Naar De Rand Van Overgave

Intro

Lyda, een jonge vrouw die nieuwsgierig is naar de wereld van BDSM, gaat met haar vriendin Emily naar de besloten club De Vlinder in Gouda. Daar ontmoet ze Sally, een zelfverzekerde, dominante vrouw met een warme, doordringende aanwezigheid. De avond begint luchtig, maar escaleert snel: een trage dans op de muziek, de bedwelmende geur van Black Opium, intense aanrakingen en een eerste nacht vol overgave, pijn en genot. Sally leidt Lyda met zorg en zekerheid, introduceert een safeword (“rood”) en geeft na de heftige vrijpartij tedere nazorg. De nacht eindigt met een belofte: Lyda draagt nu Sally’s “ketting in haar gedachten” – een symbool van beginnende overgave. De vlinders in haar buik zijn niet meer onschuldig; ze smeulen met een scherpe rand van belofte

Deel 1 – Vlinders en Black Opium

Voor mijn eerste, voorzichtige stappen in de voor mij nog onbekende wereld van BDSM moet ik heel wat jaren terug in de tijd. De euro was al jaren ons vertrouwde betaalmiddel, de eerste Samsung Galaxy S was net op de markt, en WhatsApp begon ons dagelijks leven te veroveren.

Die avond was ik op stap met mijn beste vriendin Emily. We hadden al meerdere kroegen bezocht en waren uiteindelijk beland in onze stamkroeg: de Bagatelle. Normaal gesproken een gezellig bruin café in het hart van Gouda, waar houten tafels, vergeelde foto’s en het zachte licht van de bar overdag warmte uitstralen. Maar het was inmiddels laat. Té laat.

De sfeer was omgeslagen. Rumoerig gelal, dronken stemmen die over elkaar heen buitelden, mensen die duidelijk iets te veel hadden ingenomen. Het harde praten en geschreeuw boven de muziek uit maakten allesbehalve een gezellige indruk.

Na een laatste slok tikte Emily me met haar elleboog aan. “Ken je De Vlinder?” vroeg ze.

Ik had er wel eens over gehoord, maar was er nooit binnen geweest.

Emily glimlachte. “De Vlinder is ooit opgericht door bestuursleden van de NVSH-jongerenafdeling. Hun wekelijkse jongerenavond werd gesloten vanwege ruzies en agressie. Toen zijn ze dit begonnen. Je kunt het eigenlijk een besloten club noemen.”

Ze vertelde dat er een strikt deurbeleid werd gehanteerd. “Daardoor is het er altijd rustig en ontspannen, op de muziek na,” lachte ze. “Ik ben daar lid. Nieuwe leden worden geïntroduceerd door bestaande leden, en ik wil wel garant voor je staan. Zin om eens te gaan kijken?”

Waarom niet? Alles was beter dan deze herrie.

We rekenden af en stapten naar buiten, de Stoofsteeg in, richting de Spieringstraat. Terwijl we liepen, genoot ik van de plotselinge stilte, van de smalle straatjes en eeuwenoude gevels. Zodra je de drukte achter je laat, ademt de stad iets anders: middeleeuwse geschiedenis, verborgen stegen, geheimen achter gesloten deuren.

Bij een oud grachtenpand belde Emily aan. Even later schoof er een klein luikje open en verscheen het gezicht van een man. Hij herkende Emily meteen. De deur ging open en we werden vriendelijk binnengelaten.

Emily legde uit dat ik nieuw was en dat zij garant voor me stond. Hij knikte rustig, vroeg naar mijn naam en leeftijd, opende een lade en haalde er een kaartje uit.

“Vul hier je gegevens maar in. Bij elk bezoek krijg je een stempel. Na vijf stempels kun je het lidmaatschap aanvragen.

We liepen door de gang de clubruimte in.

De ruimte voelde rijk en warm. Sierlijke ornamenten versierden het plafond, aan de muren hing een mix van oude prenten en moderne kunst. Er hing een spanning in de lucht, alsof de ruimte zelf even inhield. Aan de bar zaten enkele gasten zachtjes te praten, maar toen wij binnenkwamen, viel er een korte stilte. Blikken volgden ons, nieuwsgierig maar afwachtend. Toch voelde het alsof Emily en ik een eigen wereld betraden, los van hen.

Emily draaide zich naar me toe. “Zullen we daar in de hoek gaan zitten? Wat wil je drinken?”

Ik nam plaats en liet mijn blik langzaam door de ruimte glijden. De gesprekken om ons heen werden hervat, maar ze klonken gedempt, alsof ze zich op de achtergrond afspeelden. Alsof wij de hoofdrolspelers waren en de rest slechts decor.

Emily kwam terug met de drankjes en ging tegenover me zitten. Haar ogen straalden. We proosten zachtjes. Het gesprek begon luchtig, over alledaagse dingen, maar schoof gaandeweg op naar gedeelde herinneringen, kleine geheimen, grapjes die alleen wij echt begrepen. Het lachen kwam vanzelf. De wereld buiten leek even niet te bestaan.

Toen viel er een stilte. Geen ongemakkelijke, eerder een geladen rust, alsof er iets onder onze woorden heen gleed. Ik verbrak hem zachtjes.

“Wil je nog iets drinken? Deze keer trakteer ik.”

Ze reikte haar glas aan en knikte, een klein glimlachje rond haar lippen.

Op weg naar de bar voelde ik hoe blikken mij volgden. Bij de bar stond een vrouw. Haar bruine ogen glansden warm in het licht, haar strakke jurkje omsloot haar lichaam en liet weinig aan de verbeelding over. Even was ik uit balans, alsof haar aanwezigheid iets in mij raakte dat ik nog niet kende. Ik haalde adem en herpakte me.

“Mag ik twee rum-cola, alstublieft?” Mijn stem klonk lager dan ik had bedoeld.

Ze draaide zich om en liep heupwiegend naar de flessen. Het jurkje volgde elke beweging. Bij het heffen van haar arm tekende haar lichaam zich even duidelijk af. Mijn adem stokte, maar ik bleef mijn blik op de glazen gericht.

Toen ze terugkwam, zette ze de drankjes voor me neer.

“Ik schrijf het wel bij op de rekening van Emily,” zei ze zacht.

Ik knikte, even sprakeloos. Het idee om het zelf te betalen flitste door me heen, maar ik schoof het weg. Dat zou ik later wel met Emily afrekenen.

Terug bij het tafeltje draaide ik me zo dat ik zicht hield op de bar. Niet achteloos, maar bewust. Mijn blik bleef aan haar hangen, aan haar bewegingen, haar houding. Tot Emily me zachtjes terughaalde.

“Hoe bevalt het je hier?”

Ik glimlachte, maar de warmte in mijn buik bleef. Een stille echo van iets nieuws. De minuten gleden voorbij, het gesprek kabbelde voort. Net toen ik me weer volledig bij Emily voelde, klonk er naast ons een stem.

“Mag ik in jullie gezelschap aanschuiven?”

Ik keek op. De vrouw van de bar stond naast ons tafeltje, haar houding ontspannen maar aandachtig, alsof ze ons al even had geobserveerd. Het licht van de kaars ving haar gezicht net genoeg om haar ogen te laten oplichten. Donker, warm, doordringend.

Emily glimlachte meteen. “Natuurlijk,” zei ze, terwijl ze een stoel iets naar achter schoof.

De vrouw ging zitten en haar blik bleef even op mij rusten. Niet vluchtig, niet opdringerig, eerder onderzoekend. Toen glimlachte ze.

“Ik ben Sally.”

“Ik… ik ben Lyda,” antwoordde ik, me plotseling bewust van mijn stem. Ze keek me recht aan terwijl ik sprak, en iets in die directe blik maakte me verlegen. Ik voelde warmte naar mijn wangen stijgen, mijn hart sloeg net iets sneller, er fladderden vlinders door mijn buik. Het gesprek kwam vanzelf op gang. Over de club, de sfeer, hoe anders het hier voelde dan buiten. Sally luisterde aandachtig terwijl ik vertelde dat De Vlinder me verraste, dat het rustig voelde, bijna intiem. Af en toe stelde ze een vraag, haar stem zacht, haar aandacht volledig bij mij.

Heel voorzichtig, bijna terloops, vroeg ze hoe Emily en ik elkaar kenden.

“Jullie lijken close,” zei ze, haar blik afwisselend op ons gericht.

Ik glimlachte. “We zijn hartsvriendinnen. Al jaren. Meer niet.”

Sally knikte, alsof ze dat antwoord ergens opsloeg.

Mijn aandacht werd even getrokken door beweging op de dansvloer. Mensen bewogen langzaam, dicht bij elkaar. Uit de speakers klonk een trage, zwoele versie van Cocaine van JJ Cale. De muziek kroop onder mijn huid.

“Wil je met mij dansen?” vroeg Sally.

Ik keek weg, overvallen door de vraag en voelde een hete blos over mijn wangen opkomen. Voor ik kon antwoorden, gleed haar hand al in de mijne. Stevig, maar zonder dwang, een uitnodiging die geen nee duldde.

Ze leidde me de dansvloer op. De trage, slepende tonen van de song vulden de ruimte, kropen onder mijn huid. Eerst bewoog ik stijf, zoekend naar evenwicht, naar een houding die niet te kwetsbaar voelde. Mijn hart hamerde luid genoeg om de bas te overstemmen.

Toen plaatste Sally haar handen op mijn schouders en trok me tegen zich aan. Onze lichamen sloten naadloos op elkaar aan: haar warmte drong door mijn kleding heen, haar borsten drukten licht tegen de mijne. Mijn adem stokte. En toen sloeg de geur toe.

Black Opium. Donker, verslavend, als rook die zich in mijn longen nestelde. Het vulde mijn hoofd, benevelde elke gedachte aan de mensen om ons heen. Een elektrische siddering schoot van mijn nek omlaag, tintelde door mijn armen tot in mijn vingertoppen.

Haar vingers gleden naar mijn middel, sloten zich daar, stevig genoeg om te laten voelen wie leidde, teder genoeg om me niet te laten schrikken. Ik voelde haar ademhaling tegen mijn wang, ritmisch, beheerst. Ze bewoog als eerste, en mijn lichaam volgde vanzelf, alsof het al wist wat het moest doen.

Onze heupen vonden hetzelfde tempo. Elke stap was een kleine overgave. Haar ene hand gleed omhoog, langs mijn rug, tot haar vingertoppen mijn nek beroerden. Ze kantelde mijn gezicht zachtjes naar het hare. Onze lippen zweefden op een haar na langs elkaar. De wereld kromp tot de ruimte tussen ons in, haar geur, haar grip, het trillen van de muziek in mijn lichaam.

“Je beweegt natuurlijker dan je denkt,” fluisterde ze, haar stem hees en laag, vlak bij mijn oor. De woorden riepen een rilling op die door mijn hele ruggengraat trok.

“Ik… ik ben gewoon zenuwachtig,” mompelde ik, mijn stem amper hoorbaar.

Ze kneep even in mijn hand. “Dat weet ik.” Geen geruststelling, eerder een constatering, en toch klonk het als een belofte.

Haar handen dwaalden lager, rustten bezitterig op mijn onderrug. Ik voelde hoe mijn lichaam zich ontspande tegen mijn wil in, hoe ik me liet leiden, hoe mijn hoofd even tegen haar schouder zakte. De muziek zwol aan, een korte, rauwe noot die door ons heen trilde. We draaiden langzaam, haar dij gleed tussen de mijne, per ongeluk, of juist niet. Een scherpe steek van hitte schoot door mijn onderbuik.

“Voel je het?” fluisterde ze, lippen bijna tegen mijn oor. Ik kon alleen maar knikken. Mijn keel was droog, mijn hart bonsde pijnlijk snel.

Ze hield me nog een paar tellen langer vast, liet de laatste tonen van het nummer door ons heen spoelen. Toen de song zachtjes eindigde, maakte ze geen haast om los te laten. Pas toen de stilte viel, liet ze haar handen langzaam zakken, maar niet voordat haar duim nog één keer traag over mijn pols streek.

We liepen terug naar het tafeltje. Mijn benen voelden week, mijn huid gloeide nog na. Iets in mij was onherroepelijk verschoven. We kletsten nog wat na, lachten om kleine dingen, en ik voelde hoe onder de indruk ik was van mijn nieuwe kennis Sally.

“Laatste ronde voordat we gaan sluiten, meiden,” zei Sally vriendelijk, terwijl ze drie glazen op de bar zette. De club was inmiddels een stuk leger geworden. De felle spots boven de dansvloer waren al gedoofd, alleen de warme wandlampen en een paar kaarsen op de tafels gaven nog licht. Het volume van de muziek stond zachter, het geroezemoes was verstild tot een intiem gemompel. Het was duidelijk na drieën; de nacht had zijn hoogtepunt gehad en zakte langzaam weg in rust.

We bestelden alle drie nog een laatste drankje en bleven even zitten met ons drieën, nippend, lachend om kleine dingen. Sally leunde ontspannen tegen de bar, haar blik af en toe op mij gericht, warm en geduldig. Emily keek van de een naar de ander en glimlachte heimelijk, alsof ze precies zag wat er tussen ons gebeurde. Toen de glazen bijna leeg waren, boog Sally zich iets voorover en legde haar hand op mijn dij.

“Zin om nog even mee naar boven te gaan?” vroeg ze zacht, rechtstreeks aan mij. “Ik woon recht boven de club. Beetje rustiger dan hier, en ik heb nog een flesje goede rode openstaan.”

Mijn hart sloeg over. Ik keek naar Emily, zenuwachtig maar ook vol verwachting. Ze ving mijn blik meteen op, haar ogen twinkelden ondeugend, maar ook geruststellend.

“Ga gerust,” zei ze met een brede, zelfverzekerde glimlach. Ze legde even haar hand op mijn onderarm. “Sally is goed volk, Lyda. Echt. Ze weet wat ze doet en ze is… zorgvuldig. Vertrouw me nou maar.” Ze knipoogde nog een keer en voegde er zachtjes aan toe: “Je verdient dit. Ga ervoor.”

Ze stond op, trok me even tegen zich aan in een snelle, stevige knuffel en fluisterde in mijn oor: “Gewoon jezelf zijn. En als er ook maar iets niet goed voelt, app je me meteen, oké? Maar dat gaat niet gebeuren.” Ze gaf me een laatste bemoedigende kneep in mijn schouder, draaide zich om en liep naar het groepje bij de deur dat net hun jassen aantrok. “Ik loop met hen mee, een van hen woont praktisch bij me om de hoek. Veel plezier, meid.”

Sally keek me aan, stak haar hand naar me uit. Ik legde de mijne erin, voelde hoe haar vingers zich warm en zeker om de mijne sloten. Samen liepen we naar de achterkant van de club, langs de smalle trap omhoog. Boven de deur hing een klein bordje: Privé. Ze draaide de sleutel om en liet me voorgaan.

Haar appartement was klein, warm, rommelig op een charmante manier. Boekenstapels, kaarsen overal, een bank die veel te uitnodigend oogde. De geur van Black Opium hing hier nog sterker, vermengd met iets van wierook en verse was. Ze schonk twee glazen in, maar we dronken amper. We zaten dicht tegen elkaar op de bank, knieën die elkaar raakten, gesprekken die steeds korter werden, steeds zachter.

Toen boog ze zich voorover en kuste me. Eerst zacht, plagend, haar lippen die de mijne amper raakten, een uitnodiging, geen vraag. Maar toen mijn mond openging, schoof haar tong naar binnen, warm en dwingend, en nodigde ze me uit om haar te verkennen. Ik liet het gebeuren. Onze tongen draaiden traag rondjes om elkaar heen, een dans die steeds dieper ging. Plots zoog ze zachtjes op mijn tong, een lichte zuigbeweging die een schok door mijn hele lichaam joeg. Ik kreunde onwillekeurig in haar mond. Ze nam dat als toestemming en nam de leiding volledig over. Haar tong verkende nu mijn mond, streek langs mijn tanden, het gehemelte, proefde me alsof ik van haar was.

Haar hand gleed onder de zoom van mijn jurkje, vingers die warm en zeker over mijn dij omhoog gleden. Ze vond de rand van mijn slipje, maar ging er niet onder, nog niet. In plaats daarvan schoof ze hoger, tot haar palm mijn borst omsloot. Mijn tepels reageerden meteen, hard en pijnlijk stijf onder de stof van mijn bh. Ze kneedde zacht maar vastberaden, duim en wijsvinger die mijn tepel ertussen namen en zachtjes knepen, net hard genoeg om een scherpe steek van genot door me heen te sturen. Ik hapte naar adem, mijn rug kromde zich onwillekeurig naar haar hand toe.

Ze trok zich even terug uit de kus, haar lippen glanzend, ogen donker van lust. “Armen omhoog,” zei ze zacht, maar met een toon die geen tegenspraak duldde. Ik gehoorzaamde zonder nadenken. Langzaam, bijna ritueel, trok ze mijn jurkje over mijn hoofd, liet het op de grond vallen. Haar blik gleed over mijn lichaam, taxerend, hongerig, bezitterig. Ze haakte haar vingers achter de bandjes van mijn bh, trok die omlaag om mijn borsten te bekijken. Even liet ze haar duimen over mijn tepels glijden, cirkels draaiend, terwijl ze me strak aankeek. “Mooi,” mompelde ze, bijna voor zichzelf. Toen boog ze zich voorover en nam een tepel in haar mond, tong die er hard omheen draaide terwijl haar hand de andere bleef kneden.

Ik voelde hoe mijn lichaam zich overgaf, hoe elke aanraking vonken sloeg. Kleding verdween verder, haar jurkje volgde het mijne, haar huid warm tegen de mijne. We verloren ons volledig, handen die grepen, monden die hapten en likten, lichamen die zich tegen elkaar drukten in een ritme dat alleen nog maar sneller kon worden.

Na een tijdje, toen we allebei na hijgend en verhit tegen elkaar aan lagen, fluisterde Sally: “Kom, laten we douchen. Samen.”

De badkamer vulde zich razendsnel met stoom, dik en warm, alsof de ruimte zelf onze hitte vasthield. Sally draaide de kraan verder open; het water kletterde heet en krachtig neer, een constant, ritmisch geraas dat alle andere geluiden dempte. Ze stapte als eerste onder de straal, trok me met een ferme greep aan mijn pols mee. “Kom hier,” zei ze, streng en bevelend, haar stem snijdend door het lawaai van het water. Geen vraag. Geen aarzeling.

Ze duwde me met mijn rug tegen de koele tegels, zodat het hete water over mijn borsten en buik stroomde, rivieren van warmte die over mijn huid gleden en alle restanten van de avond wegspoelden, behalve de geur van Black Opium die nog altijd aan haar hing, vermengd met onze opgewonden zweetlucht, muskusachtig en bedwelmend. Ze pakte de fles douchegel, een romige, vanille-achtige zeep die perfect bij haar parfum paste, en spoot een royale hoeveelheid in haar handpalm. Ze wreef haar handen langzaam over elkaar, liet het schuim opwellen, wit en romig, terwijl haar ogen me geen seconde loslieten.

“Handen tegen de muur,” commandeerde ze zacht. Ik gehoorzaamde meteen, palmen plat tegen de tegels, borsten vooruit, water stromend over mijn schouders. Ze begon bij mijn nek, vingers glijdend door mijn natte haren, shampoo inmasserend met stevige, cirkelende bewegingen die mijn hoofdhuid liet tintelen. Daarna zakten haar handen lager, over mijn schouders, langs mijn armen, tot ze bij mijn borsten kwam. Ze kneedde ze grondig, duimen die traag over mijn tepels streelden tot ze weer pijnlijk hard werden, glanzend van water en zeep.

Maar ze bleef daar niet hangen. Ze liet haar handen verder omlaag glijden, over mijn ribben, mijn buik, tot aan de binnenkant van mijn dijen. Daar stopte ze even, liet haar vingertoppen plagend strelen, op en neer, nooit helemaal waar ik het wilde. Ik voelde hoe mijn benen vanzelf iets uit elkaar gingen, een onbewuste smeekbede. Ze glimlachte, een klein, dominant lachje, en fluisterde tegen mijn oor, lippen nat van het water: “Nog niet, schat. Ik bepaal wanneer.”

Haar handen gleden nu naar achteren, pakten mijn billen. Ze kneedde ze stevig, trok ze langzaam uit elkaar terwijl het water er tussendoor stroomde. Ik hapte naar adem toen ik haar vinger voelde, glad van zeep die voorzichtig mijn opening reinigde, cirkels draaiend, indringend genoeg om me te laten sidderen, maar niet diep genoeg om te vullen. Ze waste me daar met trage, precieze bewegingen, alsof ze elk stukje van me claimde. Toen gleed dezelfde hand naar voren.

Ze vond mijn smachtende spleetje, spreidde mijn schaamlippen met twee vingers, liet het schuim ertussen glijden. Ze waste me zorgvuldig, grondig: van boven naar beneden, tussen de plooien door, over mijn opening, maar altijd net langs mijn clitoris heen. Ik probeerde instinctief mijn heupen naar voren te duwen, mijn clitje naar haar vingers te brengen, wanhopig op zoek naar dat ene punt van aanraking. Ze hield me echter tegen met haar lichaam, drukte me steviger tegen de tegels, haar borsten tegen de mijne, haar mond die de mijne weer vond in een diepe, bezitterige kus. Haar tong drong binnen, nam mijn mond over terwijl haar vingers bleven spelen, strelen, wrijven, maar nooit direct op dat gevoelige knopje drukken.

“Zo geduldig,” mompelde ze tegen mijn lippen, hees van lust. “Je mag smeken als je wilt, maar ik geef je dit nog niet.” Ze zoog zacht aan mijn onderlip, beet er even in, terwijl haar vingers doorgingen met hun martelende dans: inzepen, spoelen, weer inzepen, altijd net te zacht, net te langzaam.

Het water bleef maar stromen, heet en eindeloos, spoelde het schuim weg in witte slierten die over onze benen gleden, rug en billen. Onze lichamen glibberden tegen elkaar aan, huid op huid, glanzend en glad. Ik voelde haar harde tepels tegen de mijne strijken, haar adem heet in mijn nek. Elke aanraking was elektrisch, elke seconde rekte ze uit tot pure kwelling en genot tegelijk.

Uiteindelijk, toen mijn benen trilden en mijn ademhaling hijgend werd, draaide ze de kraan dicht. De plotselinge stilte was oorverdovend, alleen ons hijgen, het trage druppelen van water van de douchekop. Ze pakte een grote, zachte handdoek, droogde me niet af, maar wikkelde hem losjes om me heen, alsof ze me inpakte als iets kostbaars dat van haar was. Met haar hand stevig in mijn onderrug leidde ze me de badkamer uit, duwend, sturend, richting de slaapkamer.

De kamer was schemerig, alleen het zachte schijnsel van een straatlantaarn dat door de halfopen gordijnen viel, en het vage licht van een klein nachtlampje op het dressoir. Een lichte lavendelgeur hing in de lucht, subtiel maar aanwezig, vermengd met de restanten van Black Opium en onze warme, zoute huid. Het bed stond centraal, lakens al een beetje opengeslagen, alsof het wist wat er ging komen.

Ze stopte bij de rand van het matras, draaide me naar zich toe en keek me recht aan. Haar ogen waren donker, bijna zwart in dit licht, vol vuur en bezit.

“Voordat we verdergaan,” zei ze serieus, haar stem laag en vast, “ons safeword is ‘rood’. Zeg het als het te veel wordt. Begrepen?”

Ik knikte, trillend van verwachting. “Begrepen.”

“Bed,” zei ze. Eén woord, laag en onherroepelijk.

Ik liet me achterover zakken, gleed op mijn rug tussen de koele lakens. Mijn hart bonkte zo hard dat ik het in mijn keel voelde. Ze bleef even staan, keek op me neer, liet haar blik traag over mijn naakte lichaam glijden, van mijn ogen, langs mijn borsten, mijn buik, tot tussen mijn benen die nog altijd licht trilden van de douche.

“Op je rug,” vervolgde ze, terwijl ze zelf op het bed klom en over me heen kwam hangen, haar knieën aan weerszijden van mijn heupen. “Spreid je benen. Nú.”

Ik spreidde mijn benen zonder aarzelen, voelde de koele lucht op mijn vochtige huid, voelde hoe bloot en open ik voor haar lag. Ze liet zich langzaam zakken, haar lichaam warm en zwaar boven op het mijne, haar borsten die langs de mijne streken terwijl ze zich liet zakken tot haar gezicht vlak boven het mijne zweefde. Plots greep ze mijn polsen vast, stevig maar niet pijnlijk, en trok mijn armen omhoog tot boven mijn hoofd, mijn handen tegen het hoofdeinde drukkend.

“Zo laten,” commandeerde ze zacht, haar stem een fluistering vol dominantie. Ik voelde hoe mijn armen gestrekt bleven, hoe mijn lichaam zich nog verder opende onder haar gewicht en haar blik.

Haar handen vonden daarna meteen mijn borsten. Ze kneedde ze stevig, vingers die diep in het zachte vlees grepen, duimen die hard over mijn tepels wreven tot ze pijnlijk stijf en gezwollen waren. Ik kreunde zacht, mijn rug kromde zich onwillekeurig omhoog, maar ze drukte me terug met haar gewicht.

Toen boog ze zich voorover. Haar mond sloot zich om mijn rechter tepel, eerst warm, zuigend, tong die er hard omheen draaide. Daarna harder. Ze zoog de tepel diep naar binnen, liet haar tanden er zachtjes omheen sluiten en beet, niet zacht, niet voorzichtig – maar echt hard, knarsend, tot een felle, brandende pijn door mijn borst schoot. Tranen sprongen in mijn ogen, een scherpe, hete golf die zich vermengde met een diepe, pulserende lust die recht naar mijn kern sloeg. Ik hijgde, een hoge, onderdrukte kreet ontsnapte me, maar ik zei geen ‘rood’ – ik wilde meer.

Ze liet los, likte de gevoelige tepel nog één keer traag, en kwam toen met haar gezicht tot vlak bij het mijne. Haar adem heet tegen mijn lippen, haar donkerbruine ogen boorden zich in de mijne, intens, hongerig, triomfantelijk.

“Ben je geil, mijn meisje?” fluisterde ze, haar stem hees en laag. “Zo geil dat je je benen spreidt voor mij… als mijn gulzige kleine sletje? Geef je je volledig over aan mij?”

Ik voelde hoe mijn wangen gloeiden. Hoe mijn hele lichaam pulseerde van schaamte en lust tegelijk. Ik keek in die ogen, diep, donker, onontkoombaar en zuchtte diep, trillend.

“Ja,” fluisterde ik, mijn stem amper hoorbaar, maar vol overgave. “Ja… ik ben zo geil voor jou. Ik geef me over. Ik ben van jou.”

Ze glimlachte, haar hand gleed omlaag, over mijn buik, lager, tot tussen mijn benen. Vingers die plagend langs mijn schaamlippen streken, voelden hoe nat ik al was, hoe ik openbloeide onder haar aanraking.

“Goed zo, mijn sletje,” mompelde ze terwijl ze me kuste, diep, ruw, haar tong die de mijne nam zoals ze mijn lichaam nam. “Dan ga ik je nu laten voelen wat dat betekent.”

Haar vingers drongen naar binnen, langzaam maar zeker, terwijl haar duim eindelijk, eindelijk, over mijn clitoris gleed, cirkels draaiend, druk uitoefenend precies zoals ik het nodig had – maar dan harder, sneller, met een randje pijn dat me deed kronkelen. Ik kreunde hard, mijn heupen kwamen omhoog, smekend om meer. Ze gaf het me, harder, sneller, haar andere hand die weer mijn borst greep, knijpend, knedend, terwijl haar mond mijn hals vond, beet in mijn schouder, markeerde me met haar tanden.

We bewogen samen, ritmisch, wild. Haar lichaam perste zich tegen het mijne, huid glibberig van zweet en restjes douchewater, geur van Black Opium overal, vermengd met onze opwinding en die zachte lavendel die als een kalme achtergrond hing. Ik voelde hoe ik dichterbij kwam, hoe alles samentrok, hoe mijn benen trilden en mijn ademhaling haperde.

“Sally…” hijgde ik, smekend.

“Kom voor mij,” commandeerde ze, haar stem dicht tegen mijn oor. “Laat me voelen hoe geil je echt bent, mijn onderdanige meisje.”

En dat deed ik. Golf na golf sloeg door me heen, mijn lichaam schokkend onder haar, kreten die ik niet meer kon tegenhouden. Ze hield me vast, vingers diep in me, mond op mijn lippen, tot de laatste siddering wegebde.

Daarna bleef ze liggen, haar gewicht op me, haar hand nog altijd bezitterig tussen mijn benen, haar lippen zacht nu tegen mijn voorhoofd. Maar ze ging over in aftercare: ze verschoof omlaag, haar mond vond mijn mishandelde tepels. Zachtjes kuste ze ze, likte de tandafdrukken weg, zoog ze teder naar binnen, cirkelend met haar tong om de pijn te verzachten. “Ach arm meisje toch,” fluisterde ze, haar stem nu vol zorg en tederheid, “doen je tepels zo’n pijn? Ik heb je hard genomen, hè? Maar je was zo braaf voor me.”

Ik zuchtte diep, tranen van opluchting en genot vermengd, terwijl haar handen me streelden, kalmerend, herstellend. “Mijn meisje,” mompelde ze, bijna teder. “Dit is nog maar het begin.”

We bleven zo liggen, lichamen verstrengeld, ademhaling die langzaam kalmeerde. Haar vingers gleden traag over mijn zij, een lichte streling, terwijl de lavendelgeur ons zacht omhulde. Ik voelde haar hartslag tegen de mijne, regelmatig nu, gelijktijdig met de mijne. Mijn oogleden werden zwaar, een warme loomheid verspreidde zich door mijn ledematen. Sally trok het laken half over ons heen, nestelde haar hoofd in mijn nek, haar adem warm tegen mijn huid.

Voordat de slaap ons helemaal claimde, fluisterde ze nog één ding, haar vingers glijdend over mijn hals als een onzichtbare halsband: “Vanaf nu draag je mijn ketting in je gedachten – een symbool van je overgave. Als je ooit terugkomt, maken we het echt. Afgesproken?”

“Afgesproken,” mompelde ik, terwijl de vlinders in mijn buik weer fladderden, nu getemd door haar Black Opium.

Met een zachte zucht vielen we in slaap, nog nagenietend van de wilde, intense uren die achter ons lagen, vlinders die waren uitgegroeid tot een allesverzengend vuur, en nu smeulden tot een rustige, tevreden gloed – met een scherpe rand van belofte.

Trefwoord(en): Bdsm, Dominantie, Lesbo, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!