Door: BetaDocent
Datum: 21-02-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 364
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 57 minuten | Lezers Online: 7
Trefwoord(en): Studenten, Young Adult,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 57 minuten | Lezers Online: 7
Trefwoord(en): Studenten, Young Adult,
Dit verhaal is weliswaar fictief, maar de situatie is dat zeker niet. De situatie waarin alcohol, groepsdruk, onduidelijke grenzen en de illusie van ‘het hoort erbij’ soms sneller escaleren dan iemand kan bijbenen. Het gaat over een avond die begon met spanning en eindigde met schaamte en spijt.
Geniet van het verhaal en bedenk je achteraf ook wat het belang van toestemming is.
Alyssa stond voor de spiegel in haar kamer, haar adem een beetje onregelmatig. Zeventien, laatste jaar vwo, en vanavond voelde haar lichaam ineens veel te volwassen voor de schoolagenda die nog op haar bureau lag. Haar spiegelbeeld keek streng terug: lang donkerblond haar, smalle taille, volle heupen en die borsten – rond, stevig, een natuurlijke D-cup die ze altijd een tikje dubbelzinnig had gevonden. Ze wist dat ze mooi was. Ze wist ook dat ze vanavond blikken zou vangen. En ergens diep vanbinnen maakte dat haar tegelijk nerveus én warm.
Het hele idee was begonnen met dat appje van haar broer.
„Hé sis, ons datediner van me huis is dit weekend. Iedereen moet een date meenemen. Zes gangen, het wordt episch. Een van de jongens heeft nog niemand. Zin om te komen?“
Ze had ja gezegd. De kans om een avondje tussen studenten te zijn wilde ze niet laten schieten. ’s Nachts in bed had ze zichzelf aangeraakt terwijl ze fantaseerde over hoe een onbekende oudere student haar langzaam zou aanraken, hoe zijn mond over haar huid zou glijden. Ze kwam klaar met haar vingers diep in zichzelf, haar heupen schokkend, maar ze wist dat dit bij een fantasie zou blijven deze week. Want dat was haar regel.
„Niet zoenen op de eerste date,” mompelde ze hardop tegen haar spiegelbeeld, terwijl ze haar handen over haar borsten liet glijden om de stof van de oranje kanten bh glad te strijken. „En al helemaal niet meer dan dat.”
Het was een principe dat ze zichzelf twee jaar geleden had opgelegd, na een ongemakkelijke ervaringen met jongen van school die te snel te ver wilden. Ze had gemerkt dat als ze de teugels liet vieren, ze zich achteraf een beetje leeg en gebruikt voelde. Dus had ze zichzelf beloofd: eerste date = maximaal handen vasthouden, hooguit een kus op de wang als het écht goed klikte. Geen tong. Geen handen onder kleren. Geen risico op spijt.
En toch… had ze vanavond dat oranje setje aangetrokken. De bh was doorschijnend genoeg dat haar tepels er donker doorheen schemerden als ze opgewonden raakte. De string was zo dun dat hij bijna verdween tussen haar billen. Ze had zich helemaal glad geschoren, zoals ze de laatste tijd vaker deed – niet omdat ze van plan was iemand het te laten zien, hield ze zichzelf voor, maar omdat het haar een gevoel van macht gaf. Alsof haar lichaam een geheim wapen was dat ze voor zichzelf bewaarde.
Ze trok het korte zwarte rokje aan. Het zat strak om haar heupen en eindigde nét onder de ronding van haar billen. Als ze zich vooroverboog, zou de oranje kant zichtbaar worden. Ze wist het. Ze draaide zich om, keek over haar schouder in de spiegel en voelde een felle steek van opwinding laag in haar buik. De witte croptop spande om haar borsten, duwde ze omhoog in een diepe gleuf en liet een brede strook van haar buik bloot. Ze zag er niet uit als een middelbare scholier. Ze zag eruit als een meisje dat wist hoe ze aandacht kon opeisen.
Haar wangen gloeiden. Tussen haar benen voelde ze al een lichte, warme vochtigheidsgraad tegen het kant drukken.
Ze pakte haar telefoon en maakte een foto: kin omhoog, lippen een beetje van elkaar, hand nonchalant op haar heup. Ze stuurde hem naar haar broer.
„Is dit oké voor vanavond? Niet te veel? Of juist te weinig? 😅”
Binnen een minuut pingelde het antwoord.
„Jezus Alyssa… perfect. Je ziet er echt fucking goed uit. Tot zo.”
Ze staarde naar de woorden. Haar broer had haar nog nooit zo direct gecomplimenteerd. Haar tepels trokken strak tegen het kant, een tinteling schoot door haar hele lichaam. Ze legde de telefoon weg, leunde met beide handen op de wastafel en keek zichzelf streng aan in de spiegel.
„Sterk blijven,” fluisterde ze. „Hij mag knap zijn. Hij mag grappig zijn. Hij mag je aankijken alsof hij je ter plekke wil verslinden. Maar jij zoent niet op de eerste date. Jij gaat niet mee naar boven. Jij houdt je kleren aan. Punt.”
Ze ademde diep in, rechtte haar rug, voelde hoe haar borsten mee bewogen onder de croptop. De opwinding was er nog steeds – sterker zelfs – maar nu had ze er ook een soort trots bij. Ze was niet zomaar een meisje dat zich liet meeslepen. Ze was Alyssa. Zeventien. Mooi. Opgewonden. En in controle.
Ze pakte haar tasje, liep de trap af – elke stap liet het rokje een klein beetje omhoog kruipen – en stapte de avond in met een mengeling van zenuwen, anticipatie en een ijzeren vastberadenheid die ze diep vanbinnen voelde gloeien.
---
Vanaf het treinstation was het nog tien minuten lopen geweest. Om half acht stopte ze voor het smalle herenhuis met de verweerde blauwe deur. Alyssa voelde de koele februariwind onder haar rokje glippen. Ze huiverde even – niet alleen van de kou. Haar hart bonsde hoog in haar keel toen ze omhoog keek naar de verlichte ramen op de eerste verdieping. Er klonk al gelach en muziek naar buiten, gedempt, maar duidelijk feestelijk.
Ze pakte haar telefoon, typte zonder te aarzelen:
„Ik sta voor de deur. Kom je open doen? 😅”
Binnen tien seconden ging de deur open. Daar stond haar broer, Tim, in een net zwart overhemd met opgerolde mouwen, een biertje in zijn hand en een brede grijns op zijn gezicht.
„Holy shit, Alyssa,” zei hij terwijl hij haar van top tot teen bekeek. „Je ziet er echt… wow. Kom binnen voordat de buren een hartaanval krijgen.”
Ze lachte nerveus en stapte de smalle gang in. Het rook er naar knoflook, kruiden, versgebakken brood en een vleugje wiet dat iemand waarschijnlijk stiekem op het balkon had gerookt. Tim legde een hand op haar onderrug – broederlijk, beschermend – en leidde haar meteen door naar de woonkamer.
„Kom, ik stel je meteen voor. Je date wacht al.”
De woonkamer was… adembenemend.
Ze hadden de boel volledig omgetoverd. Twee lange eettafels en een salontafel waren in een grote U-vorm neergezet, zodat iedereen elkaar kon zien. Boven de tafels hingen slingers van kleine lampjes die zacht geel licht gaven. De muren waren provisorisch beschilderd met turquoise en zandkleurige verf: golven, palmbomen, een cartoonachtige zonsondergang. Op de vensterbank stonden lege bierflesjes met theelichtjes erin. Het leek echt een beetje op een strandtent ergens in Bali.
Alyssa bleef even staan, mond een klein beetje open.
„Jullie hebben echt moeite gedaan,” mompelde ze.
Tim grijnsde. „We doen dit elk jaar. Elk jaar met een ander thema.”
Toen wees hij naar een jongen die net opstond van een van de stoelen aan het uiteinde van de U.
„Alyssa, dit is Lars. Lars, dit is mijn kleine zus. En nee, je mag haar niet ‘klein’ noemen, want dan word ik boos.”
Lars was… prima. Niet het type dat je op straat twee keer nakeek, maar ook zeker niet iemand waar je van wegkeek. Donkerblond haar dat een beetje warrig zat, lichte stoppels, gemiddelde lengte, slank maar niet slungelig. Hij droeg een lichtblauw overhemd dat strak genoeg zat om te laten zien dat hij sportte, en een donkere jeans. Zijn ogen waren blauwgroen en hij glimlachte meteen, een beetje verlegen maar oprecht.
„Hoi,” zei hij, en hij stak zijn hand uit. „Wow. Tim had gelijk. Je bent echt… eh… je ziet er prachtig uit.”
Alyssa voelde haar wangen rood worden. Ze schudde zijn hand – warm, stevig – en mompelde: „Dank je. Jij ook bedankt dat ik mocht komen.”
Lars leek niet te weten waar hij kijken moest. Zijn blik schoot even naar haar decolleté, toen snel weer omhoog naar haar gezicht. „Serieus. Ja. Geweldig. Ik bedoel, je bent echt… je bent echt mooi.”
Hij ratelde door, alsof hij bang was dat de stilte te lang zou duren. „Ik bedoel, niet alleen je kleding, natuurlijk. Je haar ook. En je ogen. En… nou ja, alles eigenlijk.”
Alyssa lachte kort, ongemakkelijk. Het was lief bedoeld, maar het voelde als een stortvloed. Ze was gewend aan complimenten op school – meestal lomp of halfgemeend – maar dit was zo oprecht enthousiast dat het haar een beetje overrompelde.
„Dank je,” zei ze zacht, en ze trok haar hand langzaam terug. „Zullen we… gaan zitten?”
Tim gaf Lars een speelse por. „Rustig aan, man. Ze bijt niet. Nog niet.”
Lars bloosde nu ook en lachte nerveus. „Sorry. Ik ben een beetje… zenuwachtig. Dit is ook mijn eerste datediner. Ik ben blij dat Tim jou voor mij gevraagd heeft.”
Ze gingen zitten. Alyssa naast Lars, Tim schuin tegenover hen. De rest van de huisgenoten druppelde binnen: een paar jongens met schalen eten, een meisje dat blijkbaar de date was van een ander huisgenoot, twee jongens die al aangeschoten leken. Iedereen complimenteerde de inrichting, er werd geproost, er werd gelachen.
Lars draaide zich half naar haar toe. „Dus… je zit in je eindexamenjaar, toch? Wat doe je na de zomer? Studeren?”
Alyssa knikte opgelucht. Dit was veiliger terrein. „Ja, ik denk psychologie. Of misschien communicatie. Ik weet het nog niet helemaal zeker. En jij?”
„Geneeskunde, eerste jaar. Stressvol, maar ik vind het vet. En naast mijn studie doe ik aan klimmen. Indoor, soms outdoor als het weer meewerkt. Heb jij wel eens geklimd?”
Ze schudde haar hoofd. „Nee, maar het klinkt gaaf. Geen hoogtevrees dus?”
„Een beetje. Maar dat went. Je moet gewoon je focus verleggen naar de volgende greep in plaats van naar beneden kijken.”
Hij praatte makkelijk verder over routes, over een keer dat hij bijna gevallen was maar zich op het laatste moment had vastgegrepen, over hoe goed het voelde om boven te komen. Alyssa luisterde, knikte, stelde vragen. Het gesprek vloeide. Hij was grappig op een rustige manier, niet overdreven stoer, niet aanstellerig. Gewoon… aardig.
Ondertussen keek ze af en toe de kamer rond. Iedereen leek zich te amuseren. De eerste gang – een soort ceviche met mango – werd rondgedeeld. De sfeer was los, warm, een beetje chaotisch op een goede manier.
En toch, diep vanbinnen, voelde Alyssa diezelfde tweestrijd als thuis voor de spiegel.
Lars was leuk. Echt leuk. Hij keek naar haar alsof ze het mooiste was dat hij ooit had gezien. Zijn knie raakte per ongeluk de hare onder tafel en hij trok hem niet meteen weg. Haar huid tintelde.
Maar haar eigen stem echode nog steeds in haar hoofd, streng en duidelijk:
Niet zoenen op de eerste date.
Sterk blijven.
Ze rechtte haar rug, nam een slokje van de mojito die iemand voor haar had neergezet, en glimlachte naar Lars.
„Vertel nog eens over die ene route waar je bijna gevallen was,” zei ze.
Ze zou luisteren. Ze zou lachen. Ze zou genieten van de avond.
---
De eerste gangen gingen er soepel in. Ceviche, een frisse tomatensalade met burrata, knoflookbrood dat nog warm was – alles smaakte verrassend goed voor een stel studenten dat normaal waarschijnlijk op magnetronmaaltijden leefde. Maar na de derde gang begon de alcohol echt zijn werk te doen.
De mojito’s werden aangevuld met shotjes tequila die iemand uit de vriezer had gehaald. Iemand zette de muziek harder, een playlist met oude hiphop en nieuwe r&b die iedereen meezong, half vals, half enthousiast. Lachen werd luider, gebaren groter. Tim schonk glazen bij zonder te vragen. Een van de jongens – een lange slungel met een baard – stond op om een speech te houden over “de beste fucking vrienden ter wereld” en morste daarbij bier over de tafel. Iedereen joelde.
Alyssa voelde de mojito, het bier en de wijn warm door haar aderen stromen. Haar wangen gloeiden al een beetje, haar lach kwam makkelijker. Ze was nog steeds voorzichtig – ze nipte meer dan ze dronk – maar de sfeer was aanstekelijk. Iedereen leek zich te amuseren, en voor het eerst die avond voelde ze zich echt onderdeel van het geheel, geen indringer.
Lars stond op toen de borden van de voorgerechten werden weggehaald.
„Hoofdgerecht is mijn verantwoordelijkheid,” zei hij met een grijns naar Alyssa. „Dus ik moet even naar de keuken. Blijf zitten, ik ben zo terug. Hopelijk vind je biefstuk met rodewijnsaus en aardappelpuree met truffel oké.”
Ze knikte glimlachend. „Klinkt perfect.”
Hij verdween door de deur naar de keuken. Even was er een korte stilte aan hun kant van de tafel, maar die werd meteen opgevuld door het geroezemoes van de rest.
Alyssa ving de blik van haar broer op. Tim keek haar vragend aan, wenkbrauwen licht opgetrokken: alles goed? Ze knikte kort terug, een klein glimlachje erbij. Ja. Het ging goed. Meer dan goed zelfs.
Tegenover haar zat een ouderejaars – misschien vierde of vijfde jaar, donker haar, stoppelbaard, een zwart T-shirt dat strak om zijn schouders zat. Hij heette volgens haar Max, of Mats, ze had het niet helemaal meegekregen. Hij leunde voorover, ellebogen op tafel, en begon een praatje.
„Dus jij bent Tim z’n zusje. Eerste keer hier?”
„Ja,” zei ze.
Hij lachte. „Je ziet er beter uit dan Tim. Kunnen we jullie ruilen misschien?”
Hij lachte om zijn eigen grap. Alyssa haalde haar schouders op, een beetje verlegen maar gevleid. Het gesprek kabbelde even door – over de studie van Max (rechten, met een bijbaan in een advocatenkantoor), over hoe kut tentamens waren, over de buren die altijd klaagden over lawaai. Normaal, oppervlakkig, veilig.
Toen, na een korte stilte, vroeg hij ineens: „Wat is eigenlijk je lievelingskleur?”
Alyssa fronste even, verrast door de wending. „Rood,” zei ze zonder nadenken. „Donkerrood. Waarom?”
Max grijnsde traag, zijn ogen glinsterden van de drank. „Had gedacht dat het oranje zou zijn.”
Ze lachte kort. „Oranje? Nee hoor. Waarom zou je dat denken?”
Hij leunde nog iets verder voorover, stem lager, net luid genoeg dat alleen zij en de jongens direct naast en tegenover hem het konden horen.
„Omdat ik al het hele diner naar dat lekkere oranje stringetje tussen je benen zit te kijken.”
Alyssa voelde hoe haar adem stokte. Ze keek omlaag. Haar benen stonden een klein beetje uit elkaar – niet bewust, gewoon ontspannen na al die drank en het lange zitten. Het korte rokje was een paar centimeter omhoog gekropen. En ja, daar was het: een smal reepje feloranje kant, duidelijk zichtbaar tussen haar dijen.
Drie jongens tegenover haar – waaronder Tim – barstten tegelijk in lachen uit. Hard, bulderend, met die typische dronken-lach die geen kwaad bedoelde maar toch alles tien keer erger maakte.
Alyssa’s wangen vlogen in brand. Ze klapte haar benen zo snel mogelijk tegen elkaar, trok met beide handen haar rokje omlaag zover als het ging – wat niet ver was – en voelde hoe haar hele lichaam heet werd van schaamte. Haar hart hamerde in haar oren.
Ze keek boos naar Tim. Hij lachte nog na, maar toen hij haar gezicht zag, stierf het geluid meteen weg. Hij stak zijn handen op, mondhoeken omlaag. „Sorry, sorry,” mompelde hij snel.
Max leunde achterover, nog steeds grijnzend, maar minder triomfantelijk nu. „Was maar een grapje. Je hoeft niet boos te worden.”
Alyssa zei niets. Ze keek strak naar haar bord, kaken op elkaar, armen over elkaar geslagen zodat haar borsten een beetje omhoog werden geduwd – wat de situatie er niet beter op maakte. De schaamte brandde achter haar ogen, maar daaronder voelde ze iets anders: woede, ja, maar ook een rare, verhitte kriebel die ze niet wilde erkennen.
Precies op dat moment kwam Lars de keuken uit met een grote schaal dampend vlees en jus. Hij zette het midden op tafel, veegde zijn handen af aan een theedoek en keek rond.
„Hoofdgerecht! Eet smakelijk, mensen.”
De stemming schakelde meteen om. Borden werden doorgegeven, messen en vorken rinkelden, er werd weer gelachen – nu over iets anders. Iemand maakte een grap over de jus die te dun was, iemand anders riep dat Lars eindelijk eens iets goeds had gekookt.
Alyssa dwong zichzelf te ademen. Ze pakte haar vork, prikte een stukje vlees, probeerde te eten alsof er niets gebeurd was. Lars schoof weer naast haar, warm en dichtbij, en fluisterde: „Alles oké? Je lijkt een beetje… stil.”
Ze knikte, forceerde een glimlach. „Ja. Alles goed. Het ruikt heerlijk.”
Hij keek haar even onderzoekend aan, maar drong niet aan.
---
Het diner ging door. De alcohol bleef stromen. De muziek bleef draaien. De schaamte van daarstraks was als sneeuw voor de zon verdwenen. Misschien kwam het door de zoveelste tequila-shot die iemand haar in de hand had gedrukt (“kom op, eentje nog”), misschien door de muziek die nu zachter stond en iedereen een beetje loom maakte, of misschien gewoon omdat de avond te lang duurde om vast te houden aan gêne. Alyssa voelde zich licht in haar hoofd, warm vanbinnen, en voor het eerst die avond echt ontspannen. Ze lachte om grapjes die ze half meekreeg, nipte van haar glas rode wijn dat iemand had bijgeschonken, en liet de wereld een beetje vervagen aan de randen.
Lars zat naast haar. Hij praatte nog steeds over klimmen, over een trip naar de Ardennen die hij volgende maand wilde maken, maar zijn woorden kwamen nu langzamer, zijn zinnen werden slordiger. Hij lachte te hard om zijn eigen verhalen, en zijn ogen glansden glazig.
„Jij moet echt een keer mee,” zei hij, terwijl hij zijn hand nonchalant op haar bovenbeen legde. Warm, zwaar, vingers licht gespreid. „Ik leer je alles. Begin gewoon met de makkelijke wanden. Jij hebt… goeie grip, denk ik.”
Hij grijnsde breed, alsof het een binnenpretje was. Alyssa glimlachte beleefd, pakte zijn pols zachtjes vast en tilde zijn hand van haar been. „Misschien ooit,” zei ze luchtig. „Maar ik begin liever met iets lager dan de top.”
Hij lachte weer, te luid, en legde zijn hand meteen terug – dit keer iets hoger, net onder de zoom van haar rokje. Ze herhaalde het gebaar: hand oppakken, wegtrekken, glimlachen alsof het een spelletje was. „Lars,” zei ze zacht, „handen thuis, oké?”
Hij trok een overdreven pruillip, maar haalde zijn hand weg. Even.
Een paar minuten later sloeg hij zijn arm over de rugleuning van haar stoel en liet hem toen langzaam over haar schouder glijden. Zijn vingers rustten warm tegen haar blote bovenarm, duim strelend over haar huid. Ze voelde zijn lichaamswarmte, de geur van zijn aftershave vermengd met bier en zweet. Het was niet onaangenaam – hij rook lekker, op een mannelijke, ongeschoren manier – maar het was te veel, te snel.
Ze leunde een klein beetje naar voren, zodat zijn arm van nature van haar schouder gleed. „Het is hier warm, vind je niet?” zei ze met een glimlachje, en ze wuifde zichzelf even lucht toe.
Lars leek het niet te merken. Zijn blik zakte steeds vaker naar beneden. Niet subtiel. Hij staarde naar de diepe gleuf tussen haar borsten, naar hoe de croptop strak spande en haar tepels vaag zichtbaar werden door de stof als ze ademde. Hij likte over zijn lippen, knipperde traag.
„Je bent echt… fucking mooi,” mompelde hij, stem lager nu.
Alyssa voelde een blos opkomen, maar ze hield haar glimlach vast. „Dank je,” zei ze kalm. „Maar kijk maar naar mijn gezicht als je met me praat, oké?”
Hij lachte schor, alsof ze een grapje maakte, en leunde toen ineens naar voren. Zijn gezicht kwam dichterbij, ogen half dicht, lippen iets geopend. Duidelijk van plan haar te zoenen.
Alyssa draaide haar hoofd opzij op het laatste moment. Zijn lippen landden op haar wang, nat en warm. Ze legde een hand zacht op zijn borst en duwde hem een klein stukje terug.
Hij trok zich terug, keek haar even verward aan, toen grijnsde hij weer. „Oké, oké. Respect voor je grenzen. Maar je maakt het wel moeilijk, met dat topje en dat rokje…”
Hij legde zijn hand weer op haar dij, dit keer hoger, vingers glijdend onder de zoom. Alyssa pakte zijn hand meteen, tilde hem op en legde hem terug op tafel. „Ik meen het,” zei ze, nog steeds glimlachend, maar nu met een randje staal erin. „Handen thuis.”
Hij zuchtte theatraal, maar trok zijn hand terug. Voor even.
Het dessert kwam eraan – tiramisu in glaasjes, met veel slagroom en cacao erover gestrooid. Iedereen kreunde van genot, lepeltjes rinkelden, er werd geproost op de kok. Alyssa at langzaam, blij dat het laatste gerecht op tafel stond. Nog een half uurtje, misschien minder, en dan kon ze weg. Naar huis. Naar haar eigen bed. Alleen.
---
De laatste lepels tiramisu verdwenen, de lege glaasjes werden opgestapeld en de tafels werden met een collectief geschuif en gelach aan de kant geduwd. Iemand – waarschijnlijk de slungel met de baard – riep: „Partytime!” en draaide de volumeknop van de speaker omhoog. De bas dreunde door de vloer, een sexy, trage R&B-track die meteen de sfeer veranderde van ‘gezellig diner’ naar ‘iemand gaat hier straks spijt krijgen’.
Alyssa stond op, tasje al in haar hand, benen een beetje wiebelig van de wijn en de tequila die ze toch had aangenomen. Ze voelde zich licht in haar hoofd, warm, een beetje zweverig. „Ik ga maar eens,” zei ze tegen niemand in het bijzonder, maar vooral tegen Lars, die nog steeds dicht tegen haar aan zat. „Ik ben echt moe.”
Lars keek haar aan met die glazige puppy-ogen. „Blijf nou nog even. Eén dansje. Kom op.”
Ze schudde haar hoofd, maar voordat ze kon weglopen, stond Tim ineens naast haar. Hij legde een arm om haar schouders – broederlijk, niet dronken-handtastelijk – en trok haar zachtjes terug.
„Serieus, sis? Nu al weg? Het is pas half één. Blijf nog een half uurtje. Dan breng ik je straks zelf naar het station. Het feestje begint nu pas.”
Ze aarzelde. Ze wás moe. Ze wás het zat om Lars’ handen steeds weg te duwen.
„Oké,” zuchtte ze. „Een half uurtje. Maar echt niet langer.”
Tim grijnsde triomfantelijk en liep weg om nog een biertje te pakken.
Binnen tien minuten was de woonkamer veranderd in een geïmproviseerde dansvloer. De lampjes dimden iemand uit, er werd geschreeuwd en gelachen. Overal om haar heen begonnen dates met elkaar te zoenen. Ongeveer de helft danste, met wilde bewegingen en zonder schaamte door de grote hoeveelheid alcohol die ze op hadden. De andere helft stond tegen de muur te zoenen.
Alyssa keek ernaar, voelde een rare mengeling van afgunst en druk. Alsof zij de enige was die nog niet meedeed aan het ritueel van de avond. Lars stond naast haar, dichtbij, zijn adem warm tegen haar oor.
„Zie je wel,” mompelde hij. „Iedereen doet het. Gewoon één kusje. Voor de sfeer.”
Ze keek hem aan. Zijn gezicht was rood, ogen half dicht, lippen vochtig. Hij had het de hele avond geprobeerd. Steeds weer. En elke keer had ze nee gezegd. Maar nu, met de muziek die door haar aderen pompte, de alcohol die haar botten zacht maakte, en al die zoenende mensen om haar heen… voelde het ineens minder als verraad aan zichzelf, en meer als… normaal. Alsof ze de enige was die zich aanstelde.
De volgende keer dat hij naar voren leunde, draaide ze haar hoofd niet weg.
Zijn lippen raakten de hare – zacht eerst, aarzelend, alsof hij verwachtte dat ze hem weer zou afwijzen. Maar ze deed het niet. Ze liet hem. Ze opende haar mond een klein beetje, voelde zijn tong naar binnen glijden, warm en nat en een beetje naar bier en tiramisu smakend. Het was geen romantische kus. Het was rommelig, dronken, hongerig. Zijn tong duwde tegen de hare, draaide rondjes, en ze beantwoordde het, half automatisch, half omdat het ineens goed voelde om iets los te laten.
Zijn handen gingen meteen op pad.
Eerst op haar heupen, toen lager, over de stof van haar rokje heen naar haar billen. Hij kneep zacht, trok haar dichter tegen zich aan. Ze voelde zijn harde bobbel tegen haar onderbuik drukken. Ze legde haar handen op zijn polsen en duwde ze weg – zacht, maar duidelijk.
Hij bromde iets onverstaanbaars, maar probeerde het meteen opnieuw. Dit keer gleden zijn handen omhoog, over haar ribben, naar de onderkant van haar borsten. Vingers graaiend over de croptop, duim strelend over de zijkant van haar borst. Ze voelde haar tepels hard worden tegen de kant van haar bh, een felle tinteling schoot naar beneden.
Weer pakte ze zijn handen vast en haalde ze weg.
Maar haar gebaar was zwakker nu. De alcohol zoemde in haar oren, haar huid gloeide overal waar hij haar aanraakte. Ze zoende hem nog een keer, dieper dit keer, omdat het makkelijker was om te zoenen dan om nee te blijven zeggen. Zijn tong vulde haar mond, zijn adem heet en snel.
En langzaam, heel langzaam, zakte haar weerstand.
Toen zijn handen weer naar haar billen gingen, liet ze het toe. Hij kneedde ze door de stof van haar rokje heen, langzaam gleed hij onder de zoom en streelde hij de blote huid van haar billen. Ze huiverde. Toen gleden zijn handen omhoog, over haar croptop, zijn palmen over haar borsten, duimen strelend over haar tepels door de stof heen.
Ze hapte naar adem in zijn mond.
Hun monden bleven aan elkaar plakken, nat en slordig. Lars’ tong duwde diep, draaide rondjes, vulde haar mond alsof hij haar helemaal wilde opeisen. Alyssa zoende terug omdat stoppen nu moeilijker voelde dan doorgaan. Haar lippen tintelden, haar adem kwam in korte stootjes door haar neus. De bas van de muziek dreunde door haar borstkas, synchroon met haar hartslag die steeds sneller ging.
Ze voelde zijn hand weer bewegen. Eerst over haar heup, toen lager, onder de zoom van haar rokje. De stof schoof omhoog zonder dat ze het tegenhield. Zijn vingers gleden over de binnenkant van haar dij, warm en een beetje zweterig van de drank en de hitte in de kamer. Ze huiverde toen zijn vingertoppen de voorkant van haar string raakten. Hij drukte zacht, plat tegen haar schaamlippen, voelde de vochtige hitte door de dunne kant heen. Een laag, grommend geluid ontsnapte uit zijn keel, recht in haar mond.
Toen haakte hij een vinger onder de rand van de string en trok hem opzij. De lucht raakte haar ontblootte huid, gevolgd door zijn middelvinger die meteen tussen haar lippen gleed. Ze was nat – natter dan ze had verwacht, natter dan ze wilde toegeven. Hij duwde zijn vinger naar binnen, onhandig, een beetje te snel, een beetje te diep. Het voelde vreemd, niet pijnlijk maar ook niet prettig. Gewoon… invasief. Zijn knokkel wreef langs haar clit terwijl hij bewoog, een ruwe, ongeoefende cirkel.
Alyssa opende haar ogen, lippen nog steeds op de zijne gedrukt. Ze keek schichtig links en rechts, over zijn schouder, langs zijn hoofd. De kamer was een waas van bewegende lichamen. Mensen dansten, armen in de lucht, heupen tegen elkaar. Anderen zoenden tegen muren. Maar niemand ging zo ver als Lars. Niemand had een hand onder een rokje, niemand vingerde openlijk midden in de woonkamer. Of misschien wel, en zag zij het gewoon niet.
Ze liet het toe.
Haar weerstand was gebroken, niet met een harde klap, maar met een langzame, dronken uitputting. Elke keer dat ze zijn hand had weggeduwd, had het meer energie gekost. Nu kostte het minder om hem te laten begaan. Zijn vinger bewoog in en uit, een tweede voegde zich erbij, rekte haar een beetje. Het voelde vol, rommelig, warm. Haar clit klopte hard tegen zijn handpalm. Ze kreunde zacht in zijn mond, een geluid dat ze haatte omdat het echt was.
Toen keek ze opzij – recht in de ogen van Tim.
Hij stond een paar meter verderop, biertje in zijn hand, leunend tegen de muur. Hun blikken kruisten elkaar. Alyssa voelde een steek van schaamte, heet en scherp, maar ook iets anders: een soort stille vraag. Help me. Stop dit. Maar Tim greep niet in. Hij keek alleen maar, secondenlang. Toen knikte hij één keer, kort, bijna onmerkbaar. Alsof dit normaal was. Alsof dit erbij hoorde. Alsof hij haar toestemming gaf, of zichzelf.
De schaamte werd heter, maar ook vager. Lars’ vingers bleven bewegen, nu iets dieper, iets sneller. Ze voelde hoe haar heupen onwillekeurig een klein beetje mee bewogen, een reflex die ze niet kon stoppen. Haar string zat scheef, nat, plakkerig. Haar tepels stonden strak tegen het kant van haar bh, zichtbaar door de croptop.
Maar diep vanbinnen wist ze: dit wilde ze niet. Niet echt.
Dit was niet haar keuze. Dit was de alcohol, de sfeer, de zoenende mensen om haar heen, de blik van haar broer die zei dat het oké was. Dit was Lars die nam wat hij dacht dat hij mocht nemen omdat ze niet hard genoeg nee had gezegd. Dit was haar lichaam dat reageerde terwijl haar hoofd schreeuwde dat ze moest stoppen, dat ze weg moest lopen, dat ze zichzelf niet zo moest laten gebruiken.
Haar lichaam reageerde sneller dan haar hoofd. Lars’ vingers bewogen nog steeds in haar, nat en onhandig, en de hitte bouwde zich op tot iets dat te groot werd om te negeren. Maar ineens, als een schok door de mist van alcohol heen, drong het tot haar door: dit was te veel. Te ordinair. Te openbaar. Midden in de woonkamer, met mensen die dansten en lachten en zoenden, maar niemand die echt keek – tot iemand wél keek. Tot iemand het wél zag.
Met een ruk greep ze zijn pols vast en trok zijn hand weg. Haar string schoof terug op zijn plek, nat en scheef. Ze hijgde tegen zijn mond aan.
„Nee,” fluisterde ze hees in zijn oor, stem amper hoorbaar boven de muziek uit. „Niet zo… niet midden in de kamer.”
Ze bedoelde het als stop. Als een definitieve nee. Als een manier om de grens terug te trekken die ze al veel te ver had laten opschuiven.
Maar Lars hoorde iets anders.
Zijn ogen lichtten op, een dronken, triomfantelijke glans erin. Hij grijnsde breed, pakte haar hand stevig vast – vingers nog plakkerig van haar – en begon te lopen. „Kom mee,” mompelde hij, stem laag en zeker. „Dan doen we het rustiger.”
Alyssa struikelde half mee, benen slap van de wijn en de schok. Ze wilde protesteren, maar de woorden bleven steken. De woonkamer gleed voorbij in een waas van lichamen en lampjes. Ze voelde blikken – of misschien verbeeldde ze het zich – maar niemand hield hen tegen. Niemand zei iets. Ze liepen de lange, smalle hal in. Aan weerszijden studentenkamers: deuren dicht, een paar op een kier met licht eronderdoor. Muziek gedempt nu, vervangen door het bonken van haar eigen hart.
Lars stopte bij de tweede deur rechts. Er zat geen deur in de deurpost. Alleen een open gat, een rechthoek van duisternis die rechtstreeks de kamer in keek.
Alyssa bleef staan, hand nog in de zijne. „Waar is… je deur?”
Hij lachte kort, schouderophalend. „Huisregel. Huisjongste krijgt pas een deur als-ie ‘m verdient. Voor nu...” Hij gebaarde naar het open gat. „…is dit mijn kamer. Privacy is voor senioren.”
Ze staarde naar de lege deurpost. Iedereen die door de hal liep, kon naar binnen kijken. De kamer was klein, rommelig: een onopgemaakt eenpersoonsbed, een bureau vol studieboeken, een kledingrek met shirts er half vanaf hangend. Het rook naar waspoeder, zweet en aftershave.
Zodra ze over de drempel stapte, draaide hij haar om, duwde haar zacht tegen de muur naast het gat en kuste haar weer. Hard, hongerig. Zijn tong duwde meteen naar binnen. Alyssa sloot haar ogen, zoende terug omdat het makkelijker was dan vechten. Zijn handen gingen meteen naar haar croptop, trokken de stof omhoog, probeerden hem over haar hoofd te hijsen.
Ze greep zijn polsen vast. „Nee,” zei ze, stem trillerig. „Er is niet eens een deur.”
Hij stopte even, keek haar aan met die glazige, vastberaden blik. „Niemand komt hierheen. Iedereen is in de woonkamer. De muziek staat hard. Het is veilig. Geloof me.”
Ze schudde haar hoofd, maar het was zwak. „Lars… dit is dom.”
„Het is oké,” fluisterde hij tegen haar lippen. „Je bent zo mooi. Laat me je zien. Alsjeblieft.”
Vanbinnen schreeuwde alles: stop. Ga weg. Dit is niet wat je wilt. Maar haar lichaam was zwaar, haar hoofd wazig, haar weerstand opgebrand door uren van afwijzen en toch meegeven. Ze was te dronken. Te ver heen. Te moe om nog een keer nee te zeggen en het te menen.
Ze liet haar armen door hem optillen. Lars trok de croptop in één beweging over haar hoofd. De lucht sloeg tegen haar blote huid. Hij klikte haar bh los – vingers onhandig maar snel – en liet het oranje kant van haar schouders glijden. De bh viel op de grond. Haar borsten waren ineens naakt, zwaar en vol in het schemerlicht dat uit de hal naar binnen viel. Tepels hard van de spanning en de opwinding die ze niet wilde voelen.
Lars staarde. „Fuck,” mompelde hij. „Je bent perfect.”
Hij legde beide handen op haar borsten, kneedde ze zacht, duimen over haar tepels wrijvend tot ze scherp naar adem hapte. Toen boog hij voorover, nam een tepel in zijn mond, zoog eraan, likte met zijn tong. Een felle steek van genot schoot recht naar haar clit. Ze kreunde ongewild, hoofd achterover tegen de muur.
Hij kwam omhoog, zoende haar weer, dieper dit keer. Zijn handen gleden omlaag, haakten in de tailleband van haar rokje én haar string tegelijk. Met één ruk trok hij beide omlaag, tot op haar enkels. Ze stapte eruit, automatisch, omdat staan makkelijker was dan vallen.
Naakt. Midden in een kamer zonder deur.
Ze voelde zich bloot op een manier die verder ging dan haar huid. Bloot vanbinnen. Kwetsbaar. Dom. Waarom zei ze geen nee? Waarom duwde ze hem niet weg? Waarom liet ze dit gebeuren?
Omdat ze te veel had gedronken. Omdat de alcohol haar zwak had gemaakt en haar wil had weggespoeld. Omdat ze al zo vaak nee had gezegd en het toch steeds minder zwaar voelde om ja te laten gebeuren. Omdat een deel van haar – een klein, verraderlijk deel – nog steeds die hitte voelde, die tinteling, die honger die ze niet kon ontkennen.
Lars zijn ogen gleden over haar lichaam: borsten, buik, dijen, het gladde driehoekje tussen haar benen. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd in één snelle beweging, de stof viel ergens op de vloer tussen de rommel. Zijn borst was slank maar getraind – niet gespierd als een bodybuilder, maar wel zichtbaar dat hij regelmatig klom. Hij schopte zijn schoenen uit, maakte zijn broek los en liet die samen met zijn boxer naar beneden glijden. Zijn pik sprong vrij, hard. Hij wees recht omhoog naar het plafond, kloppend in het licht.
Hij liet zich achterover op het eenpersoonsbed vallen, matras piepend onder zijn gewicht. Het beddengoed was verkreukeld, rook naar zweet en wasmiddel. Hij legde zijn armen achter zijn hoofd, keek naar haar op met die dronken, verwachtingsvolle grijns.
„Kom op me zitten,” zei hij, stem hees en laag. „Kom.”
Alyssa stond daar, naakt, armen slap langs haar lichaam, borsten zwaar en tepels strak van de spanning. Haar string en rokje lagen in een hoopje bij de muur. Ze voelde de koele lucht op haar huid, voelde hoe nat ze nog steeds was tussen haar benen, een mengeling van schaamte en een pulserende hitte die ze niet kon negeren. Haar hoofd tolde. Ze wist dat ze moest weglopen. Ze wist dat dit het punt was waarop ze écht nee moest zeggen.
Maar haar benen bewogen al.
Ze zette één knie op de matras, toen de andere. Het bed kraakte. Ze kroop over hem heen, knieën aan weerszijden van zijn heupen. Haar kutje hing vlak boven zijn pik, warm en vochtig, lippen gezwollen en glanzend. Ze reikte omlaag, pakte zijn schacht vast – heet, hard, kloppend in haar handpalm. Ze richtte hem op haar opening, voelde de eikel tegen haar ingang drukken.
Toen liet ze zich zakken.
Langzaam. Centimeter voor centimeter. Hij gleed naar binnen, rekte haar, vulde haar. Ze hapte naar adem toen hij helemaal in haar zat, haar billen rustend op zijn bovenbenen. Het voelde vol, een lichte brandende rek die snel overging in een diepe, warme druk. Ze bleef even stil zitten, ogen dicht, adem trillend.
Toen begon ze te bewegen.
Heen en weer, kleine cirkels eerst, daarna langere halen. Haar heupen rolden, op en neer, langzaam, ritmisch. Het bed piepte zachtjes mee. Ze voelde elke ribbel van zijn pik langs haar binnenwand glijden, voelde hoe haar clit tegen zijn schaambeen wreef bij elke neerwaartse beweging. Een laag, kreunend geluid ontsnapte uit haar keel.
Ze boog voorover. Haar borsten hingen nu zwaar omlaag, tepels vlak boven zijn borst. Lars tilde zijn hoofd op, begroef zijn gezicht ertussen, zoog aan de zachte huid, likte over haar tepels. Zijn handen grepen haar borsten vast, kneedden ze hard, duimen rollend over haar tepels tot ze scherp naar adem hapte. Toen gleed één hand omlaag en sloeg hij – niet hard, maar scherp – op haar bil. Het geluid echode in de kleine kamer. Ze schrok, spande zich even aan rond hem, wat hem een grom ontlokte.
Ze kwam overeind, handen in haar eigen haar, ellebogen omhoog, rug licht gebogen. Haar borsten deinden nu vrij op en neer bij elke stoot, zwaar en vol, tepels hard en donker. Ze reed hem harder, heupen draaiend, clit wrijvend tegen hem. Zweet begon zich te vormen op haar huid – een glanzend laagje op haar buik, tussen haar borsten, op haar onderrug. Haar haar plakte aan haar nek.
Het duurde lang.
De alcohol maakte hem traag, hield hem tegen de rand zonder hem erover te laten gaan. Hij kreunde onder haar, handen op haar heupen, vingers in haar vlees knijpend, maar zijn stoten bleven onregelmatig, ongeduldig. Ze voelde hem opzwellen in haar, voelde hoe hij dikker werd, harder, maar nog niet klaar.
Ze leunde weer voorover, handen nu langs zijn gezicht, palmen op de matras aan weerszijden van zijn hoofd. Haar borsten hingen weer boven hem, tepels strelend over zijn borstkas. Lars greep haar billen vast, trok haar harder omlaag, begon zelf te stoten – omhoog, hard, diep. Het bed kraakte luider nu, ritmisch, bijna woest.
Ze voelde het aankomen.
Zijn pik zwol nog verder op in haar, rekte haar tot het punt waarop het bijna pijn deed. Zijn adem stokte, zijn vingers groeven in haar billen. Toen kwam hij.
Met een lage, grommende kreun stootte hij omhoog, bleef daar, diep in haar begraven. Ze voelde de eerste hete golf – warm, dik, spattend tegen haar binnenwand. Puls na puls, zijn pik kloppend in haar terwijl hij zich leeg spoot.
Alyssa bleef zitten, hijgend, borsten deinend op haar snelle ademhaling.
Toen gebeurde het.
Een luide, dronken juichkreet vanuit de deuropening – geen deur, alleen dat open gat dat ineens vol stond met lichamen.
„Lekker gedaan, pik!”
„Eindelijk je deur verdiend, jongen!”
Er waren er minstens vier, misschien vijf. Ze stormden jolig naar binnen, bierflesjes in de hand, lachend, schreeuwend, schouderkloppend alsof ze net een wedstrijd hadden gewonnen. De kamer vulde zich meteen met hun geur: zweet, alcohol, sigarettenrook. Ze hadden het gezien. Ze hadden staan kijken. Hoe lang al? Vanaf het begin? Vanaf het moment dat Lars haar hierheen sleepte?
Alyssa voelde een golf van kou door haar lijf schieten, scherp en misselijkmakend. Ze rolde in één beweging van hem af, zijn pik gleed uit haar met een nat, plakkerig geluid. Ze greep de verkreukelde deken die half van het bed hing en trok hem razendsnel over zich heen, tot aan haar kin. Ze kroop in elkaar, rug naar de muur, knieën opgetrokken, armen om zichzelf heen geslagen.
Onder de deken voelde ze zich nog naakter dan daarnet. Alsof de stof niets bedekte, alsof iedereen dwars door het ding heen kon kijken. Haar huid gloeide van schaamte, haar hart hamerde zo hard dat ze dacht dat het uit haar borst zou springen. Het zaad van Lars sijpelde langzaam uit haar, warm en kleverig over haar binnenste dijen, een herinnering die ze niet kon wegvegen.
De jongens bleven maar praten. Hun stemmen waren luid, dronken, zonder enige schaamte.
„Zag er goed uit hoor, meid.”
„Serieus, die borsten… fuck.”
„Lief dat je hem uit z’n lijden verlost hebt. Al maanden zeiken we dat-ie een beurt nodig had.”
Ze luisterde niet echt. De woorden drongen binnen als een soort achtergrondruis, dof en verwrongen. Ze staarde naar het patroon van de deken, naar de kleine gaatjes waar het licht doorheen viel, en probeerde zichzelf klein te maken. Onzichtbaar. Weg.
Toen keek ze op.
In de deuropening, half verscholen achter een van de anderen, stond Tim.
Haar broer.
Hij had het gezien. Alles. Hij stond daar, biertje in zijn hand, gezicht rood van de drank, maar zijn ogen waren helder genoeg om te weten wat hij deed. Hij keek haar aan – niet geschokt, niet boos, niet beschaamd. Gewoon… aanwezig. Alsof dit erbij hoorde. Alsof hij had geweten dat dit kon gebeuren toen hij haar vanavond had overgehaald om te blijven. Alsof hij er deel van uitmaakte.
Woede golfde door haar heen, heet en bitter. Woede op hem – omdat hij haar niet had tegengehouden, omdat hij had geknikt toen ze in de woonkamer werd betast, omdat hij nu gewoon stond te kijken alsof dit een grap was die hij al had zien aankomen. Maar vooral woede op zichzelf.
Ze had zich laten gebruiken.
Ze had nee gezegd, keer op keer, tot het makkelijker werd om ja te laten gebeuren. Ze had te veel gedronken. Ze had haar eigen regels gebroken. Ze had zichzelf in deze kamer zonder deur laten slepen, had haar kleren uit laten trekken, had hem in zich laten komen. En nu lag ze hier, naakt onder een deken, met zijn zaad nog in zich, terwijl zijn huisgenoten haar stonden te beoordelen alsof ze een trofee was.
Ze wilde schreeuwen. Ze wilde huilen. Ze wilde opstaan, haar kleren grijpen en wegrennen, de straat op, naar huis, onder haar eigen dekbed kruipen en nooit meer naar buiten komen.
Maar ze bleef stil.
---
Het gejuich was nog niet helemaal weggestorven of de jongens begonnen al te bewegen. Twee van hen – de slungel met de baard en een ander die Alyssa vaag herkende van de tafel eerder – liepen de hal in en kwamen even later terug met een oude, krakkemikkige binnendeur die ze duidelijk uit een van de andere kamers hadden gehaald. Ze sjouwden hem jolig naar binnen, scharnieren rinkelend, stof dwarrelend van de bovenkant.
„Nou, huisjongste,” zei de baardman met een brede grijns, terwijl ze de deur tegen de deurpost zetten en begonnen te schroeven. „Je hebt ‘m verdiend. Gefeliciteerd, man.”
De schroevendraaier zoemde, hout kraakte. Binnen een minuut of drie hing de deur scheef maar stevig in de scharnieren. Iemand gaf er een klap op, lachte hard. „Past perfect. Nu kun je eindelijk eens rustig rukken zonder dat we binnen komen vallen.”
Alyssa lag nog steeds opgerold onder de deken, knieën opgetrokken, armen strak om zichzelf heen. Ze hoorde alles, maar keek niet op. Haar wangen brandden, haar keel zat dicht. Het zaad van Lars droogde langzaam op tussen haar dijen, een plakkerig, koud gevoel dat haar misselijk maakte.
De baardman draaide zich om naar het bed. „Nou, we laten jullie alleen, tortelduifjes. Veel plezier nog. En Alyssa… thanks voor de show, hè!”
Ze zeiden nog meer dingen – grappen, complimenten die als beledigingen voelden – maar de woorden gleden langs haar heen. De deur ging dicht. Voor het eerst die avond was er een barrière tussen haar en de rest van het huis. Maar het voelde te laat. Veel te laat.
Lars draaide zich naar haar toe, nog steeds naakt, pik slap en glanzend tegen zijn dij. Hij grijnsde loom, tevreden, en schoof dichterbij. Zijn hand gleed onder de deken, zocht haar heup, kneep erin. Toen omhoog, naar haar borst, vingers graaiend over de stof heen. Hij boog zich voorover, lippen op zoek naar de hare.
Alyssa duwde hem hard weg. Met beide handen tegen zijn borst, kracht die ze niet eens wist dat ze nog had.
„Nee,” zei ze scherp. Haar stem trilde niet meer. „Raak me niet aan.”
Hij keek verrast op, knipperde even. „Wat? Kom op, we waren net… het was goed, toch? Je kwam toch ook bijna…”
„Ik zei nee.” Ze schoof achteruit tot haar rug tegen de muur zat, deken strak om zich heen. „Ik wil naar huis.”
Lars zuchtte, ging rechtop zitten. „Het is half drie ’s nachts. De treinen rijden niet meer. En je broer is waarschijnlijk al knock-out. Blijf nou maar hier. Lekker slapen. Morgenochtend breng ik je thuis.”
Ze wilde protesteren, wilde schreeuwen dat ze liever op straat sliep dan hier, maar haar benen voelden als lood. Haar hoofd bonsde. De alcohol zoemde nog na in haar bloed, maakte alles traag en zwaar. Ze kon niet weg. Niet nu. Niet alleen door de donkere stad met natte dijen en een gescheurde trots.
Ze keek naar de deur – die nu eindelijk dicht was – en toen naar Lars. Ze haatte hem. Ze haatte zichzelf nog meer. Maar het alternatief was bij Tim slapen, in zijn kamer, met zijn medeplichtige blik nog vers in haar geheugen. Nee. Hier was beter. Hier kon ze hem in ieder geval haten op afstand.
„Ik ga slapen,” zei ze vlak.
Lars grijnsde weer. „Ja, laten we dat doen. Kom maar lekker lepeltje-lepeltje bij me. Ik hou je warm.”
Ze keek hem aan met pure afschuw. Zijn gezicht – rood, bezweet, zelfvoldaan – maakte haar razend.
Zonder iets te zeggen sloeg ze de deken van zich af, stond op en begon haar kleren bij elkaar te rapen van de vloer. String eerst – nat en koud, maar ze trok hem aan. Toen de bh, haakjes trillend tussen haar vingers. Het rokje, kreukelig en te kort. De croptop, die nu naar zweet en seks rook. Ze kleedde zich aan met mechanische bewegingen, rug naar hem toe, alsof hij er niet was.
Lars keek toe, nog steeds op het bed gezeten. „Serieus? Het is veel fijner om samen naakt te slapen. Huid op huid. Lekker knuffelen.”
Ze gaf geen antwoord. Ze trok de croptop omlaag, streek haar haar uit haar gezicht en liep naar het bed. Ze ging op de rand zitten, rug naar hem toe.
„Jij slaapt op de grond,” zei ze.
Hij lachte kort, ongelovig. „Kom op, Alyssa. Doe niet zo moeilijk. Je vond het net nog lekker. Je kreunde er zelfs bij. We kunnen nog een rondje…”
„Op. De. Grond.”
Haar stem was laag, maar staalhard. Voor het eerst die avond voelde ze iets van controle terugkomen. Klein, broos, maar het was er.
Lars zuchtte overdreven, stond op en pakte een kussen en een dunne deken van een stoel. „Oké, oké. Jij je zin. Maar je stelt je aan, hoor. Dit had veel gezelliger gekund.”
Hij liet zich op de vloer zakken, rug tegen de muur, benen uitgestrekt. Even was het stil. Alleen hun ademhaling, het zachte tikken van de verwarming, en heel in de verte de gedempte bas uit de woonkamer die langzaam uitstierf.
Alyssa kroop onder het laken – aangekleed. Ze draaide zich op haar zij, gezicht naar de muur, rug naar Lars. Ze voelde de matras nog warm van hun lichamen, rook de geur van seks en zweet in het kussen. Ze kneep haar ogen dicht.
Binnen een paar minuten viel ze in slaap. Als een blok. Geen dromen, geen gepieker. Alleen een diepe, uitgeputte duisternis die haar opslokte.
---
Het eerste wat Alyssa voelde toen ze wakker werd, was de pijn. Een doffe, bonzende druk achter haar ogen, alsof iemand met een hamer op de binnenkant van haar schedel sloeg. Ze kreunde zacht, draaide haar hoofd opzij en probeerde te slikken. Haar mond was droog als schuurpapier, smaak van oud bier en iets bitters op haar tong. Ze lag op haar rug, armen slap langs haar lichaam, benen licht gespreid. De deken was weg. Ze voelde alleen het klamme laken onder haar rug en billen.
Ze opende haar ogen een kiertje. Het ochtendlicht viel schel door het gordijnloze raam, grijs en kil. Februari. Koud. De kamer rook naar zweet, seks en verschaald bier. Alles kwam terug in flarden, scherp en genadeloos: de woonkamer, Lars’ handen, de kamer zonder deur, het gejuich, het klaarkomen in haar, de deur die te laat werd opgehangen. Ze had gehoopt dat de alcohol alles zou uitwissen, zoals in films. Black-out. Weg. Maar nee. Ze herinnerde zich alles. Te goed.
Ze keek omlaag.
Haar croptop zat scheef, één schouder half omlaag getrokken, de stof omhoog geschoven tot net onder haar borsten. Haar bh hing los, één cup half over haar borst geschoven, tepel bloot. Haar rokje was omhoog getrokken tot bijna aan haar navel, een propje stof dat haar buik bloot liet. En haar string… god. Hij zat zo ver scheef dat één kant helemaal van haar heup was geschoven. Haar schaamlippen lagen open en bloot, nog steeds een beetje gezwollen, een dun laagje opgedroogd vocht ertussen.
Ze voelde een golf van misselijkheid opkomen. Niet alleen van de kater.
Ze draaide haar hoofd. Lars lag op de grond, op zijn zij, de deken die zij vannacht had gebruikt strak om zich heen gewikkeld. Hij snurkte zacht, mond open, haren warrig. Hij had hem dus van haar afgepakt terwijl ze sliep. Natuurlijk.
Alyssa wreef met beide handen over haar gezicht, probeerde wakker te worden, probeerde de realiteit weg te duwen. Haar vingers voelden iets plakkerigs op haar wang en haar voorhoofd. Ze fronste, veegde harder. Het zat ook in haar haar – plukken die aan elkaar plakten, witachtig, korrelig.
Ze pakte haar telefoon van het nachtkastje – batterij nog op 8% – en opende de camera in selfie-modus. Ze hield hem omhoog.
Haar gezicht zag eruit als een wrak: mascara uitgelopen, wangen rood en vlekkerig, lippen gezwollen. Maar dat was niet het ergste.
Langs haar hals liepen witte strepen, opgedroogd en korstig. Op haar kin zat een dikke klodder, half in haar mondhoek. En in haar haar… plukken wit, kleverig, opgedroogd sperma dat aan de lokken plakte alsof iemand er expres in had gespoten terwijl ze sliep.
Ze staarde naar het scherm. Haar adem stokte.
Wat de fuck had hij gedaan?
Of… hadden anderen het gedaan?
Dat idee sloeg in als een bom. Was iemand – een huisgenoot, misschien wel meer – binnenkomen terwijl ze sliep? Had Lars ze binnengelaten? Of had hij het alleen gedaan, zichzelf afgetrokken boven haar gezicht, over haar heen gespoten terwijl ze knock-out was? Ze voelde gal omhoog komen. Ze kokhalsde droog, hand voor haar mond.
Ze voelde zich gebruikt. Niet alleen gebruikt – weggegooid. Als een ding. Als iets waar je mee kunt doen wat je wilt zodra het bewustzijn uit is.
Met trillende handen veegde ze het spul weg. Met haar vingertoppen, met de mouw van haar croptop, met wat ze maar kon vinden. Het smeerde uit, werd vlekkerig op haar huid, maar het meeste kreeg ze eraf. Ze trok haar bh recht, haakte hem vast met onhandige vingers. Duwde haar rokje omlaag zover als het ging – nog steeds veel te kort. Streek haar topje glad. Ze stond op, benen wankel, dijen plakkerig van wat er vannacht nog meer uit haar was gelekt.
Ze keek niet meer naar Lars. Ze keek niet naar de deur die nu eindelijk dicht was. Ze pakte haar tasje, haar telefoon, haar schoenen die ergens bij de muur lagen, en liep naar de deur.
Ze draaide de klink om. Stil. Voorzichtig. De gang was leeg, stil, ochtendlicht viel schel door het raam aan het einde. Ze hoorde iemand snurken in een andere kamer. Verder niets.
Ze liep op blote voeten de trap af – schoenen in haar hand, te bang om geluid te maken. De voordeur stond op een kier. Ze glipte naar buiten, de koude februari-ochtend in.
De straat was leeg. Een fietser reed voorbij, keek niet op. Ze begon te lopen. Snel. Richting het station, richting thuis. Ze voelde de wind onder haar rokje, voelde hoe nat en rauw ze nog was tussen haar benen, voelde het opgedroogde spul in haar haar trekken aan haar hoofdhuid.
Ze huilde niet. Nog niet.
Ze liep alleen maar.
Zo snel als haar benen haar konden dragen.
Weg van dat huis.
Weg van hem.
Weg van wat er vannacht gebeurd was.
---
Geniet van het verhaal en bedenk je achteraf ook wat het belang van toestemming is.
Alyssa stond voor de spiegel in haar kamer, haar adem een beetje onregelmatig. Zeventien, laatste jaar vwo, en vanavond voelde haar lichaam ineens veel te volwassen voor de schoolagenda die nog op haar bureau lag. Haar spiegelbeeld keek streng terug: lang donkerblond haar, smalle taille, volle heupen en die borsten – rond, stevig, een natuurlijke D-cup die ze altijd een tikje dubbelzinnig had gevonden. Ze wist dat ze mooi was. Ze wist ook dat ze vanavond blikken zou vangen. En ergens diep vanbinnen maakte dat haar tegelijk nerveus én warm.
Het hele idee was begonnen met dat appje van haar broer.
„Hé sis, ons datediner van me huis is dit weekend. Iedereen moet een date meenemen. Zes gangen, het wordt episch. Een van de jongens heeft nog niemand. Zin om te komen?“
Ze had ja gezegd. De kans om een avondje tussen studenten te zijn wilde ze niet laten schieten. ’s Nachts in bed had ze zichzelf aangeraakt terwijl ze fantaseerde over hoe een onbekende oudere student haar langzaam zou aanraken, hoe zijn mond over haar huid zou glijden. Ze kwam klaar met haar vingers diep in zichzelf, haar heupen schokkend, maar ze wist dat dit bij een fantasie zou blijven deze week. Want dat was haar regel.
„Niet zoenen op de eerste date,” mompelde ze hardop tegen haar spiegelbeeld, terwijl ze haar handen over haar borsten liet glijden om de stof van de oranje kanten bh glad te strijken. „En al helemaal niet meer dan dat.”
Het was een principe dat ze zichzelf twee jaar geleden had opgelegd, na een ongemakkelijke ervaringen met jongen van school die te snel te ver wilden. Ze had gemerkt dat als ze de teugels liet vieren, ze zich achteraf een beetje leeg en gebruikt voelde. Dus had ze zichzelf beloofd: eerste date = maximaal handen vasthouden, hooguit een kus op de wang als het écht goed klikte. Geen tong. Geen handen onder kleren. Geen risico op spijt.
En toch… had ze vanavond dat oranje setje aangetrokken. De bh was doorschijnend genoeg dat haar tepels er donker doorheen schemerden als ze opgewonden raakte. De string was zo dun dat hij bijna verdween tussen haar billen. Ze had zich helemaal glad geschoren, zoals ze de laatste tijd vaker deed – niet omdat ze van plan was iemand het te laten zien, hield ze zichzelf voor, maar omdat het haar een gevoel van macht gaf. Alsof haar lichaam een geheim wapen was dat ze voor zichzelf bewaarde.
Ze trok het korte zwarte rokje aan. Het zat strak om haar heupen en eindigde nét onder de ronding van haar billen. Als ze zich vooroverboog, zou de oranje kant zichtbaar worden. Ze wist het. Ze draaide zich om, keek over haar schouder in de spiegel en voelde een felle steek van opwinding laag in haar buik. De witte croptop spande om haar borsten, duwde ze omhoog in een diepe gleuf en liet een brede strook van haar buik bloot. Ze zag er niet uit als een middelbare scholier. Ze zag eruit als een meisje dat wist hoe ze aandacht kon opeisen.
Haar wangen gloeiden. Tussen haar benen voelde ze al een lichte, warme vochtigheidsgraad tegen het kant drukken.
Ze pakte haar telefoon en maakte een foto: kin omhoog, lippen een beetje van elkaar, hand nonchalant op haar heup. Ze stuurde hem naar haar broer.
„Is dit oké voor vanavond? Niet te veel? Of juist te weinig? 😅”
Binnen een minuut pingelde het antwoord.
„Jezus Alyssa… perfect. Je ziet er echt fucking goed uit. Tot zo.”
Ze staarde naar de woorden. Haar broer had haar nog nooit zo direct gecomplimenteerd. Haar tepels trokken strak tegen het kant, een tinteling schoot door haar hele lichaam. Ze legde de telefoon weg, leunde met beide handen op de wastafel en keek zichzelf streng aan in de spiegel.
„Sterk blijven,” fluisterde ze. „Hij mag knap zijn. Hij mag grappig zijn. Hij mag je aankijken alsof hij je ter plekke wil verslinden. Maar jij zoent niet op de eerste date. Jij gaat niet mee naar boven. Jij houdt je kleren aan. Punt.”
Ze ademde diep in, rechtte haar rug, voelde hoe haar borsten mee bewogen onder de croptop. De opwinding was er nog steeds – sterker zelfs – maar nu had ze er ook een soort trots bij. Ze was niet zomaar een meisje dat zich liet meeslepen. Ze was Alyssa. Zeventien. Mooi. Opgewonden. En in controle.
Ze pakte haar tasje, liep de trap af – elke stap liet het rokje een klein beetje omhoog kruipen – en stapte de avond in met een mengeling van zenuwen, anticipatie en een ijzeren vastberadenheid die ze diep vanbinnen voelde gloeien.
---
Vanaf het treinstation was het nog tien minuten lopen geweest. Om half acht stopte ze voor het smalle herenhuis met de verweerde blauwe deur. Alyssa voelde de koele februariwind onder haar rokje glippen. Ze huiverde even – niet alleen van de kou. Haar hart bonsde hoog in haar keel toen ze omhoog keek naar de verlichte ramen op de eerste verdieping. Er klonk al gelach en muziek naar buiten, gedempt, maar duidelijk feestelijk.
Ze pakte haar telefoon, typte zonder te aarzelen:
„Ik sta voor de deur. Kom je open doen? 😅”
Binnen tien seconden ging de deur open. Daar stond haar broer, Tim, in een net zwart overhemd met opgerolde mouwen, een biertje in zijn hand en een brede grijns op zijn gezicht.
„Holy shit, Alyssa,” zei hij terwijl hij haar van top tot teen bekeek. „Je ziet er echt… wow. Kom binnen voordat de buren een hartaanval krijgen.”
Ze lachte nerveus en stapte de smalle gang in. Het rook er naar knoflook, kruiden, versgebakken brood en een vleugje wiet dat iemand waarschijnlijk stiekem op het balkon had gerookt. Tim legde een hand op haar onderrug – broederlijk, beschermend – en leidde haar meteen door naar de woonkamer.
„Kom, ik stel je meteen voor. Je date wacht al.”
De woonkamer was… adembenemend.
Ze hadden de boel volledig omgetoverd. Twee lange eettafels en een salontafel waren in een grote U-vorm neergezet, zodat iedereen elkaar kon zien. Boven de tafels hingen slingers van kleine lampjes die zacht geel licht gaven. De muren waren provisorisch beschilderd met turquoise en zandkleurige verf: golven, palmbomen, een cartoonachtige zonsondergang. Op de vensterbank stonden lege bierflesjes met theelichtjes erin. Het leek echt een beetje op een strandtent ergens in Bali.
Alyssa bleef even staan, mond een klein beetje open.
„Jullie hebben echt moeite gedaan,” mompelde ze.
Tim grijnsde. „We doen dit elk jaar. Elk jaar met een ander thema.”
Toen wees hij naar een jongen die net opstond van een van de stoelen aan het uiteinde van de U.
„Alyssa, dit is Lars. Lars, dit is mijn kleine zus. En nee, je mag haar niet ‘klein’ noemen, want dan word ik boos.”
Lars was… prima. Niet het type dat je op straat twee keer nakeek, maar ook zeker niet iemand waar je van wegkeek. Donkerblond haar dat een beetje warrig zat, lichte stoppels, gemiddelde lengte, slank maar niet slungelig. Hij droeg een lichtblauw overhemd dat strak genoeg zat om te laten zien dat hij sportte, en een donkere jeans. Zijn ogen waren blauwgroen en hij glimlachte meteen, een beetje verlegen maar oprecht.
„Hoi,” zei hij, en hij stak zijn hand uit. „Wow. Tim had gelijk. Je bent echt… eh… je ziet er prachtig uit.”
Alyssa voelde haar wangen rood worden. Ze schudde zijn hand – warm, stevig – en mompelde: „Dank je. Jij ook bedankt dat ik mocht komen.”
Lars leek niet te weten waar hij kijken moest. Zijn blik schoot even naar haar decolleté, toen snel weer omhoog naar haar gezicht. „Serieus. Ja. Geweldig. Ik bedoel, je bent echt… je bent echt mooi.”
Hij ratelde door, alsof hij bang was dat de stilte te lang zou duren. „Ik bedoel, niet alleen je kleding, natuurlijk. Je haar ook. En je ogen. En… nou ja, alles eigenlijk.”
Alyssa lachte kort, ongemakkelijk. Het was lief bedoeld, maar het voelde als een stortvloed. Ze was gewend aan complimenten op school – meestal lomp of halfgemeend – maar dit was zo oprecht enthousiast dat het haar een beetje overrompelde.
„Dank je,” zei ze zacht, en ze trok haar hand langzaam terug. „Zullen we… gaan zitten?”
Tim gaf Lars een speelse por. „Rustig aan, man. Ze bijt niet. Nog niet.”
Lars bloosde nu ook en lachte nerveus. „Sorry. Ik ben een beetje… zenuwachtig. Dit is ook mijn eerste datediner. Ik ben blij dat Tim jou voor mij gevraagd heeft.”
Ze gingen zitten. Alyssa naast Lars, Tim schuin tegenover hen. De rest van de huisgenoten druppelde binnen: een paar jongens met schalen eten, een meisje dat blijkbaar de date was van een ander huisgenoot, twee jongens die al aangeschoten leken. Iedereen complimenteerde de inrichting, er werd geproost, er werd gelachen.
Lars draaide zich half naar haar toe. „Dus… je zit in je eindexamenjaar, toch? Wat doe je na de zomer? Studeren?”
Alyssa knikte opgelucht. Dit was veiliger terrein. „Ja, ik denk psychologie. Of misschien communicatie. Ik weet het nog niet helemaal zeker. En jij?”
„Geneeskunde, eerste jaar. Stressvol, maar ik vind het vet. En naast mijn studie doe ik aan klimmen. Indoor, soms outdoor als het weer meewerkt. Heb jij wel eens geklimd?”
Ze schudde haar hoofd. „Nee, maar het klinkt gaaf. Geen hoogtevrees dus?”
„Een beetje. Maar dat went. Je moet gewoon je focus verleggen naar de volgende greep in plaats van naar beneden kijken.”
Hij praatte makkelijk verder over routes, over een keer dat hij bijna gevallen was maar zich op het laatste moment had vastgegrepen, over hoe goed het voelde om boven te komen. Alyssa luisterde, knikte, stelde vragen. Het gesprek vloeide. Hij was grappig op een rustige manier, niet overdreven stoer, niet aanstellerig. Gewoon… aardig.
Ondertussen keek ze af en toe de kamer rond. Iedereen leek zich te amuseren. De eerste gang – een soort ceviche met mango – werd rondgedeeld. De sfeer was los, warm, een beetje chaotisch op een goede manier.
En toch, diep vanbinnen, voelde Alyssa diezelfde tweestrijd als thuis voor de spiegel.
Lars was leuk. Echt leuk. Hij keek naar haar alsof ze het mooiste was dat hij ooit had gezien. Zijn knie raakte per ongeluk de hare onder tafel en hij trok hem niet meteen weg. Haar huid tintelde.
Maar haar eigen stem echode nog steeds in haar hoofd, streng en duidelijk:
Niet zoenen op de eerste date.
Sterk blijven.
Ze rechtte haar rug, nam een slokje van de mojito die iemand voor haar had neergezet, en glimlachte naar Lars.
„Vertel nog eens over die ene route waar je bijna gevallen was,” zei ze.
Ze zou luisteren. Ze zou lachen. Ze zou genieten van de avond.
---
De eerste gangen gingen er soepel in. Ceviche, een frisse tomatensalade met burrata, knoflookbrood dat nog warm was – alles smaakte verrassend goed voor een stel studenten dat normaal waarschijnlijk op magnetronmaaltijden leefde. Maar na de derde gang begon de alcohol echt zijn werk te doen.
De mojito’s werden aangevuld met shotjes tequila die iemand uit de vriezer had gehaald. Iemand zette de muziek harder, een playlist met oude hiphop en nieuwe r&b die iedereen meezong, half vals, half enthousiast. Lachen werd luider, gebaren groter. Tim schonk glazen bij zonder te vragen. Een van de jongens – een lange slungel met een baard – stond op om een speech te houden over “de beste fucking vrienden ter wereld” en morste daarbij bier over de tafel. Iedereen joelde.
Alyssa voelde de mojito, het bier en de wijn warm door haar aderen stromen. Haar wangen gloeiden al een beetje, haar lach kwam makkelijker. Ze was nog steeds voorzichtig – ze nipte meer dan ze dronk – maar de sfeer was aanstekelijk. Iedereen leek zich te amuseren, en voor het eerst die avond voelde ze zich echt onderdeel van het geheel, geen indringer.
Lars stond op toen de borden van de voorgerechten werden weggehaald.
„Hoofdgerecht is mijn verantwoordelijkheid,” zei hij met een grijns naar Alyssa. „Dus ik moet even naar de keuken. Blijf zitten, ik ben zo terug. Hopelijk vind je biefstuk met rodewijnsaus en aardappelpuree met truffel oké.”
Ze knikte glimlachend. „Klinkt perfect.”
Hij verdween door de deur naar de keuken. Even was er een korte stilte aan hun kant van de tafel, maar die werd meteen opgevuld door het geroezemoes van de rest.
Alyssa ving de blik van haar broer op. Tim keek haar vragend aan, wenkbrauwen licht opgetrokken: alles goed? Ze knikte kort terug, een klein glimlachje erbij. Ja. Het ging goed. Meer dan goed zelfs.
Tegenover haar zat een ouderejaars – misschien vierde of vijfde jaar, donker haar, stoppelbaard, een zwart T-shirt dat strak om zijn schouders zat. Hij heette volgens haar Max, of Mats, ze had het niet helemaal meegekregen. Hij leunde voorover, ellebogen op tafel, en begon een praatje.
„Dus jij bent Tim z’n zusje. Eerste keer hier?”
„Ja,” zei ze.
Hij lachte. „Je ziet er beter uit dan Tim. Kunnen we jullie ruilen misschien?”
Hij lachte om zijn eigen grap. Alyssa haalde haar schouders op, een beetje verlegen maar gevleid. Het gesprek kabbelde even door – over de studie van Max (rechten, met een bijbaan in een advocatenkantoor), over hoe kut tentamens waren, over de buren die altijd klaagden over lawaai. Normaal, oppervlakkig, veilig.
Toen, na een korte stilte, vroeg hij ineens: „Wat is eigenlijk je lievelingskleur?”
Alyssa fronste even, verrast door de wending. „Rood,” zei ze zonder nadenken. „Donkerrood. Waarom?”
Max grijnsde traag, zijn ogen glinsterden van de drank. „Had gedacht dat het oranje zou zijn.”
Ze lachte kort. „Oranje? Nee hoor. Waarom zou je dat denken?”
Hij leunde nog iets verder voorover, stem lager, net luid genoeg dat alleen zij en de jongens direct naast en tegenover hem het konden horen.
„Omdat ik al het hele diner naar dat lekkere oranje stringetje tussen je benen zit te kijken.”
Alyssa voelde hoe haar adem stokte. Ze keek omlaag. Haar benen stonden een klein beetje uit elkaar – niet bewust, gewoon ontspannen na al die drank en het lange zitten. Het korte rokje was een paar centimeter omhoog gekropen. En ja, daar was het: een smal reepje feloranje kant, duidelijk zichtbaar tussen haar dijen.
Drie jongens tegenover haar – waaronder Tim – barstten tegelijk in lachen uit. Hard, bulderend, met die typische dronken-lach die geen kwaad bedoelde maar toch alles tien keer erger maakte.
Alyssa’s wangen vlogen in brand. Ze klapte haar benen zo snel mogelijk tegen elkaar, trok met beide handen haar rokje omlaag zover als het ging – wat niet ver was – en voelde hoe haar hele lichaam heet werd van schaamte. Haar hart hamerde in haar oren.
Ze keek boos naar Tim. Hij lachte nog na, maar toen hij haar gezicht zag, stierf het geluid meteen weg. Hij stak zijn handen op, mondhoeken omlaag. „Sorry, sorry,” mompelde hij snel.
Max leunde achterover, nog steeds grijnzend, maar minder triomfantelijk nu. „Was maar een grapje. Je hoeft niet boos te worden.”
Alyssa zei niets. Ze keek strak naar haar bord, kaken op elkaar, armen over elkaar geslagen zodat haar borsten een beetje omhoog werden geduwd – wat de situatie er niet beter op maakte. De schaamte brandde achter haar ogen, maar daaronder voelde ze iets anders: woede, ja, maar ook een rare, verhitte kriebel die ze niet wilde erkennen.
Precies op dat moment kwam Lars de keuken uit met een grote schaal dampend vlees en jus. Hij zette het midden op tafel, veegde zijn handen af aan een theedoek en keek rond.
„Hoofdgerecht! Eet smakelijk, mensen.”
De stemming schakelde meteen om. Borden werden doorgegeven, messen en vorken rinkelden, er werd weer gelachen – nu over iets anders. Iemand maakte een grap over de jus die te dun was, iemand anders riep dat Lars eindelijk eens iets goeds had gekookt.
Alyssa dwong zichzelf te ademen. Ze pakte haar vork, prikte een stukje vlees, probeerde te eten alsof er niets gebeurd was. Lars schoof weer naast haar, warm en dichtbij, en fluisterde: „Alles oké? Je lijkt een beetje… stil.”
Ze knikte, forceerde een glimlach. „Ja. Alles goed. Het ruikt heerlijk.”
Hij keek haar even onderzoekend aan, maar drong niet aan.
---
Het diner ging door. De alcohol bleef stromen. De muziek bleef draaien. De schaamte van daarstraks was als sneeuw voor de zon verdwenen. Misschien kwam het door de zoveelste tequila-shot die iemand haar in de hand had gedrukt (“kom op, eentje nog”), misschien door de muziek die nu zachter stond en iedereen een beetje loom maakte, of misschien gewoon omdat de avond te lang duurde om vast te houden aan gêne. Alyssa voelde zich licht in haar hoofd, warm vanbinnen, en voor het eerst die avond echt ontspannen. Ze lachte om grapjes die ze half meekreeg, nipte van haar glas rode wijn dat iemand had bijgeschonken, en liet de wereld een beetje vervagen aan de randen.
Lars zat naast haar. Hij praatte nog steeds over klimmen, over een trip naar de Ardennen die hij volgende maand wilde maken, maar zijn woorden kwamen nu langzamer, zijn zinnen werden slordiger. Hij lachte te hard om zijn eigen verhalen, en zijn ogen glansden glazig.
„Jij moet echt een keer mee,” zei hij, terwijl hij zijn hand nonchalant op haar bovenbeen legde. Warm, zwaar, vingers licht gespreid. „Ik leer je alles. Begin gewoon met de makkelijke wanden. Jij hebt… goeie grip, denk ik.”
Hij grijnsde breed, alsof het een binnenpretje was. Alyssa glimlachte beleefd, pakte zijn pols zachtjes vast en tilde zijn hand van haar been. „Misschien ooit,” zei ze luchtig. „Maar ik begin liever met iets lager dan de top.”
Hij lachte weer, te luid, en legde zijn hand meteen terug – dit keer iets hoger, net onder de zoom van haar rokje. Ze herhaalde het gebaar: hand oppakken, wegtrekken, glimlachen alsof het een spelletje was. „Lars,” zei ze zacht, „handen thuis, oké?”
Hij trok een overdreven pruillip, maar haalde zijn hand weg. Even.
Een paar minuten later sloeg hij zijn arm over de rugleuning van haar stoel en liet hem toen langzaam over haar schouder glijden. Zijn vingers rustten warm tegen haar blote bovenarm, duim strelend over haar huid. Ze voelde zijn lichaamswarmte, de geur van zijn aftershave vermengd met bier en zweet. Het was niet onaangenaam – hij rook lekker, op een mannelijke, ongeschoren manier – maar het was te veel, te snel.
Ze leunde een klein beetje naar voren, zodat zijn arm van nature van haar schouder gleed. „Het is hier warm, vind je niet?” zei ze met een glimlachje, en ze wuifde zichzelf even lucht toe.
Lars leek het niet te merken. Zijn blik zakte steeds vaker naar beneden. Niet subtiel. Hij staarde naar de diepe gleuf tussen haar borsten, naar hoe de croptop strak spande en haar tepels vaag zichtbaar werden door de stof als ze ademde. Hij likte over zijn lippen, knipperde traag.
„Je bent echt… fucking mooi,” mompelde hij, stem lager nu.
Alyssa voelde een blos opkomen, maar ze hield haar glimlach vast. „Dank je,” zei ze kalm. „Maar kijk maar naar mijn gezicht als je met me praat, oké?”
Hij lachte schor, alsof ze een grapje maakte, en leunde toen ineens naar voren. Zijn gezicht kwam dichterbij, ogen half dicht, lippen iets geopend. Duidelijk van plan haar te zoenen.
Alyssa draaide haar hoofd opzij op het laatste moment. Zijn lippen landden op haar wang, nat en warm. Ze legde een hand zacht op zijn borst en duwde hem een klein stukje terug.
Hij trok zich terug, keek haar even verward aan, toen grijnsde hij weer. „Oké, oké. Respect voor je grenzen. Maar je maakt het wel moeilijk, met dat topje en dat rokje…”
Hij legde zijn hand weer op haar dij, dit keer hoger, vingers glijdend onder de zoom. Alyssa pakte zijn hand meteen, tilde hem op en legde hem terug op tafel. „Ik meen het,” zei ze, nog steeds glimlachend, maar nu met een randje staal erin. „Handen thuis.”
Hij zuchtte theatraal, maar trok zijn hand terug. Voor even.
Het dessert kwam eraan – tiramisu in glaasjes, met veel slagroom en cacao erover gestrooid. Iedereen kreunde van genot, lepeltjes rinkelden, er werd geproost op de kok. Alyssa at langzaam, blij dat het laatste gerecht op tafel stond. Nog een half uurtje, misschien minder, en dan kon ze weg. Naar huis. Naar haar eigen bed. Alleen.
---
De laatste lepels tiramisu verdwenen, de lege glaasjes werden opgestapeld en de tafels werden met een collectief geschuif en gelach aan de kant geduwd. Iemand – waarschijnlijk de slungel met de baard – riep: „Partytime!” en draaide de volumeknop van de speaker omhoog. De bas dreunde door de vloer, een sexy, trage R&B-track die meteen de sfeer veranderde van ‘gezellig diner’ naar ‘iemand gaat hier straks spijt krijgen’.
Alyssa stond op, tasje al in haar hand, benen een beetje wiebelig van de wijn en de tequila die ze toch had aangenomen. Ze voelde zich licht in haar hoofd, warm, een beetje zweverig. „Ik ga maar eens,” zei ze tegen niemand in het bijzonder, maar vooral tegen Lars, die nog steeds dicht tegen haar aan zat. „Ik ben echt moe.”
Lars keek haar aan met die glazige puppy-ogen. „Blijf nou nog even. Eén dansje. Kom op.”
Ze schudde haar hoofd, maar voordat ze kon weglopen, stond Tim ineens naast haar. Hij legde een arm om haar schouders – broederlijk, niet dronken-handtastelijk – en trok haar zachtjes terug.
„Serieus, sis? Nu al weg? Het is pas half één. Blijf nog een half uurtje. Dan breng ik je straks zelf naar het station. Het feestje begint nu pas.”
Ze aarzelde. Ze wás moe. Ze wás het zat om Lars’ handen steeds weg te duwen.
„Oké,” zuchtte ze. „Een half uurtje. Maar echt niet langer.”
Tim grijnsde triomfantelijk en liep weg om nog een biertje te pakken.
Binnen tien minuten was de woonkamer veranderd in een geïmproviseerde dansvloer. De lampjes dimden iemand uit, er werd geschreeuwd en gelachen. Overal om haar heen begonnen dates met elkaar te zoenen. Ongeveer de helft danste, met wilde bewegingen en zonder schaamte door de grote hoeveelheid alcohol die ze op hadden. De andere helft stond tegen de muur te zoenen.
Alyssa keek ernaar, voelde een rare mengeling van afgunst en druk. Alsof zij de enige was die nog niet meedeed aan het ritueel van de avond. Lars stond naast haar, dichtbij, zijn adem warm tegen haar oor.
„Zie je wel,” mompelde hij. „Iedereen doet het. Gewoon één kusje. Voor de sfeer.”
Ze keek hem aan. Zijn gezicht was rood, ogen half dicht, lippen vochtig. Hij had het de hele avond geprobeerd. Steeds weer. En elke keer had ze nee gezegd. Maar nu, met de muziek die door haar aderen pompte, de alcohol die haar botten zacht maakte, en al die zoenende mensen om haar heen… voelde het ineens minder als verraad aan zichzelf, en meer als… normaal. Alsof ze de enige was die zich aanstelde.
De volgende keer dat hij naar voren leunde, draaide ze haar hoofd niet weg.
Zijn lippen raakten de hare – zacht eerst, aarzelend, alsof hij verwachtte dat ze hem weer zou afwijzen. Maar ze deed het niet. Ze liet hem. Ze opende haar mond een klein beetje, voelde zijn tong naar binnen glijden, warm en nat en een beetje naar bier en tiramisu smakend. Het was geen romantische kus. Het was rommelig, dronken, hongerig. Zijn tong duwde tegen de hare, draaide rondjes, en ze beantwoordde het, half automatisch, half omdat het ineens goed voelde om iets los te laten.
Zijn handen gingen meteen op pad.
Eerst op haar heupen, toen lager, over de stof van haar rokje heen naar haar billen. Hij kneep zacht, trok haar dichter tegen zich aan. Ze voelde zijn harde bobbel tegen haar onderbuik drukken. Ze legde haar handen op zijn polsen en duwde ze weg – zacht, maar duidelijk.
Hij bromde iets onverstaanbaars, maar probeerde het meteen opnieuw. Dit keer gleden zijn handen omhoog, over haar ribben, naar de onderkant van haar borsten. Vingers graaiend over de croptop, duim strelend over de zijkant van haar borst. Ze voelde haar tepels hard worden tegen de kant van haar bh, een felle tinteling schoot naar beneden.
Weer pakte ze zijn handen vast en haalde ze weg.
Maar haar gebaar was zwakker nu. De alcohol zoemde in haar oren, haar huid gloeide overal waar hij haar aanraakte. Ze zoende hem nog een keer, dieper dit keer, omdat het makkelijker was om te zoenen dan om nee te blijven zeggen. Zijn tong vulde haar mond, zijn adem heet en snel.
En langzaam, heel langzaam, zakte haar weerstand.
Toen zijn handen weer naar haar billen gingen, liet ze het toe. Hij kneedde ze door de stof van haar rokje heen, langzaam gleed hij onder de zoom en streelde hij de blote huid van haar billen. Ze huiverde. Toen gleden zijn handen omhoog, over haar croptop, zijn palmen over haar borsten, duimen strelend over haar tepels door de stof heen.
Ze hapte naar adem in zijn mond.
Hun monden bleven aan elkaar plakken, nat en slordig. Lars’ tong duwde diep, draaide rondjes, vulde haar mond alsof hij haar helemaal wilde opeisen. Alyssa zoende terug omdat stoppen nu moeilijker voelde dan doorgaan. Haar lippen tintelden, haar adem kwam in korte stootjes door haar neus. De bas van de muziek dreunde door haar borstkas, synchroon met haar hartslag die steeds sneller ging.
Ze voelde zijn hand weer bewegen. Eerst over haar heup, toen lager, onder de zoom van haar rokje. De stof schoof omhoog zonder dat ze het tegenhield. Zijn vingers gleden over de binnenkant van haar dij, warm en een beetje zweterig van de drank en de hitte in de kamer. Ze huiverde toen zijn vingertoppen de voorkant van haar string raakten. Hij drukte zacht, plat tegen haar schaamlippen, voelde de vochtige hitte door de dunne kant heen. Een laag, grommend geluid ontsnapte uit zijn keel, recht in haar mond.
Toen haakte hij een vinger onder de rand van de string en trok hem opzij. De lucht raakte haar ontblootte huid, gevolgd door zijn middelvinger die meteen tussen haar lippen gleed. Ze was nat – natter dan ze had verwacht, natter dan ze wilde toegeven. Hij duwde zijn vinger naar binnen, onhandig, een beetje te snel, een beetje te diep. Het voelde vreemd, niet pijnlijk maar ook niet prettig. Gewoon… invasief. Zijn knokkel wreef langs haar clit terwijl hij bewoog, een ruwe, ongeoefende cirkel.
Alyssa opende haar ogen, lippen nog steeds op de zijne gedrukt. Ze keek schichtig links en rechts, over zijn schouder, langs zijn hoofd. De kamer was een waas van bewegende lichamen. Mensen dansten, armen in de lucht, heupen tegen elkaar. Anderen zoenden tegen muren. Maar niemand ging zo ver als Lars. Niemand had een hand onder een rokje, niemand vingerde openlijk midden in de woonkamer. Of misschien wel, en zag zij het gewoon niet.
Ze liet het toe.
Haar weerstand was gebroken, niet met een harde klap, maar met een langzame, dronken uitputting. Elke keer dat ze zijn hand had weggeduwd, had het meer energie gekost. Nu kostte het minder om hem te laten begaan. Zijn vinger bewoog in en uit, een tweede voegde zich erbij, rekte haar een beetje. Het voelde vol, rommelig, warm. Haar clit klopte hard tegen zijn handpalm. Ze kreunde zacht in zijn mond, een geluid dat ze haatte omdat het echt was.
Toen keek ze opzij – recht in de ogen van Tim.
Hij stond een paar meter verderop, biertje in zijn hand, leunend tegen de muur. Hun blikken kruisten elkaar. Alyssa voelde een steek van schaamte, heet en scherp, maar ook iets anders: een soort stille vraag. Help me. Stop dit. Maar Tim greep niet in. Hij keek alleen maar, secondenlang. Toen knikte hij één keer, kort, bijna onmerkbaar. Alsof dit normaal was. Alsof dit erbij hoorde. Alsof hij haar toestemming gaf, of zichzelf.
De schaamte werd heter, maar ook vager. Lars’ vingers bleven bewegen, nu iets dieper, iets sneller. Ze voelde hoe haar heupen onwillekeurig een klein beetje mee bewogen, een reflex die ze niet kon stoppen. Haar string zat scheef, nat, plakkerig. Haar tepels stonden strak tegen het kant van haar bh, zichtbaar door de croptop.
Maar diep vanbinnen wist ze: dit wilde ze niet. Niet echt.
Dit was niet haar keuze. Dit was de alcohol, de sfeer, de zoenende mensen om haar heen, de blik van haar broer die zei dat het oké was. Dit was Lars die nam wat hij dacht dat hij mocht nemen omdat ze niet hard genoeg nee had gezegd. Dit was haar lichaam dat reageerde terwijl haar hoofd schreeuwde dat ze moest stoppen, dat ze weg moest lopen, dat ze zichzelf niet zo moest laten gebruiken.
Haar lichaam reageerde sneller dan haar hoofd. Lars’ vingers bewogen nog steeds in haar, nat en onhandig, en de hitte bouwde zich op tot iets dat te groot werd om te negeren. Maar ineens, als een schok door de mist van alcohol heen, drong het tot haar door: dit was te veel. Te ordinair. Te openbaar. Midden in de woonkamer, met mensen die dansten en lachten en zoenden, maar niemand die echt keek – tot iemand wél keek. Tot iemand het wél zag.
Met een ruk greep ze zijn pols vast en trok zijn hand weg. Haar string schoof terug op zijn plek, nat en scheef. Ze hijgde tegen zijn mond aan.
„Nee,” fluisterde ze hees in zijn oor, stem amper hoorbaar boven de muziek uit. „Niet zo… niet midden in de kamer.”
Ze bedoelde het als stop. Als een definitieve nee. Als een manier om de grens terug te trekken die ze al veel te ver had laten opschuiven.
Maar Lars hoorde iets anders.
Zijn ogen lichtten op, een dronken, triomfantelijke glans erin. Hij grijnsde breed, pakte haar hand stevig vast – vingers nog plakkerig van haar – en begon te lopen. „Kom mee,” mompelde hij, stem laag en zeker. „Dan doen we het rustiger.”
Alyssa struikelde half mee, benen slap van de wijn en de schok. Ze wilde protesteren, maar de woorden bleven steken. De woonkamer gleed voorbij in een waas van lichamen en lampjes. Ze voelde blikken – of misschien verbeeldde ze het zich – maar niemand hield hen tegen. Niemand zei iets. Ze liepen de lange, smalle hal in. Aan weerszijden studentenkamers: deuren dicht, een paar op een kier met licht eronderdoor. Muziek gedempt nu, vervangen door het bonken van haar eigen hart.
Lars stopte bij de tweede deur rechts. Er zat geen deur in de deurpost. Alleen een open gat, een rechthoek van duisternis die rechtstreeks de kamer in keek.
Alyssa bleef staan, hand nog in de zijne. „Waar is… je deur?”
Hij lachte kort, schouderophalend. „Huisregel. Huisjongste krijgt pas een deur als-ie ‘m verdient. Voor nu...” Hij gebaarde naar het open gat. „…is dit mijn kamer. Privacy is voor senioren.”
Ze staarde naar de lege deurpost. Iedereen die door de hal liep, kon naar binnen kijken. De kamer was klein, rommelig: een onopgemaakt eenpersoonsbed, een bureau vol studieboeken, een kledingrek met shirts er half vanaf hangend. Het rook naar waspoeder, zweet en aftershave.
Zodra ze over de drempel stapte, draaide hij haar om, duwde haar zacht tegen de muur naast het gat en kuste haar weer. Hard, hongerig. Zijn tong duwde meteen naar binnen. Alyssa sloot haar ogen, zoende terug omdat het makkelijker was dan vechten. Zijn handen gingen meteen naar haar croptop, trokken de stof omhoog, probeerden hem over haar hoofd te hijsen.
Ze greep zijn polsen vast. „Nee,” zei ze, stem trillerig. „Er is niet eens een deur.”
Hij stopte even, keek haar aan met die glazige, vastberaden blik. „Niemand komt hierheen. Iedereen is in de woonkamer. De muziek staat hard. Het is veilig. Geloof me.”
Ze schudde haar hoofd, maar het was zwak. „Lars… dit is dom.”
„Het is oké,” fluisterde hij tegen haar lippen. „Je bent zo mooi. Laat me je zien. Alsjeblieft.”
Vanbinnen schreeuwde alles: stop. Ga weg. Dit is niet wat je wilt. Maar haar lichaam was zwaar, haar hoofd wazig, haar weerstand opgebrand door uren van afwijzen en toch meegeven. Ze was te dronken. Te ver heen. Te moe om nog een keer nee te zeggen en het te menen.
Ze liet haar armen door hem optillen. Lars trok de croptop in één beweging over haar hoofd. De lucht sloeg tegen haar blote huid. Hij klikte haar bh los – vingers onhandig maar snel – en liet het oranje kant van haar schouders glijden. De bh viel op de grond. Haar borsten waren ineens naakt, zwaar en vol in het schemerlicht dat uit de hal naar binnen viel. Tepels hard van de spanning en de opwinding die ze niet wilde voelen.
Lars staarde. „Fuck,” mompelde hij. „Je bent perfect.”
Hij legde beide handen op haar borsten, kneedde ze zacht, duimen over haar tepels wrijvend tot ze scherp naar adem hapte. Toen boog hij voorover, nam een tepel in zijn mond, zoog eraan, likte met zijn tong. Een felle steek van genot schoot recht naar haar clit. Ze kreunde ongewild, hoofd achterover tegen de muur.
Hij kwam omhoog, zoende haar weer, dieper dit keer. Zijn handen gleden omlaag, haakten in de tailleband van haar rokje én haar string tegelijk. Met één ruk trok hij beide omlaag, tot op haar enkels. Ze stapte eruit, automatisch, omdat staan makkelijker was dan vallen.
Naakt. Midden in een kamer zonder deur.
Ze voelde zich bloot op een manier die verder ging dan haar huid. Bloot vanbinnen. Kwetsbaar. Dom. Waarom zei ze geen nee? Waarom duwde ze hem niet weg? Waarom liet ze dit gebeuren?
Omdat ze te veel had gedronken. Omdat de alcohol haar zwak had gemaakt en haar wil had weggespoeld. Omdat ze al zo vaak nee had gezegd en het toch steeds minder zwaar voelde om ja te laten gebeuren. Omdat een deel van haar – een klein, verraderlijk deel – nog steeds die hitte voelde, die tinteling, die honger die ze niet kon ontkennen.
Lars zijn ogen gleden over haar lichaam: borsten, buik, dijen, het gladde driehoekje tussen haar benen. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd in één snelle beweging, de stof viel ergens op de vloer tussen de rommel. Zijn borst was slank maar getraind – niet gespierd als een bodybuilder, maar wel zichtbaar dat hij regelmatig klom. Hij schopte zijn schoenen uit, maakte zijn broek los en liet die samen met zijn boxer naar beneden glijden. Zijn pik sprong vrij, hard. Hij wees recht omhoog naar het plafond, kloppend in het licht.
Hij liet zich achterover op het eenpersoonsbed vallen, matras piepend onder zijn gewicht. Het beddengoed was verkreukeld, rook naar zweet en wasmiddel. Hij legde zijn armen achter zijn hoofd, keek naar haar op met die dronken, verwachtingsvolle grijns.
„Kom op me zitten,” zei hij, stem hees en laag. „Kom.”
Alyssa stond daar, naakt, armen slap langs haar lichaam, borsten zwaar en tepels strak van de spanning. Haar string en rokje lagen in een hoopje bij de muur. Ze voelde de koele lucht op haar huid, voelde hoe nat ze nog steeds was tussen haar benen, een mengeling van schaamte en een pulserende hitte die ze niet kon negeren. Haar hoofd tolde. Ze wist dat ze moest weglopen. Ze wist dat dit het punt was waarop ze écht nee moest zeggen.
Maar haar benen bewogen al.
Ze zette één knie op de matras, toen de andere. Het bed kraakte. Ze kroop over hem heen, knieën aan weerszijden van zijn heupen. Haar kutje hing vlak boven zijn pik, warm en vochtig, lippen gezwollen en glanzend. Ze reikte omlaag, pakte zijn schacht vast – heet, hard, kloppend in haar handpalm. Ze richtte hem op haar opening, voelde de eikel tegen haar ingang drukken.
Toen liet ze zich zakken.
Langzaam. Centimeter voor centimeter. Hij gleed naar binnen, rekte haar, vulde haar. Ze hapte naar adem toen hij helemaal in haar zat, haar billen rustend op zijn bovenbenen. Het voelde vol, een lichte brandende rek die snel overging in een diepe, warme druk. Ze bleef even stil zitten, ogen dicht, adem trillend.
Toen begon ze te bewegen.
Heen en weer, kleine cirkels eerst, daarna langere halen. Haar heupen rolden, op en neer, langzaam, ritmisch. Het bed piepte zachtjes mee. Ze voelde elke ribbel van zijn pik langs haar binnenwand glijden, voelde hoe haar clit tegen zijn schaambeen wreef bij elke neerwaartse beweging. Een laag, kreunend geluid ontsnapte uit haar keel.
Ze boog voorover. Haar borsten hingen nu zwaar omlaag, tepels vlak boven zijn borst. Lars tilde zijn hoofd op, begroef zijn gezicht ertussen, zoog aan de zachte huid, likte over haar tepels. Zijn handen grepen haar borsten vast, kneedden ze hard, duimen rollend over haar tepels tot ze scherp naar adem hapte. Toen gleed één hand omlaag en sloeg hij – niet hard, maar scherp – op haar bil. Het geluid echode in de kleine kamer. Ze schrok, spande zich even aan rond hem, wat hem een grom ontlokte.
Ze kwam overeind, handen in haar eigen haar, ellebogen omhoog, rug licht gebogen. Haar borsten deinden nu vrij op en neer bij elke stoot, zwaar en vol, tepels hard en donker. Ze reed hem harder, heupen draaiend, clit wrijvend tegen hem. Zweet begon zich te vormen op haar huid – een glanzend laagje op haar buik, tussen haar borsten, op haar onderrug. Haar haar plakte aan haar nek.
Het duurde lang.
De alcohol maakte hem traag, hield hem tegen de rand zonder hem erover te laten gaan. Hij kreunde onder haar, handen op haar heupen, vingers in haar vlees knijpend, maar zijn stoten bleven onregelmatig, ongeduldig. Ze voelde hem opzwellen in haar, voelde hoe hij dikker werd, harder, maar nog niet klaar.
Ze leunde weer voorover, handen nu langs zijn gezicht, palmen op de matras aan weerszijden van zijn hoofd. Haar borsten hingen weer boven hem, tepels strelend over zijn borstkas. Lars greep haar billen vast, trok haar harder omlaag, begon zelf te stoten – omhoog, hard, diep. Het bed kraakte luider nu, ritmisch, bijna woest.
Ze voelde het aankomen.
Zijn pik zwol nog verder op in haar, rekte haar tot het punt waarop het bijna pijn deed. Zijn adem stokte, zijn vingers groeven in haar billen. Toen kwam hij.
Met een lage, grommende kreun stootte hij omhoog, bleef daar, diep in haar begraven. Ze voelde de eerste hete golf – warm, dik, spattend tegen haar binnenwand. Puls na puls, zijn pik kloppend in haar terwijl hij zich leeg spoot.
Alyssa bleef zitten, hijgend, borsten deinend op haar snelle ademhaling.
Toen gebeurde het.
Een luide, dronken juichkreet vanuit de deuropening – geen deur, alleen dat open gat dat ineens vol stond met lichamen.
„Lekker gedaan, pik!”
„Eindelijk je deur verdiend, jongen!”
Er waren er minstens vier, misschien vijf. Ze stormden jolig naar binnen, bierflesjes in de hand, lachend, schreeuwend, schouderkloppend alsof ze net een wedstrijd hadden gewonnen. De kamer vulde zich meteen met hun geur: zweet, alcohol, sigarettenrook. Ze hadden het gezien. Ze hadden staan kijken. Hoe lang al? Vanaf het begin? Vanaf het moment dat Lars haar hierheen sleepte?
Alyssa voelde een golf van kou door haar lijf schieten, scherp en misselijkmakend. Ze rolde in één beweging van hem af, zijn pik gleed uit haar met een nat, plakkerig geluid. Ze greep de verkreukelde deken die half van het bed hing en trok hem razendsnel over zich heen, tot aan haar kin. Ze kroop in elkaar, rug naar de muur, knieën opgetrokken, armen om zichzelf heen geslagen.
Onder de deken voelde ze zich nog naakter dan daarnet. Alsof de stof niets bedekte, alsof iedereen dwars door het ding heen kon kijken. Haar huid gloeide van schaamte, haar hart hamerde zo hard dat ze dacht dat het uit haar borst zou springen. Het zaad van Lars sijpelde langzaam uit haar, warm en kleverig over haar binnenste dijen, een herinnering die ze niet kon wegvegen.
De jongens bleven maar praten. Hun stemmen waren luid, dronken, zonder enige schaamte.
„Zag er goed uit hoor, meid.”
„Serieus, die borsten… fuck.”
„Lief dat je hem uit z’n lijden verlost hebt. Al maanden zeiken we dat-ie een beurt nodig had.”
Ze luisterde niet echt. De woorden drongen binnen als een soort achtergrondruis, dof en verwrongen. Ze staarde naar het patroon van de deken, naar de kleine gaatjes waar het licht doorheen viel, en probeerde zichzelf klein te maken. Onzichtbaar. Weg.
Toen keek ze op.
In de deuropening, half verscholen achter een van de anderen, stond Tim.
Haar broer.
Hij had het gezien. Alles. Hij stond daar, biertje in zijn hand, gezicht rood van de drank, maar zijn ogen waren helder genoeg om te weten wat hij deed. Hij keek haar aan – niet geschokt, niet boos, niet beschaamd. Gewoon… aanwezig. Alsof dit erbij hoorde. Alsof hij had geweten dat dit kon gebeuren toen hij haar vanavond had overgehaald om te blijven. Alsof hij er deel van uitmaakte.
Woede golfde door haar heen, heet en bitter. Woede op hem – omdat hij haar niet had tegengehouden, omdat hij had geknikt toen ze in de woonkamer werd betast, omdat hij nu gewoon stond te kijken alsof dit een grap was die hij al had zien aankomen. Maar vooral woede op zichzelf.
Ze had zich laten gebruiken.
Ze had nee gezegd, keer op keer, tot het makkelijker werd om ja te laten gebeuren. Ze had te veel gedronken. Ze had haar eigen regels gebroken. Ze had zichzelf in deze kamer zonder deur laten slepen, had haar kleren uit laten trekken, had hem in zich laten komen. En nu lag ze hier, naakt onder een deken, met zijn zaad nog in zich, terwijl zijn huisgenoten haar stonden te beoordelen alsof ze een trofee was.
Ze wilde schreeuwen. Ze wilde huilen. Ze wilde opstaan, haar kleren grijpen en wegrennen, de straat op, naar huis, onder haar eigen dekbed kruipen en nooit meer naar buiten komen.
Maar ze bleef stil.
---
Het gejuich was nog niet helemaal weggestorven of de jongens begonnen al te bewegen. Twee van hen – de slungel met de baard en een ander die Alyssa vaag herkende van de tafel eerder – liepen de hal in en kwamen even later terug met een oude, krakkemikkige binnendeur die ze duidelijk uit een van de andere kamers hadden gehaald. Ze sjouwden hem jolig naar binnen, scharnieren rinkelend, stof dwarrelend van de bovenkant.
„Nou, huisjongste,” zei de baardman met een brede grijns, terwijl ze de deur tegen de deurpost zetten en begonnen te schroeven. „Je hebt ‘m verdiend. Gefeliciteerd, man.”
De schroevendraaier zoemde, hout kraakte. Binnen een minuut of drie hing de deur scheef maar stevig in de scharnieren. Iemand gaf er een klap op, lachte hard. „Past perfect. Nu kun je eindelijk eens rustig rukken zonder dat we binnen komen vallen.”
Alyssa lag nog steeds opgerold onder de deken, knieën opgetrokken, armen strak om zichzelf heen. Ze hoorde alles, maar keek niet op. Haar wangen brandden, haar keel zat dicht. Het zaad van Lars droogde langzaam op tussen haar dijen, een plakkerig, koud gevoel dat haar misselijk maakte.
De baardman draaide zich om naar het bed. „Nou, we laten jullie alleen, tortelduifjes. Veel plezier nog. En Alyssa… thanks voor de show, hè!”
Ze zeiden nog meer dingen – grappen, complimenten die als beledigingen voelden – maar de woorden gleden langs haar heen. De deur ging dicht. Voor het eerst die avond was er een barrière tussen haar en de rest van het huis. Maar het voelde te laat. Veel te laat.
Lars draaide zich naar haar toe, nog steeds naakt, pik slap en glanzend tegen zijn dij. Hij grijnsde loom, tevreden, en schoof dichterbij. Zijn hand gleed onder de deken, zocht haar heup, kneep erin. Toen omhoog, naar haar borst, vingers graaiend over de stof heen. Hij boog zich voorover, lippen op zoek naar de hare.
Alyssa duwde hem hard weg. Met beide handen tegen zijn borst, kracht die ze niet eens wist dat ze nog had.
„Nee,” zei ze scherp. Haar stem trilde niet meer. „Raak me niet aan.”
Hij keek verrast op, knipperde even. „Wat? Kom op, we waren net… het was goed, toch? Je kwam toch ook bijna…”
„Ik zei nee.” Ze schoof achteruit tot haar rug tegen de muur zat, deken strak om zich heen. „Ik wil naar huis.”
Lars zuchtte, ging rechtop zitten. „Het is half drie ’s nachts. De treinen rijden niet meer. En je broer is waarschijnlijk al knock-out. Blijf nou maar hier. Lekker slapen. Morgenochtend breng ik je thuis.”
Ze wilde protesteren, wilde schreeuwen dat ze liever op straat sliep dan hier, maar haar benen voelden als lood. Haar hoofd bonsde. De alcohol zoemde nog na in haar bloed, maakte alles traag en zwaar. Ze kon niet weg. Niet nu. Niet alleen door de donkere stad met natte dijen en een gescheurde trots.
Ze keek naar de deur – die nu eindelijk dicht was – en toen naar Lars. Ze haatte hem. Ze haatte zichzelf nog meer. Maar het alternatief was bij Tim slapen, in zijn kamer, met zijn medeplichtige blik nog vers in haar geheugen. Nee. Hier was beter. Hier kon ze hem in ieder geval haten op afstand.
„Ik ga slapen,” zei ze vlak.
Lars grijnsde weer. „Ja, laten we dat doen. Kom maar lekker lepeltje-lepeltje bij me. Ik hou je warm.”
Ze keek hem aan met pure afschuw. Zijn gezicht – rood, bezweet, zelfvoldaan – maakte haar razend.
Zonder iets te zeggen sloeg ze de deken van zich af, stond op en begon haar kleren bij elkaar te rapen van de vloer. String eerst – nat en koud, maar ze trok hem aan. Toen de bh, haakjes trillend tussen haar vingers. Het rokje, kreukelig en te kort. De croptop, die nu naar zweet en seks rook. Ze kleedde zich aan met mechanische bewegingen, rug naar hem toe, alsof hij er niet was.
Lars keek toe, nog steeds op het bed gezeten. „Serieus? Het is veel fijner om samen naakt te slapen. Huid op huid. Lekker knuffelen.”
Ze gaf geen antwoord. Ze trok de croptop omlaag, streek haar haar uit haar gezicht en liep naar het bed. Ze ging op de rand zitten, rug naar hem toe.
„Jij slaapt op de grond,” zei ze.
Hij lachte kort, ongelovig. „Kom op, Alyssa. Doe niet zo moeilijk. Je vond het net nog lekker. Je kreunde er zelfs bij. We kunnen nog een rondje…”
„Op. De. Grond.”
Haar stem was laag, maar staalhard. Voor het eerst die avond voelde ze iets van controle terugkomen. Klein, broos, maar het was er.
Lars zuchtte overdreven, stond op en pakte een kussen en een dunne deken van een stoel. „Oké, oké. Jij je zin. Maar je stelt je aan, hoor. Dit had veel gezelliger gekund.”
Hij liet zich op de vloer zakken, rug tegen de muur, benen uitgestrekt. Even was het stil. Alleen hun ademhaling, het zachte tikken van de verwarming, en heel in de verte de gedempte bas uit de woonkamer die langzaam uitstierf.
Alyssa kroop onder het laken – aangekleed. Ze draaide zich op haar zij, gezicht naar de muur, rug naar Lars. Ze voelde de matras nog warm van hun lichamen, rook de geur van seks en zweet in het kussen. Ze kneep haar ogen dicht.
Binnen een paar minuten viel ze in slaap. Als een blok. Geen dromen, geen gepieker. Alleen een diepe, uitgeputte duisternis die haar opslokte.
---
Het eerste wat Alyssa voelde toen ze wakker werd, was de pijn. Een doffe, bonzende druk achter haar ogen, alsof iemand met een hamer op de binnenkant van haar schedel sloeg. Ze kreunde zacht, draaide haar hoofd opzij en probeerde te slikken. Haar mond was droog als schuurpapier, smaak van oud bier en iets bitters op haar tong. Ze lag op haar rug, armen slap langs haar lichaam, benen licht gespreid. De deken was weg. Ze voelde alleen het klamme laken onder haar rug en billen.
Ze opende haar ogen een kiertje. Het ochtendlicht viel schel door het gordijnloze raam, grijs en kil. Februari. Koud. De kamer rook naar zweet, seks en verschaald bier. Alles kwam terug in flarden, scherp en genadeloos: de woonkamer, Lars’ handen, de kamer zonder deur, het gejuich, het klaarkomen in haar, de deur die te laat werd opgehangen. Ze had gehoopt dat de alcohol alles zou uitwissen, zoals in films. Black-out. Weg. Maar nee. Ze herinnerde zich alles. Te goed.
Ze keek omlaag.
Haar croptop zat scheef, één schouder half omlaag getrokken, de stof omhoog geschoven tot net onder haar borsten. Haar bh hing los, één cup half over haar borst geschoven, tepel bloot. Haar rokje was omhoog getrokken tot bijna aan haar navel, een propje stof dat haar buik bloot liet. En haar string… god. Hij zat zo ver scheef dat één kant helemaal van haar heup was geschoven. Haar schaamlippen lagen open en bloot, nog steeds een beetje gezwollen, een dun laagje opgedroogd vocht ertussen.
Ze voelde een golf van misselijkheid opkomen. Niet alleen van de kater.
Ze draaide haar hoofd. Lars lag op de grond, op zijn zij, de deken die zij vannacht had gebruikt strak om zich heen gewikkeld. Hij snurkte zacht, mond open, haren warrig. Hij had hem dus van haar afgepakt terwijl ze sliep. Natuurlijk.
Alyssa wreef met beide handen over haar gezicht, probeerde wakker te worden, probeerde de realiteit weg te duwen. Haar vingers voelden iets plakkerigs op haar wang en haar voorhoofd. Ze fronste, veegde harder. Het zat ook in haar haar – plukken die aan elkaar plakten, witachtig, korrelig.
Ze pakte haar telefoon van het nachtkastje – batterij nog op 8% – en opende de camera in selfie-modus. Ze hield hem omhoog.
Haar gezicht zag eruit als een wrak: mascara uitgelopen, wangen rood en vlekkerig, lippen gezwollen. Maar dat was niet het ergste.
Langs haar hals liepen witte strepen, opgedroogd en korstig. Op haar kin zat een dikke klodder, half in haar mondhoek. En in haar haar… plukken wit, kleverig, opgedroogd sperma dat aan de lokken plakte alsof iemand er expres in had gespoten terwijl ze sliep.
Ze staarde naar het scherm. Haar adem stokte.
Wat de fuck had hij gedaan?
Of… hadden anderen het gedaan?
Dat idee sloeg in als een bom. Was iemand – een huisgenoot, misschien wel meer – binnenkomen terwijl ze sliep? Had Lars ze binnengelaten? Of had hij het alleen gedaan, zichzelf afgetrokken boven haar gezicht, over haar heen gespoten terwijl ze knock-out was? Ze voelde gal omhoog komen. Ze kokhalsde droog, hand voor haar mond.
Ze voelde zich gebruikt. Niet alleen gebruikt – weggegooid. Als een ding. Als iets waar je mee kunt doen wat je wilt zodra het bewustzijn uit is.
Met trillende handen veegde ze het spul weg. Met haar vingertoppen, met de mouw van haar croptop, met wat ze maar kon vinden. Het smeerde uit, werd vlekkerig op haar huid, maar het meeste kreeg ze eraf. Ze trok haar bh recht, haakte hem vast met onhandige vingers. Duwde haar rokje omlaag zover als het ging – nog steeds veel te kort. Streek haar topje glad. Ze stond op, benen wankel, dijen plakkerig van wat er vannacht nog meer uit haar was gelekt.
Ze keek niet meer naar Lars. Ze keek niet naar de deur die nu eindelijk dicht was. Ze pakte haar tasje, haar telefoon, haar schoenen die ergens bij de muur lagen, en liep naar de deur.
Ze draaide de klink om. Stil. Voorzichtig. De gang was leeg, stil, ochtendlicht viel schel door het raam aan het einde. Ze hoorde iemand snurken in een andere kamer. Verder niets.
Ze liep op blote voeten de trap af – schoenen in haar hand, te bang om geluid te maken. De voordeur stond op een kier. Ze glipte naar buiten, de koude februari-ochtend in.
De straat was leeg. Een fietser reed voorbij, keek niet op. Ze begon te lopen. Snel. Richting het station, richting thuis. Ze voelde de wind onder haar rokje, voelde hoe nat en rauw ze nog was tussen haar benen, voelde het opgedroogde spul in haar haar trekken aan haar hoofdhuid.
Ze huilde niet. Nog niet.
Ze liep alleen maar.
Zo snel als haar benen haar konden dragen.
Weg van dat huis.
Weg van hem.
Weg van wat er vannacht gebeurd was.
---
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Aljassie, 20 jaar. Was dit slechts een voorproefje? Kom naar mijn prive pagina en ontdek het vervolg vol verleiding en geheime momenten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Legertusse (43)
Cutey_beck (27)
Katriense (28)
Sibione (21)