The Velvet Riot - 8

Hoofdstuk 15: De Eerste Leugen

De release van de single The Only Promise ligt intussen drie weken achter hen. Het nummer domineert de Spotify-lijsten en weerklinkt uit vrijwel elke voorbijrijdende auto in de stad. De rauwe uithalen van Chris raken een snaar bij een generatie die hongert naar oprechtheid.

De keerzijde van die medaille toont zich vandaag in koel tl-licht en dikke lagen poeder. Elena staat in de coulissen van de grote televisiestudio in Amsterdam. De airconditioning blaast een kille stroom lucht in haar nek. Ze kijkt omlaag naar het gelamineerde pasje op haar borst. CREW. Het woord voelt koud aan. Het ontbeert enige vermelding van affectie of verbondenheid. Geen FAMILIE of VRIENDIN, gewoon CREW. Ze vormt een radertje in de pr-machine van Apex Records.

Tien meter verderop zit Chris weggedoken in een hoge make-upstoel. Een vrouw met een riem vol kwasten bewerkt zijn gezicht met routineuze precisie. Ze poedert de donkere wallen weg, accentueert de schaduwen onder zijn jukbeenderen en kneedt zijn haar met een flinke dosis spray in een zorgvuldig overwogen 'net-uit-bed'-coupe. Chris laat de handelingen wezenloos gebeuren. De slopende clubtour zit nog in zijn spieren, en de onwennige druk van dit televisieoptreden trekt de touwtjes strak aan. Een fles Jack Daniels staat halfleeg naast de spiegel om de opgebouwde zenuwen te bedwingen.

Sander de Vries buigt zich over de leuning van de stoel. Hij spreekt met een gedempte, sturende stem op zijn artiest in. "Hou je antwoorden vandaag kort en krachtig, Chris. Mysterie verkoopt. Je geeft de kijkers de illusie dat ze je kennen, zonder echt iets weg te geven." Sander pauzeert even. Hij werpt een snelle, berekenende blik richting Elena in het halfduister en richt zich weer tot Chris. "Als de presentator doorvraagt naar de inspiratie voor de single, hou je het universeel. Elk meisje thuis voor de buis moet geloven dat jij over haar zingt." Chris knikt traag. Hij sluit zijn ogen als de visagiste met een zachte borstel over zijn voorhoofd strijkt.

Een opnameleider met een zware headset roept dat ze over vijf minuten live gaan. Chris komt overeind en trekt zijn leren jasje recht. Hij zoekt de rumoerige ruimte af tot zijn blik Elena vindt. Even valt de gemaakte rockster-houding weg. Hij kijkt haar aan met een mengeling van zenuwen en een stille verontschuldiging. Hij maakt aanstalten om in haar richting te lopen, waarschijnlijk om even te aarden. Sander legt echter een zware hand op zijn schouderblad en leidt hem dwingend richting de felle lampen van de talkshowtafel. "Showtime, tijger," fluistert de manager. Elena zucht en heft haar camera. Het is een veilige reflex.

De uitzending begint. Matthijs, de talkshowhost met een hagelwitte en iets te brede glimlach, kijkt recht in de lens van de camera. "Dames en heren, we hebben de muzikale sensatie van het moment aan tafel. De man die de gitaren terugbrengt in de hitlijsten. Hier is Chris van The Velvet Riot!" Het studiopubliek klapt luidkeels op aanwijzing van een oplichtend bordje. Chris loopt het podium op en gaat aan tafel zitten, tegenover de presentator. Hij neemt vrijwel direct de houding aan die ze de afgelopen dagen uitvoerig hebben geoefend: de benen iets wijd, nonchalant achteroverleunend in de stoel, met die typische, scheve grijns rond zijn lippen.

Het interview kabbelt in het begin voorspelbaar voort. Matthijs stelt vragen over de plotselinge doorbraak, de uitverkochte clubtour en de chemie binnen de band. Chris antwoordt op de automatische piloot. Hij toont zich charmant, gooit er op de juiste momenten een kwinkslag in en straalt precies genoeg arrogantie uit om de aandacht vast te houden.

Dan verandert de dynamiek aan tafel. Matthijs leunt naar voren en vouwt zijn handen samen. De toon wordt een stuk intiemer. "Chris, we moeten het even over jullie debuutsingle hebben. ‘The Only Promise.’ Het is een onwaarschijnlijk intens nummer. Het verlangen en de pijn druipen ervan af." De presentator pauzeert theatraal en kijkt de zaal in. "Dat schrijf je natuurlijk met een reden. De fans vragen het zich massaal af: is er iemand in je leven?" In de donkere coulissen houdt Elena haar adem in. Ze klemt haar vingers strak om de koude, metalen behuizing van haar toestel. Het voelt alsof de tijd stilstaat in de studio. ‘Zeg het ze,’ denkt ze, terwijl haar hart in haar keel klopt. ‘Kijk in de camera en vertel hou je mij hebt gevonden.’

Aan tafel aarzelt Chris. Hij laat zijn blik een fractie van een seconde wegglijden van zijn gesprekspartner, dwars door de warme studiolampen heen, exact naar de schaduwplek waar Elena staat te wachten. Ze ziet zijn adamsappel op en neer gaan. Ze leest de zware tweestrijd in zijn blik. In haar ooghoek ziet ze Sander bewegen. De manager staat net buiten het zicht van de televisiekijkers. Hij tikt met een strak, dwingend gezicht op de wijzerplaat van zijn horloge. Chris wendt zijn hoofd terug naar Matthijs. Hij laat een korte, hese lach horen en schuift iets naar voren op zijn stoel. "Ik ben momenteel getrouwd met de muziek, Matthijs. Dat is de enige relatie waar ik ruimte voor maak. Die songs... die zijn van iedereen. Als luisteraars er een eigen liefdesverhaal in herkennen, dan is de song van en voor hen." Het publiek applaudisseert opgetogen. Matthijs lacht tevreden om het smeuïge antwoord en bedankt hem voor het openhartige gesprek.

Elena voelt een fysieke klap in haar maagstreek. De woorden echoën hol na in haar hoofd. Het is een geregisseerde, publiekelijk uitgezonden leugen. Hij heeft haar met één vloeiende, charmante zin uit zijn leven gewist. De intieme nachten in de zolderkamer, de beloftes na de shows, het is zojuist vakkundig gereduceerd tot een makkelijk verteerbare marketingstrategie. Ze laat haar camera zwaar op haar borst zakken en klikt de lensdop erop. Op een van de monitors boven haar hoofd ziet ze hoe Chris opstaat en zich bij Dave en Mark voegt voor het live-optreden. Hij zet het nummer in. Hij zingt de teksten die hij voor haar schreef. "I saw you walking through the grey..."

Maar dit keer zoekt hij haar blik niet op. Hij kijkt recht de lens in, acterend voor de honderdduizenden kijkers thuis, de illusie voedend. Elena draait zich om. Een dikke brok van teleurstelling blokkeert haar keel. Ze loopt weg door de lange, steriele gangen van het mediacomplex, weg van de klanken die plotseling verraderlijk en leeg aanvoelen.

Een ruim halfuur later wordt de deur van hun toegewezen kleedkamer opengegooid. Chris stapt gehaast binnen. Hij glimt van het zweet, zit strak van de adrenaline en draagt de scherpe geur van de whiskey uit de green room met zich mee. Sander en Marcus volgen hem op de voet en praten luid over de gigantische piek in de streamingcijfers.

"Elena?" vraagt Chris. Hij scant onrustig de kamer. Ze zit weggedoken in een hoek op een lederen bank. Haar jas heeft ze al aan. Ze kijkt hem aan met een vlakke, afstandelijke blik. De feeststemming in Chris zakt abrupt weg. Hij registreert haar uitdrukking en draait zich om naar de twee managers. Hij maakt een kort, afwijzend gebaar. "Laat ons even alleen. Nu."

Marcus wil protesteren, maar Sander pakt de arm van zijn collega en trekt hem mee de gang op. De deur sluit met een droge klik. Chris loopt op Elena af en zakt voor de bank op zijn knieën. Hij probeert haar handen te pakken. "El, luister naar me...". Elena trekt haar vingers terug alsof ze zich gebrand heeft. Ze kijkt neer op zijn glimmende gezicht. "Getrouwd met de muziek," citeert ze zachtjes. Haar rustige, ijzige toon snijdt dieper dan geschreeuw. "Wat is mijn rol in dit verhaal dan, Chris? Ben ik de affaire in de schaduw?"

"Het was een ingestudeerd antwoord," pleit Chris, terwijl hij gefrustreerd zijn handen door zijn bezwete haar haalt. "Het was pure marketing. Sander hamerde erop dat we de fantasie levend moeten houden om de plaat verder de lijsten in te krijgen." "Sander zei," herhaalt Elena bitter. "Sinds wanneer schrijft Sander het script van jouw leven? In de Melkweg schreeuwde je mijn naam in een volle zaal. Nu staat er een rode lamp op een camera gericht en blijk ik ineens lucht te zijn." Chris veert overeind en begint onrustig door de kleine kleedkamer te ijsberen. "Je weigert het grotere plaatje te zien, El. Het is een berekend spel. Ik verkoop die plaat om ervoor te zorgen dat we dit leven kunnen blijven leiden. Ik doe die concessies voor ons."

"Je doet dit voor je eigen ego," countert Elena. Ze staat op en slingert haar tas over haar schouder. "Je hakt ons in stukjes en verkoopt ons per opbod om die honger naar succes te stillen." Chris stopt met lopen. Hij grijpt naar een aangebroken fles champagne op tafel en neemt een flinke teug, recht uit de fles, om de teleurstelling in haar ogen niet onder ogen te hoeven zien. "Ik hou van je," zegt hij, en zijn stem breekt even. "Dat weet je donders goed. Al die anonieme mensen daarbuiten doen er niet toe." Elena loopt richting de deur en stopt met haar hand op de klink. Ze kijkt over haar schouder. "Bewijs het me dan de volgende keer," zegt ze koel. "Laat zien dat ik meer voorstel dan een leuke inspiratiebron die je in de kast opsluit zodra er belangrijk bezoek langskomt."

"Waar ga je heen?" vraagt hij verhit. "Naar het hotel," antwoordt ze zonder om te draaien. "De foto's vanavond nog bewerken. Dat is uiteindelijk de taak van de crew, nietwaar?" Ze trekt de deur open en laat hem alleen achter in de kille kleedkamer, omringd door zijn verse succes, de lege flessen en de bittere nasleep van zijn eerste grote leugen.

Hoofdstuk 16: Scherven en Stilte

Hotelkamers zijn overal ter wereld hetzelfde. Ze ademen een kille anonimiteit uit, ontworpen om je nergens thuis te laten voelen. Elena zit op de rand van het kingsize bed in de suite van het Amstel Hotel. Het uitzicht over de rivier ligt verborgen achter de zware, gesloten gordijnen. De buitenwereld hoeft even niet naar binnen te kijken. Op haar schoot rust haar laptop. Het scherm werpt een koud, blauw licht over haar gezicht. Ze scrolt werktuiglijk door de reeks foto's van de talkshow. Elke muisklik voelt als zout in een verse wond. Klik. Chris die ontspannen lacht naar de presentator. Een perfecte, parelwitte glimlach die speciaal voor de camera is opgezet. Klik. Chris die theatraal poseert, quasi-nonchalant wijzend naar het publiek. De ultieme rockster.

Ze stopt bij een close-up van zijn gezicht. Ze zoomt in op zijn ogen. De miljoenen kijkers thuis zien ongetwijfeld een mysterieuze artiest die zijn ziel blootlegt met liedjes over universele pijn. Elena ziet de rode, vermoeide adertjes in zijn oogwit. Ze observeert de pupillen die veel te groot staan voor het felle studiolicht. Er gaapt een leegte achter die blik. Het is de expressie van iemand die wanhopig schreeuwt om hulp en tegelijkertijd de woorden kwijt is.

Een zacht, aarzelend geklop op de deur haalt haar uit haar concentratie. Ze zet de laptop opzij, komt moeizaam overeind en loopt naar de deur. Haar benen voelen loodzwaar. Ze trekt de deur open. Chris staat in de gang. Hij leunt met één schouder tegen de houten deurpost. Zijn leren jasje hangt scheef over zijn schouder. In zijn hand klemt hij een bosje verlepte lelies vast, ongetwijfeld afkomstig van het tankstation om de hoek. Het prijskaartje plakt nog op het krakende plastic. "Hé," zegt hij. Zijn stem klinkt schor en versleten.

Elena kijkt naar de treurige bloemen en verplaatst haar blik dan naar zijn gezicht. "Hé." Hij duwt zich met enige moeite af van de post en stapt de kamer in. Een penetrante geur vult direct de ruimte: een mix van dure whiskey, zware sigarettenrook en dat specifieke, zure zweet van iemand die zijn eigen kater probeert voor te zijn. Hij laat de bloemen achteloos op het bed vallen, vlak naast haar laptop.

"Het spijt me," begint hij, terwijl hij met beide handen ruw over zijn gezicht wrijft. "Sander zat de hele middag in mijn nek te hijgen. Hij praatte op me in tot ik..." "Stop," onderbreekt Elena hem op een rustige toon. Ze duwt de deur dicht. "Ik heb echt geen behoefte om de naam van je manager te horen vanavond. Ik voer dit gesprek met jou. Als je je achter hem wilt verschuilen, kun je beter teruggaan naar de bar."

Chris laat een zware zucht ontsnappen en laat zich wegzakken in de pluche fauteuil bij het raam. Zijn blik valt op het deurtje van de minibar. Zijn rechterhand maakt een automatische, reflexmatige beweging in die richting. "Niet doen, Chris," zegt Elena scherp. Hij bevriest. Zijn hand blijft weifelend in de lucht hangen. Hij trekt zijn vingers terug en laat ze slap in zijn schoot vallen. Er flikkert even een zweem van irritatie in zijn donkere ogen, die al snel wegebt en plaatsmaakt voor diepe schaamte. Hij ziet er ineens uit als een betrapte tiener. "Ik moet gewoon even landen, El. Die hele show... de lichten, de kritische vragen... mijn hoofd tolt nog steeds."

"Je bent al geland," reageert Elena. Ze stapt op hem af en neemt plaats op de lage salontafel voor hem, zodat ze zich op ooghoogte bevindt. "Je bent snoeihard gecrasht. Je voelt de klap alleen nog niet omdat je verdoofd bent door de drank." Hij kijkt naar zijn eigen knieën. "Ik voelde me in een hoek gedrukt," fluistert hij hees. "Ze eisten een antwoord over de achtergrond van die song. Als ik op nationale televisie beken dat ik een relatie heb, keldert mijn marktwaarde. Dat staat letterlijk in hun rapporten. Sander heeft me vanmiddag nog de grafieken laten zien van onze doelgroep."

"Marktwaarde," herhaalt Elena traag. Het woord laat een bittere smaak achter in haar mond. "Ik ben dus gereduceerd tot een slechte investering voor Apex Records. Goed om te weten." "Nee, zo is het niet!" Chris veert naar voren en grijpt haar handen vast. Zijn handpalmen voelen klam en heet aan. "Jij bent de enige reden dat ik het volhoud. Jij bent mijn houvast. Maar als ik hun spelletjes weiger mee te spelen, trekken ze gewoon de stekker uit het hele project. Dan staan we volgende week weer in The Rusty Anchor te spelen voor dertig man. Wil je dat dan?"

Elena staart naar hun verstrengelde handen. "Toen keek je me ten minste nog aan als je zong." Chris verstijft. De opmerking landt harder dan een fysieke klap. Hij laat haar handen los, staat moeizaam op en loopt naar het raam. Hij schuift het gordijn een paar centimeter opzij en staart de donkere, regenachtige stad in. "Ik ben doodsbang, Elena," zegt hij zachtjes. Het is de eerste eerlijke, ongefilterde zin die hij in de afgelopen twaalf uur heeft geproduceerd. "Waarvoor precies?"

"Dat dit allemaal een grote vergissing is," bekent hij. Hij leunt met zijn voorhoofd tegen het koele glas. "Dat ze er elk moment achter komen dat ik gewoon een gast uit een provinciestadje ben die toevallig wat geluk heeft gehad met een paar akkoorden. De verwachtingen zijn gigantisch. De drank... de drank zet dat kritische stemmetje in mijn hoofd even uit. Als ik drink, durf ik ten minste de persoon te zijn die zij op de posters afdrukken. Zonder die roes ben ik gewoon een bange idioot."

Elena staat op, loopt naar hem toe en slaat haar armen stevig om zijn middel. Ze legt haar wang tegen de stof van zijn warme rug. Ze voelt hem zachtjes trillen. "Je bent geen bange idioot," zegt ze fel. "Je bent Chris. De muzikant die me op een brandtrap in de ogen keek en me een belofte deed. Degene die mij met beide benen op de grond houdt." Hij draait zich om in haar armen en begraaft zijn gezicht in haar hals. Zijn ogen blijven droog, al schokt zijn ademhaling hevig tegen haar sleutelbeen. "Help me alsjeblieft," mompelt hij in haar haar. "Laat me hier niet in verdrinken, El. Ik verlies de grip op mezelf."

"Ik ben hier," stelt Elena hem gerust, terwijl ze trage cirkels over zijn rug wrijft. "Ik ga nergens heen. Stop gewoon met liegen. Speel je spelletjes voor de buitenwereld als je dat nodig vindt voor je carrière. Maar stop met liegen." Chris knikt langzaam tegen haar schouder. "Beloofd.” Hij tilt zijn hoofd op en drukt zijn lippen op de hare. Het is een wanhopige, zoute kus, gedreven door een diepe, sluimerende paniek. Hij zoekt bevestiging, een fysiek bewijs dat ze er nog is. Terwijl hij haar kust en haar dichter tegen zich aan trekt, glijden Elena’s ogen onwillekeurig naar de glanzende deur van de minibar. Ze beseft heel goed dat de belofte van iemand die op de vlucht is, fragiel is.

Chris pakt haar hand en leidt haar naar het grote bed. Hij zoekt intimiteit, een fysieke manier om zijn overvolle hoofd uit te zetten en weer te voelen dat hij bestaat. Elena verzet zich niet. Ze helpt hem uit zijn strakke kleding, kust de kramp uit zijn schouders en laat zich meeslepen in de roes van het moment. Ze bedrijven de liefde met een zware, uitputtende traagheid. Later, wanneer de nacht ver gevorderd is en hij naast haar in een diepe slaap is verzonken, ligt Elena nog steeds wakker. Ze staart voor zich uit. Haar hoofd draait overuren. De kille woorden over statistieken en marktwaarde blijven door haar gedachten spoken als een hardnekkig refrein. Ze piekert over de hoeveelheid concessies die nog nodig zijn om het imago in stand te houden dat het management voor hen heeft uitgetekend. De angst die hij eerder vanavond toonde voelt oprecht, en toch knaagt de aanhoudende twijfel of zijn torenhoge ambities uiteindelijk zwaarder zullen wegen dan hun onderlinge beloftes. Voorzichtig rolt ze op haar zij en schuift ze dichter tegen zijn warme rug aan, wanhopig zoekend naar een tastbaar stukje houvast in de anonimiteit van de luxe suite. Ondanks de hitte van zijn huid voelt het kingsize bed onmetelijk groot aan, en de kou van de stad lijkt dwars door de dikke dekens heen te trekken.

Hoofdstuk 17: Papier en Snaren

Elena wordt gewekt door een zacht, ritmisch geluid. Het geluid van vingers die over gitaarsnaren glijden zonder ze echt aan te slaan. Ze draait zich om. De plek naast haar is koud. De lakens zijn verfrommeld, een stille getuige van een onrustige nacht. Ze wrijft de slaap uit haar ogen en gaat rechtop zitten.

Chris zit op de grond, met zijn rug tegen het voeteneinde van het bed. Hij draagt enkel zijn grijze joggingbroek. Zijn bleke bovenlijf is bleek in het schemerlicht, zijn schouderbladen steken scherp af als gebroken vleugels. Hij heeft zijn akoestische gitaar – de oude Martin die hij overal mee naartoe sleept – op schoot. Hij tokkelt. Geen akkoorden, maar losse noten die samen een fragiel web weven.

Naast hem op de grond staat een kop dampende koffie en een verfrommeld vel briefpapier van het hotel, volgekrabbeld met woorden. Elena kijkt naar hem. Dit is de Chris van de brandtrap. De jongen zonder masker. De arrogante rockster die gisteravond in de talkshow zat te liegen, is verdwenen. Wat overblijft is puur en onbeschermd. Hij stopt even met spelen om iets door te strepen op het papier. Hij mompelt een melodielijn, brommend, zoekend naar de juiste cadans. Dan slaat hij de snaren aan. Een mineurakkoord dat blijft hangen in de stille kamer. Hij begint te zingen, nauwelijks harder dan een fluistering, bang om de stilte te breken.

"I sold my name for a plastic crown. While you were watching from the side..."

Elena houdt haar adem in. Haar hart maakt een sprongetje. Zijn stem is schor van de drank en de sigaretten, maar er zit een tederheid in die ze in weken niet heeft gehoord. Hij krabbelt weer iets op het papier. Hij merkt niet dat ze wakker is. Hij zit volledig in zijn eigen bubbel, de enige plek waar hij veilig is.

"The lights are bright, but they burn so cold. A million lies that I have told But in the dark, where the shadows creep. You are the secret that I keep..."

Elena schuift zachtjes naar het voeteneinde van het bed. De matrasveren kraken lichtjes. Chris stopt abrupt. Hij draait zijn hoofd. Zijn ogen staan klein, omrand door donkere kringen, maar ze zijn helder. "Hé," zegt hij zacht. "Ik wilde je niet wakker maken." "Dat geeft niet," zegt Elena. Ze trekt het laken om zich heen en leunt over de rand. "Wat is dat?"

Chris kijkt naar het papier op de grond. Hij pakt het op. "Excuses," zegt hij. "In de enige taal die ik spreek." Hij legt het papier op zijn knie en kijkt haar aan. "Wat ik gisteren op tv zei... over getrouwd zijn met de muziek. Het voelde alsof ik vreemdging. Alsof ik ons verraadde." Hij slaat een akkoord aan. "Dus ik werd wakker met dit in mijn hoofd. Wil je het horen?"

Elena knikt. Ze gaat op de rand van het bed zitten, haar voeten op het tapijt, vlak naast zijn schouder.

Chris sluit zijn ogen. Hij haalt diep adem en begint opnieuw. Het is een fragiele song. Kaal, eerlijk en pijnlijk intiem.

"They paint a smile upon my face. A stranger in a crowded place I say the words they want to hear While you are standing, silent, near..."

Zijn vingers dansen over de hals. Het melodietje is melancholisch, een cirkel die zichzelf herhaalt en steeds intenser wordt.

"Call me a liar, call me a thief I stole your heart to find relief. But when the curtain hits the floor I don't want the applause no more. I just want the silence, paper thin. Where you end and I begin."

Hij laat het laatste akkoord langzaam uitsterven. Hij opent zijn ogen en kijkt naar boven, recht in het gezicht van Elena. Hij wacht op haar oordeel, onzekerder dan hij ooit voor een zaal van duizend man is geweest.

Elena voelt een brok in haar keel. Het is prachtig. Het is hartverscheurend. En het is precies wat ze moest horen, en tegelijkertijd precies waar ze bang voor was. Ze glijdt van het bed af en gaat naast hem op de grond zitten. Ze pakt zijn hand, die stil op de klankkast van de gitaar rust. "Het is mooi, Chris," fluistert ze.

"Het is de waarheid," zegt hij dwingend. "Die man op tv... dat is een act. Dit ben ik. Wij zijn paper thin, El. Er zit niks tussen ons. Geen muren, geen leugens." Elena pakt het vel papier. Ze leest de doorgehaalde regels, de woede en de spijt die in de kantlijn staan gekrabbeld. "Ga je dit opnemen?" vraagt ze. Chris lacht schamper. "Nee.” Hij pakt het papier uit haar handen en frommelt het tot een prop. "Het is niet voor op een plaat. Het is voor jou. Alleen voor jou." Hij wil de prop weggooien richting de prullenbak, maar Elena grijpt zijn pols. "Niet doen." Ze pakt de prop, vouwt hem voorzichtig weer open en strijkt hem glad op haar knie. "Ik bewaar hem. Als bewijs."

"Bewijs van wat?" "Dat je er nog bent," zegt ze. "Dat de jongen van de brandtrap nog ergens in dat leren jasje zit." Chris kijkt haar aan, en zijn blik breekt. Hij zet de gitaar weg en trekt haar in zijn armen. Hij begraaft zijn gezicht in haar nek. "Ik ga het beter doen, El," mompelt hij. "Ik beloof het. Ik ga een manier vinden om dit te laten werken zonder mezelf te verliezen." Elena slaat haar armen om hem heen en houdt hem vast. Ze wil hem geloven. Hier, in het schemerlicht van de hotelkamer, met de nagalm van zijn stem nog in de lucht, is het makkelijk om hem te geloven. Maar ze kijkt over zijn schouder naar de hoek van de kamer. Daar staat zijn koffer, met de sticker van Apex erop. Muziek is de waarheid, dat klopt. Maar de muziekindustrie is een leugen. En ze vraagt zich af hoe lang een liefde die ‘paper thin’ is, stand kan houden tegen de orkaan die op komst is.

"Speel het nog eens," vraagt ze zachtjes. "Speel het totdat ik het geloof." Chris laat haar los, pakt zijn gitaar en begint opnieuw te spelen. En zolang de muziek klinkt, is alles goed.

Songtekst 5: “Paper thin”

I sold my name for a plastic crown
While you were watching from the side
I let the neon drag me down
Another place for me to hide

The lights are bright, but they burn so cold
A million lies that I have told
But in the dark, where the shadows creep
You are the secret that I keep

Call me a liar, call me a thief
I stole your heart to find relief
But when the curtain hits the floor
I don't want the applause no more
No, I don't want the noise to win
I just want the silence, paper thin
Where you end and I begin...

They paint a smile upon my face
A stranger in a crowded place
I say the words they want to hear
While you are standing, silent, near

I denied the fire, I denied the spark
Left you standing in the dark
But darling, listen to these strings
Truth is a bird with broken wings

Call me a liar, call me a thief
I stole your heart to find relief
But when the curtain hits the floor
I don't want the applause no more
No, I don't want the noise to win
I just want the silence, paper thin
Where you end and I begin...

The cameras don't see
The man that I bleed
They only see the ghost
But I need you the most
Yeah, I need you the most...

Paper thin... Just paper thin...
I'm sorry

Trefwoord(en): Erotisch, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!