Door: Dewi
Datum: 06-04-2026 | Cijfer: 8.8 | Gelezen: 814
Lengte: Lang | Leestijd: 22 minuten | Lezers Online: 16
Trefwoord(en): Erotisch, Met Familie, Slet, Young Adult,
Lengte: Lang | Leestijd: 22 minuten | Lezers Online: 16
Trefwoord(en): Erotisch, Met Familie, Slet, Young Adult,
Het Ongeluk
~ Frans ~
Lucinda spreidt haar benen nog wat wijder. Zweetdruppeltjes lopen langs haar slaap naar beneden. Ze kreunt dat het een lieve lust is. Daardoor weet ik dat ze snel klaar zal komen. We hebben het nu zo vaak gedaan dat ze een open boek voor mij is. Ik weet precies wanneer ze gaat komen en dat moment nadert nu snel. Ik verander mijn positie nog iets zodat ik haar gevoelige plekje nog beter kan raken. Haar ogen gaan nu wijd open.
“Frans, ja, Frans", kreunt ze luid. Een siddering gaat door haar lijf. Ik stoot stevig door om haar orgasme zo lang mogelijk te rekken. Haar machtige borsten deinen heen en weer, een blik waardoor ik nog geiler word en voel dat ik ook snel ga komen. Mijn paal is nu keihard en keer op keer drijf ik hem bij haar naar binnen. Ze kronkelt van genot onder mij. Dan kom ik zelf ook. Ik stoot nog een keer of tien door totdat ik mijn zak helemaal in haar geleegd heb. Voorzichtig trek ik mij terug. Ik pak een tissue om mijn pik af te drogen en voordat hij helemaal slap is geworden heb ik mijn kleren alweer aan. Lucinda is inmiddels ook overeind gekomen, ze pakt haar slip van de grond, trekt deze slip aan en fatsoeneert haar rok. Dan doet ze haar beha en shirt weer aan terwijl ik toekijk. Ze stapt op mij af. Ik krijg een lieve zoen op mijn mond.
“Dank je wel Frans, je maakt mijn dag weer goed.”
“Graag gedaan schat, het genoegen is wederzijds.”
We gaan de slaapkamer uit, richting de keuken. Ze pakt haar doosjes eieren die ik voor haar klaar heb gezet en stapt via de bijkeuken naar buiten.
“Tot ziens!”, roept ze nog net voor ze de deur sluit.
Lucinda is mijn prachtige buurvrouw. Ze is getrouwd met Anthony en woont samen met hem en met haar zoon Rafael in de boerderij naast de onze. Anthony is donker, vrijwel zwart en Lucinda is lelieblank met felblauwe ogen. Rafael is een bijzondere combinatie en heeft de zwarte huid van zijn vader geërfd en de blauwe ogen van zijn moeder, wat hem een buitenaardse uitstraling geeft. Ik had verwacht dat de meiden niet van hem af te slaan zouden zijn maar ondanks dat hij al achttien is, heeft hij geen vriendin en ook nog nooit gehad. Althans volgens zijn moeder.
Twee jaar geleden was een droevig jaar, zowel voor mijn gezin als die van Lucinda. Mijn vrouw is dat jaar overleden, en nog geen maand later is de ladder waar Anthony op stond onderuit gegaan. Anthony is met zijn rug op de ladder gevallen en heeft een dwarslaesie opgelopen. Sindsdien zit hij in een rolstoel.
Rafael en ik hebben zo goed mogelijk de werkzaamheden van Anthony overgenomen, af en toe ondersteund door een loonwerker. Rafael was toen nog zestien en zat nog op school, dus het was een zware periode voor hem, Nadat hij zijn school had afgerond heeft hij het werk van zijn vader volledig overgenomen, ik help af en toe nog als hij een extra handje nodig heeft.
Door de dwarslaesie is de seks tussen Lucinda en Anthony op een laag pitje komen te staan. Ze zijn uiteraard nog wel intiem maar penetratie seks is onmogelijk geworden. Vandaar dat Lucinda af en toe langskomt om haar behoefte te bevredigen. Voor ons beide is dit een perfecte oplossing, want door haar heb ik ook geen behoefte aan de seks buiten de deur te zoeken. Ik weet niet of Anthony weet dat ze seks met mij heeft, we hebben het er nooit over maar ik vermoed dat hij het oogluikend toestaat, wetende dat dit zijn relatie met Lucinda niet onder druk zet. Lucinda komt meestal eenmaal per week langs om eieren te halen. En dan doen we het. Het is mijn hoogtepunt van de week geworden, niet alleen is ze erg aardig, ze is ook een prachtige vrouw om te zien.
Lucinda is nog maar net weg of Marlies komt binnenstappen. Marlies is de zon in ons bestaan. En met ons bedoel ik mijn zoon Ryan en ik. Marlies is al jaren kind aan huis en tegenwoordig de vriendin van Ryan. Ze heeft mijn vrouw ook nog gekend. In eerste instantie kwam ze af en toe langs omdat haar moeder vriendin was van mijn vrouw, maar toen ze vond het zo leuk om de kippen te verzorgen dat ze is gaan helpen op onze boerderij. Al snel was ze elk vrij uurtje bij ons te vinden. Toen de kinderen groot werden kregen ze verkering, en zijn ze twee handen op één buik.
Daarbovenop kwam nog dat de relatie met haar stiefvader erg slecht was. Dus ik heb zo'n vermoeden dat Marlies niet alleen voor de kippen kwam, ook de slechte sfeer thuis dreef haar naar onze boerderij. Uiteindelijk is ze bij ons komen wonen. Ze gaat nu een paar keer per week naar haar moeder, maar slapen doet ze bij ons. En aangezien ze verkering heeft met Ryan deelt ze het bed met hem. Dus ik ga ervan uit dat ze ook seks hebben, al hoor ik ze nooit en ik hoor ze er ook nooit over praten. Maar niet iedereen heet Lucinda, die heeft er geen moeite mee dat de hele boerderij mee mag genieten.
Hoofdstuk 2
~ Marlies ~
Ryan is op uitwisseling met school, het is een soort werkvakantie in het buitenland. Daarom is hij maar liefst drie weken weg. In die drie weken gaat hij op verschillende boerderijen stagelopen om meer ervaring op te doen, en om te zien hoe ze in het buitenland werken. Hij vindt het erg leuk maar ik mis hem wel. Ik heb hem nog nooit zolang niet gezien, en vooral 's nachts is het koud in bed.
Ik werk op de kippenboerderij van zijn vader Frans. Het is een biologische boerderij wat betekent dat de kippen vrij rondlopen. Op verschillende punten op het terrein worden de dieren gevoederd. Het is mijn taak om deze plekken af te lopen en hier voer te brengen. Het terrein is best groot en daarom heb ik een klein elektrisch karretje waarmee ik emmers met voer kan vervoeren om deze rond te brengen. Als ik zou willen zou ik dit klusje in een uurtje kunnen doen, maar ik vind het leuk tussen de kippen. Ik houd van ze en ze houden van mij. Ze komen naar mij toe als ik uit mijn karretje stap en sommige vinden het zelfs fijn om geaaid te worden. Ze zijn niet bang voor Frans en Ryan, maar ik ben de enige die echt een band met veel van de dieren heb. Omdat ik het leuk vind met de kippen te kroelen duurt het voeren dan ook minimaal twee uur. Frans vindt het prima, hij is blij met mijn hulp en vind het fijn dat ik het leuk vind. En daarom maakt het hem niet uit hoelang ik erover doe.
Ryan is nu twee dagen weg, en ik mis hem. Ik ben achter op het terrein en al anderhalf uur weg, en ik ben nog niet op de helft. Ik troost mijzelf door extra lang met de kippen te kroelen. Dat geeft mij rust en denk ik niet aan de koude nachten zonder Ryan. Ik hoop dat hij het ook uithoudt zonder mij. Want we doen het iedere avond. Minimaal één keer en soms vaker. Ryan vindt het heerlijk om mij vol te spuiten en ik vind het heerlijk om hem in mij te voelen. Als hij klaar is heb ik al zin aan de volgende keer, en dan probeer ik hem te verleiden voor nog een keer, wat soms ook lukt.
Maar nu moet ik drie weken zonder hem proberen uit te houden. Ik zit op de grond terwijl de kippen rond mij scharrelen en het voer oppikken dat ik net het rondgestrooid, en zit ondertussen te denken aan Ryan die mij neemt, als ik luid gekakel hoor uit de hoek van het veld. Het terrein is niet vlak en er zijn ook struiken die het zicht belemmeren, dus ik kan niet zien wat er aan de hand is. Ik blijf nog even luisteren maar ik kan horen dat het niet normaal is. Het gekakel houdt niet op en ik hoor het gefladder door het gekakel heen.
Ik sta op, spring op mijn karretje en ga zo snel als het kan in de richting van het gekakel. Ik kan niet al te hard rijden want ik moet uitkijken dat ik geen kippen aanrijd, dus het duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid voor ik zie wat er aan de hand is. Ik zie een woest uitziende hond die helemaal door het dolle heen in de rondte rent en iedere kip pakt die hij te pakken kan krijgen. Ik zie overal bloed en dode kippen. Het is een grote hond, ik denk dat ik hem herken en dat deze van de buren is. Maar ik heb hem nog nooit zo woest gezien. Zonder erbij na te denken spring ik voor zijn neus en probeer hem tegen te houden. Ik weet zijn halsband te pakken te krijgen en trek hem opzij, weg van de kippen. Hij draait zijn kop en weet mijn onderbeen te pakken te krijgen. Ik zie dat hij zijn tanden in mijn been zet, maar door de adrenaline voel ik nauwelijks pijn. Ik probeer hem los te trekken maar daardoor verlies ik mijn evenwicht en val achterover. Om de klap op te vangen moet ik de halsband loslaten. De hond laat nu ook mijn been los en komt dreigend op mij af terwijl ik op de grond lig. Hij springt richting mijn gezicht. Ik sluit mijn ogen en houd mijn armen afwerend voor mij om mijn hoofd te beschermen, denkend dat mijn laatste uur is geslagen.
Dan hoor ik een harde metalen klap, samen met het geluid van brekend bot. Ik hoor een kort jankgeluid van de hond en dan is het stil. Geen gegrom, geen gekakel, doodstil.
Ik open langzaam mijn ogen en kijk recht in de ogen van een donkere jongen met felblauwe ogen. Hij heeft een schop in zijn handen. Het is zo surrealistisch dat ik even denk dat ik dood ben en dat dit de hemel is, of iets soortgelijks. Dan voel ik de pijn in mijn onderbeen en vertrekt mijn gezicht van de pijn. Als ik opzij kijk zie ik de hond bewusteloos op de grond liggen.
“Gaat het?” vraagt de jongeman, “je been bloedt helemaal.” Ik kom half overeind en kijk naar mijn been. Het ziet er verschrikkelijk uit. Ik zie de tandafdrukken in mijn huid die op sommige plekken gescheurd is. Het bloed komt er aan alle kanten uit. De jongeman trekt zijn shirt uit en probeert zo goed en zo kwaad als het gaat dit als een verband rond mijn bloedende been te leggen.
“We moeten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis", zegt hij. Hij helpt mij overeind en met zijn ondersteuning hinkel ik naar mijn karretje.
“Ik rijd wel” zegt hij. Ik ga op de bijrijdersstoel zitten. Ik draai het contact op aan en duw de hendel in de vooruit.
“Nu kun je gas geven, maar kijk uit voor kippen, hij gaat best hard en de kippen zijn niet gewend dat ik snel rijd.” Hij moet glimlachen om mijn zorgzaamheid voor de kippen. Zo snel als het gaat rijden we terug naar de boerderij. Terwijl hij rijdt pakt hij zijn mobiel en gaat bellen. Ik heb te veel pijn en ben te gefocust op mijn been om te horen wat hij zegt, maar ik denk dat hij belt voor hulp.
Als we het erf oprijden zie ik Lucinda aan komen rijden. Zo'n beetje tegelijk komen we tot stilstand, Lucinda spring gelijk uit de auto.
“Rafael! Wat is er gebeurd?”
“Boris heeft Marlies aangevallen, ik heb hem van haar afgeslagen maar hij heeft in haar been gebeten.”
Lucinda inspecteert mijn been en ik zie dat ze helemaal bleek wordt.
“Dat ziet er niet goed uit. Dat moeten we beter verbinden.” Ze rommelt even in haar auto en vind een verbandtrommel. Terwijl Lucinda mijn been verbindt kijk ik naar Rafael. Nu ik zijn naam weet herinner ik mij weer dat het de zoon is van Lucinda. Hij heeft zijn bodywarmer, die hij over het T-shirt droeg waarmee hij mij heeft verbonden, weer aangetrokken over zijn blote borst. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Ondanks de pijn die ik heb. Het valt mij nu pas op hoe knap hij is.
Vijf minuten later is mijn been verbonden met een schoon verband.
“Dit moet zo snel mogelijk gehecht worden, we gaan gelijk naar de EHBO. Is Frans thuis?"
“Ik denk het niet, hij zou boodschappen doen vanmiddag.”
Rafael helpt mij naar de auto.
“Ga op de achterbank liggen", zegt Lucinda, “en houd je been zo hoog mogelijk.” Ik doe wat ze vraagt.
Rafael gaat voorin naast Lucinda zitten. Hij draait zich gelijk om, zodat hij mij in de gaten kan houden. “Gaat alles goed?”
“Ja prima", zeg ik. Ik voel dat hij mij zit te bekijken en voel dat ik moet blozen. Ik geef niet zo om mooie kleding, maar nu voel ik mij toch opgelaten in mij werkkleren. Mijn linkerborst, alleen bedekt door een T-shirt, zonder beha, piept onder de voorflap van mijn tuinbroek, zodat deze prominent in beeld komt. Ik probeer zo omzichtig mogelijk de flap weer over mijn borst te doen, maar ik heb de indruk dat dat hem niet ontgaat want ik zie dat hij mijn lichaam scant. Het duurt nog zeker een minuut voor hij zich terugdraait en weer voor zich uit kijkt.
Lucinda belt ondertussen met de huisarts en het ziekenhuis zodat ze weten dat we komen. Daarna belt ze Frans en legt hem uit wat er gebeurd is.
“Ik kom gelijk ook", meld hij.
“Ik denk dat dat weinig zin heeft", meld Lucinda, “we zijn al met zijn drieën, misschien kun je even kijken hoe het met de hond is, voor hij weer achter de kippen aangaat.”
“Okay.” Ik hoor aan zijn stem dat hij het er niet mee eens is, maar hij beseft waarschijnlijk ook dat drie begeleiders voor één patiënt iets te veel van het goede is.
Vier uur later zijn we weer thuis. De arts is meer dan een uur bezig geweest mijn been te hechten, en ik ben doodop. Op weg naar huis val ik in de auto in slaap. Rafael maakt mij heel voorzichtig wakker als we weer op de boerderij zijn. Met ondersteuning van Rafael strompel ik naar binnen. Ik voel vanwege de verdoving bijna geen pijn, maar de arts achtte het niet verstandig dat ik gelijk mijn been weer belast. Ik geniet van zijn aanraking dus het kan mij niet langzaam genoeg gaan.
Frans is er niet. Lucinda belt hem. Ik zie haar gezicht betrekken als ze hem aan de lijn krijgt en vraagt waar hij is.
“Oh, dat is geen fijn nieuws, maar aan de andere kant is het ook maar beter zo. Ik weet niet wat we anders met hem aan hadden gemoeten, na wat er vandaag gebeurd is.”
Het is even stil, als ze luistert.
“Tot zo.” Ze hangt op. Ze kijkt ons verdrietig aan.
“Boris is dood. Je hebt hem goed geraakt Rafael. Zijn schedel is gebroken. Frans vond hem nog steeds bewusteloos in het veld en heeft hem naar de dierenarts gebracht. Die heeft hem in laten slapen.”
“Hmm, het was toch een klote hond”, gromt Rafael. Lucinda kijkt hem geschrokken aan.
“Ik wil niet dat je zo over hem praat. Hij was misschien onbetrouwbaar, meestal was hij heel lief.”
Rafael wil reageren, maar hij bedenkt zich en houd zich stil.
“Kom, we moeten gaan, ik moet eten klaar gaan maken, het is al laat”, meld Lucinda. Ik kijk op mijn horloge, het is inderdaad al zes uur. “Frans is zo thuis, je redt het wel even zonder ons hè”, vraagt ze.
“Ik red me wel, dank jullie wel, voor jullie lieve zorg, ik ben jullie erg dankbaar. Sorry voor Boris”, zeg ik.
“Vanzelfsprekend.” Ik krijg een kus op mijn voorhoofd van Lucinda.
“Hoi!”, zegt Rafael. Ik krijg een korte knuffel van hem waar ik helemaal warm van wordt. Hij laat mij in verwarring achter.
Als Frans even later thuiskomt heeft hij Chinees eten meegenomen. Normaal kook ik meestal, hij heeft gelukkig aangenomen dat dat vanavond een uitdaging zou zijn.
“Hoe gaat het met mijn meisje?”, zegt hij als hij binnenkomt. Al is hij mijn vader niet, hij gedraagt zich wel zo.
“Wel goed. Ik voel mij eigenlijk prima.” En dat klopt ook. “Zeg je niets tegen Ryan? Ik wil niet dat hij zich ongerust maakt. Als ik mij beter voel over een dag of twee zeg ik het wel tegen hem.”
Frans kijkt mij glimlachend aan. “Okay, maar als je het aan het einde van de week nog niet gezegd hebt, doe ik het.” Ik geef hem een knuffel.
Mijn goede gevoel is helaas maar van korte duur. Nog geen uur nadat we het eten ophebben voel ik de pijn in mijn been. De verdovingen van de hechtingen raken uitgewerkt en ik kerm van de pijn bij iedere beweging die ik maak. Frans heeft het al snel door.
“Heb je pijnstillers gehad?” Dan herinner ik mij de pijnstillers die ik meegekregen heb. Ze liggen nog ergens op het aanrecht. Frans heeft ze snel gevonden. Hij brengt ze gelijk met een glas water. Een half uurtje later voel ik dat ze gaan werken en ik merk ook dat ik doodop ben.
“Ik ga naar bed”, meld ik tegen Frans. Hij helpt me naar boven. Een kwartiertje later ben ik vertrokken.
Hoofdstuk 3
~ Frans ~
Het is een uur of elf als ik net in bed lig. Meestal lees ik nog wat voor ik ga slapen en vanavond is daar geen uitzondering op. Ik heb net een bladzijde gelezen als ik een schreeuw hoor. Het is de stem van Marlies. Ik lig even stil te luisteren en hoor dan weer een kreet. Het klinkt niet goed, ik hoor de paniek in haar stem. Ik sta op en loop richting haar slaapkamer. Ik open de deur voorzichtig en kijk naar binnen. Het is vrij donker in de kamer maar het licht van de gang is net fel genoeg om de angstige uitdrukking op haar gezicht te zien. Ze heeft haar ogen gesloten, beweegt onrustig en zweet helemaal. Ik ga op de rand van het bed liggen en leg mijn hand op haar schouder.
“Marlies, Marlies, rustig maar, niets aan de hand.”
Het geluid van mijn stem heeft zijn uitwerking en ik merk dat ze rustiger wordt.
“Je droomt Marlies, het gebeurt niet echt.”
Langzaam opent ze haar ogen en ze kijkt mij verward aan. Het duurt even voor ze beseft waar ze is. Dan begint ze te huilen en klampt zich aan mij vast.
“Ik droomde dat ik weer werd aangevallen door honden. Ze beten mij overal en…”
Marlies kan niet verder praten, door de snikken die over uit haar mond komen.
“Het was maar een droom. Ik haal wat water voor je, je zweet helemaal”, zeg ik. Ik sta op, ga de slaapkamer uit en kom even later terug met een glas water. Ze klokt het glas in een paar teugen helemaal leeg. Dan kijkt ze me aan.
“Dank je wel.” Ze is even stil, ze kijkt mij aan alsof ze nog wat wil zeggen, maar niet weet hoe.
“Is er iets?”
“Wil je bij mij liggen? Ik mis Ryan. En misschien krijg ik dan geen nachtmerries.” Ik ben even verward. Ze is een mooie meid, ik mag haar graag, en ik wil niet per ongeluk opgewonden raken en iets doen wat onze goede relatie onherstelbaar zal beschadigen. Maar ze kijkt me met zulke verwachtingsvolle ogen aan dat ik niet kan weigeren.
“Okay, één nachtje moet kunnen.”
Ik ga aan de kant liggen waar Ryan normaal ligt en doe het licht uit. Ik ga op mijn rug liggen. Marlies kruipt tegen mij aan, legt haar hand op mijn borst. Binnen vijf minuten is ze vertrokken. Ik draait mij voorzichtig op mijn zij, met mijn rug naar haar toe, om te voorkomen dat ik haar op een manier aanraak die verkeerd uitgelegd kan worden. Ze legt haar hand op mijn buik en zo val ik, lepeltje, lepeltje met Marlies, in slaap.
Lucinda spreidt haar benen nog wat wijder. Zweetdruppeltjes lopen langs haar slaap naar beneden. Ze kreunt dat het een lieve lust is. Daardoor weet ik dat ze snel klaar zal komen. We hebben het nu zo vaak gedaan dat ze een open boek voor mij is. Ik weet precies wanneer ze gaat komen en dat moment nadert nu snel. Ik verander mijn positie nog iets zodat ik haar gevoelige plekje nog beter kan raken. Haar ogen gaan nu wijd open.
“Frans, ja, Frans", kreunt ze luid. Een siddering gaat door haar lijf. Ik stoot stevig door om haar orgasme zo lang mogelijk te rekken. Haar machtige borsten deinen heen en weer, een blik waardoor ik nog geiler word en voel dat ik ook snel ga komen. Mijn paal is nu keihard en keer op keer drijf ik hem bij haar naar binnen. Ze kronkelt van genot onder mij. Dan kom ik zelf ook. Ik stoot nog een keer of tien door totdat ik mijn zak helemaal in haar geleegd heb. Voorzichtig trek ik mij terug. Ik pak een tissue om mijn pik af te drogen en voordat hij helemaal slap is geworden heb ik mijn kleren alweer aan. Lucinda is inmiddels ook overeind gekomen, ze pakt haar slip van de grond, trekt deze slip aan en fatsoeneert haar rok. Dan doet ze haar beha en shirt weer aan terwijl ik toekijk. Ze stapt op mij af. Ik krijg een lieve zoen op mijn mond.
“Dank je wel Frans, je maakt mijn dag weer goed.”
“Graag gedaan schat, het genoegen is wederzijds.”
We gaan de slaapkamer uit, richting de keuken. Ze pakt haar doosjes eieren die ik voor haar klaar heb gezet en stapt via de bijkeuken naar buiten.
“Tot ziens!”, roept ze nog net voor ze de deur sluit.
Lucinda is mijn prachtige buurvrouw. Ze is getrouwd met Anthony en woont samen met hem en met haar zoon Rafael in de boerderij naast de onze. Anthony is donker, vrijwel zwart en Lucinda is lelieblank met felblauwe ogen. Rafael is een bijzondere combinatie en heeft de zwarte huid van zijn vader geërfd en de blauwe ogen van zijn moeder, wat hem een buitenaardse uitstraling geeft. Ik had verwacht dat de meiden niet van hem af te slaan zouden zijn maar ondanks dat hij al achttien is, heeft hij geen vriendin en ook nog nooit gehad. Althans volgens zijn moeder.
Twee jaar geleden was een droevig jaar, zowel voor mijn gezin als die van Lucinda. Mijn vrouw is dat jaar overleden, en nog geen maand later is de ladder waar Anthony op stond onderuit gegaan. Anthony is met zijn rug op de ladder gevallen en heeft een dwarslaesie opgelopen. Sindsdien zit hij in een rolstoel.
Rafael en ik hebben zo goed mogelijk de werkzaamheden van Anthony overgenomen, af en toe ondersteund door een loonwerker. Rafael was toen nog zestien en zat nog op school, dus het was een zware periode voor hem, Nadat hij zijn school had afgerond heeft hij het werk van zijn vader volledig overgenomen, ik help af en toe nog als hij een extra handje nodig heeft.
Door de dwarslaesie is de seks tussen Lucinda en Anthony op een laag pitje komen te staan. Ze zijn uiteraard nog wel intiem maar penetratie seks is onmogelijk geworden. Vandaar dat Lucinda af en toe langskomt om haar behoefte te bevredigen. Voor ons beide is dit een perfecte oplossing, want door haar heb ik ook geen behoefte aan de seks buiten de deur te zoeken. Ik weet niet of Anthony weet dat ze seks met mij heeft, we hebben het er nooit over maar ik vermoed dat hij het oogluikend toestaat, wetende dat dit zijn relatie met Lucinda niet onder druk zet. Lucinda komt meestal eenmaal per week langs om eieren te halen. En dan doen we het. Het is mijn hoogtepunt van de week geworden, niet alleen is ze erg aardig, ze is ook een prachtige vrouw om te zien.
Lucinda is nog maar net weg of Marlies komt binnenstappen. Marlies is de zon in ons bestaan. En met ons bedoel ik mijn zoon Ryan en ik. Marlies is al jaren kind aan huis en tegenwoordig de vriendin van Ryan. Ze heeft mijn vrouw ook nog gekend. In eerste instantie kwam ze af en toe langs omdat haar moeder vriendin was van mijn vrouw, maar toen ze vond het zo leuk om de kippen te verzorgen dat ze is gaan helpen op onze boerderij. Al snel was ze elk vrij uurtje bij ons te vinden. Toen de kinderen groot werden kregen ze verkering, en zijn ze twee handen op één buik.
Daarbovenop kwam nog dat de relatie met haar stiefvader erg slecht was. Dus ik heb zo'n vermoeden dat Marlies niet alleen voor de kippen kwam, ook de slechte sfeer thuis dreef haar naar onze boerderij. Uiteindelijk is ze bij ons komen wonen. Ze gaat nu een paar keer per week naar haar moeder, maar slapen doet ze bij ons. En aangezien ze verkering heeft met Ryan deelt ze het bed met hem. Dus ik ga ervan uit dat ze ook seks hebben, al hoor ik ze nooit en ik hoor ze er ook nooit over praten. Maar niet iedereen heet Lucinda, die heeft er geen moeite mee dat de hele boerderij mee mag genieten.
Hoofdstuk 2
~ Marlies ~
Ryan is op uitwisseling met school, het is een soort werkvakantie in het buitenland. Daarom is hij maar liefst drie weken weg. In die drie weken gaat hij op verschillende boerderijen stagelopen om meer ervaring op te doen, en om te zien hoe ze in het buitenland werken. Hij vindt het erg leuk maar ik mis hem wel. Ik heb hem nog nooit zolang niet gezien, en vooral 's nachts is het koud in bed.
Ik werk op de kippenboerderij van zijn vader Frans. Het is een biologische boerderij wat betekent dat de kippen vrij rondlopen. Op verschillende punten op het terrein worden de dieren gevoederd. Het is mijn taak om deze plekken af te lopen en hier voer te brengen. Het terrein is best groot en daarom heb ik een klein elektrisch karretje waarmee ik emmers met voer kan vervoeren om deze rond te brengen. Als ik zou willen zou ik dit klusje in een uurtje kunnen doen, maar ik vind het leuk tussen de kippen. Ik houd van ze en ze houden van mij. Ze komen naar mij toe als ik uit mijn karretje stap en sommige vinden het zelfs fijn om geaaid te worden. Ze zijn niet bang voor Frans en Ryan, maar ik ben de enige die echt een band met veel van de dieren heb. Omdat ik het leuk vind met de kippen te kroelen duurt het voeren dan ook minimaal twee uur. Frans vindt het prima, hij is blij met mijn hulp en vind het fijn dat ik het leuk vind. En daarom maakt het hem niet uit hoelang ik erover doe.
Ryan is nu twee dagen weg, en ik mis hem. Ik ben achter op het terrein en al anderhalf uur weg, en ik ben nog niet op de helft. Ik troost mijzelf door extra lang met de kippen te kroelen. Dat geeft mij rust en denk ik niet aan de koude nachten zonder Ryan. Ik hoop dat hij het ook uithoudt zonder mij. Want we doen het iedere avond. Minimaal één keer en soms vaker. Ryan vindt het heerlijk om mij vol te spuiten en ik vind het heerlijk om hem in mij te voelen. Als hij klaar is heb ik al zin aan de volgende keer, en dan probeer ik hem te verleiden voor nog een keer, wat soms ook lukt.
Maar nu moet ik drie weken zonder hem proberen uit te houden. Ik zit op de grond terwijl de kippen rond mij scharrelen en het voer oppikken dat ik net het rondgestrooid, en zit ondertussen te denken aan Ryan die mij neemt, als ik luid gekakel hoor uit de hoek van het veld. Het terrein is niet vlak en er zijn ook struiken die het zicht belemmeren, dus ik kan niet zien wat er aan de hand is. Ik blijf nog even luisteren maar ik kan horen dat het niet normaal is. Het gekakel houdt niet op en ik hoor het gefladder door het gekakel heen.
Ik sta op, spring op mijn karretje en ga zo snel als het kan in de richting van het gekakel. Ik kan niet al te hard rijden want ik moet uitkijken dat ik geen kippen aanrijd, dus het duurt voor mijn gevoel een eeuwigheid voor ik zie wat er aan de hand is. Ik zie een woest uitziende hond die helemaal door het dolle heen in de rondte rent en iedere kip pakt die hij te pakken kan krijgen. Ik zie overal bloed en dode kippen. Het is een grote hond, ik denk dat ik hem herken en dat deze van de buren is. Maar ik heb hem nog nooit zo woest gezien. Zonder erbij na te denken spring ik voor zijn neus en probeer hem tegen te houden. Ik weet zijn halsband te pakken te krijgen en trek hem opzij, weg van de kippen. Hij draait zijn kop en weet mijn onderbeen te pakken te krijgen. Ik zie dat hij zijn tanden in mijn been zet, maar door de adrenaline voel ik nauwelijks pijn. Ik probeer hem los te trekken maar daardoor verlies ik mijn evenwicht en val achterover. Om de klap op te vangen moet ik de halsband loslaten. De hond laat nu ook mijn been los en komt dreigend op mij af terwijl ik op de grond lig. Hij springt richting mijn gezicht. Ik sluit mijn ogen en houd mijn armen afwerend voor mij om mijn hoofd te beschermen, denkend dat mijn laatste uur is geslagen.
Dan hoor ik een harde metalen klap, samen met het geluid van brekend bot. Ik hoor een kort jankgeluid van de hond en dan is het stil. Geen gegrom, geen gekakel, doodstil.
Ik open langzaam mijn ogen en kijk recht in de ogen van een donkere jongen met felblauwe ogen. Hij heeft een schop in zijn handen. Het is zo surrealistisch dat ik even denk dat ik dood ben en dat dit de hemel is, of iets soortgelijks. Dan voel ik de pijn in mijn onderbeen en vertrekt mijn gezicht van de pijn. Als ik opzij kijk zie ik de hond bewusteloos op de grond liggen.
“Gaat het?” vraagt de jongeman, “je been bloedt helemaal.” Ik kom half overeind en kijk naar mijn been. Het ziet er verschrikkelijk uit. Ik zie de tandafdrukken in mijn huid die op sommige plekken gescheurd is. Het bloed komt er aan alle kanten uit. De jongeman trekt zijn shirt uit en probeert zo goed en zo kwaad als het gaat dit als een verband rond mijn bloedende been te leggen.
“We moeten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis", zegt hij. Hij helpt mij overeind en met zijn ondersteuning hinkel ik naar mijn karretje.
“Ik rijd wel” zegt hij. Ik ga op de bijrijdersstoel zitten. Ik draai het contact op aan en duw de hendel in de vooruit.
“Nu kun je gas geven, maar kijk uit voor kippen, hij gaat best hard en de kippen zijn niet gewend dat ik snel rijd.” Hij moet glimlachen om mijn zorgzaamheid voor de kippen. Zo snel als het gaat rijden we terug naar de boerderij. Terwijl hij rijdt pakt hij zijn mobiel en gaat bellen. Ik heb te veel pijn en ben te gefocust op mijn been om te horen wat hij zegt, maar ik denk dat hij belt voor hulp.
Als we het erf oprijden zie ik Lucinda aan komen rijden. Zo'n beetje tegelijk komen we tot stilstand, Lucinda spring gelijk uit de auto.
“Rafael! Wat is er gebeurd?”
“Boris heeft Marlies aangevallen, ik heb hem van haar afgeslagen maar hij heeft in haar been gebeten.”
Lucinda inspecteert mijn been en ik zie dat ze helemaal bleek wordt.
“Dat ziet er niet goed uit. Dat moeten we beter verbinden.” Ze rommelt even in haar auto en vind een verbandtrommel. Terwijl Lucinda mijn been verbindt kijk ik naar Rafael. Nu ik zijn naam weet herinner ik mij weer dat het de zoon is van Lucinda. Hij heeft zijn bodywarmer, die hij over het T-shirt droeg waarmee hij mij heeft verbonden, weer aangetrokken over zijn blote borst. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden. Ondanks de pijn die ik heb. Het valt mij nu pas op hoe knap hij is.
Vijf minuten later is mijn been verbonden met een schoon verband.
“Dit moet zo snel mogelijk gehecht worden, we gaan gelijk naar de EHBO. Is Frans thuis?"
“Ik denk het niet, hij zou boodschappen doen vanmiddag.”
Rafael helpt mij naar de auto.
“Ga op de achterbank liggen", zegt Lucinda, “en houd je been zo hoog mogelijk.” Ik doe wat ze vraagt.
Rafael gaat voorin naast Lucinda zitten. Hij draait zich gelijk om, zodat hij mij in de gaten kan houden. “Gaat alles goed?”
“Ja prima", zeg ik. Ik voel dat hij mij zit te bekijken en voel dat ik moet blozen. Ik geef niet zo om mooie kleding, maar nu voel ik mij toch opgelaten in mij werkkleren. Mijn linkerborst, alleen bedekt door een T-shirt, zonder beha, piept onder de voorflap van mijn tuinbroek, zodat deze prominent in beeld komt. Ik probeer zo omzichtig mogelijk de flap weer over mijn borst te doen, maar ik heb de indruk dat dat hem niet ontgaat want ik zie dat hij mijn lichaam scant. Het duurt nog zeker een minuut voor hij zich terugdraait en weer voor zich uit kijkt.
Lucinda belt ondertussen met de huisarts en het ziekenhuis zodat ze weten dat we komen. Daarna belt ze Frans en legt hem uit wat er gebeurd is.
“Ik kom gelijk ook", meld hij.
“Ik denk dat dat weinig zin heeft", meld Lucinda, “we zijn al met zijn drieën, misschien kun je even kijken hoe het met de hond is, voor hij weer achter de kippen aangaat.”
“Okay.” Ik hoor aan zijn stem dat hij het er niet mee eens is, maar hij beseft waarschijnlijk ook dat drie begeleiders voor één patiënt iets te veel van het goede is.
Vier uur later zijn we weer thuis. De arts is meer dan een uur bezig geweest mijn been te hechten, en ik ben doodop. Op weg naar huis val ik in de auto in slaap. Rafael maakt mij heel voorzichtig wakker als we weer op de boerderij zijn. Met ondersteuning van Rafael strompel ik naar binnen. Ik voel vanwege de verdoving bijna geen pijn, maar de arts achtte het niet verstandig dat ik gelijk mijn been weer belast. Ik geniet van zijn aanraking dus het kan mij niet langzaam genoeg gaan.
Frans is er niet. Lucinda belt hem. Ik zie haar gezicht betrekken als ze hem aan de lijn krijgt en vraagt waar hij is.
“Oh, dat is geen fijn nieuws, maar aan de andere kant is het ook maar beter zo. Ik weet niet wat we anders met hem aan hadden gemoeten, na wat er vandaag gebeurd is.”
Het is even stil, als ze luistert.
“Tot zo.” Ze hangt op. Ze kijkt ons verdrietig aan.
“Boris is dood. Je hebt hem goed geraakt Rafael. Zijn schedel is gebroken. Frans vond hem nog steeds bewusteloos in het veld en heeft hem naar de dierenarts gebracht. Die heeft hem in laten slapen.”
“Hmm, het was toch een klote hond”, gromt Rafael. Lucinda kijkt hem geschrokken aan.
“Ik wil niet dat je zo over hem praat. Hij was misschien onbetrouwbaar, meestal was hij heel lief.”
Rafael wil reageren, maar hij bedenkt zich en houd zich stil.
“Kom, we moeten gaan, ik moet eten klaar gaan maken, het is al laat”, meld Lucinda. Ik kijk op mijn horloge, het is inderdaad al zes uur. “Frans is zo thuis, je redt het wel even zonder ons hè”, vraagt ze.
“Ik red me wel, dank jullie wel, voor jullie lieve zorg, ik ben jullie erg dankbaar. Sorry voor Boris”, zeg ik.
“Vanzelfsprekend.” Ik krijg een kus op mijn voorhoofd van Lucinda.
“Hoi!”, zegt Rafael. Ik krijg een korte knuffel van hem waar ik helemaal warm van wordt. Hij laat mij in verwarring achter.
Als Frans even later thuiskomt heeft hij Chinees eten meegenomen. Normaal kook ik meestal, hij heeft gelukkig aangenomen dat dat vanavond een uitdaging zou zijn.
“Hoe gaat het met mijn meisje?”, zegt hij als hij binnenkomt. Al is hij mijn vader niet, hij gedraagt zich wel zo.
“Wel goed. Ik voel mij eigenlijk prima.” En dat klopt ook. “Zeg je niets tegen Ryan? Ik wil niet dat hij zich ongerust maakt. Als ik mij beter voel over een dag of twee zeg ik het wel tegen hem.”
Frans kijkt mij glimlachend aan. “Okay, maar als je het aan het einde van de week nog niet gezegd hebt, doe ik het.” Ik geef hem een knuffel.
Mijn goede gevoel is helaas maar van korte duur. Nog geen uur nadat we het eten ophebben voel ik de pijn in mijn been. De verdovingen van de hechtingen raken uitgewerkt en ik kerm van de pijn bij iedere beweging die ik maak. Frans heeft het al snel door.
“Heb je pijnstillers gehad?” Dan herinner ik mij de pijnstillers die ik meegekregen heb. Ze liggen nog ergens op het aanrecht. Frans heeft ze snel gevonden. Hij brengt ze gelijk met een glas water. Een half uurtje later voel ik dat ze gaan werken en ik merk ook dat ik doodop ben.
“Ik ga naar bed”, meld ik tegen Frans. Hij helpt me naar boven. Een kwartiertje later ben ik vertrokken.
Hoofdstuk 3
~ Frans ~
Het is een uur of elf als ik net in bed lig. Meestal lees ik nog wat voor ik ga slapen en vanavond is daar geen uitzondering op. Ik heb net een bladzijde gelezen als ik een schreeuw hoor. Het is de stem van Marlies. Ik lig even stil te luisteren en hoor dan weer een kreet. Het klinkt niet goed, ik hoor de paniek in haar stem. Ik sta op en loop richting haar slaapkamer. Ik open de deur voorzichtig en kijk naar binnen. Het is vrij donker in de kamer maar het licht van de gang is net fel genoeg om de angstige uitdrukking op haar gezicht te zien. Ze heeft haar ogen gesloten, beweegt onrustig en zweet helemaal. Ik ga op de rand van het bed liggen en leg mijn hand op haar schouder.
“Marlies, Marlies, rustig maar, niets aan de hand.”
Het geluid van mijn stem heeft zijn uitwerking en ik merk dat ze rustiger wordt.
“Je droomt Marlies, het gebeurt niet echt.”
Langzaam opent ze haar ogen en ze kijkt mij verward aan. Het duurt even voor ze beseft waar ze is. Dan begint ze te huilen en klampt zich aan mij vast.
“Ik droomde dat ik weer werd aangevallen door honden. Ze beten mij overal en…”
Marlies kan niet verder praten, door de snikken die over uit haar mond komen.
“Het was maar een droom. Ik haal wat water voor je, je zweet helemaal”, zeg ik. Ik sta op, ga de slaapkamer uit en kom even later terug met een glas water. Ze klokt het glas in een paar teugen helemaal leeg. Dan kijkt ze me aan.
“Dank je wel.” Ze is even stil, ze kijkt mij aan alsof ze nog wat wil zeggen, maar niet weet hoe.
“Is er iets?”
“Wil je bij mij liggen? Ik mis Ryan. En misschien krijg ik dan geen nachtmerries.” Ik ben even verward. Ze is een mooie meid, ik mag haar graag, en ik wil niet per ongeluk opgewonden raken en iets doen wat onze goede relatie onherstelbaar zal beschadigen. Maar ze kijkt me met zulke verwachtingsvolle ogen aan dat ik niet kan weigeren.
“Okay, één nachtje moet kunnen.”
Ik ga aan de kant liggen waar Ryan normaal ligt en doe het licht uit. Ik ga op mijn rug liggen. Marlies kruipt tegen mij aan, legt haar hand op mijn borst. Binnen vijf minuten is ze vertrokken. Ik draait mij voorzichtig op mijn zij, met mijn rug naar haar toe, om te voorkomen dat ik haar op een manier aanraak die verkeerd uitgelegd kan worden. Ze legt haar hand op mijn buik en zo val ik, lepeltje, lepeltje met Marlies, in slaap.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben LacyB, 29 jaar. Voel je dat dit verhaal een vervolg verdient? Kom naar mijn prive pagina en ontdek hoe onze verbeelding intiemer en spannender wordt...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Lollylolly (56)
Playforfre (34)
Meran (30)
Pleunallee (28)