De Valentijnsspreuk

Iedereen noemt me Ray, dus zo stel ik me dan maar voor. Studente, negentien jaar oud, in een relatie met mijn tegenpool. Ik ben meer van het sporten; hij is een beetje een nerdje. Ik zou het niet anders gewild hebben. Leo is drieëntwintig, dus wel iets ouder, maar qua energie matchen we perfect. Het is stabiel en normaal, en het voelde als een goede basis om verder op te bouwen. Maar een jaar geleden bracht hij dat alles plotseling aan het wankelen.

Het was vlak voor Valentijnsdag. Een leuk idee, dacht hij. Iets wat ik totaal niet van hem verwacht had. Ons seksleven is niet bijzonder, maar ook niet slecht. Wel kost het me veel moeite om hem opener te laten zijn. Hij praat er niet makkelijk over, geeft niet aan wat hij wel of niet wil, en meestal moet het initiatief van mij komen. Dat zorgde ervoor dat het misschien al een beetje in het slop was geraakt. Voor mij, als achttienjarige met een oudere vriend, was dit zeker niet wat ik verwacht had.

En klaarblijkelijk had hij wél wensen, maar durfde hij die niet zomaar uit te spreken. Dus kwam hij met het volgende idee: een spreukenboek.

Het was misschien iets wat ik niet begreep. Hij was een ander soort student, met een ander soort vrienden. Lid van het studentencorps — iets wat ik zelf minder interessant vond. Het had vast met die achtergrond te maken, in combinatie met het feit dat Leo gewoon een fantasynerd was. Harry Potter‑fan en noem maar op. Ik ging daar best in mee, als hij dat wilde. We hebben zelfs een keer gecosplayed als Harry en Hermione. Ik geloof niet dat ik hem ooit meer opgewonden heb gezien dan toen, maar goed.

Hij had een Valentijnscadeau voor me: een boekje. Mooi, zelfgemaakt, met spreuken erin die de ander zogenaamd onder controle moesten brengen. Het was zijn manier om zich te uiten, en ergens was het lief. Maar het was ook extreem. Het ging over controle over de ander. En hoe ik weet dat zijn studentenvrienden er iets mee te maken hadden? Er was geen toverstaf, maar een chromen dildo waarmee gezwaaid moest worden wanneer de ander ‘aangestuurd’ werd.

Ik was in shock. Leo was juist lief en respecteerde me altijd. En nu had hij dit voor me. Ik begreep er niets van. Die Valentijnsdag was geen leuke dag, en veranderde veel dat jaar.

Ik zag hier de grap niet van in. Hij kon altijd alles bij mij kwijt. We waren volwassen — zo voelden we ons ten minste. Zo konden we normaal gesproken alles bespreken. Maar iets had hem aangezet dit te doen. En de schuld lag niet alleen bij hem of zijn vrienden. Blijkbaar kon hij niet alles bij mij kwijt.

Ik vertelde het aan vriendinnen. Die deden er lacherig over. Een enkeling vroeg zelfs of ik het niet zou overwegen. Nee, was mijn duidelijke antwoord. En wanneer ik daarna met Leo en een paar van zijn vrienden was, voelde het ook niet meer hetzelfde. Was ik dan niets meer dan een mooi lichaam voor hen? Zo voelde het nu in ieder geval. Pijnlijk. Moeilijk.

Onze seks werd hierna nog zeldzamer. En ergens voelde ik dat een breuk op de loer lag. Het enige wat ons bij elkaar hield, was dat hij verder nog steeds die lieve, wat onschuldige Leo was die mij vooral blij wilde maken. Daarom waren we nog samen. Maar antwoorden op de vraag waarom hij dit had gedaan, heb ik nooit gekregen.

En nu zijn we een jaar verder. Ik ben het niet vergeten. Niets van toen. Het moment, het boekje, de dildo… De gesprekken erna. Ik haat het dat onze relatie alleen maar minder leuk is geworden. Misschien had het een impuls nodig gehad. Maar dan wel op mijn voorwaarden.

Het was de avond voor Valentijn. Morgen zouden we uit eten gaan, maar het leek alsof niemand ernaar uitkeek. Dat moest veranderen; anders zou het ons laatste etentje zijn, had ik me al voorgenomen. Ik wilde best een poging doen. En dan moest het misschien maar.

Een paar dagen eerder had ik het boekje opgezocht. Ik wist waar hij het bewaarde. Ik had er vaker in gekeken. Het was creatief — dat vond ik leuk aan hem. Het stelde niet heel veel voor, maar de vorm begon me wel meer aan te spreken. Totale controle. Dat wilde hij over mij. En ergens was ik nieuwsgierig wat hij dan zou doen. Met mij. Als hij alle controle had — iets wat hij nooit had gehad.

Ik was die avond in zijn appartementje. Terwijl hij in de keuken bezig was met opruimen, sloop ik zijn kamer in, pakte het boekje en gooide het voor hem op tafel toen hij weer op de bank zat. Zijn ogen werden groot. Schuld.

‘Uhm, hoe kom je daaraan?’ vraagt hij meteen, slikkend. Ik zeg niets, haal mijn schouders op. Laat hem even twijfelen. ‘Dacht dat je die wel weggegooid had,’ zeg ik dan, vrij streng. Ik houd een hand achter mijn rug. Daarin houd ik iets vast wat ik nooit eerder vast heb gehad: een dildo van chroom. De ‘toverstaf’, als het ware.

‘Nee, ja, sorry,’ begint hij dan, denkend dat ik boos ben. Ik laat hem nog heel even wegkwijnen. Eventjes maar. ‘Hoe dacht je dan dat ik zou reageren? Dat je iets stoms zegt, met dat ding zou zwaaien en ik het maar zou doen?’ vraag ik, nog steeds streng. Maar het is ook een check voor mezelf.

‘Ja, het was stom. Daar hadden we het over gehad, toch?’ Hij heeft geen zin in weer dezelfde discussie.

Ik lach. ‘En dan zwaaien met dat ding zeker. Die heb je wel weggedaan?’ Weer schrikt hij. ‘Ja, dat was het idee. Weet niet waar hij is,’ zegt hij, en ik zie hem kleiner worden. Ik krijg bijna medelijden. Maar ergens voelt het goed om het toch weer even aan te halen. En ik weet wat er volgt.

‘Deze?’ vraag ik dan, en haal hem achter mijn rug vandaan. Een behoorlijk formaat: glanzend zilver, koud en hard. Ik slik er zelf van. ‘Toch?’ vraag ik één laatste keer. Hij weet nu helemaal niet meer wat hij moet zeggen, maar knikt. Dit is het moment om de val dicht te laten slaan.

‘Freezeus Frigus!’ zeg ik snel, en wuif dat ding een keer heen en weer. Hij had me ooit geleerd hoe je een toverstaf moest gebruiken, al is deze wel zwaar. Hij schrikt en kijkt me verdwaasd aan. ‘Zeg ik het niet goed? Of beweeg ik niet juist?’ Ik snap dat hij het niet meteen snapt.

‘Freezeus Frigus!’ zeg ik nog een keer, en wijs het ding nu meer naar hem toe. Ik lach er nu wat meer bij, zodat hij het snapt. Snapt hij het? Ik zie hem nog een paar tellen nodig hebben — en dan snapt hij het. Dit stond in zijn boekje: de ander bevriest. En ik gebruik het nu op hem.

Hij snapt het. Hij bevriest, zwijgt en blijft stokstijf zitten. Als cosplayer kon hij zich vast wel inleven, had ik gehoopt. En nu doet hij precies dat.

Een knoop van spanning vormt zich meteen in mijn buik. Nu pas. Nu ik weet dat hij meewerkt. Nu hij meewerkt en mij dus de volledige controle geeft. Hoe ver laat hij me gaan?

Alle spreuken in zijn boekje waren netjes geordend, zodat hij me kon sturen naar wat hij wilde. En nu gebruikte ik ze tegen hem. Of beter gezegd: mét hem. Hij lacht niet, maar zijn ogen spatten van plezier. Ik geef toe aan iets van hem, maar wel op mijn manier. Zo vinden we elkaar dus weer. Spannend blijft het wel.

‘Come Alongo!’ zeg ik dan. Ik had ze netjes uit mijn hoofd geleerd. Ik lach om de spreuken; deze betekent: volg mij. En hij doet dat. Ik ga hem voor naar zijn slaapkamer, de chromen dildo in mijn hand, een geil nerdje in mijn kielzog. Bijna geloof ik dat ik echt controle heb, want hij speelt zijn rol overtuigend.

‘Disrobe Nu!’ speel ik nog fanatieker mee en zwaai opnieuw met dat ding. Mijn stem is zachter nu, gedempt door de intimiteit van zijn kamer. Heel even aarzelt hij. Ik doe alsof ik het niet goed doe en herhaal de spreuk. Hij hoeft zich alleen maar uit te kleden… En wanneer hij dat doet, ga ik op zijn bed zitten. Ik lach — nee, ik grijns. Ik kijk hem aan en zie hem rood worden. Dit bevalt me eigenlijk wel. Nu snap ik pas waarom hij dit wilde.

Hij trekt zijn shirt uit, stapt uit zijn broek. Wanneer hij zijn ondergoed laat zakken, veert zijn stijve omhoog. Helemaal naakt blijft hij midden in de kamer staan. Ik kijk verheugd toe: zijn slanke lichaam, het lichte ongemak, de spanning in zijn gezicht. En zijn stijve had ik ook al te lang niet gezien of gevoeld. Ik neem de tijd om te kijken. Mijn lippen tuiten onbewust. Ik zie hem opveren van anticipatie. Hij wil dit. En ik ook. Meer dan ooit.

Ik sta op en loop langzaam om hem heen, mijn hand glijdend over zijn brede schouders. Fit was hij wel. Een rilling trekt door zijn lichaam; zijn stijve springt nog een keer op. Dat doet me ongelooflijk goed. Ik vraag me af of ik nu nog een spreuk moet gebruiken. Andere gedachten dringen zich op. Maar er is er nog één die ik ken: Concordia Voluntis. Een moeilijke. Totale controle.

Zwaaiend met het ding in mijn hand gebaar ik dat hij op bed moet gaan liggen. En dat doet hij. Hij speelt zijn rol bijna té goed, maar het blijft spannend. Hij ligt op zijn rug, zijn stijve op zijn buik, zijn gezicht naar boven gericht. Zelfs wanneer ik me begin uit te kleden, blijft hij omhoog kijken. Aan zijn stijve zie ik dat hij me volgt: elke laag kleding die ik uittrek, maakt hem harder.

Mijn lichaam is fijn en smal. Petite, zou je kunnen zeggen. Onderhouden. Misschien wel mijn troef. Ik ga naast het bed staan, verder naakt, dat ding nog steeds in mijn hand. Ik kijk op hem neer. Alles wat ik wil. Want dit was wat hij had gewild.

Heel langzaam ga ik op hem zitten. Voorzichtig. Balancerend. Mijn schaamlippen zijn gezwollen en nat wanneer ze zijn mond raken. Daar neem ik plaats. Ik zie zijn ogen groot worden; zijn pik klappert van opwinding.

‘Beffen…’ fluister ik bevelend. Ik knijp in het chroom en zie hoe hij weer in beweging komt. Mijn overtuiging voedt de zijne. Zijn handen grijpen naar mijn heupen en houden me stevig vast terwijl hij me naar zich toe trekt. Zonder enige twijfel doopt hij zijn tong tussen mijn schaamlippen.

‘Ah, Leo…’ ontsnapt me meteen. Ik had niet verwacht dat hij zo plots zo gretig zou zijn. Ik blijf zitten, één hand achter me op zijn borst, de andere om het chroom geklemd. Mijn lichaam begint mee te bewegen op zijn enthousiasme. Mijn mond open, mijn ogen gesloten. Geen spreuken meer. Alleen zachte zuchten en kreunen terwijl hij precies doet wat ik vraag — niet alleen mij beffen, maar precies zoals ik het wil. Likkend langs mijn schaamlippen, de punt van zijn tong porrend in mijn vulva, zacht zuigend aan mijn clitje.

God… wat was dat lang geleden.

Misschien vond ik dat hij het nog even moest verdienen. Eerst boeten — als je het zo al kunt noemen. Ik houd de ene hand, met het chroom zoals ik het maar noem, tegen mijn borst, die wilder op en neer gaat. Tegelijk leun ik iets verder naar achteren en vind met mijn andere hand zijn stijve, terwijl mijn bekken zich verder naar voren kantelt. Ik tast hem af, pak hem beet en laat mijn vingers langs zijn gespannen lengte glijden. Dat zorgt ervoor dat hij zachtjes kreunt, waardoor ik zelf weer iets harder kreun. En geen moment stopt hij.

Alsof hij echt betoverd is, likt hij door alsof hem niets anders meer resteert, en daarmee bewijst hij zich ook voor mij. Ik vind het spannend. Kan ik het nog wel? Pijpen. Maar ik heb dat ding in mijn hand en breng het naar mijn mond. Ik kijk hem recht aan wanneer ik de chromen eikel begin te kussen en zie zijn ogen groter worden. Pijpen verleer je niet, denk ik dan maar.

Langzaam draai ik me helemaal om, blijf boven zijn gezicht zitten en neem hem dan in mijn mond — de echte, niet het chroom. Zijn handen vinden mijn heupen opnieuw en nog altijd blijft hij mij verwennen met zijn mond, terwijl ik hem aftrek en pijp.

Het kussen van het chroom maakte iets anders in mij wakker, iets waar ik geen controle over leek te hebben. Een verlangen waarvan ik niet wist dat ik het in me had. Terwijl ik op één elleboog leun en hem vasthoud tijdens het pijpen, gaat mijn andere hand naar achteren. Mijn billen komen verder omhoog.

En terwijl ik zijn lengte kreunend afslobber en hij mijn clitje blijft likken, druk ik langzaam de chromen eikel tegen mijn vulva aan, die het koude metaal zonder tegenspraak omarmt. Het brengt iets in ons beiden teweeg. Ik sluit mijn ogen. Twee pikken — zo voelt het echt. Zeker wanneer die andere steeds warmer wordt, steeds dieper gaat.

Langzaam breng ik het metaal bij mezelf naar binnen. Het glijdt langs mijn strakke binnenste, waar hij vol zicht op moet hebben, zijn tong er vlak onder nog altijd likkend aan mijn clitje. Zijn pik is nat van mijn speeksel en mijn hand speelt met zijn ballen, terwijl mijn lippen in een strak tempo over zijn paal bewegen. Het chroom volgt niet veel later hetzelfde ritme, en dit is al veel te lang te veel van het goede.

Ik kom klaar zoals ik nog nooit ben klaargekomen: knijpend om het metaal dat niet meegeeft, trillend op de mond van mijn lieve, gekke vriendje, gorchelend rond zijn stijve pik waarvan ik de eikel diep in mijn keel neem.

Hijgend, met de laatste kracht in mijn stem, zeg ik hem te stoppen. Even kunnen we bijkomen. Ik dan. Trillend zit ik op mijn knieën en begin opnieuw aan zijn stijve, het chroom nu in mijn hand naast me. Het is nog nevelig in mijn hoofd. Maar zodra ik zijn eikel met mijn lippen vind, ga ik op de automatische piloot verder.

Zonder de heerlijke afleiding van zijn mond kan ik me volledig focussen op zijn genot en pijp ik hem ouderwets klaar, met lange halen, zo in deze stand van 69 — wat voor ons al een unicum was. Kreunend ontvang ik zijn zaad en laat ik hem in mijn wang klaarkomen, waarna ik alles doorslik.

Koesterend blijf ik hem aanraken, kussen en likken terwijl ik geniet van de smaak van zijn zaad. Hij kreunt onder me, maar ligt nog altijd doodstil en kaarsrecht — wat ik nog steeds leuk vind.

Hoelang kan ik dit rekken? Ik begin er bijna duivels bij te lachen. ‘Bef me,’ zeg ik nu kortaf, lispelend, want het smaakt naar meer. Zijn handen vinden mijn heupen weer, trekken me naar hem toe en zonder enige aarzeling gaat hij verder waar hij gebleven was. Hier kan ik wel aan wennen.

Waar ik ook aan kon wennen, was dat andere nieuwe van deze avond. Ik leun op een gestrekte arm, kijk over mijn schouder naar mijn holle rug en zie nog net de kruin van Leo, die mij herhaaldelijk blijft likken. Ik zie het chroom bij mijn billen naderen en laat mezelf opnieuw vullen door het metaal. Ik zie het. Ik voel het. Alles.

Hij weet precies hoe en waar hij me moet aanraken, en toch ontbrak hem het vertrouwen om het vaker met mij te doen. Moest ik hem dat geven? Nu? Terwijl ik op zijn gezicht zit, wiegend, en het chroom in en uit me glijdt waar ik hemels op kreun, pak ik een van zijn handen en breng die naar het uiteinde van het chroom. ‘Nu jij,’ zeg ik zachtjes, benieuwd naar wat hij ermee zal doen.

Het duurt een moment. Maar dan begint hij me te penetreren. Langzaam en aftastend. Precies zoals ik het lekker vind. En ik kan nu volledig genieten. Ik hoef niets te doen. Althans, even.

Dan voel ik zijn andere hand in mijn nek, en hij duwt me naar zijn pik toe, die er geen moment slapper op is geworden. Breekt hij nu dan met alles en gaan we het gewoon doen zoals we willen? Nee, dat niet.

‘Je hebt je macht weggegeven,’ hoor ik hem schor hijgen. Het landt eerst niet. Maar dan besef ik hoe diep hij hierin zit. Wie de scepter zwaait. En dat is in dit geval het chroom. Het zit nog wel in mij, maar hij bestuurt het. Dus hij bepaalt.

‘Pijp me…’ hoor ik hem dan, nog wat ingehouden. Maar hij durft. Hij laat het chroom deze keer in me draaien en kermend buig ik me over zijn schoot heen. Ik vind zijn paal, begin voorzichtig op zijn gevoelige eikel te sabbelen en neem hem steeds dieper. Zijn hand in mijn nek bepaalt het tempo. En stiekem vind ik dit leuker dan gedacht.

Langzaam verdwijnt de controle, en ik moet me overgeven. Ik besluit mee te doen. Ik doe wat hij vraagt, en niet meer. En dat stelt niet teleur.

Terwijl ik hem pijp — wat vooral hard en warm houden betekent op dit moment — neemt hij van onder mij vandaan steeds meer initiatief. Ik voel zijn vertrouwen groeien. En daarmee groeit mijn genot. Hij neemt me niet hard. Hij blijft me vertederend likken. En het chroom blijft me oprekken. Dieper, maar beheerst langzaam. En ook draaiend, wat werkelijk ongekend is.

Soms moet ik echt hard kreunen, maar zijn hand in mijn nek herinnert me eraan dat ik slechts één taak heb om uit te voeren. Ik speel mee. Ik doe wat me gezegd wordt. Wat hij wil. En dat maakt me stiekem nog het meest heet. Dus pijp ik hem, hoe moeilijk het soms ook is om mijn ritme te houden.

Maar op een gegeven moment zak ik simpelweg voorover, zijn eikel diep in mijn keel, wanneer hij een andere hoek kiest: van hoger naar beneden, de chromen eikel drukkend tegen het wandje bij mijn buik. Mijn ogen draaien weg, het wordt wit voor mijn ogen, en dan begin ik te stuiteren van het genot dat dat me oplevert.

Hoe wist hij dat? Dat had hij nog niet eerder gedaan. Ik leer een hele andere kant van hem kennen. En nu heb ik spijt dat ik dit nog een jaar heb laten duren.

Dan lig ik met mijn gezicht in het matras. Ik zie nog sterretjes, mijn billen nog hoog. Pas wanneer ik zijn handen op mijn billen voel, weet ik dat hij niet meer onder me ligt, maar achter me zit.

Mijn mond opent zich eerst nog zonder geluid. Hij duwt zichzelf naar binnen, zoekt meer grip op mijn heupen en stoot zich volledig in me. Eindelijk voel ik hem weer in me. Een echte pik voelt toch beter. Al heeft hij dat ding nog steeds vast, en is het zeker niet vergeten. Het blijkt een avond te zijn van grenzen opzoeken — en verleggen.

Hij hoeft me geen bevel te geven. Ik lig daar met open mond in zijn dekens te happen naar zuurstof, terwijl mijn achterste van hem is. Ik ben natter dan ik ooit ben geweest en zijn schacht glijdt volledig in me. Elke stoot voelt nog beter dan de vorige. Hij houdt het ook langer vol. Ondertussen vergrijp ik me opnieuw aan de lakens en voel ik het volgende orgasme naderen. Hij heeft me nog nooit zo goed genomen.

En alsof het nog niet genoeg is, zoekt hij een nieuwe grens op. Zijn tempo verandert wanneer hij me met één hand loslaat en ik het inmiddels warme chroom opnieuw voel. Hij laat de eikel tegen mijn sterretje drukken en laat in het begin de zwaartekracht zijn werk doen. Dit kost hem meer concentratie. En dus duurt het langer. Nog beter.

Hij duwt hem niet naar binnen. Ik weet niet hoe ik daarop zou reageren. Maar dit is opnieuw een hoogtepunt — en ik bereik er ook daadwerkelijk een mee.

‘God, Leo…’ kerm ik schor, terwijl mijn lijf zich van top tot teen aanspant. Zijn grip houdt me echter in die positie en hij schuift zijn paal gewoon door, wat het alleen maar intenser maakt.

Ondertussen raak ik de tel kwijt. En elk besef van tijd.

Dan vlieg ik rond, alsof een wild beest me volledig in zijn macht heeft. Ik land op mijn rug, mijn benen wijd. Hijgend kijk ik hem aan, vuur in mijn ogen — hetzelfde vuur dat ik ook bij hem zie. Hij heeft dat ding nog in zijn handen en lijkt te twijfelen over wat hij nu moet doen.

Ik help hem.

‘Gooi weg. En neem me gewoon,’ bries ik tegen hem.

En hij doet precies dat. Hij gooit het ding op de grond, waar het met een doffe klap landt, en laat zich daarna over me heen vallen. Eindelijk: een positie waarin we elkaar aan kunnen kijken. Waarin we elkaar kunnen zoenen. En dat doen we.

Zijn paal glijdt weer naar binnen. Ik sla mijn benen om hem heen en hijg in zijn mond terwijl we vurig tongen. We blijven elkaar aankijken. We knipperen niet. Ook niet wanneer zoenen niet meer gaat, wanneer de klappen harder en harder worden, wanneer ik piep van genot en hij briest bij zijn ontlading — terwijl mijn binnenste al knijpt om zijn harde paal.

Uitgeput liggen we daarna naast elkaar in bed. Het boekje niet in gedachten. Het chroom ver verwijderd van deze situatie, maar zeker niet vergeten. Zo kon het dus ook. ''Hadden we dit vorig jaar maar gedaan.'' lach ik als een boer met kiespijn. Een jaar bijna geen seks gehad, terwijl dit ook gekund had. Hij lacht mee, weer z'n verlegen zelf. ''Je kan me gewoon zeggen wat je wil. Waarschijnlijk laat ik meer toe dan je denkt.'' kus ik hem op z'n mond. ''Jij kan er ook wat van.'' zegt hij nog en dromerig rolt hij naar z'n rug. ''Ik weet nu wat ik moet zeggen... En gebruiken...'' lispel ik z'n oor. En zo vinden we elkaar weer, de nacht voor Valentijn. Ondertussen was die dag al aangebroken. En we zouden uit eten gaan. En het zou niet de laatste keer zijn.

Waar ik dit moment nog even niet deel met mijn vriendinnen, hoor ik hem er wel over opscheppen tegen de zijne, terwijl ze aan het gamen zijn. Ik lig dan al in bed. Hij denkt dat ik slaap, maar ik ben nog wakker.

‘Ze had spijt dat ze het niet eerder had gedaan,’ hoor ik hem zeggen. Dat was ook zo. ‘Nu wil ze bijna elke keer. Het is dat jullie er zijn,’ schept hij op, op een manier die ik niet van hem ken. Bijna arrogant.

‘Ze speelde gewoon mee dan?’ vraagt een van zijn vrienden nieuwsgierig.

‘Heb haar nog nooit zo meegemaakt. Je had haar moeten zien,’ gaat Leo door.

‘En ze is al te knap voor je,’ zegt een andere vriend.

Ze zijn met z’n vijven. Ze keken altijd al naar me. Ik ken ze. Allemaal verlegen typjes. En nu hoor ik dit.

Ik sta op. Ik ben op zijn kamer. Ik loop naar zijn bureau, trek de la open en pak het boek. En de ‘toverstaf’.

Even later film ik mezelf. Staand voor de spiegel op zijn kamer. Aangekleed. Het boek onder één arm, in de andere het chroom.

Ik spreek de spreuk uit. Op mezelf.

Ik film terwijl ik langzaam afzak, het chroom voor de spiegel houdt en begin te pijpen. Het chroom hebben we sindsdien vaker gebruikt. Maar dit keer wilde ik iets anders. Ik wilde laten zien dat hij gelijk had. Aan zijn vrienden.

Ik stop, monteer het filmpje snel en stuur het naar Leo. Wat hij ermee doet, is aan hem.

Maar ik kruip alweer terug naar de spiegel. Ik wacht daar. Totdat ik iemand hoor naderen.

Ik begin opnieuw. Ik pijp het chroom weer alsof ik nog betoverd ben. Ook als de deur opengaat. Ook als ik zie dat het niet Leo is, maar een ander — die is komen kijken of het waar is…

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!