Door: Lyda S
Datum: 25-02-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 172
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Bdsm, Dominantie, Submission,
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Bdsm, Dominantie, Submission,
De kamer van Hanna’s huis ademde een warme, uitnodigende sfeer uit, als een knusse haven op een herfstdag. Zachte, gedempte verlichting van vintage lampen met gebloemde kappen wierp een gouden gloed over de pluche kussens op de sofa, waar kleurrijke plaids achteloos overheen gedrapeerd lagen. Aan de muren hingen ingelijste foto’s van lachende vrienden en verre reizen, en op de salontafel stond een vaas met verse bloemen die een subtiele zoetheid toevoegden aan de lucht.
We werden hartelijk ontvangen, mijn vriendin Sally en ik, als de eerste gasten op haar verjaardagsfeestje. De geur van versgezette koffie vulde de ruimte, doortrokken van een kruidige hint van kaneel die zich vermengde met de verleidelijke aroma van Hanna’s zelfgemaakte cake – een luchtige vanillecreatie met een knapperige suikerkorst, nog warm uit de oven. Terwijl we ons installeerden met een dampende mok in de hand, voelde het als een moment van pure geborgenheid, een contrast met de drukte van alledag.
Spoedig arriveerde de overbuurvrouw, gevolgd door een kwartiertje later een elegante dame die zich voorstelde als onderwijzeres op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen. Sommigen van hen, vertelde ze, werden onhandelbaar bij te veel prikkels, hun gedrag een wirwar van emoties die ze nog niet konden temmen. Het gesprek draaide al snel om verantwoordelijkheid: wie draagt de last van opvoeding in deze moderne tijd? Ouders die de school de schuld geven, scholen die worstelen met grenzen – het was een levendige discussie, doorspekt met anekdotes en meningen.
Ik observeerde de onderwijzeres aandachtig; ze zat met een rechte rug, benen gekruist, haar houding een toonbeeld van zelfverzekerdheid en intelligentie. Haar woorden sneden door de kamer als een scherp mes, maar met een ondertoon van empathie. Toen het gesprek op haar eigen opvoeding kwam, deelde ze openhartig hoe haar ouders een cruciaal aandeel hadden gehad. “Een zeer strenge opvoeding,” zei ze met een lichte glimlach, “waarvan ik later veel plezier heb gehad. Het leerde me discipline, veerkracht en de waarde van grenzen.”
Ze vertelde over haar jeugd, hoe lichamelijke straffen deel uitmaakten van de correctie als ze echt stout was geweest. Haar vader zou dan zeggen: “Maak je maar gereed, meisje,” en haar over de knie nemen. Bij ernstigere overtredingen moest ze de houten liniaal uit de lade van het dressoir halen en aan hem overhandigen. Hij stroopte haar rokje op en sloeg haar billen rood, tot haar tranen zijn medelijden wekten en hij vergiffenis schonk. Het was een verhaal uit een vervlogen tijd, maar het raakte een snaar als een echo van autoriteit die vorm gaf aan karakter.
Terwijl we naar huis reden, bleef dat verhaal nazinderen in mijn gedachten. Het trok mijn fantasie naar het heden, waar Sally en ik onze eigen dynamiek verkenden. Thuis, in de privacy van onze gedeelde ruimte, voelde ik een diep verlangen opborrelen – een laag die verder ging dan spel. Het was een terugkeer naar onschuld, een bevrijding door me helemaal over te geven, waar ik kon loslaten wat de volwassen wereld eiste: controle, verantwoordelijkheid, perfectie. In deze fantasie nam Sally de rol over, eerst als de strenge vaderfiguur, dan verschuivend naar een moederlijke autoriteit, en behandelde mij als het kleine kind dat grenzen had overschreden. Het was geïnspireerd door het verhaal van de onderwijzeres, maar getransformeerd tot ons rollenspel – een veilige ruimte om verborgen verlangens te verkennen, waar straf niet alleen corrigeerde, maar ook bevrijdde. Het raakte aan de kern van mijn innerlijke wereld: een hunkering naar structuur in chaos, naar boete die verlichting bracht, een diepe erkenning dat kwetsbaarheid kracht kon zijn.
Vanmorgen in bed was het begonnen. Ik lag nog half slapend, loom en warm onder het dekbed, en mijn hand was vanzelf tussen mijn benen gegleden. Ik vingerde mezelf zachtjes, traag cirkelend over mijn clitoris, terwijl ik aan haar dacht – aan hoe ze me zou straffen als ze het ontdekte. Maar ik kon niet stoppen. Tot ik ineens haar hand voelde: stevig om mijn pols, haar lichaam warm tegen mijn rug gedrukt.
“Meisje… wat ben je aan het doen?” had ze gefluisterd, stem laag en dreigend. Ik was verstijfd, vingers nog nat, hart bonzend. Ze had mijn hand weggetrokken, me op mijn rug gedraaid en me recht aangekeken. “Zonder toestemming? Daar verdien je straf voor. Vanavond. Over mijn knie. Vijftig slagen. En je mag niet klaarkomen tot ik het zeg.”
De hele dag had die belofte in mijn buik gegloeid, een mengeling van schaamte en hete verwachting die niet wegging.
Nu stond ze in de woonkamer, armen over elkaar, haar opgestoken, houding recht en onverbiddelijk. “Je bent stout geweest vandaag, Lyda,” zei ze met die lage, bevelende stem. “Je hebt jezelf gevingerd zonder toestemming. Kom hier, meisje. Je weet wat er gebeurt als je de regels overtreedt.”
Ik schuifelde naar haar toe, benen slap, hart bonzend in een ritme van opwinding en angst. Ze pakte mijn pols vast – stevig, geen ontsnappen aan.
“Over mijn knie, Lyda,” zei ze zacht maar onverbiddelijk. “Je weet waarom.”
Ik liet me leiden, struikelend, tot ik half over haar schoot lag. Mijn korte zwarte rokje kroop al omhoog. Sally stroopte het in één beweging op tot rond mijn middel. Ze haakte vingers onder mijn slipje, trok het langzaam omlaag over mijn kont, liet het vallen. Blootgesteld, kutje nat en open, billen omhoog, weerloos.
“Je bent stout geweest, hè?” mompelde ze, hand warm over mijn linkerbil glijdend. “Je kutje mocht niet zonder mij. En toch deed je het. Heel stout. En stoute meisjes krijgen straf.”
Ze pakte de houten pollepel van de salontafel – die dikke, zware lepel die we normaal gebruiken om in de soep te roeren. In haar hand zag hij er ineens veel groter uit. Ze liet hem even rusten op mijn rechterbil, liet me voelen hoe koud en hard het hout was.
“Vijftig slagen. Tel hardop. En als je een slag overslaat, beginnen we opnieuw.”
De eerste slag kwam onverwacht hard neer, precies over het midden van mijn rechterbil. Een scherpe, brandende pijn schoot door me heen. Ik hapte naar adem.
“Eén,” piepte ik.
De tweede volgde meteen, links, nog harder. Mijn kont begon al te gloeien.
“Twee…”
Ze sloeg ritmisch, niet te snel, niet te langzaam. Elke tik landde op een andere plek: hoog op de bil, laag bij de plooi, over de zachte binnenkant waar het het meest pijn doet. Bij slag tien brandde mijn hele kont als vuur. Bij slag twintig prikten tranen achter mijn ogen. Mijn stem trilde toen ik telde.
“Dertig…”
Mijn kutje klopte inmiddels pijnlijk, een diep, ritmisch bonzen dat elke slag versterkte tot een martelende symfonie. Elke harde tik stuurde een elektrische schok recht naar mijn clitoris, alsof er een draadje gespannen stond tussen mijn brandende billen en dat ene, opgezwollen knopje dat nu alles overheerste. De schaamte was overweldigend, verstikkend – ik lag hier bloot en druipend, als een stout kind afgeranseld, en toch wilde ik méér. De pijn was geen vijand meer; hij was versmolten met genot, werd één hete, pulserende golf die door mijn hele lijf raasde en me vanbinnen openscheurde. Mijn heupen begonnen onwillekeurig te schokken, te wiegen, te zoeken naar wrijving, naar bevrijding, naar wat dan ook om dat helse kloppen te stillen.
Sally merkte het meteen.
“Nee,” beet ze me toe, haar stem scherp als een mes. Haar vrije hand greep mijn heup vast met een kracht die geen tegenspraak duldde en drukte me hard neer op haar dij, mijn kutje platgedrukt tegen de stof van haar broek, maar zonder enige wrijving toegestaan. “Je komt niet klaar. Niet van straf. Dat heb je niet verdiend, kleine slet.”
Ik kreunde luid, half protest, half wanhopig smeken. “Alsjeblieft… Sally… ik hou het niet meer…”
Ze legde de pollepel even neer op mijn rug, warm van mijn eigen hitte. Haar beide handen kwamen nu op mijn billen terecht, niet om te slaan, maar om te plagen. Langzaam, bijna pijnlijk teder, wreef ze over de brandende, gezwollen huid. Haar palmen gleden in trage cirkels, kneedden de rauwe plekken waar de lepel net nog had toegeslagen, lieten haar vingers ertussendoor glijden, diep in de plooi tussen mijn billen, langs de gevoelige naad waar alles het meest gevoelig was.
“Arme billen,” fluisterde ze, haar stem laag, honingzoet en wreed tegelijk. “Meisje toch… heb je zo’n verdriet? Kijk nou hoe rood en dik ze zijn, hoe ze trillen. Mama heeft je hard gestraft, hè? En mama ziet hoe je kutje smeekt… zo nat, zo leeg, zo wanhopig. Maar dat mag niet komen. Nog niet.”
Haar handen bleven bewegen, strelend, kalmerend, martelend. Ze gleed over de binnenkant van mijn dijen, omhoog, omlaag, vlak langs de rand van mijn schaamlippen – ik voelde hoe mijn sappen langs haar vingers smeerden, hoe ze ze bewust liet glijden zonder ooit naar binnen te gaan, zonder ooit mijn clitoris aan te raken. Ze ontweek het expres, liet me het vocht voelen dat langs mijn dijen liep, liet me het lege, smekende lust voelen, maar gunde me geen enkele aanraking die verlichting kon brengen. Haar vingertoppen dansten plagend over mijn huid, streken langs de gevoelige plooi waar bil en dij samenkomen, drukten nét iets harder op de plekken waar de pijn het hevigst nasmeulde, maar nooit op dat ene plekje dat smeekte om aanraking.
Ik hijgde, trillend over haar schoot, tranen van emotie stromend over mijn wangen, kutje pijnlijk strak en nat en wanhopig. De tederheid na de pijn maakte het nog wreder. Ik wilde huilen, schreeuwen, mezelf tegen haar hand duwen, maar ze hield me vast, kalm, onverbiddelijk.
“Stil maar, schatje,” mompelde ze, terwijl ze nog een keer over mijn linkerbil wreef, precies over de plek waar de laatste slag het hardst was neergekomen, en tegelijkertijd haar vingers liet glijden tot vlak onder mijn kutje, waar alles nat en heet en open was. “Mama is er. Maar je krijgt nog niet wat je wilt. Je mag alleen maar voelen hoe erg je het nodig hebt. Hoe erg je billen branden. Hoe erg je kutje smeekt. En je mag er niets mee doen.”
Ze pakte de pollepel weer op, liet hem even rusten op mijn kont, liet me de koelte van het hout voelen tegen de vuurzee.
“Eenendertig,” zei ze rustig, en de volgende slag landde precies daar waar haar hand net nog had gestreeld – een felle, verse brand die me deed schokken en gillen.
Ik telde door, stem trillend en gebroken, lichaam één groot, kloppend, wanhopig verlangen, terwijl zij af en toe pauzeerde om weer te strelen, te troosten, te plagen – tot we eindelijk bij veertig kwamen.
“Veertig,” zei ze, en de pollepel kwam neer, laag, precies over de gevoelige plooi waar bil overgaat in dij. Ik gilde het uit, een rauwe, dierlijke kreet die door de kamer echode, terwijl mijn hele lichaam schokte van pijn en onvervuld genot.
De laatste slagen waren het ergst. Mijn billen waren nu felrood gekleurd, gezwollen, heet als een oven. Elke tik voelde als een mes, maar tegelijkertijd stuurde het een golf van pure lust door mijn onderbuik. Ik was zo nat dat ik het langs mijn dijen voelde lopen. Mijn clitoris stond strak, smekend. Nog tien… nog vijf… nog drie…
“Vijftig,” fluisterde ze eindelijk.
De pollepel viel met een dof geluid op de grond. Haar handen lagen nu allebei op mijn kont, warm, strelend over de brandende huid. Ik huilde zachtjes, tranen van schaamte en opluchting en onvervuld verlangen.
“Zo,” zei ze, stem ineens weer zacht, bijna teder. “Straf is klaar. Je hebt het goed gedaan, mijn stoute meisje.”
Ze trok me omhoog, draaide me om, zodat ik op haar schoot zat, mijn rauwe, kloppende billen tegen haar dij. Ik siste van de pijn, maar ze hield me stevig vast, wiegde me zachtjes heen en weer.
“Je mag nu huilen,” fluisterde ze. “En je mag smeken. Maar vertel me waarom je straf hebt verdiend.”
Ik begroef mijn gezicht in haar nek, trillend, nat van tranen en opwinding, billen in brand, kutje pijnlijk leeg en smekend. Ze streelde mijn rug, mijn haar, mijn rode kont – elke aanraking een mengeling van troost en nieuwe kwelling.
“Vertel het me, Lyda,” drong ze zacht aan. “Waarom verdiende je dit? Zeg het hardop.”
Ik slikte, stem gebroken. “Omdat… ik mezelf vanmorgen in bed heb gevingerd… zonder toestemming… omdat ik stout was… omdat ik jouw kleine meisje wil zijn… en ik het niet mocht zonder jou…”
Ze glimlachte, haar hand zacht over mijn gezwollen billen strelend. “Precies. En daarom wacht je vannacht nog lang. Tot je écht begrijpt wat het betekent om braaf te zijn.”
En zo hield ze me vast, wiegend, strelend, plagend – terwijl de brand in mijn billen langzaam overging in een diep, pulserend verlangen dat nog lang niet gestild zou worden.
We werden hartelijk ontvangen, mijn vriendin Sally en ik, als de eerste gasten op haar verjaardagsfeestje. De geur van versgezette koffie vulde de ruimte, doortrokken van een kruidige hint van kaneel die zich vermengde met de verleidelijke aroma van Hanna’s zelfgemaakte cake – een luchtige vanillecreatie met een knapperige suikerkorst, nog warm uit de oven. Terwijl we ons installeerden met een dampende mok in de hand, voelde het als een moment van pure geborgenheid, een contrast met de drukte van alledag.
Spoedig arriveerde de overbuurvrouw, gevolgd door een kwartiertje later een elegante dame die zich voorstelde als onderwijzeres op een school voor moeilijk opvoedbare kinderen. Sommigen van hen, vertelde ze, werden onhandelbaar bij te veel prikkels, hun gedrag een wirwar van emoties die ze nog niet konden temmen. Het gesprek draaide al snel om verantwoordelijkheid: wie draagt de last van opvoeding in deze moderne tijd? Ouders die de school de schuld geven, scholen die worstelen met grenzen – het was een levendige discussie, doorspekt met anekdotes en meningen.
Ik observeerde de onderwijzeres aandachtig; ze zat met een rechte rug, benen gekruist, haar houding een toonbeeld van zelfverzekerdheid en intelligentie. Haar woorden sneden door de kamer als een scherp mes, maar met een ondertoon van empathie. Toen het gesprek op haar eigen opvoeding kwam, deelde ze openhartig hoe haar ouders een cruciaal aandeel hadden gehad. “Een zeer strenge opvoeding,” zei ze met een lichte glimlach, “waarvan ik later veel plezier heb gehad. Het leerde me discipline, veerkracht en de waarde van grenzen.”
Ze vertelde over haar jeugd, hoe lichamelijke straffen deel uitmaakten van de correctie als ze echt stout was geweest. Haar vader zou dan zeggen: “Maak je maar gereed, meisje,” en haar over de knie nemen. Bij ernstigere overtredingen moest ze de houten liniaal uit de lade van het dressoir halen en aan hem overhandigen. Hij stroopte haar rokje op en sloeg haar billen rood, tot haar tranen zijn medelijden wekten en hij vergiffenis schonk. Het was een verhaal uit een vervlogen tijd, maar het raakte een snaar als een echo van autoriteit die vorm gaf aan karakter.
Terwijl we naar huis reden, bleef dat verhaal nazinderen in mijn gedachten. Het trok mijn fantasie naar het heden, waar Sally en ik onze eigen dynamiek verkenden. Thuis, in de privacy van onze gedeelde ruimte, voelde ik een diep verlangen opborrelen – een laag die verder ging dan spel. Het was een terugkeer naar onschuld, een bevrijding door me helemaal over te geven, waar ik kon loslaten wat de volwassen wereld eiste: controle, verantwoordelijkheid, perfectie. In deze fantasie nam Sally de rol over, eerst als de strenge vaderfiguur, dan verschuivend naar een moederlijke autoriteit, en behandelde mij als het kleine kind dat grenzen had overschreden. Het was geïnspireerd door het verhaal van de onderwijzeres, maar getransformeerd tot ons rollenspel – een veilige ruimte om verborgen verlangens te verkennen, waar straf niet alleen corrigeerde, maar ook bevrijdde. Het raakte aan de kern van mijn innerlijke wereld: een hunkering naar structuur in chaos, naar boete die verlichting bracht, een diepe erkenning dat kwetsbaarheid kracht kon zijn.
Vanmorgen in bed was het begonnen. Ik lag nog half slapend, loom en warm onder het dekbed, en mijn hand was vanzelf tussen mijn benen gegleden. Ik vingerde mezelf zachtjes, traag cirkelend over mijn clitoris, terwijl ik aan haar dacht – aan hoe ze me zou straffen als ze het ontdekte. Maar ik kon niet stoppen. Tot ik ineens haar hand voelde: stevig om mijn pols, haar lichaam warm tegen mijn rug gedrukt.
“Meisje… wat ben je aan het doen?” had ze gefluisterd, stem laag en dreigend. Ik was verstijfd, vingers nog nat, hart bonzend. Ze had mijn hand weggetrokken, me op mijn rug gedraaid en me recht aangekeken. “Zonder toestemming? Daar verdien je straf voor. Vanavond. Over mijn knie. Vijftig slagen. En je mag niet klaarkomen tot ik het zeg.”
De hele dag had die belofte in mijn buik gegloeid, een mengeling van schaamte en hete verwachting die niet wegging.
Nu stond ze in de woonkamer, armen over elkaar, haar opgestoken, houding recht en onverbiddelijk. “Je bent stout geweest vandaag, Lyda,” zei ze met die lage, bevelende stem. “Je hebt jezelf gevingerd zonder toestemming. Kom hier, meisje. Je weet wat er gebeurt als je de regels overtreedt.”
Ik schuifelde naar haar toe, benen slap, hart bonzend in een ritme van opwinding en angst. Ze pakte mijn pols vast – stevig, geen ontsnappen aan.
“Over mijn knie, Lyda,” zei ze zacht maar onverbiddelijk. “Je weet waarom.”
Ik liet me leiden, struikelend, tot ik half over haar schoot lag. Mijn korte zwarte rokje kroop al omhoog. Sally stroopte het in één beweging op tot rond mijn middel. Ze haakte vingers onder mijn slipje, trok het langzaam omlaag over mijn kont, liet het vallen. Blootgesteld, kutje nat en open, billen omhoog, weerloos.
“Je bent stout geweest, hè?” mompelde ze, hand warm over mijn linkerbil glijdend. “Je kutje mocht niet zonder mij. En toch deed je het. Heel stout. En stoute meisjes krijgen straf.”
Ze pakte de houten pollepel van de salontafel – die dikke, zware lepel die we normaal gebruiken om in de soep te roeren. In haar hand zag hij er ineens veel groter uit. Ze liet hem even rusten op mijn rechterbil, liet me voelen hoe koud en hard het hout was.
“Vijftig slagen. Tel hardop. En als je een slag overslaat, beginnen we opnieuw.”
De eerste slag kwam onverwacht hard neer, precies over het midden van mijn rechterbil. Een scherpe, brandende pijn schoot door me heen. Ik hapte naar adem.
“Eén,” piepte ik.
De tweede volgde meteen, links, nog harder. Mijn kont begon al te gloeien.
“Twee…”
Ze sloeg ritmisch, niet te snel, niet te langzaam. Elke tik landde op een andere plek: hoog op de bil, laag bij de plooi, over de zachte binnenkant waar het het meest pijn doet. Bij slag tien brandde mijn hele kont als vuur. Bij slag twintig prikten tranen achter mijn ogen. Mijn stem trilde toen ik telde.
“Dertig…”
Mijn kutje klopte inmiddels pijnlijk, een diep, ritmisch bonzen dat elke slag versterkte tot een martelende symfonie. Elke harde tik stuurde een elektrische schok recht naar mijn clitoris, alsof er een draadje gespannen stond tussen mijn brandende billen en dat ene, opgezwollen knopje dat nu alles overheerste. De schaamte was overweldigend, verstikkend – ik lag hier bloot en druipend, als een stout kind afgeranseld, en toch wilde ik méér. De pijn was geen vijand meer; hij was versmolten met genot, werd één hete, pulserende golf die door mijn hele lijf raasde en me vanbinnen openscheurde. Mijn heupen begonnen onwillekeurig te schokken, te wiegen, te zoeken naar wrijving, naar bevrijding, naar wat dan ook om dat helse kloppen te stillen.
Sally merkte het meteen.
“Nee,” beet ze me toe, haar stem scherp als een mes. Haar vrije hand greep mijn heup vast met een kracht die geen tegenspraak duldde en drukte me hard neer op haar dij, mijn kutje platgedrukt tegen de stof van haar broek, maar zonder enige wrijving toegestaan. “Je komt niet klaar. Niet van straf. Dat heb je niet verdiend, kleine slet.”
Ik kreunde luid, half protest, half wanhopig smeken. “Alsjeblieft… Sally… ik hou het niet meer…”
Ze legde de pollepel even neer op mijn rug, warm van mijn eigen hitte. Haar beide handen kwamen nu op mijn billen terecht, niet om te slaan, maar om te plagen. Langzaam, bijna pijnlijk teder, wreef ze over de brandende, gezwollen huid. Haar palmen gleden in trage cirkels, kneedden de rauwe plekken waar de lepel net nog had toegeslagen, lieten haar vingers ertussendoor glijden, diep in de plooi tussen mijn billen, langs de gevoelige naad waar alles het meest gevoelig was.
“Arme billen,” fluisterde ze, haar stem laag, honingzoet en wreed tegelijk. “Meisje toch… heb je zo’n verdriet? Kijk nou hoe rood en dik ze zijn, hoe ze trillen. Mama heeft je hard gestraft, hè? En mama ziet hoe je kutje smeekt… zo nat, zo leeg, zo wanhopig. Maar dat mag niet komen. Nog niet.”
Haar handen bleven bewegen, strelend, kalmerend, martelend. Ze gleed over de binnenkant van mijn dijen, omhoog, omlaag, vlak langs de rand van mijn schaamlippen – ik voelde hoe mijn sappen langs haar vingers smeerden, hoe ze ze bewust liet glijden zonder ooit naar binnen te gaan, zonder ooit mijn clitoris aan te raken. Ze ontweek het expres, liet me het vocht voelen dat langs mijn dijen liep, liet me het lege, smekende lust voelen, maar gunde me geen enkele aanraking die verlichting kon brengen. Haar vingertoppen dansten plagend over mijn huid, streken langs de gevoelige plooi waar bil en dij samenkomen, drukten nét iets harder op de plekken waar de pijn het hevigst nasmeulde, maar nooit op dat ene plekje dat smeekte om aanraking.
Ik hijgde, trillend over haar schoot, tranen van emotie stromend over mijn wangen, kutje pijnlijk strak en nat en wanhopig. De tederheid na de pijn maakte het nog wreder. Ik wilde huilen, schreeuwen, mezelf tegen haar hand duwen, maar ze hield me vast, kalm, onverbiddelijk.
“Stil maar, schatje,” mompelde ze, terwijl ze nog een keer over mijn linkerbil wreef, precies over de plek waar de laatste slag het hardst was neergekomen, en tegelijkertijd haar vingers liet glijden tot vlak onder mijn kutje, waar alles nat en heet en open was. “Mama is er. Maar je krijgt nog niet wat je wilt. Je mag alleen maar voelen hoe erg je het nodig hebt. Hoe erg je billen branden. Hoe erg je kutje smeekt. En je mag er niets mee doen.”
Ze pakte de pollepel weer op, liet hem even rusten op mijn kont, liet me de koelte van het hout voelen tegen de vuurzee.
“Eenendertig,” zei ze rustig, en de volgende slag landde precies daar waar haar hand net nog had gestreeld – een felle, verse brand die me deed schokken en gillen.
Ik telde door, stem trillend en gebroken, lichaam één groot, kloppend, wanhopig verlangen, terwijl zij af en toe pauzeerde om weer te strelen, te troosten, te plagen – tot we eindelijk bij veertig kwamen.
“Veertig,” zei ze, en de pollepel kwam neer, laag, precies over de gevoelige plooi waar bil overgaat in dij. Ik gilde het uit, een rauwe, dierlijke kreet die door de kamer echode, terwijl mijn hele lichaam schokte van pijn en onvervuld genot.
De laatste slagen waren het ergst. Mijn billen waren nu felrood gekleurd, gezwollen, heet als een oven. Elke tik voelde als een mes, maar tegelijkertijd stuurde het een golf van pure lust door mijn onderbuik. Ik was zo nat dat ik het langs mijn dijen voelde lopen. Mijn clitoris stond strak, smekend. Nog tien… nog vijf… nog drie…
“Vijftig,” fluisterde ze eindelijk.
De pollepel viel met een dof geluid op de grond. Haar handen lagen nu allebei op mijn kont, warm, strelend over de brandende huid. Ik huilde zachtjes, tranen van schaamte en opluchting en onvervuld verlangen.
“Zo,” zei ze, stem ineens weer zacht, bijna teder. “Straf is klaar. Je hebt het goed gedaan, mijn stoute meisje.”
Ze trok me omhoog, draaide me om, zodat ik op haar schoot zat, mijn rauwe, kloppende billen tegen haar dij. Ik siste van de pijn, maar ze hield me stevig vast, wiegde me zachtjes heen en weer.
“Je mag nu huilen,” fluisterde ze. “En je mag smeken. Maar vertel me waarom je straf hebt verdiend.”
Ik begroef mijn gezicht in haar nek, trillend, nat van tranen en opwinding, billen in brand, kutje pijnlijk leeg en smekend. Ze streelde mijn rug, mijn haar, mijn rode kont – elke aanraking een mengeling van troost en nieuwe kwelling.
“Vertel het me, Lyda,” drong ze zacht aan. “Waarom verdiende je dit? Zeg het hardop.”
Ik slikte, stem gebroken. “Omdat… ik mezelf vanmorgen in bed heb gevingerd… zonder toestemming… omdat ik stout was… omdat ik jouw kleine meisje wil zijn… en ik het niet mocht zonder jou…”
Ze glimlachte, haar hand zacht over mijn gezwollen billen strelend. “Precies. En daarom wacht je vannacht nog lang. Tot je écht begrijpt wat het betekent om braaf te zijn.”
En zo hield ze me vast, wiegend, strelend, plagend – terwijl de brand in mijn billen langzaam overging in een diep, pulserend verlangen dat nog lang niet gestild zou worden.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Siedra, 42 jaar. Genoten van dit begin? Op mijn prive pagina ontvouwt de fantasie zich verder, met intieme details en geheime gedachten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Love4semen (54)
Funwoman (29)
Atante (43)
Birger (28)