Grad Taljenje - Dinaressen Vanuit Het Hart 1.3

Witte jurken, fluwelen capes

Nikolas kwam met de eerste naam: Janez Novak. Googelen hielp de dames niet dus appte Katarina al snel de vraag wie hij was. “De bakker uit het dorp”, appte Nikolas kort terug. Gejoel bij Katarina, die haar broer uitlachend appte of hij vergeten was dat ze rijke en machtige mannen wilden domineren. “De bakker staat op punt van faillissement”, verklaarde Nikolas, “Dat is jammer, want hij bevoorraadt ons café.” Nog steeds geen begrip bij Katarina. “En hij heeft twee dochters die ik wel als personeel wil…” Het kwartje viel bij de dames: voor wat, hoort wat. En als dat lokaal personeel opleverde, was het misschien een mooie deal.

Nikolas ontbood de bakker, met zijn twee dochters. Er klopte een man van begin vijftig aan de grote deur. Naast hem stonden twee jonge meiden in witte zomerjurkjes. Dun katoen dat strak om hun jonge rondingen viel en bij elke beweging lichtjes doorschemerde. Nikolas opende de kasteeldeur en nodigde zijn gasten binnen. Hij liep achter hen aan, een zorgvuldig gekozen positie die hem vrij uitzicht gaf op de deinende billen onder de stof. Zijn tong gleed onwillekeurig over zijn droge lippen. Wat hij zag, wekte honger.

“Jij hebt geld nodig, ik personeel,” sprak hij onomwonden. Janez spartelde nog een beetje tegen, maar erkende dat hij in financiële moeilijkheden verkeerde. Nikolas kon hem redden. Hij wilde de schulden overnemen en investeren in de bakkerij. En dat tegen een rentevrije lening met een onbepaalde looptijd. Janez wist niet wat hem overkwam en stond op om Nikolas te bedanken. “En ik wil je dochters.”

Janez zakte verbaasd in zijn stoel. Zijn dochters? Wat bedoelde de kasteelheer? Nikolas keek de bakker strak aan: “Zolang de lening loopt, werken je beide dochters op het kasteel. Ze werken hier, ze slapen hier en staan mij geheel ter beschikking.” Janez schrok zichtbaar, zijn dochters bleven op het kasteel. “Ze krijgen kost en inwoning en een goed uurloon dat ik in een ‘fonds op naam’ zet. Zodra zij vrijgesteld worden van het werk, kunnen ze beiden over hun eigen kapitaal beschikken.”

Alle drie knikten dat ze het begrepen. De jongste dochter, Nika, vroeg wat Nikolas bedoelde met ‘geheel ter beschikking’. “Wat ik zeg, is wat ik bedoel”, sprak Nikolas raadselachtig, “geheel tot mijn beschikking.”

Ze verlieten het kasteel met een bedenktijd van drie dagen. Die middag belde de bakker al om te zeggen dat ze akkoord gingen. Nikolas daalde af naar het dorp, tekende de contracten en liep gezellig terug met de twee meiden, de 18-jarige Nika en haar jaar oudere zus Dunja. In het kasteel liet Nikolas hun moderne luxe slaapkamer zien, die ze beide deelden. Opgetogen vanwege de mooie kamer, volgden ze hem naar het café, waar Nikolas uitlegde hoe alles werkte. Het café zou de volgende dag weer open gaan met de zussen als enig personeel.

Na het eten zaten ze binnen in de grote kamer. Het was nog koud buiten en de haard brandde heerlijk en verwarmde de ruimte meer dan genoeg. “En wat bedoelde je nu eigenlijk met ‘geheel tot je beschikking’?”, vroeg Nika ondeugend, “Moet ik dan ook met je neuken?” Dunja verslikte zich in haar wijn, Nikolas kreeg een grote glimlach. Hij hield wel van deze spontane meid. Hij bevestigde haar vraag en zei dat dit niet het enige was. “Zijn we je seksslavinnetjes?”, grinnikte Nika.

“Ja”, antwoordde Nikolas de toch wel gespannen kijkende zussen, “jullie doen precies wat ik zeg. Wat je doet, met wie je het doet en hoe je het doet. Overal en altijd.” Ondanks de directheid, schrokken de zussen nauwelijks. Ze keken elkaar aan, alsof ze hun vermoedens bevestigd zagen en Nikolas dacht zelfs twinkelingen in hun ogen te zien. Het was weer Nika die als eerste sprak en een beetje haperend vroeg of ze nu ook moesten neuken. “Nee, nu nog niet”, sprak de kasteelheer gedecideerd. Hij had een plan hoe hij nieuwe onderdanigen wilde inwijden.

De meiden bestierden het café erg goed. Hun vrolijke uitstraling had invloed op de gasten. Er kwamen meer toeristen binnen, ze bleven langer zitten en bestelden meer. Hun heerlijke lichaam en de korte rokjes hielpen wellicht ook om met name de oudere mannelijke gasten binnen te lokken. Nikolas was tevreden en maakte na een week hun eerste loon over, inclusief alle fooi. De meiden keken toe en waren opgewonden over het hoge bedrag dat op hun geblokkeerde rekeningen stond.

Toch knaagde er iets bij de meiden en uiteindelijk was het Nika die het bedeesd ter sprake bracht, “zijn we niet mooi genoeg voor je, Nikolas?” De jongen keek de meiden één voor één ongelovig aan. Hoe konden ze dat nu denken? “We staan tot je dienst, maar je hebt nog steeds geen gebruik van ons gemaakt”, vulde Dunja verlegen aan. Nikolas lachte. Dat was er dus aan de hand! Geruststellend zei hij dat ze mooier waren dan hij had kunnen dromen, maar dat hij de inwijding wilde doen met alle kasteeleigenaren.

De kasteeleigenaren ontmoetten elkaar dat weekend. Elize arriveerde als eerste, samen met Katarina. Ze stapten uit prachtige liftcabine die hen over het gapende dal had gebracht tot de muur. Ze stapten uit met een rustige elegantie, alsof de berglucht hen al had voorbereid op wat komen ging. De zussen Nika en Dunja wachtten hen op, hun ogen groot van een mengeling van zenuwen en stille opwinding.

Elize omhelsde hen beiden zacht, haar handen bleven even op hun wangen rusten, warm en bezitterig. “Jullie zien er prachtig uit,” fluisterde ze. Katarina volgde, haar lach speels maar haar blik intens: ze liet haar vingertoppen over Nika’s arm glijden, een stille belofte.

Victorija arriveerde later, toen de zon al laag hing en de schaduwen lang werden over de vallei. Ze stapte uit met de gratie van iemand die wist dat ze thuiskwam. Zonder een woord opende ze haar armen en omhelse de zussen innig. Nika en Dunja werden omhuld door haar weelderige warmte. Victorija drukte hen tegen zich aan alsof ze hen al jaren kende; een moederlijke, maar tegelijk hongerige omhelzing. “Ik heb zo lang op dit moment gewacht,” mompelde ze in hun haar.

De wangen van de zussen kleurden rood, hun adem versnelde. Na een week met Nikolas, met zijn kalme bevelen, zijn aanrakingen, zijn beloften, voelden ze zich klaar voor wat komen zal. Ze smachten naar meer en voelden dat dit aanstonds was. De warme ontvangst van deze drie vrouwen smolt hun hart. Ze zouden het nog niet toegeven, maar ze verlangden nu nog meer dan eerst naar volledige overgave.

De eigenaren trokken zich terug naar de lange vergaderzaal op de eerste verdieping, een ruimte die Nikolas met zorg had ingericht. Donkere eikenhouten panelen absorbeerden het licht van de smeedijzeren kroonluchters. In het midden stond een ronde tafel, massief en tijdloos. Er stonden slechts drie stoelen, bekleed met diep paars fluweel, geborduurd met gouden draden die de contouren van een kruis vormden. Victorija, Elize en Katarina namen plaats. Nikolas bleef staan aan de zijkant, zijn rug recht, zijn handen gevouwen achter zijn rug. Een dienaar in afwachting.

De stilte was zwaar, geladen. Victorija opende het leren mapje dat voor haar lag. Drie identieke perkamenten documenten, met de hand geschreven in zwarte inkt. Ze las hardop voor, haar stem laag en welluidend, als een gebed:
“Wij, de Triade van Grad Taljenje, erkennen hierbij onze eenheid. Wij aanvaarden de heerschappij over dit huis, over zijn muren, zijn geheimen en zijn zielen. Wij zweren elkaar trouw, in lust en in macht, tot de laatste ademtocht.”

Elize en Katarina herhaalden de woorden zacht, hun stemmen vermengden zich tot een fluisterend koor. Ze tekenden om beurten, met een gouden vulpen die Nikolas hun aanreikte. Eerst Victorija, toen Elize, dan Katarina. Het krassen van de pen op perkament klonk als een belofte die in steen werd gebeiteld.

Nikolas nam de documenten aan, vouwde ze zorgvuldig en borg ze in de kleine, met ijzer beslagen kluis in de muur. Toen hij zich omdraaide, was zijn blik sereen. “De Triade is gevormd,” sprak Victorija plechtig. “Nikolas Knez, jij draagt hierbij je stemrecht over aan de Prima Inter Pares.” Met slechts een zwijgend licht knikje bevestigde Nikolas de woorden. “Elize Knez- Duvallier, de triade draagt jou voor en benoemd je bij deze tot Prima Inter Pares.”

Elize boog haar hoofd licht, sprak dat ze de benoeming aanvaarde, “Ik zal spreken namens ons allen.” Victorija en Katarina stonden op en omarmden de nieuw benoemde Prima als felicitatie. Ze namen de rode wijn van Nikolas aan en nipten aan de het heerlijke vocht. Een ogenblik lang was er alleen het zachte tikken van de kroonluchter in de tocht, het verre ruisen van de wind tegen de bergwand.

Toen liep Elize naar Nikolas, legde een hand op zijn schouder en tilde zijn kin op met twee vingers. “Als eerste besluit als Prima Inter Pares, benoem ik jou, Nikolas Knez, tot Magister Domus. De Meester van het Huis. Jij zult de wil van de Triade uitvoeren, de deur openen voor wie waardig is, en de sleutel bewaren voor wie zich overgeeft.” Nikolas zakte op één knie, hoofd gebogen, dankte in deze onderdanige positie de Triade voor hun vertrouwen en zwoer zijn trouw aan de dames.

“Sta op, Magister. De nacht wacht”, sprak Elize, “En twee zielen wachten op hun inwijding.”
Elize en Katarina rezen eveneens. Nikolas opende een gote deur die toegang bood tot een ingebouwde kast. Drie prachtige dieppaarse fluwelen capes met frêle gouden details hingen aan gouden hangers, voorbehouden aan de dames van de Triade. Een ieder nam haar kleding en verliet de stijlvolle kamer. Nikolas volgde, een stap achter hen, de crop alweer aan zijn riem.

Buiten de zaal hoorden ze de zachte stemmen van Nika en Dunja. Nerveus, opgewonden, fluisterend tegen elkaar. Ze wisten wat komen ging. En diep vanbinnen wisten ze ook dat ze niets anders wilden. De deur naar de kapel stond al op een kier. De fakkels brandden. De ceremonie kon beginnen.

Het kasteel was gesloten voor publiek. De poort gesloten. De avond viel en de koele schemering ging over in de donkerte van de nacht. De kapel was verlicht met fakkels, flikkerend licht zorgde voor een geestelijke sfeer. Victorija, Elize en Katarina traden binnen, hun capes ruisten zacht toen ze door de kapel liepen. De capes waren slechts gesloten met een gouden mantelspeld, waarmee de hadden de mantel hun naakte lichaam omsloot. Ze namen plaats op de Barokzetels, vooraan in de kapel, De Prima in het midden. Ze voelde haar tepels prikkelen tegen de fluwelen stof. Net als de andere twee dames stroomde de opwinding door haar lichaam en diep ademend zuchtte ze het verlangen zichzelf te strelen weg. Eerst de ceremonie.

De klok sloeg negen. De deur achterin de kapel kraakte. Dunja en Nika schreden door het middenpad naar voren. Achter hen liep Nikolas, gekleed in zijn zwart leren priesterhemd en bijpassende zwarte broek. Aan zijn riem hing de crop, een zweepje. In zijn handen hield hij twee kettingen, verbonden met de polsboeien van de zussen. Zijn halfhoge stoere laarzen klakten op de stenen vloer, achter de blootvoetse meiden.

De kasteeldames keken verlekkerd naar hoe Dunja en Nika binnen traden. In witte doorzichtige lange jurken, die elk detail van hun lichaam accentueerden. Hun handen boven hun billen geboeid, hun jonge borsten vooruit. Het zachte vlees werd nauwelijks verhuld door de schitterende jurken. Hun witte slipjes bedekten hun schaamstreek, wat het nog begeerlijker maakte om straks te ontdekken.

Nikolas zette Dunja vast aan het kruis. Haar armen op schouderhoogte wijd gespannen, haar voeten tegen elkaar aan het kruis gezet. De monden van de kasteeldames stonden open. Wat een heerlijke meid! Nikolas sprak met stevige stem, met gevoel voor rites, “Wit, symbool van de onschuld, onaangetaste zuiverheid, kleur van het niets naar ervaren. Het is tijd dit los te laten.” Met een rustige, bijna plechtige beweging trok hij de jurk van Dunja open. De stof gleed op de stenen vloer. Naakt stond ze nu aan het kruis, lichaam glimmend in het fakkellicht, borsten rijzend en dalend door haar versnelde ademhaling. Haar tepels waren donker en strak, haar buik trilde licht..

“Ooohhh”, genoten de dames hardop; de mooie ronde borsten van Dunja staken naakt vooruit. De cape van Victorija viel open, haar borsten vielen vrij, harde tepels. Met haar blik strak gericht op de zussen, streelde haar hand over haar vlammende schaamstreek.

Nika’s polsboeien werden bevrijd. “Het is tijd je van je onschuld, reinheid en onwetendheid te ontdoen”, sprak Nikolas de jongste zus. Schuchter keek het meisje de kerk in. De drie vrouwen keken haar begerig aan en het voelde vreemd om zich nu te ontkleden. Ze voelde zacht het leer van de crop over haar billen glijden. Ze knikte en trok nu langzaam het dunne stofje uit. Een zacht kreetje van Elize verbrak de stilte. Ze kreunde bij het aanzicht van de mooie jonge borsten.

Beschaamd sloeg het meisje de handen voor haar borsten, wat meteen verboden werd. Onwennig, met naakte tietjes, stond ze op het koor. Nikolas knikte slechts naar het witte slipje. Weer keek Nika naar het publiek. Schaamte sloeg toe. Heel even schudde ze nee, maar er volgde geen enkele reactie. Ze stond alleen in haar twijfels, alleen in haar besluit. Met tranen in haar ogen, van schaamte maar vooral van overgave, stapte ze met één been uit het witte broekje. Ze zag Nikolas bewonderend mar ook bemoedigend knikken en haalde daar de moed uit om ook met het tweede been uit het slipje te stappen.

Naakt stond ze voor de kasteelheer en de kasteeldames. “Heerlijk”, sprak Victorija zacht tegen niemand in het bijzonder, “kijk de tepeltjes, verrukkelijk stijf.” Nika schaamde zich diep, maar de vrouw had gelijk. Haar tepels stonden hard naar voren. Dit hele ritueel had haar ongemerkt opgewonden.

Nikolas begeleide het naakte meisje tot op de rand van het koor, vlak voor de drie zetels. Hij liet haar knielen. Beschaamd zakte Nika neer, haar benen licht gespreid, haar handen achter haar billen. Elize kreunde, “Oh, dat kutje glinstert gewoon.” Nika kreeg een rood hoofd van schaamte. Maar weer constateerde ze dat ook deze vrouw gelijk had. Haar kut was nat. En ze voelde zelfs lichte tintelingen door haar schaamstreek gaan.

Nikolas stem klonk plechtig, ritueel, klassiek, als een priester die een eeuwige gelofte afneemt. “Nika Novak, tweede dochter van Janez Novak en Jelena Novak. Beantwoord de vraag aan de Triade van Grad Taljenje: Wil jij je lichaam, je wil en je lust volledig overgeven aan Grad Taljenje, aan de Triade hier aanwezig, aan mij, de Magister Domus en ieder ander die uit naam van de Triade jou mag bezitten? Zeg het nu, met volle stem en oprecht hart, of zeg ‘nee’ en de ceremonie eindigt hier.”

Stilte. Alleen het de versnelde ademhaling van alle aanwezigen vulde de kapel. De fakkels flakkerden, wierpen schaduwen over het naakte jonge lichaam. Nika’s stem trilde, maar was helder en vastberaden. “Ja, Meester. Ik wil niets anders. Ik voel… ik beleef… ik wil jullie dienen vanuit mijn hart. Ik ben van jullie.”

Elize stond langzaam op. Ze keek het meisje teder doch dordringend aan. Ze had haar gelofte uitgesproken. Zich zelf aan Grad Taljenje toegewijd. Driemaal tikte de staf op de grond, de klank galmde als een echo van Nika’s gelofte. “Statutum est,” sprak ze luid. “Zo is besloten. Je lichaam behoort Grad Taljenje, je lust is in dienst van onze behoeften, je wil ondergeschikt aan onze begeerten.”

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!