een seconde, toen drukte ze verzenden.

Het bericht floepte weg naar de groepsapp die ze had aangemaakt met de naam: Natuurkunde nabespreking. Petra legde de telefoon neer, leunde achterover en ademde diep uit.

‘Ze zullen het lezen,’ dacht ze. ‘Ze zullen het begrijpen. Of in elk geval voelen dat dit anders is.’

Ze glimlachte in het donker. Voor het eerst voelde het niet als een risico. Het voelde als thuiskomen.

Die zaterdagavond rook het in haar huis naar verse kruiden, warme vijgen uit de oven en een vleugje rode wijn die al openstond. De eettafel stond gereed in de woonkamer: kaarsen in glazen houders flakkerden, borden met kleine hapjes – olijven, geitenkaas met honing, brood met tapenade – stonden verspreid over het witte tafelkleed. Geen schoolborden, geen formules. Alleen vier mensen.

Peter, John en Carla kwamen tegelijk aan, iets te vroeg, natte jassen over hun armen. Petra opende de deur in een eenvoudige zwarte jurk met dunne schouderbandjes, haar haar los over de schouders. Geen blouse met knoopjes tot bovenaan. Geen leraresblik. Ze glimlachte echt – klein, maar warm.

“Dank jullie wel dat jullie er zijn,” zei ze terwijl ze hen binnenliet. “Jassen aan de kapstok. Schoenen uit als jullie willen. Maakt het intiemer.”

Ze deden het meteen. Blote voeten op de warme houten vloer. Carla voelde al hoe haar hartslag versnelde.

Ze zaten rond de lage tafel op kussens: Petra in het midden, Peter links, John rechts, Carla schuin tegenover haar. De wijn werd ingeschonken – diep robijnrood in dunne glazen. Eerste slok. Stilte die geladen, maar niet ongemakkelijk was.

“Ik heb jullie altijd gezien,” begon Petra zacht. “Jullie keken niet alleen naar de sommen. Jullie keken naar míj. En ik… ik keek terug. Meer dan ik mocht.”

John lachte kort, nerveus. “We dachten dat je kil was.”

“Ik dééd kil,” antwoordde ze. “Het was veiliger. Maar vanavond hoeft dat niet meer.”

Ze zette haar glas neer. Haar hand gleed over de tafel, raakte Peters pols aan – heel licht, vingertoppen die bleven rusten. Peter ademde in, trok niet weg.

Carla verschoof. Haar knie botste zacht tegen Petra’s knie onder de tafel. Petra spreidde haar benen een klein stukje; genoeg om Carla’s voet ruimte te geven. Ze liet haar eigen voet langzaam langs Carla’s kuit glijden, tot halverwege de dij. De bewegingen waren klein, verborgen voor de anderen.

‘Ze weet precies wat ze doet,’ dacht Carla. ‘En ze kijkt of ik durf.’

John leunde dichterbij. Zijn vingers gleden onder de schouderband van Petra’s jurk en lieten hem losjes over haar schouder zakken. De stof gleed een paar centimeter; een borst kwam half vrij, tepel nog net bedekt. Hij keek ernaar, toen naar haar ogen. Een woordeloze vraag.

Petra knikte, één keer.

Zijn vingertoppen streken over haar huid – vederlicht. Petra sloot even haar ogen. Een zachte ademstoot ontsnapte haar.

Peter schoof zijn hand onder de zoom van haar jurk, legde zijn palm plat op de binnenkant van haar dij. Warmte straalde door. Hij kneep niet; hij liet alleen de warmte voelen, duim die trage cirkels draaide.

Carla stond op, liep om de tafel heen tot achter Petra. Ze legde haar handen op Petra’s schouders, gleed omlaag over de armen. Ze verstrengelde haar vingers met die van Petra en trok zachtjes haar armen naar achteren. De jurk zakte verder; nu lagen beide borsten bloot in het kaarslicht, tepels hard van de koelte en de blikken.

Peter en John keken allebei. Stilte, alleen ademhaling en het zachte tikken van regendruppels tegen het raam.

Petra liet haar hoofd achterover zakken tegen Carla’s buik. “Jullie mogen kijken,” zei ze rustig. “En aanraken. Zolang het goed voelt voor ons allemaal.”

Johns hand gleed nu volledig over haar borst, kneep zacht. Petra kreunde laag – bijna onhoorbaar, maar het vulde de kamer.

Peter trok de onderkant van haar jurk hoger, tot aan haar heupen. Zwart kant van haar slipje werd zichtbaar. Zijn vingers gleden langs de rand, niet eronder, alleen de contouren volgend, op en neer.

Carla boog voorover, lippen bij Petra’s oor. “Het voelt goed,” fluisterde ze.

Petra opende haar ogen, keek hen om beurten aan.

“Dank jullie,” zei ze zacht. “Dat jullie hier zijn, met jullie fantasieën, maar nu zonder maskers.”

John glimlachte scheef. “We zijn nog lang niet klaar met fantaseren.”

Petra lachte – een geluid dat ze in de klas nooit liet horen: ontspannen, warm, een beetje ondeugend.

“Mooi,” zei ze. “Want ik ook niet.”

Ze hief haar glas. De anderen pakten hun glas. Het tikken van kristal klonk als een belofte. De avond strekte zich uit voor hen: huid, warmte en toestemming, zonder haast, zonder regels.

De kaarsen waren lager gebrand, wax druppelde traag langs de glazen houders, glazen werden ongevraagd bijgevuld.

Petra zat nog steeds in het midden, jurk half omhoog geschoven, borsten bloot in het flakkerende licht. Haar ademhaling was dieper geworden, maar ritmisch, als een golf die langzaam opbouwt.

John boog zich voorover. Zijn lippen raakten haar schouder, kusten de huid net onder de hals. Petra kantelde haar hoofd opzij, gaf hem meer ruimte. Ze sloot haar ogen toen zijn mond omlaag gleed, over het sleutelbeen, tot hij de bovenkant van haar borst bereikte. Zijn tong cirkelde zacht om de tepel, likte één keer, toen nog een keer, tot die harder werd onder zijn tong. Petra ademde scherp in, een geluid dat half zucht, half kreun was.

Peter keek toe, vingertoppen over haar slip. Hij voelde de warmte daar, de lichte trilling van haar spieren. Hij drukte niet door; hij liet zijn duim langzaam over de stof glijden, heen en weer, net genoeg druk om haar te laten weten dat hij er was. Petra spreidde haar benen iets verder, een stil jawoord.

Carla stond nog achter haar. Ze liet haar handen over Petra’s schouders glijden, omlaag naar de borsten. Ze nam ze zacht in haar palmen, kneedde licht, duimen die over de tepels streken. Petra leunde achterover tegen haar aan, rug tegen Carla’s buik, hoofd rustend tegen haar borst. “Ja,” fluisterde ze. “Precies zo.”

John trok de schouderbanden nu helemaal omlaag; de jurk zakte nu tot haar middel. Hij kuste lager, over haar ribben, tong die de zachte huid proefde. Zijn hand gleed naar haar andere borst, nam die over van Carla, kneep zacht terwijl zijn mond bleef verkennen.

Peter liet zijn hand eindelijk onder het kant glijden. Hij voelde de gladde warmte, de lichte vochtigheid die zich daar had opgebouwd. Hij streelde langzaam, vingertoppen die de contouren volgden, niet diep, alleen genoeg om haar te laten sidderen. Petra’s heupen bewogen een klein stukje mee, een onwillekeurige reactie.

Carla boog zich voorover, kuste Petra’s hals, likte het zout van haar huid. Haar ene hand bleef op Petra’s borst, de andere gleed omlaag over haar buik, tot waar Peters vingers al waren. Ze raakten elkaar daar – vingers die elkaar kruisten, samen streelden. Petra kreunde nu harder, laag en rauw, haar handen grepen in Carla’s dijen achter zich.

“Jullie voelen zo goed,” mompelde Petra, met een schorre stem. “Ik heb dit zo lang gewild.”

John keek op. “Vertel ons wat je nog meer wilt.”

Petra opende haar ogen, keek hen om beurten aan. “Alles. Maar langzaam. Ik wil jullie allemaal voelen. Tegelijk.”

Peter trok het kant opzij, liet zijn vingers dieper glijden, vond de plek waar ze het meest gevoelig was. Hij bewoog traag, cirkels, lichte druk. Carla’s vingers sloten zich daarbij aan, streelden naast de zijne.

John stond op, kwam dichterbij. Hij liet zijn handen over haar dijen glijden, spreidde ze verder. Zijn mond vond haar buik, kuste omlaag, tong die over de rand van het kant likte.

Petra’s adem stokte. Ze greep Johns haar vast, trok hem zacht omhoog voor een kus – diep, traag, tongen die elkaar vonden. Tegelijkertijd bewogen Peters en Carla’s vingers door, ritmisch, synchroon.

Ze kreunde in Johns mond, lichaam dat aanspande, heupen die omhoog kwamen. De spanning bouwde op, laag voor laag, tot haar hele lichaam trilde.

Toen kwam het – niet explosief, maar als een lange, golvende schok. Ze greep Carla’s arm, kneep hard, kreunde Johns naam, toen die van Peter, toen die van Carla. Haar lichaam schokte zacht, golf na golf, terwijl hun handen en monden bleven bewegen, haar erdoorheen begeleidden tot de laatste siddering wegebde.

Ze hing tegen Carla aan, ademhaling zwaar, ogen half gesloten.

“Dank jullie,” fluisterde ze. “Dat was… precies wat ik nodig had.”

John kuste haar voorhoofd. Peter trok zijn hand langzaam terug, veegde zijn vingers af aan zijn broek. Carla hield haar vast, armen om haar heen.

“En nu?” vroeg Peter zacht.

Petra glimlachte loom, tevreden. “Nu mogen jullie mij laten zien wat júllie nodig hebben.”

Ze keek hen aan, ogen nog glanzend van wat net gebeurd was.

“Om de beurt. Of samen. Wat jullie willen.”

De kaarsen flakkerden door. De nacht was nog jong. En de verlangens die jarenlang opgesloten hadden gezeten, stroomden eindelijk vrij.

Petra’s woorden hingen in de lucht – “Nu mogen jullie mij laten zien wat júllie nodig hebben” – toen de dynamiek langzaam kantelde. De drie keken elkaar even aan, een stil overleg zonder woorden, en besloten samen.

John stond als eerste op. Hij trok zijn shirt uit, liet het vallen. Zijn huid glansde in het kaarslicht. Hij knielde weer naast Petra, kuste haar diep terwijl zijn handen over haar borsten gleden. Petra’s vingers grepen in zijn haar, trokken hem dichterbij.

Peter kwam aan de andere kant. Hij maakte zijn broek los, schoof die omlaag tot op zijn knieën. Petra’s hand vond hem meteen – warm, zeker, alsof ze precies wist hoe hij het wilde. Ze streelde hem langzaam, ritmisch, terwijl ze John bleef kussen.

Carla trok haar eigen top uit, haar bh volgde. Ze ging achter Petra zitten, benen gespreid zodat Petra tussen haar dijen leunde. Haar handen gleden over Petra’s buik, omlaag, vonden weer de plek waar zijn en Peter eerder waren, Petra’s vingers om Peter, Carla’s vingers over Petra’s gevoeligste huid, Johns handen aan haar borsten, tong in haar mond.

De kamer vulde zich met zachte geluiden: ademhalingen die sneller werden, een laag gekreun van John toen Petra’s hand hem ook vond, het zachte schuren van huid op huid.

Ze wisselden van positie zonder haast, in een natuurlijke flow. Petra ging op haar rug liggen op de zachte kussens bij de tafel. John knielde tussen haar benen, kuste haar dijen, tong die langzaam omhoog ging tot hij haar proefde – traag, diep, precies zoals zij het nodig had. Petra’s rug kromde, haar handen grepen in zijn haar.

Peter knielde bij haar hoofd. Ze draaide zich naar hem toe, nam hem in haar mond – warm, nat, langzaam. Haar tong cirkelde, haar lippen sloten zich stevig. Peter ademde diep in, zijn handen rustend op haar wangen.

Carla ging naast Petra liggen, kuste haar hals, haar borsten, haar mond wanneer die even vrij was. Haar hand gleed tussen haar eigen benen, maar Petra’s vrije hand vond die van Carla en verving hem – vingers die precies wisten waar ze moesten zijn.

Het ritme bouwde op, synchroon, als een golf die alle vier meenam. John’s tong bewoog sneller, Petra’s heupen kwamen omhoog. Haar mond om Peter werd intenser, haar hand om Carla steviger.

Eerst kwam Carla – een zachte, lange kreun tegen Petra’s schouder, haar lichaam dat trilde in Petra’s armen.

Toen Peter – hij waarschuwde met een schor “Petra…”, en ze liet hem diep in haar mond komen, slikte alles terwijl ze hem aankeek.

John voelde Petra’s spieren aanspannen onder zijn tong. Hij bleef doorgaan, precies op het ritme dat ze nodig had, tot ze haar rug kromde, haar handen in zijn haar grepen en een lange, diepe kreun liet horen die de hele kamer vulde. Haar lichaam schokte in golven, langer dan de eerste keer, tot ze eindelijk ontspande.

John kwam als laatste. Petra trok hem omhoog, leidde hem in zich – langzaam, diep. Ze sloegen hun armen om elkaar heen terwijl hij bewoog, traag en zeker. Peter en Carla lagen naast hen, streelden hun ruggen, kusten hun schouders. Het duurde niet lang – een paar diepe stoten, een kreun in Petra’s hals, en hij kwam klaar, diep in haar, lichaam trillend tegen het hare.

Daarna was er alleen stilte. Vier lichamen verstrengeld op de kussens, ademhalingen die langzaam gelijk werden. De kaarsen brandden bijna op, wax vormde kleine poelen.

Petra was de eerste die sprak, stem zacht en tevreden. “Dit was mooier dan al mijn fantasieën bij elkaar.”

John kuste haar voorhoofd. “En dan te denken dat we ooit dachten dat je kil was.”

Carla lachte zacht, hoofd op Petra’s borst. “Je bent het warmste wat we ooit hebben gevoeld.”

Peter streelde haar haar. “En we hebben de hele nacht nog.”

Petra glimlachte, ogen half gesloten. “Dan blijven jullie slapen. Geen haast meer. Geen muren.”

Ze trokken een deken over zich heen, lichamen dicht tegen elkaar. De regen was gestopt; buiten werd het langzaam licht.

In de stilte hoorden ze elkaars hartslagen – vier ritmes die eindelijk hetzelfde tempo hadden gevonden.

Geen lerares meer. Geen leerlingen.

Alleen vier mensen die precies hadden gekregen wat ze al die tijd hadden verlangd.

Trefwoord(en): Leerling, Lerares, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!