Weekend In De Ardennen - 11

De oversteek van de eettafel naar de zithoek voelt voor Leen als zweven. De wijn heeft haar benen zwaar gemaakt, maar haar hoofd heerlijk licht. Alles heeft een gouden randje gekregen in het licht van de open haard en de vele kaarsen die Kristof heeft aangestoken. Ze houdt haar glas vast alsof het een kostbaar juweel is en laat zich meevoeren door de warmte van de groep.

Ze zoekt onmiddellijk haar vaste punt in de ruimte, haar anker. Kristof. Hij heeft zich al genesteld in de grote fauteuil bij het vuur. Hij heeft zijn schoenen uitgeschopt en zit erbij als een koning op zijn troon, met zijn benen wijd en die tevreden blos op zijn wangen die ze zo goed kent en waar ze zo van houdt. Leen gaat niet op een aparte stoel zitten. Ze gaat op de brede leuning van zijn fauteuil zitten en vleit zich tegen hem aan. Zijn arm glijdt automatisch om haar middel, een zwaar, warm gewicht dat haar verankert aan de grond. Dit is haar plek. Hier kan niets haar gebeuren.

"Ik zeg het je, David," hoort ze Kristof zeggen. Zijn stem dreunt prettig. "We werken ons te pletter de hele week, stress, deadlines... maar momenten zoals dit? Die pakken ze ons niet meer af. Gewoon, goede vrienden, goed eten, geen gezeik aan je kop. Dat is toch waar het om draait?" Leen sluit haar ogen half en glimlacht. Hij heeft gelijk. Hij heeft altijd gelijk. Ze kijkt naar David, die op het vloerkleed zit en braaf knikt, duidelijk onder de indruk van Kristofs wijsheid. En Annelies zit erbij als een stil vogeltje, maar ze lacht wel. Iedereen is gelukkig.

"Dirk!" De stem van Sandra snijdt door de warme waas heen. Leen opent haar ogen en kijkt naar de bank. Sandra zit erbij alsof ze de eigenares van het huis is, haar voeten op tafel. "Schenk nog eens bij," commandeert ze, zonder op te kijken. Leen ziet hoe Dirk opspringt uit zijn schaduwplekje op de poef. Ze voelt een steek van medelijden. Dirk is zo... weerloos. Hij doet haar soms denken aan een vogel met een gebroken vleugel. Hij pakt de fles, loopt naar zijn vrouw, en Leen ziet hoe zijn handen trillen. Hij morst een beetje op de tafel. "Voorzichtig, kluns," lacht Sandra, en ze geeft hem een speelse, maar harde tik op zijn bil.

Leen drukt zich iets steviger tegen Kristof aan. Dankjewel, denkt ze stilletjes. Dankjewel dat jij mij nooit zo kleineert. Dat jij mij draagt in plaats van opjaagt. Ze ziet Dirk weglopen, terug naar zijn veilige poef. Hij moet langs de fluwelen bank waar Els zit.

Els. Leen voelt haar maag een beetje samentrekken. Els zit in de hoek van de bank, nippend aan haar zware rode wijn. Ze ziet er prachtig uit, dat moet Leen toegeven, met haar wilde rode haar en die strakke kleding, maar er hangt een soort kille mist om haar heen. Els kijkt naar Dirk die passeert. Leen ziet Els' been bewegen. Ze ziet haar voet uitschieten. Even houdt Leen haar adem in, bang dat Els hem wil laten struikelen. Maar Els haar voet schopt niet. Hij raakt Dirks kuit aan, en glijdt langzaam, bijna strelend, omhoog langs zijn broekspijp.

Leen knippert. Heeft ze dat goed gezien? Of is het de wijn? Ze kijkt naar Dirks gezicht. Hij staat doodstil, lijkbleek, en kijkt naar Els met een blik vol paniek. En Els... Els heft haar glas naar hem en neemt een slok, haar ogen ijskoud en spottend over de rand van het glas. Er gebeurt iets tussen die twee. Iets gemeens. Een spelletje dat Leen niet begrijpt en ook niet wil begrijpen. Het doet haar denken aan de 'wolven' waar ze het met Annelies over had. Het is die harde buitenwereld, de wereld van manipulatie en pijn waar ze zo bang voor is. Ze draait haar hoofd snel weg en begraaft haar neus in de kraag van Kristofs trui. Hij ruikt naar rook, vlees en veiligheid.

"En jij, Piet?" Kristof laat geen stiltes vallen. Hij kijkt breed lachend de kring rond. "Jij bent verdacht stil, man. Schenk jezelf eens bij! Het is weekend!" Leen kijkt naar de andere hoek van de bank. Daar ligt Pieter. Of liever gezegd, daar hangt Pieter. Sinds vanochtend, sinds Kristof hem die ene vernietigende blik toewierp bij het kasteel, lijkt Pieter gekrompen. En de wijn heeft de rest gedaan. Hij hangt onderuitgezakt, zijn overhemd te ver open, zijn gezicht vlekkerig rood. Hij staart met waterige ogen naar Annelies. "De wereld begrijpt passie niet," lalt hij, en zijn stem klinkt nat en zielig. "Soms zie je iets moois... en je mag het niet hebben. Dat is de tragedie, Kristof." Leen voelt Kristofs borstkas trillen van een ingehouden lach. "Ach, hou toch op met dat gejank," zegt Sandra nuchter. Het gelach van de groep is een opluchting. Pieter zakt mokkend terug en lijkt nu echt zijn ogen te sluiten, klaar om weg te zakken in een roes. Goed zo, denkt Leen. Eén wolf minder.

Dan komt Kristof in beweging. Hij zet zijn glas neer, staat op – een beetje wankel, maar nog steeds indrukwekkend – en loopt naar de stereo. "Komaan, genoeg gepraat!" roept hij. De eerste, dramatische pianoklanken vullen de kamer. Leens hart maakt een sprongetje van puur geluk. Ze herkent het uit duizenden. Kristof draait zich om en steekt zijn hand naar haar uit. Zijn ogen twinkelen, alleen voor haar. "Speciaal voor jou, schatje. Jouw ultieme guilty pleasure."

"Ooooh, dit is mijn nummer!" roept ze uit. De blijdschap is puur en kinderlijk. Ze glijdt van de leuning en pakt zijn hand. Bon Jovi. Always. "I will love you, baby, always..." zingt Jon Bon Jovi met zijn rauwe stem, en Kristof trekt haar in zijn armen. Dit is het. Dit is waarvoor ze leeft. De wereld om hen heen – de bewusteloze Pieter, de gemene Els, de bange Dirk – vervaagt tot ruis. Er is alleen Kristof. Zijn handen op haar heupen, stevig en bezitterig. Zijn lichaam tegen het hare. Hij leidt haar, draait haar rond in de beperkte ruimte tussen de tafel en de haard.

Ze giechelt als ze bijna struikelt, maar hij houdt haar vast. Hij laat haar nooit vallen. "Ik hou van je," fluistert ze tegen zijn borst, maar de muziek overstemt haar. Het maakt niet uit. Hij weet het. Op de uithaal van het refrein buigt hij haar achterover, theatraal zoals altijd, en kust haar. Vol op de mond. Het is geen beschaafde kus. Het is een claim. Zijn tong zoekt de hare, warm en proevend naar cognac.

Leen smelt. Ze voelt zich gezien, geliefd, beschermd. Ze weet dat Els kijkt. Ze voelt de brandende blik van de andere vrouw in haar rug, maar voor het eerst vandaag doet het haar geen pijn. Laat haar maar kijken. Laat haar maar zien wat ze nooit zal hebben. Kristof is van haar. Wanneer hij haar weer overeind trekt, duizelt ze even.

Ze ziet Els haar glas opnieuw volschenken, met een grimmig gezicht. "Nog eentje dan," hoort ze haar mompelen. Leen glimlacht in zichzelf en legt haar hoofd weer op Kristofs schouder. De storm raast buiten, en misschien ook wel binnen tussen de anderen, maar in het oog van de orkaan is het stil en warm.

De laatste noten van Bon Jovi sterven weg. Leen leunt nog even tegen de borst van Kristof en geniet van de stevige hartslag die ze door zijn trui heen voelt. Het is hier veilig. Het is hier goed. Maar Kristof, die nooit lang stil kan zitten, maakt zich alweer los. "Oké, genoeg geslijmd," roept hij vrolijk, zijn ogen glinsteren van de drank en de adrenaline. "Tijd voor actie. DJ Kristof neemt het over!" Hij rommelt aan zijn telefoon en seconden later vult een zware, pompende bas de woonkamer. Sweet Dreams van Eurythmics.

"Wie durft?" brult hij. Leen doet lachend een stapje terug. Ze is dol op dansen, maar na die ene slow voelt ze haar benen tintelen van de wijn. Ze leunt tegen de schouw en kijkt toe. Ze ziet hoe David opstaat en zijn hand uitsteekt naar Annelies. Hij zegt iets tegen haar, waarschijnlijk vraagt hij haar ten dans, maar Annelies schudt lachend haar hoofd. Ze bloost een beetje en duwt hem speels weg, duidelijk niet dapper genoeg om als eerste de vloer op te gaan, maar haar ogen stralen. "Ga jij maar," lijkt ze te zeggen. Sandra laat er geen gras over groeien. Ze springt op van de bank en grijpt Davids uitgestoken hand. "Als zij niet durft, dan wil ik wel!" roept ze. "Kom op, marathonman, laat eens zien of die benen ook ritme hebben!"

En mijn god, wat kunnen die twee bewegen. Leen kijkt met open mond toe. Het is niet zwoel of geladen, het is puur, atletisch plezier. Sandra en David bewegen synchroon, springen en draaien op de beat als twee teamgenoten die net een wedstrijd hebben gewonnen. Ze dagen elkaar uit met gekke pasjes, draaien om elkaar heen en hebben de grootste lol.

Leen kijkt even opzij naar Annelies, bang dat ze zich misschien gepasseerd voelt. Maar Annelies zit op het puntje van haar stoel te stralen. Ze klapt in haar handen op het ritme en moedigt David aan. "Komaan schat, laat je niet kennen!" roept ze lachend. De sfeer is luchtig en besmettelijk; het is een groep vrienden die gewoon geniet van het moment. Kristof ziet het ook. "Iedereen de vloer op!" brult hij enthousiast. Hij loopt naar Annelies toe, die nu wel durft omdat de aandacht niet meer alleen op haar gericht zou zijn. Hij pakt haar hand en trekt haar vrolijk overeind. "Kom, muurbloempje, meedoen!" roept hij, en hij begint wild met zijn armen te zwaaien, puur om haar aan het lachen te krijgen. En het werkt.

Leen scant de rest van de kamer, ze geniet van het tafereel. Haar blik blijft even hangen bij de grote, diepe fauteuil in de hoek. Daar ligt Pieter. Hij ligt erbij alsof hij uit een vliegtuig is gegooid: benen wijd, hoofd achterover, mond open. Hij is volledig knock-out, geveld door de liters wijn en zijn eigen zelfmedelijden. Hij snurkt dwars door de bas van Eurythmics heen. Leen beseft dat zijn uitschakeling iets verandert in de kamer. De toezichthouder is weg. Er is niemand meer om Els in toom te houden of te beoordelen. Ze heeft vrij spel.

En dat blijkt wanneer Leen naar de donkere hoek bij het raam kijkt. Daar staat Els. En ze lacht niet. Ze staat op en beweegt niet zoals de anderen. Ze beweegt traag, bijna vloeibaar, als kwikzilver. Ze loopt naar Dirk, die nog steeds op zijn poefje zit te staren naar zijn wijnglas alsof hij daarin de oplossing voor een wiskundig probleem zoekt. Ze ziet eruit als iemand die net heeft besloten dat als zij geen plezier mag hebben, niemand het mag. Els buigt zich over hem heen. Leen kan niet horen wat ze zegt, maar ze ziet hoe haar lippen zijn oor raken. Ze ziet Dirk verstarren. Zijn rug wordt kaarsrecht. Hij kijkt op, en in zijn ogen ziet Leen een angst die ze niet kan plaatsen. Het is de blik van een konijn dat in de koplampen kijkt.

Els pakt zijn hand en trekt hem overeind. Dirk stribbelt niet tegen. Hij volgt haar naar het midden van de vloer, net buiten de vrolijke, energieke cirkel van David, Sandra en Annelies. De muziek verandert. Kristof heeft een playlist opgezet die overgaat in Wicked Game. Trager. Zwoeler. En Els begint een show op te voeren. Leen weet niet waar ze moet kijken. Het is... gênant. En tegelijkertijd fascinerend. Els draait zich om en drukt haar rug tegen Dirks borst. Ze pakt zijn handen en dwingt ze op haar heupen. Ze beweegt haar bekken langzaam, cirkelend, haar billen dringend tegen zijn kruis. Dirk staat erbij als een houten klaas, zijn gezicht lijkbleek. Maar hij trekt zich niet terug. Hij doet wat ze wil. Zijn handen knijpen in haar zij, misschien iets te hard, alsof hij zich ergens aan vast moet houden om niet om te vallen.

Els gooit haar hoofd achterover op zijn schouder. Haar ogen zijn open. Ze kijkt niet naar Dirk. Ze kijkt dwars door de kamer, recht naar Kristof. Leen voelt een koude rilling. Die blik. Het is puur vergif. Het is een uitdaging. Kijk wat ik doe. Kijk wat ik kan. "Schat," fluistert Leen, en ze pakt Kristofs arm vast. "Kijk eens naar Els..." Kristof draait zich om, ziet het tafereel en grinnikt. "Tja, de wijn doet zijn werk, hè? En met Pieter in coma heeft ze vrij spel. Laat ze maar doen. Dirk mag ook wel eens een verzetje hebben." Hij snapt het niet, beseft Leen. Hij ziet de donkere onderstroom niet. Hij ziet alleen maar dronken vrienden. Maar Leen ziet het wel. Ze ziet hoe Els Dirk iets toefluistert, en hoe Dirk daarop reageert door zijn hand hoger te laten glijden, over Els' maag, richting haar borsten. Het is houterig, gedwongen, maar Els kreunt, luid genoeg om boven de muziek uit te komen.

"Oké, oké!" roept Sandra plotseling lachend, terwijl ze zich losmaakt van David. Ze heeft niets in de gaten van haar man en Els, te vol van haar eigen endorfines. "Tijd voor de ultieme test! Dirty Dancing!" De iconische drumroffel van Time of My Life start. "De lift!" roept Sandra. "Wie doet de lift?"

Kristof laat zich dat geen twee keer zeggen. "Wij natuurlijk!" brult hij. Hij rent naar Leen toe. "Kom op, schatje! Niemand zet Baby in de hoek!" De sfeer slaat om in pure euforie. Leen rent op Kristof af. Ze weet dat ze te zwaar is, dat ze te veel gedronken hebben, dat dit gaat mislukken. En dat gebeurt ook. Kristof tilt haar op, komt tot halverwege, wankelt, en ze storten samen gierend van het lachen op de grote leren bank. Ze rollen over elkaar heen, kussend, veilig in hun eigen klunzigheid.

"Onze beurt!" roept David overmoedig. Hij en Sandra nemen een aanloop. En verdomd als het niet waar is: ze doen het. David tilt Sandra op, hoog boven zijn hoofd. Sandra strekt zich uit, perfect in balans. Ze staan daar drie seconden, stralend van fysieke perfectie, voordat David haar langzaam laat zakken. Ze glijden langs elkaar heen, borst tegen borst, hijgend, hun gezichten slechts centimeters van elkaar verwijderd. De kamer applaudisseert. Annelies staat aan de zijkant te springen van enthousiasme. "Wauw!" roept ze. "Dat was geweldig! David, ik wist niet dat je dat kon!" Ze kijkt trots naar haar man, totaal niet jaloers, maar gewoon onder de indruk van de prestatie.

Els staat stil. Ze ziet de vreugde, de verbondenheid, de onschuld van de groep. Ze ziet dat er hier voor haar niets te halen valt. Niemand let op haar perverse dansje met Dirk. Niemand is jaloers. Niemand is onder de indruk. Zelfs haar eigen man is te ver weg om getuige te zijn van haar provocatie. Dan draait ze zich om naar Dirk. De muziek speelt nog steeds, het vrolijke refrein vult de kamer, maar de sfeer in die ene hoek is ijskoud.

Els gaat voor Dirk staan. Ze blokkeert zijn zicht op de anderen. Niemand ziet wat ze doet, behalve Leen, die vanuit haar positie op de bank net de juiste hoek heeft. Leen ziet Els' hand omlaag schieten. Ze ziet hoe ze Dirk vol in zijn kruis grijpt, hard en meedogenloos. Ze ziet Dirk dubbelklappen van de schrik en de pijn, zijn mond valt open in een geluidloze kreet.

Els leunt naar voren en zegt iets. Kort. Dwingend. Ze laat hem los, draait zich om naar de groep en roept met een stem die net iets te helder klinkt: "Wij gaan even buiten een sigaretje roken. Dirk gaat mee. Toch, Dirk?" Dirk knikt. Hij ziet eruit als een man die naar het schavot loopt. "Veel plezier!" roept Kristof, die nog steeds half bovenop Leen ligt en niets heeft gemerkt.

Els pakt Dirks pols en sleurt hem mee de gang in. De deur slaat achter hen dicht. Leen blijft achter met een knoop in haar maag. De muziek speelt door, David en Sandra lachen en drinken op hun succesvolle lift, Kristof kust haar in haar nek. In de hoek ligt Pieter nog steeds bewusteloos. Het zou een perfect moment moeten zijn. Maar Leen kan het beeld van Dirks doodsbange ogen niet van haar netvlies krijgen.

Er klopt iets niet, denkt ze. Er klopt hier helemaal niets.

- - -

Meer lezen over de vrouw achter dit verhaal? abonneer je dan op de nieuwsbrief door mij een mail te sturen. Mijn mailadres vind je op mijn profielpagina.

Trefwoord(en): Ardennen, Erotisch, Feest, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!