Ellen Wilde Meer - 2

De ochtendzon filterde door de gordijnen toen Jan eindelijk zijn ogen opende. Ellen lag nog steeds diep in slaap, haar blonde haar verspreid over het kussen, haar lippen iets geopend. Haar nek en schouders waren bedekt met kleine rode vlekken—Henks handafdrukken. Jan’s maag draaide zich om, maar hij sloop stil uit bed, kleedde zich haastig aan en verliet de kamer zonder een geluid te maken.

Het ontbijtbuffet was een kakofonie van gelach en bestek. Jan vulde zijn bord mechanisch—fruit, croissants, spek—zonder echt te zien wat hij opschepte. Hij zocht een plek ver van de drukte, maar toen hij zich omdraaide, stond Henk plotseling voor hem. De oudere man leunde nonchalant tegen een pilaster, een kop koffie in zijn hand, zijn blik vol brutale amusement. "Goedemorgen, bruidegom," zei Henk, zijn stem ruw van de vorige nacht. "Roes uitgeslapen?"

Jan’s vingers klemden zich om zijn bord. Henk zag eruit alsof hij tien jaar jonger was geworden—zijn huid glom, zijn ogen helder, zijn houding ontspannen en zelfverzekerd. Alsof hij net een verjongingskuur had ondergaan. "Redelijk," mompelde Jan, zijn keel droog. Hij probeerde Henk voorbij te lopen, maar de man versperde zijn pad met een kleine zijstap.

Henk en Jan zaten samen aan een kleine tafel bij het ontbijtbuffet, de tropische ochtendlucht hing al warm om hen heen. Henk nam een slok van zijn zwarte koffie, zijn ogen twinkelden met een zelfverzekerde rust die Jan tegelijk irriteerde en fascineerde. "Mooi eiland, hè?" merkte Henk op, zijn blik rustend op de palmbomen buiten. "Je moet echt eens zien hoe het vanop het water is."

Jan knikte, zijn vingers speelden met de rand van zijn jus d'orange. Er zat een vreemde spanning in zijn lijf—een mengeling van woede en iets wat hij niet durfde benoemen. Henk was gewoon... Henk. Charmant, onverschrokken, het soort man waar je tegenop keek, ook al had hij net je vrouw genomen. "Lijkt me top," mompelde Jan uiteindelijk.

Henk leunde naar voren, zijn ellebogen op tafel. "Ik zeil morgenvroeg richting Molokini. Perfecte plek om te snorkelen. Als jullie zin hebben, neem ik jullie graag mee." Hij zweeg even, zijn blik doordringend. "Ellen vertelde dat ze nog nooit gezeild heeft."

Jan's kaak spande zich onwillekeurig aan bij de gedachte van Ellen’s naam in Henk's mond, de manier waarop hij over haar sprak had iets intiems. Toch voelde hij ook een gekke opwinding. Een dag op Henk's boot, weg van dit hotel, misschien kon hij dan... wat? Hij wist het niet. "Klinkt goed," zei hij, harder dan bedoeld.

Henk grinnikte, alsof hij iets doorhad. "Prima." Hij nam nog een slok koffie. "Vertrek om acht uur. Pak je zwemspullen in."

Henk leunde achterover in zijn stoel, zijn brede schouders ontspannen tegen de rieten rugleuning. Hij nam een flinke hap van zijn ananas en keek Jan aan met diezelfde kalme, zelfverzekerde blik die de hele situatie ondraaglijk maakte. "Je moet niet te hard nadenken, kerel," zei hij plots, zijn stem diep en amicaal. "Ellen is een volwassen vrouw. En jij..." Hij grinnikte even. "Je hebt smaak, dat wel."

De middagzon brandde genadeloos op hun huid terwijl Ellen en Jan languit op hun strandbedjes lagen. Het was een schijnbaar rustige dag geweest—zwemmen in de turquoise zee, cocktails bij het hotelzwembad, een lunch vol geforceerde gesprekken. Jan had geen woord gerept over de vorige nacht, en Ellen deed alsof er niets gebeurd was. Maar de spanning tussen hen hing als een vochtige deken in de tropische hitte.

Jan keek stiekem naar Ellen terwijl ze haar zonnebril rechtte. Haar lichaam zag er nog steeds uit als dat van een engel, maar nu wist hij wat voor duivels plezier dat lichaam kon geven. Haar nek vertoonde kleine paarse vlekken die ze vergeefs probeerde te bedekken met haar haar. Elke keer dat ze zich omdraaide, herinnerde hij zich hoe Henk haar tegen de douchewand had gedrukt, hoe ze voor hem gekrompen had.

"Lunch?" vroeg Jan plotseling, zijn stem iets te luid in de stilte. Ellen knikte, haar lippen samengeknepen. Ze stonden op en liepen naar het restaurant, het zand tussen hun tenen prikkelend.

Tijdens de lunch—een verspreiding van exotisch fruit en gegrilde vis—speelde Jan met zijn bestek. Toen hij het mes liet vallen, boog Ellen zich voorover om het op te rapen. Haar losse strandjurk gaf hem een blik op haar decolleté, en daar, net boven haar linkerborst, zat een vers, rood bijtmerk. Jan’s adem stokte.

"Morgen gaan we zeilen," zei hij abrupt, zijn ogen gefixeerd op haar reactie. "Met Henk. Naar Molokini."

Ellen’s vingers verstijfden om haar glas. Ze slikte, haar keel werkte zichtbaar. "O," zei ze, haar stem iets te hoog. "Leuk." Ze nam een gehaaste slok water, maar Jan zag het—de manier waarop haar ogen even flitsten, hoe haar onderlip tussen haar tanden verdween. Alsof haar lichaam al anticipeerde op wat komen zou.

Jan speelde met een stuk ananas, zijn vingers plakkerig van het sap. "Hij nodigde ons uit vanochtend. Tijdens het ontbijt." Hij keek haar recht aan. "Je had gelijk. Hij is... indrukwekkend."

Ellen’s wangen kleurden roze. Ze wendde haar blik af, naar de horizon, maar niet voordat Jan de glinstering in haar ogen zag. "Ja," fluisterde ze. "Dat is hij."

De rest van de middag verliep in een gespannen rust. Ellen lag op haar buik, haar bikinitop losgemaakt, haar rug glimmend van zonnebrandolie. Jan keek toe hoe een groep mannen haar stiekem begluurde, hun ogen vol open bewondering. Voorheen zou hij trots zijn geweest. Nu dacht hij alleen: *Ze weten niet wat ze gemist hebben.*

Toen de zon begon te zakken, wandelden ze terug naar hun kamer. Ellen liep voor hem uit, haar heupen zwaaiend in diezelfde onschuldige manier als altijd. Maar Jan zag nu wat eronder lag—het vuur dat Henk had aangewakkerd. In de lift stonden ze zwijgend naast elkaar, hun schouders bijna rakend. De spanning tussen hen was tastbaar, als statische elektriciteit.

Die avond zat Jan op het balkon, een half leeg biertje in zijn hand terwijl hij naar de golven staarde. De warme avondlucht hing zwaar om hem heen, doordrenkt met de zilte geur van de oceaan. Hij had urenlang geprobeerd zijn gedachten te ordenen, maar elk scenario eindigde met hetzelfde beeld: Henk’s gespierde rug boven Ellen’s trillende lichaam.

Toen hoorde hij de schuifdeur achter zich openen. Jan draaide zich niet meteen om, maar uit zijn ooghoek zag hij hoe Ellen het balkon op wandelde. Zijn adem stokte. Ze droeg een kanten lingeriesetje in dieprood—zo’n stuk dat je alleen in die exclusieve erotische boutiques zag. Het satijn glom in het maanlicht, haar borsten perfect omhuld door het nauwe bustier dat haar tepels amper bedekte. De string was niet meer dan een dun draadje dat verdween tussen haar billen, waardoor haar blote huid eronder zichtbaar bleef.

Ellen zei niets. Ze liep langzaam naar hem toe, haar blik vastberaden, tot ze voor hem stond. Toen, zonder waarschuwing, zakte ze op haar knieën tussen zijn benen. Jan’s hart bonsde tegen zijn ribben. Haar handen rustten op zijn dijen terwijl haar vingers de knop van zijn korte broek losmaakten. "Ellen—" begon hij, zijn stem ruw van verbazing.

"Ssst," fluisterde ze, haar lippen krullende in een kleine, geheimzinnige glimlach. Haar vingers trokken zijn rits naar beneden, en Jan voelde de warme avondlucht tegen zijn blootgestelde huid. Ellen keek naar hem op, haar ogen donker van intentie. "Je hebt me vandaag zo raar aangekeken," mompelde ze. "Alsof ik iets vreselijks gedaan had."

Jan wilde iets zeggen—een protest, een vraag—maar haar hand sloot zich rond zijn half slappe lid en alle woorden stierven in zijn keel. Ellen’s aanraking was vastberaden, niet aarzelend zoals vroeger. Haar duim veegde over zijn eikel, wat meteen een diepe zucht bij hem losmaakte.

Ellen's lippen sloten zich rond Jan's stijve lengte met een vastberadenheid die hij nog nooit bij haar had gezien. Haar tong wrong zich langs de onderkant van zijn pik, nat en warm, terwijl haar handen zijn ballen streelden met een nieuwe zekerheid. Jan’s vingers klemden zich in de armleuningen van de balkonstoel, zijn ogen wijd open van verbazing. Dit was niet de terughoudende Ellen die hij kende—dit was een vrouw die precies wist wat ze deed.

"Fuck," hijgde hij, zijn heupen schokten onwillekeurig omhoog toen ze dieper ging, haar neus bijna tegen zijn buik drukkend. Haar ogen, opgekeken door lange wimpers, hielden de zijne gevangen terwijl haar hoofd op en neer bewoog in een ritme dat hem bijna gek maakte. Het geluid—dat natte, zuigende geluid—was zo obscoon dat Jan zijn ogen even moest sluiten.

Ellen trok zich terug, haar lippen glimmend in het maanlicht. "Vind je het lekker?" vroeg ze, haar stem een hese fluistering die rechtstreeks naar zijn onderbuik ging. Voordat hij kon antwoorden, boog ze zich weer voorover en nam hem volledig in haar mond, haar keel ontspannend op een manier die alleen kon komen door oefening. Jan's gedachten flitsten naar Henk—naar de ruwe, zelfverzekerde man die haar dit blijkbaar had geleerd. Een golf van schaamte en opwinding overspoelde hem.

Haar tempo versnelde, haar hoofd bewoog zich op en neer met een vloeiendheid die Jan nooit voor mogelijk had gehouden. Af en toe draaide ze haar tong rond zijn eikel, precies op het moment dat hij het nodig had, alsof ze zijn lichaam kon lezen. Haar handen werkten intussen zijn ballen, haar vingers drukten zachtjes maar met precisie. Jan voelde het al opkomen—die bekende spanning die zich opbouwde in zijn onderbuik.

"Nog niet," hijgde hij, zijn vingers grepen haar haar. "Ellen, ik ga—"

Jan's lichaam verkrampte, zijn vingers groeven in Ellen's haar terwijl zijn orgasme hem overviel. Ellen voelde de warme pulsaties in haar mond, maar merkte meteen het verschil—het was niet de overweldigende vloed die Henk haar had gegeven. Henk's zaad was dikker, overvloediger, alsof hij haar van binnenuit wilde vullen tot ze het over haar kin zou voelen stromen. Dit was... bescheiden. Toch slikte ze het zonder aarzelen, haar tong veegde langs zijn eikel om de laatste druppels te vangen, precies zoals Henk haar geleerd had.

Jan hijgde, zijn lichaam zakte in de stoel, zijn pik snel slap wordend. Ellen trok zich terug, haar lippen ploppend los. Ze keek naar hem op, haar ogen donker in het maanlicht. "Dat was lekker," fluisterde ze, maar Jan zag het—die vluchtige blik van teleurstelling, hoe haar tong even langs haar onderlip gleed alsof ze iets miste.

Hij voelde zich plotseling kleiner dan ooit, niet alleen in fysieke zin. Ellen ging op haar hielen zitten, haar vingers streelden nog steeds zijn dijen, maar haar aandacht leek al weg te dwalen. Jan's pik, nu volledig slap, zag er bijna treurig uit tegen zijn buik.

Ellen nam Jan bij de hand, haar vingers sloten zich stevig om de zijne terwijl ze hem de slaapkamer in trok. Er zat een nieuwe vastberadenheid in haar bewegingen, een urgentie die hij nog nooit bij haar had gezien. Haar ogen, donker en ondoorgrondelijk, hielden de zijne gevangen terwijl ze naar het bed liepen. Zonder een woord te zeggen, ging ze op het matras liggen en spreidde haar benen wijd open, haar knieën gebogen, haar lichaam een uitnodigende boog vormend. Haar lingerie—datzelfde rode satijnen stuk—was al opzij geschoven, waardoor hij haar volledig bloot zag liggen in het schaarse licht van de schemerlamp.

Jan wist wat van hem verwacht werd. Hij had haar zo vaak in deze positie gezien, maar nu leek alles anders. Haar heupen bewogen ongeduldig, haar vingers grepen in het laken. Hij dook met zijn hoofd tussen haar benen, zijn handen rustend op haar dijen terwijl hij haar dichter naar zich toe trok. De geur van haar—warm, zilt, sloeg hem meteen tegemoet.

Zijn tong vond haar zonder aarzelen, een lange, vlakke streep van onder naar boven. Ellen’s lichaam reageerde meteen, een scherpe zucht ontsnapte haar lippen. Jan herhaalde de beweging, zijn tong harder nu, gericht op die kleine, gevoelige plek die hij zo goed kende. Maar waar Ellen vroeger minuten nodig had om op te warmen, voelde hij haar nu al na enkele seconden tegen zijn mond drukken, haar heupen schokkend in een ongeduldig ritme.

"Harder," kreunde ze, haar stem ruw van begeerte. Haar handen grepen zijn haar vast, duwden zijn gezicht dieper tegen haar aan. Jan gehoorzaamde, zijn tong werd stugger, zijn bewegingen meer gefocust. Ellen’s ademhaling versnelde, haar vingers kneep in zijn hoofdhuid. "Ja, precies daar—" Haar zin stierf weg in een diepe kreun, haar lichaam boog zich op.

Jan kon het verschil voelen—haar reacties waren intenser, haar lichaam reageerde sneller, alsof Henk haar zenuwen had blootgelegd. Hij hoorde haar hijgen, voelde haar spieren al om zijn tong spannen. Haar climax naderde snel, veel sneller dan ooit tevoren. Maar juist toen hij dacht dat ze zou klaarkomen, duwde Ellen hem abrupt weg.

Jan voelde zijn lul weer stijf worden tegen Ellen's dij terwijl hij haar omhoog trok, zijn handen grepen haar heupen vast met een zelfzekerheid die hij nog nooit had gevoeld. Dit was het moment—eindelijk zou hij in haar zitten, eindelijk zou hij het huwelijk consumeren, althans voor hem. Haar lichaam gleed tegen het zijne aan, warm en vochtig nog van zijn tong, en hij positioneerde zich tussen haar gespreide benen zonder aarzeling.

"Nu," hijgde Ellen, haar nagels groeven in zijn schouders. Haar ogen waren donker, haast wild, en Jan kon niet zeggen of het verlangen of iets anders was wat haar blik zo intens maakte. Het deed er niet toe. Hij drukte zich tegen haar opening aan, voelde hoe ze zich al voor hem opende, en toen—met een diepe, bevredigende zucht—schoof hij in één vloeiende beweging naar binnen.

Het was warm. Strak. Perfect. Jan's hoofd viel naar achteren, zijn ogen sloten zich terwijl hij die eerste sensatie van volledige penetratie in zich opnam. Ellen kreunde onder hem, haar lichaam wrong zich lichtjes, maar haar benen sloten zich direct om zijn heupen om hem dieper naar binnen te trekken. "Ja, ja," fluisterde ze, haar stem brokkelig.

Jan begon te bewegen, langzaam eerst, zijn heupen rollend in een ritme dat hij altijd had gefantaseerd. Ellen's ademhaling versnelde, haar vingers trokken krassen over zijn rug, maar er was iets—iets aan de manier waarop haar lichaam reageerde, iets dat niet klopte. Ze was nat genoeg, zeker, maar haar kreunen leken gecontroleerd, haar bewegingen iets te berekenend, alsof ze een rol speelde.

"Kijk me aan," beval hij, zijn stem ruw van inspanning. Ellen's ogen flikkerden open, maar wat hij daar zag voelde niet juist. Haar blik was gefocust, ja, maar niet op hem—het was alsof ze door hem heen keek, naar iets wat alleen zij kon zien. Haar lippen persten zich even samen toen hij dieper stootte, en toen—toen hoorde hij het. Een klein, bijna onhoorbaar kreuntje.

Jan’s tempo versnelde, zijn stoten werden harder, bijna straffend in hun intensiteit. Ellen's lichaam boog zich op, haar borsten stegen en daalden met elke ademhaling, maar haar reacties waren... mechanisch. Alsof haar lichaam wel reageerde, maar haar geest ergens anders was. Hij greep haar heupen harder vast, zijn vingers drukten in haar vlees terwijl hij haar tegen zich aan trok met elke stoot. Haar binnenkanten omklemden hem, warm en pulserend, maar het voelde alsof hij iets miste—alsof hij alleen maar een vervanger was voor iets groters.

Jan's climax kwam als een plotselinge golf die hij niet kon tegenhouden—een snelle, bijna pijnlijke ontlading die zijn lichaam door schokte terwijl hij zich diep in Ellen stortte. Zijn vingers klemden zich in haar heupen, zijn adem stokte in zijn keel, en voor hij het besefte, was het al voorbij. Ellen's lichaam onder hem verstijfde even, een bijna onmerkbare reactie, maar Jan voelde het. Ze was er niet gekomen.

Hij bleef nog even boven haar hangen, zijn voorhoofd tegen haar schouder gedrukt terwijl zijn hartslag langzaam tot rust kwam. Ellen's handen streelden lichtjes over zijn rug, haar nagels tekenden kleine cirkels op zijn huid. "Dat was heerlijk," fluisterde ze, haar stem zacht en geruststellend. Maar Jan hoorde het—dat kleine trilletje van teleurstelling, die bijna onhoorbare zucht die ze probeerde te verbergen.

Ze rolde naast hem, haar lichaam krulde zich tegen zijn zij aan terwijl ze haar hoofd op zijn borst legde. Jan's arm sloot zich automatisch om haar schouders, zijn vingers speelden met de losse lokken van haar haar. Ellen's ademhaling werd langzaam regelmatig, haar lichaam ontspande tegen hem aan, en binnen enkele minuten was ze in slaap gevallen.

Jan lag wakker, starend naar het plafond terwijl de ventilator boven hen een zachte bries verspreidde. Het contrast tussen deze avond en de vorige nacht was pijnlijk duidelijk. Toen had Ellen geschreeuwd, haar lichaam had trillend onder Henk's greep gelegen, haar ogen vol ongeremde begeerte. Nu lag ze stil tegen hem aan, haar reacties beleefd maar niet gepassioneerd, alsof ze een rol speelde om hem tevreden te stellen.

Zijn gedachten dwaalden terug naar de manier waarop Henk haar had behandeld—de ruwe greep om haar heupen, de manier waarop hij haar lichaam had gedomineerd, de onverbloemde manier waarop hij haar plezier had geëist. Ellen had gereageerd alsof ze eindelijk had gevonden wat ze altijd had gezocht. En Jan? Jan was slechts een bescheiden vervanger geweest.

Jan werd wakker met een scherpe pijn in zijn buik, zijn mond gevuld met de bittere nasmaak van gal. Hij haastte zich naar de badkamer en braakte in de toiletpot, zijn handen trillend tegen de porseleinen rand. Het zweet parelde op zijn voorhoofd terwijl zijn maag zich opnieuw samentrok. Gisteravond hadden ze sushi gegeten bij het strandrestaurant—hij had Ellen gewaarschuwd over de rauwe vis, maar zij had gelachen en gezegd dat ze op Hawaii wél verse vis konden vertrouwen.

Toen hij terug in bed zakte, hoorde hij Ellen zachte voetstappen maken door de kamer. Ze droeg een strakke, witte bikini met een doorschijnende parelmoerkleurige omslagdoek die haar blote schouders bedekte. Haar blik was bezorgd toen ze zijn bleke gezicht zag. "Schat, je ziet er verschrikkelijk uit," fluisterde ze, haar hand streelde zijn voorhoofd. "Je hebt koorts."

Jan wilde protesteren—wilde zeggen dat hij mee zou gaan, wat er ook gebeurde—maar zijn lichaam reageerde met nog een golf van misselijkheid. Hij draaide zich om en spuwde in de afvalbak naast het bed. Ellen trok haar hand terug, een vluchtige grimas van afschuw trok over haar gezicht voordat ze haar zorgelijke masker weer opzette.

"Je kunt écht niet mee," zei ze vastberaden, maar Jan hoorde de onderliggende opluchting in haar stem. "Henk wacht al beneden. Ik... ik blijf wel bij jou."

"Nee." Jan's stem klonk rauw. Hij veegde zijn mond af met de achterkant van zijn hand. "Ga jij maar. Geniet ervan." Hij probeerde te glimlachen, maar zijn lippen voelden stijf aan. "Ik blijf wel hier slapen. Morgen ben ik beter."

Ellen aarzelde, haar vingers speelden met de zoom van haar omslagdoek. Haar blik gleed naar de deur. "Als je zeker weet..."

"Ga nou," zei Jan, harder dan hij bedoelde. Hij zag haar schouders even verstijven.

Ellen knikte, bukte zich snel om een kus op zijn voorhoofd te drukken—haar lippen voelden koel en vluchtig—en toen was ze weg. De deur klikte zachtjes achter haar. Jan bleef achter, starend naar het plafond, zijn maag een knoop van pijn en jaloezie.

De minuten slepen voorbij. Jan draaide zich op zijn zij, zijn ogen gefixeerd op het digitale klokje op het nachtkastje. 09:47. Henk zou nu de motor van zijn jacht hebben gestart, Ellen aan boord helpend met diezelfde grote, zelfverzekerde handen die haar lichaam zo grondig hadden verkend. Jan sloot zijn ogen, maar de beelden bleven: Henk’s gespierde armen terwijl hij de touwen vastmaakte, Ellen’s blik vol bewondering, haar vingers die per ongeluk (of niet) tegen zijn huid streelden.

10:23. Ze moesten nu wel op open zee zijn. Jan stelde zich voor hoe Henk Ellen naar de boeg zou leiden, haar hand vasthoudend terwijl het schip door de golven sneed. Haar haar zou wapperen, haar lach zou vrij klinken—echt vrij, op een manier die Jan nooit had gehoord. En Henk? Henk zou achter haar staan, zijn handen op haar heupen, zijn lichaam dicht tegen het hare gedrukt onder het mom van haar 'in evenwicht houden'.

Een nieuwe golf van misselijkheid joeg Jan terug naar de badkamer. Hij hing over de wasbak deze keer, zijn handen klemden de porseleinen rand vast terwijl zijn lichaam schokte. Toen hij opkeek, ontmoette hij zijn eigen spiegelbeeld—bleek, bezweet, de ogen bloeddoorlopen.

Rond de middag trilde Jan's telefoon op het nachtkastje. Hij reikte ernaar met trillende vingers, zijn maag nog steeds lichtelijk beroerd. Het scherm toonde Ellen's naam boven een kort bericht: *"Hoe voel je je nu, schat?"*

Jan's duim zweefde boven het toetsenbord. Hij wilde vragen wanneer ze terugkwam, of ze het naar haar zin had—maar in plaats daarvan typte hij: *"Beter. Geniet je ervan?"*

Jan's telefoon trilde opnieuw. Een foto dit keer—een selfie van Ellen, genomen op de boeg van Henk's jacht. Haar blonde haar wapperde in de wind, haar witte bikini strak tegen haar volle borsten gedrukt. De schouderbandjes hingen los, haar huid glom onder de tropische zon. Op de achtergrond stond Henk aan het roer, zijn gespierde torso bloot, zijn houding ontspannen maar dominant. Jan's vingers vergrootten de foto, zijn hart bonsde in zijn keel. Was Henk echt...? Ja. Tussen de pixels door kon hij net de onderrand van een donkere vlek onderscheiden—geen zwembroek, geen linnen. Alleen maar huid.

*"Geen zorgen, schat, we zijn voorzichtig!"* stond er onder de foto. Alsof dát het probleem was. Jan's vingers trilden toen hij antwoordde: *"Ziet er mooi uit. Geniet ervan."* Hij drukte op verzenden voordat hij de woorden kon herlezen. Een leugen, natuurlijk. Niets aan deze foto was 'mooi' voor hem.

De volgende berichten kwamen snel achter elkaar. *"Henk zegt dat je morgen welkom bent als je beter bent!"* gevolgd door *"Hij heeft een speciale plek om te snorkelen, zegt hij. De vissen hier... ongelooflijk."* Jan beet op zijn lip. Welke 'vissen' precies? Hij sloeg zijn telefoon dicht en gooide hem op het bed.

Het duurde niet lang of de telefoon trilde weer. Dit keer geen tekst—een kort filmpje. Ellen, nu vanaf de achterkant gefilmd, leunend over de reling. Haar bikini-broekje was iets opgetrokken, net genoeg om de onderkant van haar billen bloot te laten. De camera schudde lichtjes, alsof de filmer—Henk, uiteraard—zijn evenwicht verloor. Of zijn geduld. In de achtergrond klonk gelach. Ellen's stem, hoog en opgewonden: *"Kijk, daar! Een dolfijn!"*

Jan’s maag draaide zich om. Geen dolfijn in beeld. Alleen Ellen's kont, haar blote schouders, en ergens op de achtergrond Henk's diepe gegrinnik.

Het was ondertussen al laat in de namiddag en Jan had niets meer gehoord van Ellen. Zijn maag was eindelijk tot rust gekomen, maar een nieuwe soort spanning had zich in zijn lijf genesteld—een mengeling van nieuwsgierigheid en iets dat verdacht veel op angst leek. Zijn telefoon lag stil op het nachtkastje, het scherm donker, geen trillingen meer sinds dat laatste filmpje. Hij pakte het toestel op, zijn duim zweefde boven Ellen's contact. Bellen of niet bellen? Wat als ze niet opnam? Wat als ze wél opnam, maar op de achtergrond hoorde hij... Nee. Hij drukte op de knop.

Het rinkelen leek eindeloos. Eén keer. Twee keer. Drie—"Hallo?" Haar stem klonk ademloos, opgewonden. Op de achtergrond hoorde Jan het klotsen van water tegen hout, het gekrijs van meeuwen. En iets anders... een diepe, ondefinieerbare brom.

"Ellen, het is Jan." Alsof ze zijn nummer niet had gezien. Alsof ze niet had geweten dat hij zou bellen. "Hoe gaat het daar?"

"Go—goed," hijgde Ellen, haar stem trillend tussen snelle ademhalingen door. "Het is... echt prachtig hier." Een plotselinge kreun, half gesmoord, volgde—niet van pijn, maar van iets dat Jan dacht te herkennen. Op de achtergrond klonk een diepe, tevreden lach. Henk.

"Waar zijn jullie nu?" vroeg Jan, zijn vuisten balden zich onbewust rond het laken.

"Op... op het... *ah!*... op het achterdek," stotterde Ellen. Haar woorden vielen uiteen in korte, hortende zinnen. "We zijn... net gestopt om... om te zwemmen. Het water is... *oh god*... zo helder."

Jan hoorde het plonsen van golven tegen de romp, het kraken van touwen. En toen—een diepe, gerichte zucht van Ellen, alsof iemand net zijn handen over haar lichaam had laten glijden. Haar volgende zin kwam eruit geperst: "Henk zegt... zegt dat we morgen... *mmh*... moeten gaan duiken. Bij het koraalrif."

"Klinkt geweldig," mompelde Jan, zijn kaak strak. Een stilte volgde, gevuld alleen met Ellen's zware ademhaling en af en toe een gesmoorde kreun. "Ellen? Ben je daar nog?"

"Ja... ja, ik—*oh!*—ik ben hier," hijgde ze. Haar stem klonk ver weg, bijna alsof ze de telefoon had laten vallen. "Het is... het is alleen een beetje... *ah!*... een beetje golvig."

Jan kneep zijn ogen dicht. Hij hoorde het nu duidelijk—het ritme van haar ademhaling, de korte, hoge geluidjes die ze probeerde in te houden. En ergens, ver op de achtergrond, Henk's lage gemompel. "Ellen, wat is er aan de hand?" vroeg hij, hoewel hij het antwoord reeds vermoedde.

"N-niks... *oh god*... niks bijzonders," stotterde Ellen. Haar stem klonk schor, alsof ze al langere tijd... bezig was. "We zijn... we zijn alleen maar... *ah!*... aan het relaxen."

Een plotselinge schok in de verbinding—een geschuif, een gesmoorde lach—en toen klonk Ellen's stem ineens dichterbij, alsof ze de telefoon weer had opgepakt. "Schat... *hah*... ik moet gaan. Het wordt... het wordt hier wat... *mmph*... wat wild."

Voordat Jan iets kon zeggen, was de verbinding verbroken. Hij staarde naar zijn telefoon, het scherm was weer zwart. Zijn handen trilden. Hij probeerde zich voor te stellen wat er daar gebeurde—Ellen, vastgehouden tegen de reling, Henk's handen op haar heupen, haar bikini slechts een dunne barrière tegen wat echt gaande was. Of misschien lag ze wel op het dek, haar lichaam bedekt door Henk's gespierde vorm, haar benen om hem heen geslagen terwijl het jacht door de golven sneed.

Jan werd gek van al de beelden die door zijn hoofd flitsen—Ellen, gebogen over de reling, haar handen vastgeklemd aan het hout terwijl Henk achter haar stond, zijn bruine huid glimmend van zweet in de middagzon. De gedachte alleen al deed zijn maag samentrekken. Hoe zouden haar geluiden klinken? Die kleine, hoge kreuntjes die hij gisteren had gehoord, maar zonder remmingen. Zou ze schreeuwen? Zou Henk haar mond bedekken met een van die grote handen, haar geluid smoren terwijl hij haar lichaam bewoog zoals alleen hij dat wou?

Jan’s hand gleed langs zijn stijve lul terwijl hij tegen het hoofdeinde van het bed leunde, zijn ogen gesloten maar zijn geest vol levendige beelden. Het was niet de eerste keer dat hij zich aftrok sinds Henk in hun leven was verschenen, maar wel de eerste keer dat hij het deed met zo’n brandend gevoel van vernedering en opwinding. Zijn vingers bewogen in een vast ritme, precies zoals Ellen dat altijd deed—of ten minste, zoals ze dat vóór Henk deed. Nu waren haar technieken anders, haar greep zekerder, haar tempo meedogenlozer. Net zoals Henk haar geleerd had.

Hij stelde zich voor hoe Ellen op haar knieën zou zitten op het dek van Henk’s jacht, haar blonde haar vastgegrepen door die grote, bruine handen terwijl ze Henk’s lul diep in haar keel nam. Zou ze kokhalzen? Of had Henk haar al zo ver gekregen dat ze zonder protest slikte? Jan’s ademhaling versnelde, zijn hand vuistte zich strakker om zijn schacht. Het beeld verschoof—nu zag hij Ellen gebogen over de reling, haar witte bikini-broekje opzij geschoven, Henk’s imposante lichaam tegen haar aandrukkend terwijl het jacht door de golven ploegde. Haar kreunen zouden samen smelten met het geluid van de zee, haar nagels krassend over het hout.

Zijn ballen trokken zich strak op terwijl hij zich voorstelde hoe Henk haar vastpakte, zijn vingers diep in haar vastklemden terwijl hij haar tegen zich aan trok. Ellen’s lichaam zou reageren zoals het nooit voor Jan had gedaan—haar rug hol, haar billen gespannen, haar schreeuw stikkend in de wind. Jan’s vingers wreven over zijn eikel, precies zoals Ellen dat nu deed, en een grom ontsnapte aan zijn lippen. Het was vernederend, vernietigend, en toch… toch maakte het hem harder dan hij ooit was geweest.

Toen kwam het beeld dat hem over de rand duwde: Henk, liggend op het dek, Ellen boven hem, haar lichaam bedekt met een dun laagje zweet in de middagzon. Haar handen op zijn borst, haar vingertoppen die over zijn spieren kriebelden terwijl ze langzaam op en neer bewoog—niet wild, niet hard, maar *heersend*. Alsof ze eindelijk begreep wat ze waard was. En Henk? Henk zou alleen maar glimlachen, zijn handen achter zijn hoofd gevouwen, genietend van het schouwspel. Alsof hij wist dat dit haar plek was. Alsof hij wist dat Jan dit nooit uit haar had kunnen halen.

Jan kwam enorm hard klaar, zo hard was hij nog nooit klaar gekomen. Zijn rug boog zich als een gespannen boog terwijl zijn sperma in dikke stralen over zijn buik spoot, zijn vingers nog steeds om zijn natte lul geklemd. Het kwam als een golf, een stroom van vernedering en opwinding die door zijn ruggengraat schoot en hem met geweld leegzoog. Hij hijgde, zijn borstkas bewoog wild op en neer, terwijl de laatste druppels uit hem werden geperst. Zijn ogen waren wazig, zijn geest nog steeds gevuld met die beelden—Ellen, Henk, het jacht, de zee.

Hij liet zich achterover vallen op het bed, zijn lichaam slap en uitgeput. Het voelde alsof hij zichzelf had leeggeroofd, alsof hij alles had gegeven wat hij in zich had. En toch, ondanks die explosieve climax, voelde het... hol. Een leegte vulde hem waar eerst die brandende jaloezie had gezeten. Hij keek naar zijn buik, naar het witte spul dat over zijn huid lag uitgespreid. Normaal zou Ellen dat schoonmaken, met een warm washandje, haar vingers zachtjes over zijn huid strijkend. Maar Ellen was er niet. Ellen was daar, met hem.

De gedachte deed zijn maag samentrekken. Hij draaide zich op zijn zij, zijn lichaam voelde plotseling kil aan, ondanks de warmte van de kamer. Zijn telefoon lag nog steeds naast hem, stil. Geen nieuwe berichten. Geen foto's. Geen filmpjes. Niets. Het was alsof ze hem vergeten was. Of erger—alsof ze hem niet nodig had.

Jan sloot zijn ogen, probeerde te slapen, maar zijn gedachten bleven malen. Hoe lang waren ze al weg? Hoe laat zouden ze terugkomen? En wat zou er gebeuren als ze terugkwamen? Zou Ellen naar hem toe komen, haar lichaam nog warm van Henk's aanraking, haar huid nog zilt van de zee? Zou ze tegen hem liegen, zeggen dat het gewoon een onschuldige dag was geweest? Of zou ze de waarheid vertellen, met diezelfde gloed in haar ogen die hij gisteravond had gezien?

Een deel van hem wilde dat ze zou liegen. Een ander deel wilde de waarheid horen—elk smerig detail, elk kreunend moment. Het maakte hem misselijk, maar ergens, diep van binnen, maakte het hem ook weer hard.

Het was bijna middernacht toen Ellen eindelijk de suite binnenwandelde. Jan zat rechtop in bed, zijn vingers geklemd om het laken, zijn ogen brandend van vermoeidheid maar zijn geest alerter dan ooit. Ze kwam binnen met een uitstraling die hij nog nooit bij haar had gezien—een soort gloed die niet van de zon kwam, maar van iets diepers, iets primairders. Haar huid straalde, haar blonde haar zat losser dan normaal, krullend aan de uiteinden alsof het nog steeds vochtig was van de zee. Of van iets anders.

"Schat," zei ze, haar stem hees maar opgewonden. Ze leunde naar hem toe, drukte een kus op zijn mond—haar lippen voelden warm, zilt, een vreemde mix van zout en iets zoets dat hij niet kon plaatsen. Jai's hand schoot automatisch omhoog, greep haar pols vast voordat ze weg kon lopen. Haar huid was ruw onder zijn vingers, geschuurd door touwen of—

"Ik ga me snel even douchen," onderbrak ze zijn gedachten, haar blik gleed naar de badkamerdeur. Haar ademhaling was nog steeds iets te snel voor iemand die alleen maar op een jacht had gezeten. "Het was... het was vandaag echt intens." Een nerveus lachje. Haar ogen ontweken de zijne.

Jan liet haar pols los, zijn vingers brandden nog na waar hij haar had vastgehouden. "Hoe was het?" vroeg hij, zijn stem bewust neutraal.

Ellen draaide zich al half om, maar bleef staan. Ze aarzelde, haar vingers speelden met de rand van haar omslagdoek—diezelfde parelmoerkleurige die ze 's ochtends had gedragen, maar nu zag hij donkere vlekken op de stof, alsof ze ergens in het zoutwater was gevallen. "Mooi," antwoordde ze uiteindelijk. "Heel... heel mooi. Henk heeft me plekken laten zien waar geen toeristen komen." Haar ogen flitsten even, alsof ze iets herinnerde wat haar opwinding opnieuw aanwakkerde. "Het rif was... ongelooflijk."

Die nacht lag Jan wakker, zijn lichaam nog steeds gespannen van de dag. Ellen lag naast hem, haar ademhaling diep maar niet helemaal regelmatig. Hij draaide zich naar haar toe, zijn hand rustte op haar heup. "Schat," fluisterde hij, zijn vingers trokken zachtjes aan de rand van haar nachthemdje. "Ik heb je zo gemist vandaag."

Ellen gromde iets onverstaanbaars, haar ogen bleven gesloten. "Nee, Jan... echt niet nu. Ik ben kapot." Ze draaide haar rug naar hem toe, het laken trok strak om haar heupen.

Jan's hand gleed naar haar taille, zijn vingers tekenden kleine cirkels op haar huid. "Kom op," hij ademde tegen haar nek, zijn lippen raakten haar huid vluchtig aan. "Ik heb de hele dag aan je gedacht." Zijn andere hand schoof onder het laken, langs haar dij—warm, zacht, maar stug.

Ellen zuchtte, haar spieren spanden zich even aan. "Morgen," mompelde ze, haar stem slaperig maar vastberaden. "Beloofd. Maar nu... nu kan ik echt niet." Ze duwde zijn hand weg zonder eromheen te draaien, haar bewegingen waren efficiënt, niet boos, maar ook niet uitnodigend.

Jan trok zijn hand terug, zijn lul stond nog steeds stijf tegen zijn buik. Hij keek naar haar rug, naar de manier waarop haar schouders iets te gespannen lagen voor iemand die zogenaamd sliep. "Was het echt zo vermoeiend?" vroeg hij, zijn stem iets scherper dan bedoeld. Maar Ellen antwoorden niet meer. Jan bleef of een tijdje wakker, zich afvragen wat de toekomst zal brengen voor hem en zijn kersverse bruid.

Trefwoord(en): Cuckold, Slet, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!