Vakantie Op Aruba

Geschreven op een verzoek van een lezer, Karel 62.

Bedankt voor de inspiratie.

Het turquoise water van Aruba's westkust glinstert onder de middagzon, de golven breken ritmisch op het poederwitte zand. Johnny zit op een lage stenen rand, zijn blonde krullen vangen het zonlicht en geven hem een bijna engelachtige gloed. Zijn blauwe ogen staren naar de horizon, waar zeewater en hemel in een onmogelijke gradient samenvloeien. Hij is achttien geworden, net gisteren, en zijn ouders hebben hem voor het eerst toestemming gegeven om alleen het eiland te verkennen. De verantwoordelijkheid weegt zwaarder dan hij had verwacht.

Hij draait zijn hoofd naar het strand, waar kinderen met een versleten bal spelen, hun schreeuwen verdrinken in het ruisen van de branding. Toeristen liggen uitgestrekt op hun handdoeken, sommige vrouwen hebben hun bikini's afgedaan en zonnen topless, hun huid glanzend van zonnebrandolie. Een jonge meid, misschien een jaar ouder dan Johnny, kijkt in zijn richting. Haar donkere ogen blijven aan hem plakken, uitnodigend bijna. Johnny voelt de warmte in zijn wangen stijgen, hij kijkt weg, zijn blik terug naar het water gericht. Zijn hart bonst in zijn keel.

Achter hem, op de boulevard die parallel aan het strand loopt, klinken de zachte klakken van slippers op asfalt. Drie vrouwen lopen in een rijtje, hun fleurige jurken wapperen in de zachte bries. De vrouw voorop, stevig gebouwd met donkere, glanzende huid, draagt een jurk die haar rondingen benadrukt. Haar billen schudden met elke stap, een hypnotiserende cadans. De vrouw achter haar, eveneens donker maar met een koffie-met-melk-kleurige tint, heeft vollere borsten die onder haar jurk deinen alsof ze hun eigen tempo volgen. De derde vrouw, geblondeerd en statig, loopt met de zelfverzekerdheid van iemand die weet dat ze gezien wordt.

Ze zien Johnny zitten, zijn blonde krullen een baken van licht tegen het turquoise van de zee. De vrouw voorop, Azizi, fluistert iets in het Papiamento, haar stem een zacht, wellustig geroezemoes. De andere twee vrouwen, Rita en Filomena, giechelen, hun ogen glijden over Johnny's jonge lichaam als vingers die stoffen aftasten. Azizi's woorden zijn vloeiend en scherp, een taal van koloniale geschiedenis en Caribische hitte. Ze spreekt over een "blanke negerinnenslaaf", een omkering van historische macht die haar lippen in een geheimzinnige glimlach trekt. Ze fantaseert hardop, haar stem rijker met elke beschrijving, over hoe ze deze jonge Hollandse knul zouden kunnen verleiden, hoe ze zijn onschuld als een rijpe fruit zouden kunnen plukken.

De andere vrouwen vallen in, hun fantasieën spicier met elke zin. Ze willen zijn tong tussen hun benen voelen, zijn jonge mond laten werken aan hun ervaren kutten. Ze willen hun tepels door zijn onschuldige lippen laten zuigen, de tegenstrijdigheid van zijn jeugd en hun volwassen wellust. En natuurlijk, onvermijdelijk, willen ze zijn pik zien stijgen, zien groeien onder hun blikken, willen hem berijden als een wild paard dat nog nooit is getemd. Hun stemmen worden heser, hun lichamen reageren onwillekeurig, heupen die zachtjes wiegen, handen die onbewust naar hun eigen rondingen tasten.

Maar Azizi is niet iemand die bij fantasieën blijft. Ze stopt, haar sandalen die stillen op het asfalt. De andere vrouwen, Rita en Filomena, stoppen ook, hun blikken nieuwsgierig en verwachtingsvol. Azizi draait zich om naar Johnny, die nog steeds naar de zee staart, onwetend van het schouwspel dat zich achter hem heeft afgespeeld. Haar jurk, felroze met gele bloemen, vangt het zonlicht als een vlam. Ze stapt van de boulevard af, het zand van het trottoir cruncht onder haar slippers. Johnny hoort de naderende stappen, draait zijn hoofd. Zijn ogen, die blauwe meren van jeugdige onschuld, ontmoeten de donkere, ervaren ogen van Azizi. Ze glanzen met een belofte die hij nog niet kan duiden.

"Zo jongeman," begint Azizi, haar stem een warme, zachte golf die over hem heen spoelt. Haar Papiamento-gecentureerde Nederlands geeft haar woorden een exotisch ritme, een muzikaliteit die zijn oren als een streling bereikt. "Verveel je je op dit mooie eiland?" Johnny's mond wordt droog, zijn tong lijkt te zijn vastgeplakt aan zijn gehemelte. Hij kijkt naar haar, naar de overvloedige rondingen die haar jurk spannen, naar het decolleté waar donkere huid glanst in het zonlicht. Zijn hart galoppeert, een wild dier in zijn borstkas. Hij probeert te slikken, zijn adamsappel bobbelt nerveus.

"Nee," stamelt hij, zijn stem een octaaf hoger dan normaal. Hij haalt diep adem, probeert zichzelf te verzamelen. "Ik zit hier gewoon, te genieten... van de zon." Zijn woorden klinken hol in zijn eigen oren, een afweer die geen enkele overtuigingskracht heeft. Azizi's lippen krullen in een glimlach die zijn ongemak herkent en erom geniet. Ze buigt licht voorover, haar handen rusten op haar knieën, en Johnny's ogen worden onwillekeurig naar het decolleté getrokken. Daar, in de schaduw van haar borsten, ziet hij een glimp van iets ronds en donkers, een tepel die glanst met een metalen ring. Zijn wangen vlammen, hitte die vanuit zijn buik omhoog kruipt. Zijn handen vliegen naar zijn kruis, een instinctieve bescherming tegen de reactie die daar onmiskenbaar groeit.

Azizi ziet alles. De stijging in zijn korte broek, de paniek in zijn ogen, de wanhopige poging om zichzelf te verbergen. De andere vrouwen, Rita en Filomena, kijken toe, hun ogen glinsteren van vermaak en opwinding. Ze fluisteren in het Papiamento, hun stemmen een zacht gebrom van goedkeuring. Azizi staat weer rechtop, haar blik glijdt over Johnny's jonge lichaam met de precisie van een taxateur. Zijn blonde krullen, gouden halo's in het zonlicht. Zijn gezicht, nog kinderlijk in zijn rondingen, maar met een structuur die belooft van mannelijke schoonheid. Zijn ogen, die meren van onschuldige blauwheid. Zijn bovenlichaam, nog in ontwikkeling, maar met armen die al de eerste spieren van jongemannen tonen.

Haar ogen dalen verder, naar het witte t-shirt dat nat is van zweet, doorzichtig genoeg om de contouren van zijn torso te onthullen. Twee kleine, donkere vlekken waar zijn tepels tegen de stof drukken, hard van de airconditioning van de schaduw waarin hij net zat, of misschien van iets anders. Haar blik schuift naar beneden, naar zijn korte broek, een sportief model in felblauw, met een ingebouwde binnenbroek die dienst doet als zwembroek. Geen onderbroek dus, denkt ze, haar mondhoeken trekken omhoog. De stof spant over zijn heupen, en daar, in het centrum, ziet ze de bobbel die zijn handen wanhopig proberen te verbergen.

"Kom," zegt Azizi, haar stem zacht maar onmiskenbaar een bevel. Ze stapt naar hem toe, haar hand grijpt zijn bovenarm, en ze trekt hem omhoog. Johnny staat wankelend op, zijn knieën voelen als rubber. Hij kijkt naar de andere vrouwen, Rita met haar geblondeerde haar en statige houding, Filomena met haar vriendelijke glimlach en koffie-met-melk-teint. Ze kijken allemaal naar hem, hun ogen eten hem op, en Johnny voelt zich naakt, blootgelegd, een jong dier dat is opgesloten door ervaren roofdieren.

"Wij gaan naar mijn huis," verkondigt Azizi, haar hand nog steeds om zijn arm geklemd. "Hier, aan het strand, vijfhonderd meter verder waar de buitenwijken van Oranjestad beginnen. Daar hebben we smoothies, heerlijke ananas, vers van het land. Je kunt onder de overkapping zitten, uit de zon." Ze leunt dichter bij, haar adem streelt zijn oor. "En we kunnen verder kijken naar wat we hier zijn begonnen, krullebol."

Johnny's keel is kurkdroog. Hij heeft dorst, een brandend verlangen naar iets kouds, iets verfrissends. Maar meer nog voelt hij de warboel in zijn buik, de vlinders die in opstand zijn tegen de nabijheid van deze vrouw, van deze vrouwen. Hij knikt, bijna onzichtbaar, een klein beweging van zijn kin die Azizi direct interpreteert als toestemming.

"Kom op," zegt ze, en er is iets in haar stem, een wellustige ondertoon die belooft dat dit nog maar het begin is. Ze trekt hem mee, haar heupen wiegen naast hem, haar billen schudden onder de stof van haar jurk. De andere vrouwen vallen in, een haag van vrouwelijkheid die hem omringt. Rita aan zijn andere kant, haar geblondeerde haar glanst in de zon, haar borsten deinen met elke stap. Filomena achter hem, haar vriendelijke aanwezigheid voelbaar als een warme deken.

Ze lopen over de boulevard, langs toeristen die nieuwsgierig kijken, langs lokale bewoners die knikken naar de groep vrouwen met de blonde jongen in hun midden. De buren van Azizi, een oud echtpaar dat op hun veranda zit, fluisteren naar elkaar, hun ogen volgen de processie tot ze het huis bereiken. Het is een eenvoudig, kleurrijk gebouw, lichtblauw met witte luiken, een kleine tuin met bougainville die over het hek hangt.

Binnen is het koel, de airconditioning heeft gewerkt terwijl Azizi weg was. Ze doet de openslaande deuren naar de achtertuin open, en daar ligt het terras, half overdekt door een houten afdak met gedroogde palmbladen. Daar achter ligt de zee, oneindig en fonkelend. Azizi wijst naar een houten schommelstoel met kussens. "Neem plaats, krullebol. Dan pak ik het drinken en de vruchten."

Johnny laat zich in de stoel zakken, de touwen piepen zacht onder zijn gewicht. Hij kijkt naar de zee, naar de horizon waar het water de lucht lijkt te kussen, maar zijn ogen worden onwillekeurig teruggetrokken naar de vrouwen. Ze hebben zich rond een tafel op het terras geïnstalleerd, hun jurken vangen de wind, hun lichamen bewegen in een constante, wellustige cadans. Ze kijken naar hem, altijd, hun ogen als donkere vlekken die hem markeren.

Hij neemt een slok van de smoothie die Azizi hem heeft gebracht, mango en ananas, koud en zoet, en hij voelt hoe het vocht zijn uitgedroogde keel slijpt. Maar de dorst die hij voelt is niet alleen fysiek. Zijn ogen glijden over de vrouwen, over de manier waarop hun borsten schudden onder de stof, de manier waarop hun heupen wiegden toen ze liepen. Hij denkt aan Azizi's decolleté, aan die glimp van gepiercte tepel die hij heeft gezien, en zijn lichaam reageert, onwillekeurig, onstuitbaar.

Zijn pik, die nooit helemaal is geslonken sinds de ontmoeting op de boulevard, wordt weer hard. Hij voelt de druk in zijn korte broek, de stof die spant over zijn groeiende erectie. Hij probeert zijn blik op de zee te houden, op de horizon, maar zijn ogen worden telkens teruggetrokken naar de vrouwen, naar hun lichamen, naar de belofte die in hun blikken ligt opgesloten.

Raquel staat op van de tafel. Ze is de meest indrukwekkende van het groepje, een echte zwarte dame met meerdere kleurige houten kettingen om haar nek, armbanden die brede gekleurde slavenarmbanden lijken. Haar ogen, bijna hazelnootkleurig, vangen het licht als ze naar Johnny toeloopt. Ze buigt voorover, haar gezicht dicht bij het zijne, en fluistert met een stem die ruis als zachte regen: "Is het niet te warm in je t-shirt?"

Johnny kijkt naar haar, naar de warmte in haar ogen, en knikt. Zijn stem lijkt verdwenen, opgeslokt door de hitte en de nabijheid. Raquel reikt naar hem, haar handen vinden de zoom van zijn witte t-shirt, en ze trekt het over zijn hoofd. De natte stof plakt even aan zijn huid, komt dan los, en Johnny zit daar, naakt vanaf zijn middel omhoog, in de schommelstoel.

De zon brandt op zijn blanke huid, lichtjes verbrand door de dagen op het strand, en hij voelt de blikken van de vrouwen als fysieke aanrakingen. Raquel's tong glijdt over haar onderlip, een onbewuste reactie op wat ze ziet. Zijn torso is nog aan het ontwikkelen, de schouders nog smal, maar zijn armen vertonen al de eerste spieren van jongemannen, een belofte van kracht die nog moet worden vervuld. Zijn huid is glad, bijna meisjesachtig in zijn onberispelijkheid, en de twee kleine donkere tepels staan hard, reagerend op de airconditioning of misschien op iets anders.

Rita loopt terug naar de tafel, haar heupen zwaaien in een cadans die oud is als de mensheid. De vrouwen fluisteren, lachen, hun ogen blijven op Johnny gericht. Hij hoort de klank van hun stemmen, het ritme van hun taal, maar de woorden zelf zijn onverstaanbaar, een vreemde muziek die zijn verbeelding voedt. Hij voelt zich bloot, letterlijk en figuurlijk, een offerdier dat is opgesloten door jageressen die hun tijd afwachten.

Azizi en Rita staan op van de tafel. Rita is de geblondeerde, statige, haar haar een gouden wolk die contrasteert met haar donkere huid. Haar borsten zijn rond en vol, een uitdaging voor elke jurk die ze draagt. Ze pakt haar stoel op, een houten ding met gevlochten zitting, en loopt naar Johnny. Azizi doet hetzelfde, haar mollige lichaam beweegt met een zelfverzekerdheid die geen ruimte laat voor twijfel.

Ze komen naast hem zitten, Azizi aan zijn rechterkant, Rita schuin voor hem, haar stoel zo gedraaid dat ze hem recht aan kan kijken. De schommelstoel waarin Johnny zit, wiegt zachtjes, een wieg voor een volwassen baby. Azizi's hand, warm en zwaar, landt op zijn dijbeen. Haar vingers spreiden zich over zijn huid, een bezitterig gebaar dat geen ruimte laat voor misverstand. Johnny's adem stokt, zijn borstkas verstijft, en een zachte kreun ontsnapt aan zijn lippen, ongewild, een dierlijk geluid van verwarring en opwinding.

Rita leunt naar voren, haar decolleté een diepe canyon van donkere huid en zachte rondingen. Haar ogen, bruin met gouden vlekjes, vangen het licht. "Heeft de smoothie goed gesmaakt, schatje?" vraagt ze, haar stem een fluistering die over zijn huid lijkt te kriebelen. Johnny knikt, zijn hoofd een marionet aan touwtjes die zij in handen houden. "Ja," stamelt hij, de lettergrepen moeizaam gevormd door een mond die plotseling te droog is. "Lekker."

Rita's glimlach wordt breder, haar tanden witte schitteringen tegen haar donkere huid. "Wil je er nog een, schatje?" vraagt ze, de verkleinwoordjes vallen als stroop van haar lippen, zoet en kleverig. Johnny knikt weer, een automatisme van beleefdheid dat zijn ouders hem hebben ingeprent. "Ja," zegt hij, zijn stem iets sterker nu, een zweem van zelfvertrouwen dat onmiddellijk wordt weggeslagen door wat er volgt. "Alstublieft, mevrouw."

Het woord hangt in de lucht, een formaliteit die in deze context obscene lading krijgt. Rita's ogen glinsteren, haar tong glijdt over haar onderlip. Ze staat op, haar lichaam een golf van beweging, en loopt naar de keuken, haar heupen zwaaiend in een cadans die Johnny niet kan loslaten.

Azizi's hand, die nooit is weggeweest van zijn dijbeen, begint te bewegen. Haar vingers trekken langzaam sporen over zijn huid, richting de binnenrand van zijn been, richting de plek waar zijn korte broek begint. Haar beweging is traag, gecontroleerd, elke centimeter een overwinning die ze viert. Johnny's ademhaling wordt hijgerig, zijn borstkas stijgt en daalt in snelle, oppervlakkige bewegingen. Hij durft niet te kijken, zijn ogen zijn gefixeerd op de horizon, maar hij voelt alles, elke millimeter die Azizi's hand dichterbij brengt.

De bobbel in zijn korte broek is nu onmiskenbaar, een heuvel van stof die pulst met zijn hartslag. Azizi's vingers naderen, bijna op de plek waar hij zichzelf het meest voelt. Johnny's ogen vallen dicht, zijn wimpers trillen tegen zijn wangen, en een nieuwe kreun, dieper deze keer, meer mannelijk, ontsnapt uit zijn keel.

Rita komt terug van de keuken, een hoog glas in haar hand gevuld tot de rand met een oranje-roze vloeistof, fruitstukjes die tegen de zijkanten plakken. Ze loopt met de zelfverzekerdheid van een vrouw die weet dat ze wordt bekeken, haar ogen op Johnny gericht, op de scène die zich voor haar afspeelt. Azizi's hand, nu pal op de bobbel van zijn korte broek, geeft niet mee als Rita nadert. Het is een gezamenlijk bezit, een claim die geen jaloezie kent.

Rita staat voor hem, het glas in haar hand, en dan gebeurt het. Of het per ongeluk is, een onhandige beweging van een vrouw die te veel in gedachten is bij wat ze ziet, of expres, een geplande transgressie die de grens markeert van wat nog onschuldig kan worden genoemd, het maakt niet uit. Het glas kantelt, een druppel van de dikke vloeistof ontsnapt, valt, landt op de blote huid van Johnny's borstkas.

De vloeistof is koud, verrassend koud tegen zijn verhitte huid, en Johnny hapt naar adem, een scherp geluid dat de stilte doorbreekt. Maar Rita is al in beweging, haar reactie is onmiddellijk, haar lichaam weet wat haar geest nog niet heeft verwerkt. Ze buigt voorover, haar gezicht dicht bij de zijne, en dan is haar tong daar, warm en nat en onverwacht, likkend over de druppel die over zijn huid naar beneden kruipt.

Haar tong is ruw, de textuur van een kat die melk opzoekt, en Johnny voelt elke vezel, elke nervatuur die reageert op de aanraking. Ze volgt het pad van de druppel, naar beneden, over de bobbel van zijn borstbeen, richting zijn buik, en haar gezicht is zo dicht bij zijn huid dat hij haar ademhaling kan voelen, warm en vochtig en vol belofte. Haar tong stopt, net boven de band van zijn korte broek, en ze blijft daar hangen, een seconde die een eeuwigheid lijkt te duren.

Johnny's ogen zijn wijd open nu, zijn blik gefixeerd op het blauw van de lucht boven hem, maar hij ziet niets, alleen de explosie van sensaties die door zijn lichaam razen. Azizi's hand is nog steeds op zijn dijbeen, nu iets hoger, haar vingers strelen de binnenkant van zijn been door de stof van zijn korte broek. Filomena is dichterbij gekomen, hij voelt hun aanwezigheid als een warme muur om hem heen, en hun ademhaling is hoorbaar, een koor van verwachting.

Rita trekt zich terug, haar tong verdwijnt van zijn huid, en ze kijkt naar hem, haar ogen donker en glazig met iets dat hij niet kan benoemen. "Lekker," zegt ze, haar stem hees en laag, en het woord hangt in de lucht als een belofte van meer. Ze staat op, het glas nog in haar hand, en loopt terug naar de tafel, haar heupen zwaaiend in een cadans die Johnny niet kan loslaten.

Azizi's hand beweegt, eindelijk, en haar vingers vinden de bobbel in zijn korte broek, de harde lijn van zijn erectie die pulst tegen de stof. Johnny's hele lichaam verstijft, zijn adem stokt in zijn keel, en een geluid ontsnapt aan zijn lippen, een kreun die half pijn, half genot is. Azizi's vingers drukken, strelen, omvatten hem door de stof heen, en haar ogen vinden de zijne, donker en glinsterend met een belofte die eindeloos lijkt.

"Rustig maar, krullebol," fluistert ze, haar stem een warme golf die over hem heen spoelt. "We hebben alle tijd. Alle tijd van de wereld." En haar hand blijft waar hij is, pulserend, belovend, terwijl de andere vrouwen dichterbij komen, hun schaduwen vallen over hem heen, en Johnny weet, met een zekerheid die diep in zijn buik woont, dat dit nog maar het begin is.

Trefwoord(en): Cougar, Vakantie, Verlegen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!