John In Parijs - 4

Ik begon te wandelen zonder vast plan. De stad was in volle gang; het Parijs van de gewone mensen mengde zich met de pracht van de monumenten. Ik liep richting de Seine, genietend van de vrijheid en de anonimiteit. Terwijl ik over de Pont Neuf slenterde en de schilders op de kade hun ezels zag opzetten, voelde ik me lichter dan ooit. Ik was niet langer alleen een gast van mijn rijke vrienden; ik was een onderdeel geworden van het weefsel van deze stad.

Mijn route bracht me uiteindelijk bij de Marais, waar de smalle straatjes en middeleeuwse gevels een heel ander verhaal vertelden dan de strakke lanen rond het hotel. Maar zelfs hier, terwijl ik een simpele galette at bij een marktkraampje, merkte ik hoe vrouwen even bleven staan of nog een keer omkeken als ik passeerde. De "Magneet" was blijkbaar ook in daglicht en in eenvoudige kleding onweerstaanbaar.

Ik stopte bij een kleine boekhandel, bladerde wat door oude Franse romans en vocht tegen de drang om overal weer een nieuwe flirt te beginnen.

In de schemerige achterkamer van de boekhandel, tussen de geur van oud papier en leer, stond John verdiept in een zeldzame uitgave over de geschiedenis van Parijse architectuur. Hij was zo gefocust dat hij niet merkte dat er iemand achter hem langs wilde. Toen hij een stap opzij deed om een ander boek te pakken, botste hij zachtjes tegen een slanke gestalte aan.

"Oh, pardonnez-moi," verontschuldigde John zich onmiddellijk, terwijl hij zijn hand uitstak om haar arm te ondersteunen.

De vrouw draaide zich langzaam om. Ze droeg nog steeds haar zonnebril, maar die schoof ze nu met een soepele beweging naar de bovenkant van haar hoofd. Haar haar was kort en blond, haar huid stralend en haar blik had een scherpte die hem direct terugwierp naar het moment in het restaurant.

"We blijven elkaar maar tegenkomen, nietwaar?" zei ze met een hese, bijna spinnende stem. De herkenning was wederzijds. Ze keek hem aan met een mengeling van amusement en diepe nieuwsgierigheid. "Ik ben Sharon."

John glimlachte zijn meest charmante glimlach. "John. Aangenaam, Sharon."

Ze bleef hem aankijken, haar hoofd een tikkeltje schuin, alsof ze wachtte tot er bij hem iets zou gebeuren. "Alleen Sharon?" vroeg ze uitdagend. "Sharon Stone."

Het kwartje viel niet meteen; hij dacht aan de honderden Sharons die hij in Amsterdam of tijdens zijn reizen had kunnen ontmoeten. Maar toen zijn ogen over haar iconische gelaatstrekken gleden — de hoge jukbeenderen, de sensuele maar krachtige mond en die onmiskenbare Hollywood-aura die zelfs in een stoffige boekhandel de ruimte vulde — sloeg de bliksem in.

Sharon Stone. De vrouw van Basic Instinct, de legende die generaties mannen tot waanzin had gedreven. Hier stond ze, in een simpel maar peperduur ensemble, tegen hem aan geleund tussen de boekenplanken van de Marais.

"Wauw," was het enige wat John over zijn lippen kreeg, terwijl hij de verbazing op zijn gezicht niet eens probeerde te verbergen. "Dat verklaart die knik in het restaurant. Je hebt alles gezien, hè?"

Sharon lachte, een kort en krachtig geluid dat door de smalle gangen van de winkel echode. Ze stapte een fractie dichterbij, waardoor de geur van haar exclusieve parfum zijn zintuigen overnam. "Ik heb veel gezien in mijn leven, John. Maar de manier waarop jij die drie dames vanmorgen aan je lippen had hangen... dat getuigde van een talent dat je niet in acteerlessen leert. Je hebt de 'Magneet', zoals ze dat noemen."

Ze sloeg het boek dat hij vasthield zachtjes dicht. "Laten we deze stoffige boel verlaten. Ik ken een dakterras hier vlakbij waar we ongestoord kunnen praten. Ik wil wel eens weten wat een jongeman als jij in Parijs zoekt, behalve het hart van elk meisje dat hij tegenkomt."

John wist dat zijn sightseeing-middag zojuist een wending had genomen die geen enkele reisgids had kunnen voorspellen. Hij bood haar zijn arm aan, en samen liepen ze de zonovergoten straatjes van de Marais in, terwijl de wereld om hen heen langzaam leek te vervagen.

Het dakterras was een privéparadijs bovenop een discreet herenhuis, weg van de toeristische drukte. De Eiffeltoren glinsterde in de verte, maar op dit moment was John de enige die daar niet naar keek. Hij zat tegenover Sharon Stone, die met een soepele beweging haar zonnebril op de marmeren tafel legde en een fles ijskoude Chablis bestelde.

"Dus," begon ze, terwijl ze achterover leunde en haar benen met die wereldberoemde gratie over elkaar sloeg. De beweging was zo natuurlijk en tegelijkertijd zo geladen met herinneringen aan haar beroemdste filmrol dat John zijn adem even moest inhouden. "Vertel me eens, John. Ben je je ervan bewust dat je een kamer binnenloopt en de zwaartekracht verandert? Ik zag het vanmorgen in het restaurant. Die vrouwen... ze keken niet alleen naar je, ze werden door je geabsorbeerd."

John nam een slok van zijn wijn, zijn blik rustig en onverschrokken. "Ik denk dat we dan iets gemeen hebben, Sharon. Alleen doe jij het op een wereldtoneel, en ik doe het blijkbaar in de suites van Le Bristol."

Sharon lachte, een geluid dat zowel warm als gevaarlijk klonk. "Vleiend, maar laten we eerlijk zijn. Bij mij verwachten ze het. Bij jou is het een natuurkracht. Je bent jong, je bent onbeschoft aantrekkelijk, maar er zit een diepte in je ogen die niet bij je leeftijd past. Dat is wat mij fascineerde."

Ze boog zich naar voren, haar ellebogen op de tafel, waardoor ze de afstand tussen hen verkleinde. De middagzon benadrukte de fijne lijntjes rond haar ogen die haar alleen maar mooier en interessanter maakten. "Ik ben in Parijs om even te ontsnappen aan de poppenkast van Hollywood. Ik zoek authenticiteit. En toen zag ik jou... een jonge god met een kamermeisje en twee Parisiennes aan zijn ontbijttafel. Dat is de meest authentieke vorm van arrogantie die ik in tijden heb gezien. Ik houd daar wel van."

Haar hand gleed over de tafel en raakte heel even de zijne aan. De aanraking was kort, maar de heftige lading was vele malen sterker dan die van de nacht ervoor. Dit was geen spel van een student; dit was de eredivisie van verleiding.

"Ik heb de hele middag de tijd," vervolgde ze, haar stem dalend naar een hees fluisteren. "En ik heb een heel goede verbeelding. Wat denk je, John? Kun je een legende nog iets nieuws leren over de stad van de liefde? Of ben je alleen goed in het veroveren van meisjes die hun uniform nog niet eens hebben uitgetrokken?"

De uitdaging hing tussen hen in de lucht. John voelde hoe de 'Magneet' werd uitgedaagd door een kracht die minstens zo sterk was. Hij wist dat dit gesprek op het dakterras slechts het

voorspel was van iets dat zijn verblijf in Parijs naar een onwerkelijk niveau zou tillen.

Het gesprek op het dakterras verdiepte zich op een manier die Sharon duidelijk niet had verwacht. Terwijl de fles Chablis langzaam leger raakte, verschoof de focus van oppervlakkig geflirt naar de kern van wie John was. Hij vertelde haar over zijn studie in Amsterdam, over zijn passie voor de Franse letteren en de manier waarop hij architectuur zag als de gestolde geschiedenis van menselijk verlangen.

"Architectuur en literatuur?" herhaalde Sharon, terwijl ze hem met hernieuwde interesse bekeek. "Dus je bent niet alleen een mooi gezicht met een talent voor gezelschap. Je begrijpt de structuur van de dingen."

John knikte. "In Amsterdam leer je de diepte van de grachten en de teksten van Baudelaire te waarderen. Mijn vrienden... zij zien de wereld als een speeltuin. En omdat ik blijkbaar een natuurlijke aanleg heb om vrouwen aan te trekken, hebben ze me dit weekend cadeau gedaan. Een soort dankjewel omdat ik de 'Magneet' ben die de deuren voor hen opent."

Sharon leunde op haar hand, haar blik werd zachter, bijna peinzend. "Vrouwenmagneet... Dat is een zware last voor iemand van tweeëntwintig, John. Mensen zien wat ze willen zien. Ze zien de kracht, maar ze zien zelden de man die erachter schuilgaat. Je bent een verzamelaar van momenten, nietwaar? Maar wie verzamelt jou?"

Het gesprek werd een filosofisch steekspel. Ze praatten over de eenzaamheid van de roem, over de schoonheid van verval in oude gebouwen en over de Franse auteurs die de liefde tot een wetenschap hadden verheven. John sprak met een kennis van zaken en een nuchterheid die Sharon zichtbaar intrigeerde. Voor haar was hij een zeldzame combinatie: de onbezonnen kracht van de jeugd, maar met de intellectuele bagage van een ervaren ziel.

"Je bent een gevaarlijke cocktail, John," zei ze zacht, terwijl ze haar glas neerzette en de zonnebril weer opzette, hoewel ze hem nog steeds over de rand aankeek. "Je hebt de looks van een filmster, de hersens van een professor en de moraal van een libertijn. Dat is een combinatie waar Parijs voor gebouwd is."

Ze stond op en de wind speelde met haar blonde haar. De intellectuele klik had een nieuw soort spanning gecreëerd; een die verder ging dan alleen het fysieke. Het was een wederzijds respect tussen twee mensen die wisten hoe het was om altijd bekeken te worden.

"Mijn appartement is hier vlakbij," zei ze, haar stem nu weer die bekende, hese toon aannemend. "Ik heb een eerste druk van Les Fleurs du Mal die ik je wil laten zien. En ik vermoed dat jij me nog wel het een en ander kunt vertellen over de structuur van verleiding die niet in die boeken staat."

Net op het moment dat de spanning tussen hen bijna tastbaar werd, werd de stilte verbroken door het gedempte, maar dwingende trillen van een telefoon op de marmeren tafel. Sharon wierp een snelle blik op het scherm en zuchtte, een zucht die het midden hield tussen irritatie en de berusting van iemand die altijd "aan" moet staan.

"Mijn agent," zei ze, terwijl ze het gesprek aannam. Ze luisterde kort, knikte een paar keer en sprak een paar korte zinnen in vloeiend Frans. Toen ze ophing, keek ze John aan met een nieuwe fonkeling in haar ogen. De sfeer was in één klap veranderd van een intiem gesprek naar een logistieke uitdaging.

"Dat was het werk. Blijkbaar heeft de president er lucht van gekregen dat ik in Parijs ben en besloten dat de officiële opening van de nieuwe tentoonstelling in het Louvre niet compleet is zonder een vleugje Hollywood," legde ze uit, terwijl ze haar glas Chablis in één teug leegdrank. "De rode loper, de fotografen, de hele Franse culturele elite... het is een formele poppenkast."

Ze bleef even stil en monsterde John van top tot teen, alsof ze een schilderij taxeerde dat ze wilde kopen. "Normaal gesproken ga ik alleen naar dit soort verplichtingen om de onvermijdelijke vragen over mijn liefdesleven te vermijden. Maar vandaag..." Er verscheen een uitdagende glimlach op haar gezicht. "Ik heb een student Franse letteren en architectuur tegenover me zitten die de president waarschijnlijk in drie talen kan uitleggen waarom de compositie van de tentoonstelling rammelt."

Ze leunde naar voren. "John, heb je zin om vanmiddag mijn officiële begeleider te zijn? Geen 'vriendje', maar de mysterieuze man aan de zijde van Sharon Stone. We laten de pers gissen, we negeren de protocollen en jij krijgt de kans om het Louvre te zien op een manier die geen enkele toerist ooit zal ervaren. En daarna..." ze liet de zin even hangen, "...daarna hebben we alle tijd om die eerste druk van Baudelaire te bespreken."

John aarzelde geen seconde. De gedachte om aan de arm van een wereldlegende het Louvre binnen te stappen, terwijl de flitslampen van de wereldpers op hen gericht zouden zijn, was precies de dosis absurditeit die dit weekend nodig had.

"Ik denk dat mijn vrienden in Amsterdam me nooit meer geloven als ik dit vertel," lachte hij. "Maar ik zou niets liever willen."

"Goed," zei Sharon, terwijl ze opstond en haar tas pakte. "We hebben precies twee uur om je in een smoking te hijsen die past bij de grandeur van het Louvre. Ik heb zo mijn connecties bij Dior. Laten we gaan, de president wacht niet graag, maar hij wacht wel voor mij."

Twee uur later was de transformatie compleet. Dankzij de razendsnelle tussenkomst van Sharons contacten bij Dior, stapte John in de geblindeerde limousine in een smoking die zo perfect gesneden was dat hij een verlengstuk van zijn eigen lichaam leek. De diepzwarte stof had een subtiele glans en het handgeknoopte strikje zat met een nonchalante precisie.

Zodra het portier opende bij de glazen piramide van het Louvre, explodeerde de avond in een zee van wit licht. Honderden fotografen verdrongen zich achter de linten, hun camera's ratelend als mitrailleurs. Sharon stapte als eerste naar buiten, een visioen in een nauwsluitende, zilverkleurige jurk die het licht ving bij elke beweging. Ze wachtte geen seconde, maar reikte haar hand naar achteren naar John.

Toen hij naast haar kwam staan en zijn hand op haar onderrug legde, ging er een schokgolf door de menigte. De roddelpers werd gek: wie was deze jonge, onbekende god aan de zijde van de legende? John bleef echter onverstoorbaar. De "Magneet" was nu op volle kracht; hij straalde een rust uit die de hysterie om hem heen leek te neutraliseren.

Binnen in de indrukwekkende hal van het Louvre, waar de geschiedenis van de wereld in de muren gebeiteld staat, wachtte de Franse president met zijn gevolg. Sharon stelde John voor met een ondeugende glinstering in haar ogen.

"Monsieur le Président," sprak ze met haar hese stem, "mag ik u voorstellen aan John. Hij studeert architectuur en Franse letteren, en ik dacht dat zijn frisse blik op uw nieuwe vleugel wel interessant zou kunnen zijn."

De president, een man met een scherp oog voor zowel politiek als esthetiek, knikte minzaam maar enigszins sceptisch. "Architectuur, zegt u? En wat vindt u van de dialoog tussen de klassieke gevels en de moderne interventie van de piramide, jonge man?"

John keek even omhoog naar de geometrische lijnen van I.M. Pei. "Het is een gedurfde paradox, Monsieur le Président," begon hij kalm, in vlekkeloos Frans. "De piramide fungeert niet alleen als ingang, maar als een prisma. Het breekt de statische geschiedenis van het Louvre open en laat het licht van de toekomst binnen. Het herinnert ons eraan dat architectuur geen grafmonument is, maar een levend organisme."

Hij ging verder met een korte, briljante analyse van de lichtinval in de nieuwe tentoonstellingsruimte, waarbij hij subtiele parallellen trok met de teksten van Victor Hugo. De president luisterde met groeiende verbazing. De scepsis in zijn ogen maakte plaats voor oprechte bewondering. Hij legde een hand op Johns schouder en raakte in een geanimeerd gesprek verwikkeld, terwijl de culturele elite van Parijs met open mond toekeek hoe een onbekende tweeëntwintigjarige de machtigste man van Frankrijk doceerde over zijn eigen museum.

Sharon stond een stapje terug, een glas champagne in haar hand, en observeerde het tafereel met een trotse glimlach. Ze zag hoe John de ruimte domineerde, niet door arrogantie, maar door een zeldzame combinatie van intelligentie en natuurlijke autoriteit.

Terwijl ze de tentoonstelling verder verkenden, weg van de camera's in de meer besloten zalen, fluisterde Sharon in zijn oor: "Je hebt zojuist de president van Frankrijk verleid met je brein, John. Dat is indrukwekkender dan wat je vannacht in Le Bristol deed."

Ze lieten de officiële receptie achter zich en dwaalden door de halfduistere gangen van het museum, waar de marmeren beelden als stille getuigen toekeken. De spanning tussen hen was inmiddels veranderd; het was niet langer alleen fysiek, maar een diepe, intellectuele verstandhouding.

Terwijl de president en zijn gevolg zich verzamelden rond een belangrijk topstuk in de hoofdlounge, gaf Sharon John een bijna onzichtbaar knipoogje. Ze kende het Louvre als haar broekzak; de privileges van een wereldster betekenden dat ze hier vaker na sluitingstijd was geweest voor privébezoeken. Met een soepele beweging loodste ze hem weg van de beveiliging, een zware fluwelen afzetting voorbij, een smalle marmeren trap op die naar de minder bekende vleugels van het museum leidde.

Ze kwamen uit in een verlaten galerij, hoog boven de drukte, waar de vroege avondzon door de hoge ramen viel en de marmeren beelden van de Griekse oudheid in een roze gloed zette. Het geluid van de camera’s en het geroezemoes van de elite was hier slechts een verre echo.

"Hier," fluisterde Sharon, terwijl haar stem weerkaatste tegen de hoge plafonds. "Dit is waar de echte ziel van de stad ademt. Tussen de perfectie van de goden en de stilte van de geschiedenis."

Ze bleven staan voor de Gevleugelde Overwinning van Samothraki. Sharon leunde tegen een koude, marmeren zuil en keek naar John. De formele setting van de rode loper was weg; in de stilte van het museum was ze weer gewoon de vrouw die hem in de boekhandel had ontmoet, maar dan gehuld in de zilveren glans van haar couture-jurk.

"Je deed het fantastisch daar beneden," zei ze, terwijl ze de afstand tussen hen verkleinde. "De president was oprecht onder de indruk. Je hebt een manier om mensen te laten voelen dat ze op dat moment de belangrijkste persoon ter wereld zijn. Dat is een gevaarlijke gave, John."

John zette een stap dichterbij. De geur van haar parfum mengde zich met de geur van eeuwenoude steen en boenwas. "Ik was niet bezig met hem te imponeren, Sharon. Ik vertelde alleen wat ik zag. Net zoals ik nu naar jou kijk."

Sharon lachte zacht, een diep en hees geluid. Ze pakte zijn hand en legde die op de koude borst van een marmeren standbeeld naast hen, en daarna op haar eigen hart, dat onder de dunne zijde van haar jurk krachtig klopte. "Het verschil tussen steen en vlees, John. Architectuur is prachtig, maar het mist de warmte van de hartslag. Je hebt me de hele middag intellectueel uitgedaagd... ik denk dat het tijd is dat we de theorie achter ons laten."

In de schaduw van de eeuwenoude beelden, verborgen voor de camera's en de beveiliging, trok ze hem naar zich toe. Haar kussen waren anders dan die van de jonge meiden in Le Bristol; ze smaakten naar ervaring, naar macht en naar een honger die alleen een vrouw van haar statuur kon hebben. Het was een moment van pure, tijdloze magie in het hart van Parijs.

"Laten we gaan," fluisterde ze tegen zijn lippen. "Mijn chauffeur wacht bij de zij-uitgang. Die eerste druk van Baudelaire gaat zichzelf niet lezen."

De rit van het Louvre naar haar appartement was kort, maar de sfeer in de achterbak van de geblindeerde limousine was geladen met een bijna tastbare elektriciteit. Sharon zat niet naast hem, maar schuin tegenover hem op de luxueuze lederen bank, haar zilveren jurk ritselend bij elke beweging van de wagen. Ze zei niets, maar haar blik liet hem geen seconde los; ze observeerde hem zoals een roofdier een zeldzame prooi observeert—met bewondering en een hongerige nieuwsgierigheid.

Het appartement was gelegen aan de Quai d’Orsay, met kamerhoge ramen die uitkeken over de Seine en de fonkelende lichtjes van de stad. Binnen was het een oase van ingetogen luxe: muren vol moderne kunst, diepe fluwelen banken en overal stapels boeken.

Sharon liep direct naar een antieke mahoniehouten kast en haalde er met bijna religieuze voorzichtigheid een klein, in leer gebonden boekje uit. "Hier is hij," zei ze zacht. "De beruchte eerste druk van Les Fleurs du Mal uit 1857. Inclusief de gedichten die destijds verboden werden vanwege hun 'immorele' karakter."

Ze nam plaats op de grote sofa en wenkte John om naast haar te komen zitten. De afstand tussen hen was minimaal. Terwijl John de kwetsbare bladzijden omsloeg en de krachtige, donkere verzen van Baudelaire hardop begon voor te lezen in zijn vlekkeloze Frans, leunde Sharon met haar hoofd tegen de rugleuning. Haar ogen waren gesloten, ze genoot van de klank van zijn stem die de woorden over lust, verval en schoonheid tot leven bracht.

"Je leest het niet alleen, je begrijpt het," fluisterde ze toen hij stopte bij een passage over de vergankelijkheid van de schoonheid. Ze draaide haar gezicht naar hem toe. Haar hand gleed langzaam over de rug van de bank naar zijn nek, waar haar vingers lichtjes met zijn haar speelden. "Baudelaire zou een moord hebben gedaan voor een muze als jij, John. Iemand die de architectuur van de ziel net zo goed begrijpt als die van een gebouw."

De intellectuele verleiding was nu volledig verweven met de fysieke spanning. Sharon begon hem te teasen, maar op een manier die paste bij haar status: geraffineerd en meedogenloos. Ze trok haar benen op de bank en liet de punt van haar zilveren hak heel langzaam langs de naad van zijn smokingpantalon omhoog glijden, precies tot aan de plek waar de 'Magneet' zijn kracht verzamelde.

"Je bent zo beheerst," merkte ze op, haar stem een gevaarlijk zacht spinnen. Ze boog zich naar voren, haar lippen slechts millimeters van de zijne verwijderd, maar ze kuste hem niet. In plaats daarvan snoof ze de geur van zijn huid op. "De meeste mannen zouden nu al hun zelfbeheersing kwijt zijn tegenover Sharon Stone. Maar jij... jij wacht tot ik de eerste echte zet doe, nietwaar?"

Ze pakte het glas wijn van de tafel en liet een druppel over haar eigen decolleté glijden, waarbij ze hem uitdagend aankeek terwijl de druppel langzaam tussen haar borsten verdween. De uitdaging was duidelijk: de avond was een schaakspel geworden tussen twee grootmeesters in de verleiding, en de eerste druk van Baudelaire was slechts het decor voor een spel dat nog uren zou duren voordat de eerste knoop van zijn smoking los zou gaan.

Sharon glimlachte, een blik die zowel wijsheid als een bijna meisjesachtige ondeugendheid uitstraalde. Ze stond langzaam op van de bank, haar zilveren jurk vloeide om haar heen als vloeibaar kwik. "Je hebt me de hele dag intellectueel gevoed, John," zei ze, terwijl ze naar het midden van de kamer liep waar een vleugel in de schaduw stond. "Maar Baudelaire schreef niet alleen over woorden, hij schreef over de zintuigen. Over de bedwelming."

Ze zette een zacht muziekje aan—niet de standaard jazz, maar een diepe, ritmische Franse soundtrack die de kamer vulde met een zwoele sfeer. Ze draaide zich om en begon haar eigen spel van verleiding, een performance die alleen Sharon Stone kan geven. Terwijl ze hem strak bleef aankijken, begon ze heel langzaam de rits aan de zijkant van haar jurk een klein stukje te laten zakken, net genoeg om de zachte ronding van haar heup te onthullen.

"Laat me zien hoe de 'Magneet' werkt zonder zijn handen te gebruiken," daagde ze hem uit. "Blijf daar zitten. Beschrijf me. Beschrijf wat je ziet, niet als een student, maar als een man die de architectuur van een vrouw bewondert."

John leunde achterover, zijn hartslag was kalm maar krachtig. Hij begon haar te beschrijven— haar houding, de manier waarop het maanlicht op haar schouders viel, de kracht in haar blik. Zijn woorden waren als strelingen; hij fileerde haar schoonheid met een precisie die haar zichtbaar raakte. Hij zag hoe haar ademhaling versnelde bij zijn woorden.

Sharon kwam dichterbij, totdat ze vlak voor hem stond. Ze boog zich voorover, haar handen op de leuningen van de bank aan weerszijden van zijn hoofd, waardoor hij volledig gevangen zat tussen haar armen. De geur van haar huid, een mix van sandelhout en de nachtlucht van Parijs, was bedwelmend. Ze liet haar lippen vlak langs zijn oor glijden.

"Heel goed," fluisterde ze hees. "Je hebt de theorie onder de knie."

Ze pakte zijn hand en legde die heel langzaam op haar dij, precies op de plek waar de zijde van haar jurk ophield. Ze bewoog zijn hand niet, maar liet hem daar rusten, de warmte van haar huid doorgevend. De spanning was nu bijna ondraaglijk; de kamer trilde van de onuitgesproken belofte. Ze kuste hem nog steeds niet, maar liet haar tong heel even langs haar eigen bovenlip glijden terwijl ze hem diep in de ogen keek.

"De nacht is nog jong, John," sprak ze, haar stem trillend van ingehouden passie. "En ik heb besloten dat jij vannacht mijn favoriete meesterwerk bent. Maar voor we verder gaan... schenk me nog een glas in. Ik wil dit verlangen nog even rekken. De mooiste architectuur is de architectuur die langzaam onthuld wordt, vind je niet?"

Sharon zette haar glas neer, maar haar blik bleef op die van John rusten, alsof ze zijn ziel probeerde te peilen. De tijd van praten en observeren was voorbij. Met een soepele, bijna koninklijke beweging pakte ze zijn hand en trok hem langzaam overeind. De afstand tussen hen verdween volledig; de zachte zijde van haar jurk wreef tegen de scherpe lijnen van zijn smoking.

"Je hebt genoeg bewezen, John," fluisterde ze, terwijl ze met haar vingers de knoop van zijn jasje losmaakte. "De architectuur staat, de fundamenten zijn solide. Nu is het tijd om het gebouw te bewonen."

Ze leidde hem naar de slaapkamer, een ruimte die baadde in het zachte schijnsel van de lantaarns aan de Seine. De gordijnen waren open, waardoor de stad als een fonkelend decor diende voor wat komen ging. Sharon draaide haar rug naar hem toe, haar blonde haren opzij vegend om de rits van haar zilveren jurk bloot te leggen.

"Bevrijd me," zei ze hees.

John liet de rits langzaam naar beneden glijden. De jurk ritselde langs haar benen naar de grond en onthulde een lichaam dat nog steeds de perfectie van een beeldhouwwerk bezat, maar dan met de zachte, warme gloed van een vrouw die precies wist wat ze wilde. Ze droeg niets anders dan een flinterdunne kanten string en de aura van haar eigen onoverwinnelijkheid.

Toen ze zich omdraaide en John haar voor het eerst volledig naakt zag, was de "Magneet" even sprakeloos. Ze stapte op hem af, hielp hem uit zijn smoking en liet haar handen over zijn gespierde borst glijden. De aanraking van Sharon Stone was anders dan die van de meisjes in het hotel; het was dwingend, ervaren en vol autoriteit.

Ze duwde hem zachtjes achterover op het brede, zijden bed. "Vannacht ben ik niet de legende van het witte doek," fluisterde ze, terwijl ze schrijlings over hem heen klom en haar knieën aan weerszijden van zijn heupen zette. "Vannacht ben ik de vrouw die de architect van haar eigen genot heeft gevonden."

Ze boog zich voorover en eindelijk, na uren van intellectueel en sensueel steekspel, vonden hun lippen elkaar in de kus die alles overtrof. Het was een explosie van opgespaarde spanning. Haar tong was behendig en hongerig, terwijl haar handen zijn lichaam verkenden met een directheid die hem de adem benam. John voelde hoe zijn eigen verlangen een nieuw kookpunt bereikte; hij greep haar heupen vast en trok haar stevig tegen zich aan, terwijl de geur van Parijs en de warmte van de meest iconische vrouw ter wereld hem volledig overnamen.

De grens was niet alleen overschreden; hij was volledig weggevaagd.

John greep haar heupen vast met een kracht die Sharon een diepe, rauwe zucht ontlokte. De intellectuele spelletjes waren voorbij; de Magneet nam de regie over. Hij tilde haar moeiteloos op, draaide haar om en smeet haar op haar rug op het zijden bed, terwijl de lichten van Parijs achter haar flitsten.

Hij rukte de rest van zijn kleren uit en daar stond hij, in zijn volle glorie, zijn lul zo stijf en hard als de marmeren beelden in het Louvre. Sharon keek omhoog, haar ogen wijd van opwinding. Ze was veel gewend, maar de rauwe, jonge potentie van John deed haar ademhaling stokken. Hij wachtte niet op haar goedkeuring. Hij spreidde haar benen wijd, trok haar billen naar de rand van het bed en begon haar kletsnatte kut te aanbidden met zijn tong.

Sharon gilde het uit, haar nagels boorden zich in het matras. John was genadeloos; hij likte haar clitoris met harde, dwingende halen terwijl hij twee vingers diep in haar ramde. "O god, John, neuk me... neuk me nu!" smeekte de wereldster, haar zorgvuldig opgebouwde imago volledig verscheurd door pure lust.

Hij kwam omhoog, greep zijn harde schacht en zette de eikel tegen haar gloeiende ingang. Met één machtige stoot dreef hij hem volledig naar binnen. Sharon slaakte een hese kreet die door het hele appartement galmde. Hij was diep, zo diep dat hij haar baarmoedermond raakte bij elke stoot. John begon een moordend tempo, zijn bekken kletste ritmisch tegen haar billen.

Hij draaide haar om op haar knieën, 'op haar hondjes', en greep haar blonde haren vast om haar hoofd achterover te trekken. "Kijk naar buiten, Sharon," beval hij hees. "Kijk naar Parijs terwijl ik je kapot neuk." Hij ramde zijn lul van achteren in haar, elke stoot harder dan de vorige. Sharon kreunde en vloekte in het Engels, haar lichaam schokkend onder het geweld van de Magneet.

Toen hij voelde dat ze bijna kwam, trok hij haar weer plat op haar rug, nam haar benen in zijn nek en neukte haar met lange, diepe halen. Sharon bereikte een orgasme dat haar hele lichaam deed verkrampen; ze schreeuwde het uit terwijl haar natte kut zich als een bankschroef om hem heen klemde. John gaf zich nu ook over. Met een laatste, diepe stoot spoot hij zijn hete zaad diep in de legende, lading na lading, terwijl ze samen in een kolkende massa van zweet en zijde op het bed neerstortten.

De ochtendzon boven de Seine was meedogenloos helder en scheen genadeloos over de sporen van een nacht die alle wetten van de logica had getergd. In de enorme masterbedroom van het appartement aan de Quai d’Orsay lag John languit onder de lakens van Egyptisch katoen. Naast hem bewoog Sharon zich; ze rekte zich uit als een voldane kat, haar naakte rug glanzend in het vroege licht.

Er hing geen ongemakkelijke stilte, maar een sfeer van wederzijds respect tussen twee jagers die elkaar hadden gevonden. Sharon steunde op haar elleboog en keek naar John met een blik die hij nog niet eerder had gezien—niet de blik van de filmster, maar van een vrouw die oprecht onder de indruk was.

"Ik heb veel architecten gekend, John," zei ze met haar kenmerkende hese ochtendstem, terwijl ze een lok haar uit zijn gezicht streek. "Maar jij bent de eerste die het fundament heeft laten trillen."

Ze stonden samen op en dronken sterke espresso op het balkon, uitkijkend over de rivier. John was inmiddels weer strak in het pak, de "Magneet" klaar voor vertrek. Sharon droeg alleen een zijden kamerjas die ze nonchalant dicht hield. De overgang van de rauwe, beestachtige seks van een paar uur geleden naar deze chique Parijse ochtend was surrealistisch.

"Je vrienden wachten waarschijnlijk op je," zei ze, terwijl ze een klein handgeschreven briefje in zijn binnenzak stopte. "Daar staat mijn privénummer op. Gebruik het alleen als je weer eens zin hebt in een diepte-analyse van Baudelaire... of als je de rest van het gebouw wilt slopen."

Beneden bij de uitgang stond haar privé-chauffeur al klaar om hem terug te brengen naar Le Bristol. Terwijl de limousine wegreed, keek John nog één keer omhoog naar het balkon waar de legende stond te zwaaien. Zijn telefoon trilde onophoudelijk in zijn zak; zijn vrienden in de groepsapp waren in alle staten omdat hij de hele nacht niets had laten horen.

Toen hij de lobby van Le Bristol binnenstapte, voelde hij de blikken van het personeel. De Maitre van L'Épicure boog dieper dan ooit tevoren. Het nieuws dat hij gisteren aan de zijde van Sharon Stone de president had ontmoet, was als een lopend vuurtje door het hotel gegaan.

John liep naar de bar, bestelde een glas ijskoude champagne en opende zijn laptop. Hij had nog enkele uren in Parijs voordat de trein naar Amsterdam vertrok. De Magneet was opgeladen, zijn reputatie was nu officieel legendarisch, en de stad lag nog steeds aan zijn voeten.

De terugkeer op station Amsterdam Centraal was niets minder dan een staatsbezoek. Terwijl de Thalys het perron opgleed, zag John door het raam de koppen van zijn vrienden al boven de menigte uitsteken. Maar zij waren niet de enigen. Het gerucht van zijn escapades in Parijs was sneller gereisd dan de trein.

In de Franse media was het optreden in het Louvre breed uitgemeten. De roddelbladen stonden vol met korrelige maar onmiskenbare foto’s van de "mysterieuze Nederlandse intellectueel" aan de zijde van Sharon Stone. Koppen als 'L’Amant de Pierre' (De minnaar van Stone) en 'Le nouveau Magnétisme de Paris' sierden de covers. Zelfs de serieuze kranten hadden een column gewijd aan de jonge student die de president de les las over architectuur.

Zodra John de trein uitstapte, werd hij letterlijk besprongen door zijn vrienden. "Je bent een fucking legende, John!" schreeuwde Mark, terwijl hij een krant omhoog hield met de foto van de rode loper. "We sturen je voor een weekendje weg en je neukt de halve hotelstaf én je verovert Hollywood en het Elysée?"

De Magneet glimlachte alleen maar, een rustige, zelfverzekerde glimlach die verraadde dat hij dingen had meegemaakt die geen enkele krantenkop kon vangen. Hij dacht even terug aan de strakke benen van Sophie, de geile blikken van Camille en Margot, en de meedogenloze overgave van Sharon in dat appartement aan de Seine.

Terwijl ze richting de geparkeerde auto’s liepen, voelde John de blikken van de vrouwen op het station. De "Magneet" werkte in Amsterdam net zo hard als in Parijs, misschien nu zelfs sterker door de aura van internationaal succes die om hem heen hing.

"En?" vroeg zijn beste vriend terwijl ze de stad in reden. "Is Parijs echt de stad van de liefde?"

John keek uit het raam naar de Amsterdamse grachten, voelde het briefje met het nummer van Sharon Stone in zijn binnenzak en dacht aan de eerste druk van Baudelaire die hij als afscheidscadeau had meegekregen.

"Parijs is wat je ervan maakt," zei hij nonchalant, terwijl hij een berichtje van Margot op zijn scherm zag verschijnen met de tekst: 'Wanneer kom je terug? We missen je nu al.' "Maar voor nu is het goed om weer thuis te zijn. Er valt hier in Amsterdam ook nog wel wat architectuur te... verkennen."

De vrienden lachten, de motor brulde, en de legende van het Parijse weekend werd die avond in de Amsterdamse kroegen alweer groter dan de werkelijkheid. De Magneet was terug, en de wereld zou het weten ook.

Was getekend:John Adams

Trefwoord(en): Amsterdam, Badkamer, Beffen, Collega, Douche, Hotel, Jong En Oud, Klaarkomen, Maagd, Minnaar, Model, Naakt, Neuken, Ondeugend, Ontmaagd, Oraal, Orgasme, Parijs, Park, Passie, Pik, Restaurant, Slaapkamer, Sperma, Vakantie, Verlangen, Verleiden, Vingeren, Voorspel, Vrienden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!