The Velvet Riot - 9

Hoofdstuk 18: On the road again

Het felle licht van een tankstation flitst door de ruiten van de Ford Transit, terwijl het busje zich een weg baant door de kletterende regen. Binnenin is de lucht muf door de geur van koude koffie en vochtige jassen. Er heerst er een ongemakkelijk stilzwijgen. Het monotone ruisen van de banden over het asfalt wordt enkel doorbroken door het dwingende geschraap van de ruitenwissers en de zware flightcases achterin, die bij elke verkeersdrempel met een harde, holle klap tegen de wand beuken.

Chris zit op de bank achter de chauffeur, weggedoken in zijn hoodie. Hij draagt zijn zonnebril, hoewel de ramen van het busje beslagen zijn. Hij houdt een flesje lauw water vast alsof het zijn laatste redding is. De hoofdpijn hamert achter zijn ogen, een fysieke herinnering aan de whiskey en de schaamte. Elena ligt helemaal achterin op de bank, opgekruld onder haar jas. Ze heeft haar koptelefoon op, maar geen muziek aan. Ze heeft een muur opgetrokken van textiel en stilzwijgen.

Dave draait zich om vanaf de bijrijdersstoel. Hij ziet eruit zoals altijd: warrig haar, een T-shirt met een onduidelijke vlek en een onverwoestbaar humeur. Hij reikt naar de koelbox die tussen de voorstoelen staat en vist er een blikje cola uit. Het geluid van het openklikken klinkt scherp in de kleine ruimte. Chris krimpt ineen. "Sorry, prinses," zegt Dave snerend. Hij draait zich een kwartslag in zijn stoel en leunt met zijn arm over de rugleuning, zijn gezicht in de richting van Chris. "Beetje gevoelig vandaag?" Chris negeert hem en staart naar de achterkant van de chauffeursstoel. "Niet nu, Dave."

"O, juist wel nu," zegt Dave. Zijn toon verandert. De speelse bassist verdwijnt, en de vriend komt tevoorschijn. Een boze vriend. "Want het is hier zo gezellig als op een begrafenis. En ik weet toevallig dat er achter in een meisje ligt dat doet alsof ze slaapt, maar waarschijnlijk naar de bekleding van de stoel voor haar ligt te staren omdat haar vriendje een lul is." Chris zet zijn zonnebril af. Zijn ogen zijn bloeddoorlopen. "Ik had geen keus. Sander zei..." "Sander, Sander, Sander," onderbreekt Dave fel. Hij tikt met zijn blikje tegen het plastic van de middenconsole. "Sinds wanneer is Sander de frontman van deze band? Heb ik iets gemist? Staat hij vanavond op het podium?"

"Hij regelt de zaken, Dave. Hij zorgt dat we op nummer één staan. En volgens hem verkoopt 'beschikbaar' beter dan 'bezet'." "Bullshit," spuugt Dave uit. "Mensen kopen onze platen omdat ze geloven wat je zingt. Omdat ze denken dat je echt bent. Gisteravond in die studio... dat was nep, Chris. Je zat daar aan die talkshowtafel te liegen alsof het je tweede natuur was. 'Getrouwd met de muziek'. Ik moest bijna kotsen en Mark verslikte zich achter de schermen in zijn koffie. Van plaatsvervangende schaamte." Chris wrijft over zijn gezicht. "Ik probeer ons te beschermen. Ik probeer de droom in leven te houden." "Welke droom?" vraagt Dave. "Die waarin wij in stadions spelen en jij alleen in een hotelkamer eindigt met een fles drank omdat je het enige echte in je leven hebt weggeduwd?"

Het blijft even stil. De bus mindert vaart voor een file. Mark, die rijdt, vloekt zachtjes. Chris kijkt voorzichtig over zijn schouder naar de achterbank. Hij ziet alleen een pluk donker haar die onder de jas uitsteekt. "Ze praat nauwelijks tegen me. Ze doet haar werk, ze lacht naar jullie, maar zodra ik in de buurt kom... bevriest ze." "Vind je het gek?" Dave plet het lege blikje cola in zijn hand met een scherp gekraak. "Je hebt haar gisteren voor anderhalf miljoen kijkers gedumpt. Los het op."

"Hoe dan?" Chris laat zijn hoofd tegen het trillende, koude raam rusten. "Als ik nu mijn mond opendoe, trekt Sander er de stekker uit. Dan is het over and out." Dave gooit het verfrommelde blikje richting het dashboard. "Altijd weer Sander. Je klinkt als zijn assistent. We doen dit op onze manier." Een scherpe glinstering keert terug in Daves ogen. "Die extra ingelaste showcase in Zwolle is het ideale moment. Sander heeft de halve media uitgenodigd om jouw poppenkast van gisteren maximaal uit te melken. Het stikt er straks van de camera's."

Chris kijkt hem argwanend aan. "Wat ben je van plan?" "Ik niets," zegt Dave. "Maar jij... jij gaat een foutje maken. Een heel mooi, menselijk foutje." "Dave..." "Luister." Dave leunt nog iets verder over de rugleuning, zijn stem zakt tot een ruw gefluister. "Vanavond spelen we The Muse. Je gaat dan niet staan lullen over je liefde voor muziek. Je hebt het over háár, Elena. Je noemt haar naam. Voor de hele zaal. En als je dat niet durft..." Dave pauzeert, zijn ogen staan strak. "...dan schop ik halverwege dat nummer mijn bas weg en brul ik het zelf door die microfoon. Test me maar."

Chris slikt. "Sander gaat flippen." "Laat hem flippen," zegt Dave. "Wat gaat hij doen? De boel afblazen terwijl we zijn grootste melkkoe zijn? Hij heeft ons nodig, Chris. Wij hem niet. Wij hebben de songs. En wij hebben Elena. Zonder haar zie je eruit als een zwerver en klink je als een zeurpiet." Dave tikt met zijn knokkels tegen de zijkant van Chris' stoel. "Kies, maat. Wil je de posterboy zijn die Sander wil, of de muzikant op wie Elena verliefd werd? Je kunt het niet allebei zijn."

Dave draait zich weer naar voren en begint luidruchtig de Spotify-playlist van Mark te bekritiseren. Chris blijft zitten. Hij kijkt naar de achterbank. Hij ziet de jas van Elena zachtjes bewegen op het ritme van haar ademhaling. Ze slaapt niet. Hij denkt aan de sleutel die hij haar gaf, aan de belofte in de studio. Paper thin. Hij pakt zijn telefoon uit zijn zak. Hij opent Instagram. Hij ziet de foto van gisteravond, de perfecte rockster met de leugenachtige glimlach. Hij gooit de telefoon in de tas naast zich. Dave heeft gelijk. Het is tijd voor een coup. Hij pakt zijn notitieboekje en begint te schrijven. Geen songtekst deze keer. Maar een setlist. En bij nummer acht, The Muse, zet hij een dikke, dubbele streep en de woorden: Voor El.

Hoofdstuk 19: Spotlight en Schaduw

Poppodium Hedon ademt als één massief, oververhit organisme. De compacte zaal is voor deze extra ingelaste showcase tot de laatste centimeter afgeladen, waardoor zweetdruppels langs de muren naar beneden glijden en de geur van verschraald bier zwaar in de lucht hangt. Chris staat in het midden van het podium, zijn T-shirt donker verkleurd en klevend aan zijn borst. Hij hijgt, terwijl zijn blik onrustig maar scherp de deinende massa en de vele cameralenzen voor hem scant.

Hij draait zijn hoofd een fractie naar rechts, waar Dave met zijn basgitaar in de aanslag staat. De bassist beantwoordt de blik met een strakke, nauwelijks waarneembare knik. Chris stapt naar voren en klemt beide handen om de ijzeren microfoonstandaard, het metaal koud tegen zijn zweterige handpalmen. De gillende feedback van de versterkers sterft langzaam weg, waarna een verwachtingsvolle stilte als een deken over het publiek valt. Hij dwingt zichzelf te wachten, zijn ogen strak gericht op de hoofdlens achter in de zaal waar een minuscuul rood lampje brandt.

"Gisteren," galmt zijn stem door de speakers, rauw en luid. "Gisteren zat ik in een studio in Amsterdam en vertelde ik jullie precies wat jullie wilden horen." Een geroezemoes zwelt aan. Mensen fluisteren, wijzen naar het podium. Chris haalt de microfoon met een harde ruk uit de houder, de kabel sleept over de houten vloerdelen terwijl hij langzaam richting de zijkant van het podium loopt.

"Ik zei dat ik getrouwd was met de muziek. Klinkt goed, toch? De eenzame muzikant." Hij stopt vlak bij de coulissen en kijkt in de schaduw, recht naar Elena. "Maar het was bullshit." Hij steekt zijn vrije hand uit, de palm uitnodigend naar boven. "Ik lig niet wakker van muziek. Ik lig wakker van haar. Mijn grote liefde." Hij slikt, zijn stem zakt een fractie tot een hees, haast smekend gefluister dat onverminderd hard door de zaal echoot. "El," wenkt hij haar.

Elena bevriest. De zware behuizing van haar camera drukt pijnlijk tegen haar borstbeen. Ze schudt haar hoofd, een minuscule beweging, terwijl de hitte naar haar wangen schiet. Ze weigert een stap te zetten, maar Chris blijft wachten met zijn hand uitgestoken. Een technicus bedient de volgspot; een felle, witte cirkel snijdt door de duisternis van de coulissen en vangt haar onverbiddelijk in het licht.

Een aarzelend applaus rolt door de voorste rijen, dat razendsnel aanzwelt tot een massaal gejuich wanneer het publiek begrijpt wie daar staat. Met kleine, onzekere stappen, haar schouders lichtjes opgetrokken tegen de overweldigende muur van geluid, loopt ze het podium op. Zodra ze binnen handbereik is, trekt Chris haar tegen zijn bezwete borstkas en drukt een snelle kus op haar mond.

Precies op dat moment klinkt er achter hem een harde klik. Dave trapt zijn effectpedaal in. Het grote led-scherm achter de drumkit flikkert aan en verlicht het hele podium. Geen strak bandlogo of psychedelische visual, maar de onbewerkte foto die Dave onlangs van hen schoot. Chris en Elena, arm in arm, hun gezichten ontspannen lachend en dicht bij elkaar. De zaal explodeert. Een oorverdovende climax van fluitende en schreeuwende mensen rolt over hen heen.

Chris laat haar los, geeft haar een bemoedigend kneepje in haar arm zodat ze terug de coulissen in kan stappen, en draait zich weer naar het publiek. "Deze is voor jou, El," roept hij boven het kabaal uit. Hij slaat direct de eerste harde, vervormde akkoorden van The Muse aan, zwaarder en trager dan ooit.

Elena stapt terug in de schaduw. Haar vingers knijpen witheet om de body van haar camera. Het harde geluid trilt door haar zolen, trilt omhoog langs haar benen tot in haar borstkas. Ze veegt instinctief met de rug van haar hand onder haar ogen, haalt diep adem, en brengt de zoeker naar haar gezicht. Door de lens ziet ze hem scherp afgetekend tegen hun eigen, uitvergrote omhelzing op het scherm. Klik.

De laatste zware gitaarakkoorden echoën nog na in de zaal wanneer Chris zijn instrument ruw afdoet en aan een technicus overhandigt. Hij beent het podium af, grijpt Elena's hand in de coulissen en trekt haar direct mee de smalle, betonnen gang in. De adrenaline maakt zijn stappen jachtig. Pas wanneer ze de deur van hun kleedkamer openduwen, naar binnen stappen en Chris de klink stevig achter hen dichttrekt, sluit het gebulder van het publiek zich buiten. Hij duwt haar zachtjes tegen de muur, begraaft zijn gezicht in haar nek en ademt zwaar uit. Zijn borstkas pompt hevig op en neer tegen de hare. "Ik heb het gedaan," hijgt hij.

Tijd om te reageren heeft ze niet. De deur van de kleedkamer zwaait open en de koude tocht uit de gang snijdt naar binnen. "Een fantastische show." De vlakke stem breekt hun moment doormidden. Chris laat Elena los en draait zich om. Sander de Vries staat in de deuropening, de armen losjes over elkaar. Achter hem in de tl-verlichte gang staat Marcus, wiens blik zenuwachtig wegschiet. Sander stapt langzaam de kleedkamer in.

Chris gaat instinctief een halve stap voor Elena staan. "Ik ben er klaar mee, Sander. Je hoorde de zaal. Dit werkt." "Zeker." Sander loopt naar de koelkast, pakt een flesje water en draait de dop eraf. "Ze houden van drama. Maar je hebt net wel onze hele marketingstrategie weggespoeld. Die mysterieuze loner-invalshoek kunnen we afschrijven. Je bent vanaf nu gewoon de gast met een vriendin."

"Boeiend," zegt Dave, die met zijn basgitaar de kleedkamer binnen schuifelt en het instrument met een doffe klap op de bank legt. "Het is ten minste geen gelul." Sander kijkt langzaam opzij naar de bassist. "Zeker geen gelul. De kijkcijfers van de streams schoten zojuist met zestig procent omhoog. Mensen smullen van eerlijkheid." Zijn ogen glijden door naar Elena, donker en berekenend. "Gefeliciteerd, Elena. Je hebt je plekje op het podium veroverd."

Hij neemt een kleine slok water. "Ik ga door met de band, Chris. Daarvoor genereert deze hype te veel geld. Maar als zij nu ineens de helft van de act is," hij wijst met het plastic flesje in Elena haar richting, "dan hoort ze bij het merk. En het merk is van ons."

"Hoezo?" Chris' kaak verstrakt. Sander haalt zijn telefoon uit zijn binnenzak en tikt het scherm aan. "Morgenochtend negen uur. Shoot voor ‘Humo’. Jullie samen. Als we dit kleffe koppel-ding doen, doen we het strak. Geen gare Instagram-kiekjes meer in hotelkamers. Wij regelen de styling, wij bepalen het verhaal." Hij richt zich direct tot Elena. "Je bent geen toeschouwer meer. Leg die camera maar in de koffer, wij huren vanaf nu fotografen in die wél weten wat ze doen."

Elena slikt. Ze kijkt naar Chris, ziet hoe de spieren in zijn bezwete gezicht samentrekken terwijl hij zoekt naar een weerwoord dat niet komt. "Best," zegt hij uiteindelijk. "Als we onszelf maar kunnen zijn." Sander glimlacht, een dunne streep zonder warmte. "Natuurlijk. Totdat de fans het weer zat zijn. Geniet van jullie avond." Hij draait zich om en loopt weg, zijn nette schoenen tikken luid op het beton, strak gevolgd door Marcus.

Chris draait zich weer naar Elena. Hij probeert te lachen, een krampachtige poging om de energie van het podium vast te houden. "We hebben ons moment gepakt, El. Toch?" Elena laat haar hand zakken. Haar vingers voelen ijskoud aan. Ze kijkt naar de lege deuropening waar Sander zojuist stond, en knikt langzaam. "Ja. Dat hebben we." Terwijl Dave aan de andere kant van de ruimte luidruchtig de dop van een biertje trekt, slaat Elena haar armen strak om haar eigen middel. Ze is geen toeschouwer meer. Ze is onderdeel van de show geworden.

Songtekst 6: Fighting our war

[Verse 1]
Polishing the kitchen knives
Swallowing our little lives
We pretend the bleeding stopped
Waiting for the bombs to drop
The general is in his bed
Eating all the things we bled
It’s so quiet in the dirt
Tell me exactly where it hurts

[Pre-Chorus]
Smile for the camera, wave at the drone
Chewing the marrow right out of the bone
We memorized the enemy’s face
Stuck in a very comfortable place...

[Chorus]
WE'RE FIGHTING A WAR IN THE DARK!
MISSING THE TARGET, HITTING THE MARK!
COVERED IN MUD, COVERED IN SHAME!
EVERYONE'S LOSING AND NOBODY'S TO BLAME!
YEAH! (Yeah!)
BURY THE TRUTH, HIDE ALL THE PROOF!
SPITTING OUT A BROKEN TOOTH!

[Verse 2]
The uniforms are tailor-made
Watching the parade just fade
Sign the treaty, break the wrist
Another name upon the list
Justice is a lazy hound
Sleeping soundly on the ground
They wash the blood right down the drain
Complaining about the acid rain

[Pre-Chorus & Chorus]

[Bridge]
I surrender...
I surrender...
Put me in the blender.
Sew me up, tear me down...
Safest place in this whole town...
SURRENDER!
SURRENDER!
SURRENDER!

[Guitar Solo]

[Chorus]
WE'RE FIGHTING A WAR IN THE DARK!
MISSING THE TARGET, HITTING THE MARK!
COVERED IN MUD, COVERED IN SHAME!
EVERYONE'S LOSING AND NOBODY'S TO BLAME!
YEAH! (Yeah!)
WE'RE ALL JUST CASUALTIES TODAY!
AND THE HEAVENS LOOK THE OTHER WAY!
Nevermind.

Trefwoord(en): Concert, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!