Rene Aan Het Strand

Rene was een man van drieënvijftig, met een lichaam dat de jaren had laten zien maar nog altijd sterk en onverzettelijk bleef. Zijn huid was gebruind door talloze uren in de zon, zijn handen ruw van het werk, en in zijn ogen lag een diepe, rustige honger die hij nooit helemaal kon stillen. Maar het was niet alleen zijn blik die hem onderscheidde. Rene had iets wat hem altijd een beetje apart had gemaakt: een enorme lul, dik en zwaar, die zelfs in rust een opvallende aanwezigheid was in zijn broek. En daarbij kwam een drift, een oerdrift die hem in zijn vrije tijd naar het strand trok, telkens weer.

Het was een late middag in mei, de zon hing laag boven de Noordzee en kleurde de golven in zacht goud en zilver. Het grote strand strekte zich uit als een oneindig tapijt van fijn, warm zand, hier en daar onderbroken door duinen met wuivend helmgras. Rene parkeerde zijn oude Volvo een stukje verderop, uit het zicht van de drukke parkeerplaats, en liep met kalme stappen naar beneden. Hij droeg een simpele linnen broek en een los overhemd, niets dat opviel. In zijn hand een oude rieten tas met een handdoek, een boek dat hij nooit las en een flesje water. Hij zocht geen aandacht. Hij zocht alleen dat ene perfecte plekje.

Hij vond het halverwege het strand, net voorbij de laatste drukke strandtent. Hier was het rustiger, maar niet verlaten. Families liepen voorbij met emmertjes en schepjes, honden renden blaffend achter frisbees aan, stelletjes slenterden hand in hand door de branding. Het was precies wat hij wilde: midden in het leven, omringd door onschuld en alledaagsheid, terwijl hij zichzelf overgaf aan iets wat alleen van hem was.

Rene spreidde zijn handdoek uit op een klein duinplateau, net genoeg verhoogd om een goed zicht te hebben maar laag genoeg om niet op te vallen. Hij ging zitten, trok zijn knieën iets op en leunde achterover op zijn ellebogen. De zon verwarmde zijn gezicht. De wind, zacht en zilt, speelde met de haren op zijn borst die zichtbaar waren door de open knoopjes van zijn overhemd. Hij sloot even zijn ogen en ademde diep in. De geur van zee, zonnebrandcrème en nat zand vulde zijn longen. Dit was zijn ritueel.

Langzaam liet hij zijn hand over zijn buik glijden, onder de band van zijn broek. Zijn vingers vonden wat hij zocht: die dikke, zware paal die al begon te groeien bij de gedachte alleen. Hij was niet gehaast. Nooit gehaast. Rene rukte altijd langzaam, bijna meditatief. Hij schoof de broek een klein stukje naar beneden, net genoeg zodat zijn lul vrij kon komen zonder dat iemand het meteen zag. Het ding was al half stijf, zwaar hangend over zijn ballen, de eikel glanzend in de late zon. Hij pakte hem vast met zijn hele hand – want één hand was niet genoeg – en begon met lange, rustige halen.

Om hem heen ging het leven door. Een gezin met drie kinderen liep op nog geen tien meter afstand voorbij. De vader droeg een koelbox, de moeder lachte om iets wat het jongste kind zei. Ze keken niet eens zijn kant op. Een golden retriever rende enthousiast voorbij, snuffelde even aan een stukje zeewier en draafde weer verder. Twee jonge stelletjes, misschien begin twintig, liepen gearmd door het water. Het meisje giechelde toen het water haar enkels kietelde. Rene keek naar ze, maar zijn blik was zacht, bijna liefdevol. Hij fantaseerde niet over hen. Hij fantaseerde over het gevoel zelf, over de vrijheid, over de spanning van het verborgene in het volle zicht.

Zijn hand bewoog nu in een traag ritme. Op en neer, op en neer. Hij kneep iets harder bij de basis, liet zijn duim over de gevoelige onderkant van zijn eikel glijden. Een druppel voorvocht glinsterde in het zonlicht en werd door zijn beweging uitgesmeerd. Zijn ademhaling bleef diep en regelmatig, alsof hij gewoon zat te genieten van de zonsondergang. Een oudere dame met een stok liep langzaam voorbij, haar hondje trippelend aan de lijn. Ze knikte vriendelijk naar Rene. Hij knikte terug, zijn gezicht kalm, een lichte glimlach om zijn lippen. Ondertussen pompte zijn vuist rustig door.

De drift in hem was enorm, maar hij hield hem in toom. Dat was het mooie ervan. Hij liet de opwinding opbouwen als een golf die langzaam aanzwol. Zijn fantasieën waren niet wild of grof; ze waren warm en dromerig. Hij stelde zich voor hoe de zon zijn hele lichaam zou kussen als hij naakt was, hoe de wind over zijn ballen zou strelen, hoe het zand onder hem zou meegeven als hij zich helemaal liet gaan. Hij dacht aan de vrouwen die hij in zijn leven had gekend, aan hun zachte huid, aan de manier waarop ze soms naar hem hadden gekeken toen ze voelden hoe groot hij was. Maar vooral dacht hij aan zichzelf, aan dit moment, aan de pure, dierlijke vreugde van zijn eigen lichaam.

Een groepje tieners rende gillend voorbij met een bal. Een van hen trapte per ongeluk zand op zijn handdoek. “Sorry meneer!” riep de jongen. Rene wuifde vriendelijk. “Geeft niks, jongen. Geniet van de dag.” Zijn stem was rustig, warm, vaderlijk bijna. Niemand zag wat er onder die handdoek gebeurde, hoe zijn enorme lul nu helemaal stijf stond, dikke aderen kloppend onder zijn vingers, hoe hij hem met lange, diepe halen bewerkte. Het contrast maakte het des te intenser.

De zon zakte verder. De lucht werd oranje, toen roze, toen zachtpaars. Rene voelde de spanning in zijn onderbuik groeien. Hij was nu al meer dan een half uur bezig. Zijn hand was vochtig, zijn lul glom van het vocht dat hij steeds weer uitsmeerde. Hij trok zijn knieën iets hoger op, zodat niemand per ongeluk iets kon zien, en liet zijn andere hand onder zijn ballen glijden. Hij masseerde ze zacht, rolde ze in zijn palm, voelde hoe vol ze waren.

Een stelletje van middelbare leeftijd kwam dichterbij. Ze spreidden hun handdoek uit op zo’n twintig meter afstand en gingen zitten. De man schonk wijn in plastic glazen. De vrouw leunde tegen hem aan. Rene keek naar ze, naar de rustige intimiteit die ze deelden, en voelde een diepe tevredenheid. Dit was zijn intimiteit. Dit was zijn moment.

Zijn bewegingen werden iets intenser, maar nog altijd traag. Hij liet zijn duim cirkelen rond de eikel, drukte zacht op dat ene plekje net onder de rand dat hem altijd liet huiveren. Een zachte kreun ontsnapte aan zijn lippen, maar hij deed alsof hij gewoon genoot van de wind. De zee ruiste. Meeuwen krijsten. Een kind lachte in de verte.

Rene voelde het komen. Het was geen explosie, eerder een lange, diepe golf die vanuit zijn tenen omhoog trok. Hij kneep harder, pompte iets sneller, maar nog steeds beheerst. Zijn ballen trokken zich op. Zijn lul zwol nog verder op in zijn hand. En toen, terwijl de laatste zonnestralen de duinen in vuur en vlam zetten, kwam hij klaar. Langzaam, pulserend, met dikke, warme stralen die hij opving in een tissue uit zijn tas. Het duurde bijna een minuut. Golf na golf. Zijn hele lichaam trilde licht, maar van buiten zag hij eruit als een man die gewoon zat te mijmeren bij de zee.

Hij bleef nog lang zitten. De tissue verdween discreet in een zakje. Zijn lul zakte langzaam terug, nog altijd indrukwekkend groot, en hij trok zijn broek weer netjes omhoog. De avondwind was koeler nu. Families pakten hun spullen bij elkaar. Honden werden teruggefloten. Stelletjes wandelden terug naar de parkeerplaats, arm in arm.

Rene bleef. Hij keek naar de horizon waar de zon net onderging. Zijn hartslag was weer rustig. De drift was gestild, voor nu. Hij voelde zich licht, verbonden met de wereld om hem heen. Dit was zijn plek. Dit was zijn vrijheid.

Rene zat nog steeds op zijn handdoek, de zon nu laag en oranje, de lucht gevuld met de zachte geluiden van het strand dat langzaam leegliep. Zijn enorme lul lag nog halfhard tegen zijn dij, glanzend van het vocht en de rest van zijn climax. Hij had geen haast om op te staan. De rust was te mooi, de wind te zacht. Hij leunde achterover, ogen halfgesloten, en liet zijn vingers nog wat traag over de dikke schacht glijden, meer uit tevredenheid dan uit nieuwe opwinding.

Toen hoorde hij het: het zachte trippelen van poten in het zand. Een golden retriever, dezelfde die eerder enthousiast voorbij was gerend, kwam nu nieuwsgierig dichterbij. De hond was jong, vriendelijk, zonder riem. Waarschijnlijk hoorde hij bij een van de families verderop, maar op dit moment was hij alleen op avontuur. Zijn staart kwispelde langzaam terwijl hij snuffelend over het zand liep, neus laag bij de grond.

Rene bewoog niet. Hij keek alleen maar, kalm, met diezelfde rustige glimlach om zijn lippen. De hond kwam dichterbij. Eerst snuffelde hij aan de rand van de handdoek, toen aan Rene’s schoen. En toen, gedreven door pure nieuwsgierigheid en de sterke, muskusachtige geur van Rene’s nog vochtige geslacht, kwam de neus hoger.

De koude, natte hondenneus raakte eerst zijn dij. Rene huiverde licht, maar bleef stilzitten. De hond snuffelde verder, duwde zijn snuit zachtjes tegen de zware ballen en toen langs de dikke, slapende paal die nu weer begon te reageren op de onverwachte aandacht. De neus ging heen en weer, snuffelend, onderzoekend. Rene’s ademhaling werd iets dieper. Hij voelde de warme lucht van de hondensnuit over zijn gevoelige huid strijken. Het was vreemd intiem, bijna teder in de stilte van de vallende avond.

“Goed zo, jongen,” fluisterde Rene zacht, bijna onhoorbaar. Zijn hand lag ontspannen naast zich. Hij dwong niets. Hij liet het gebeuren.

De hond likte. Eén voorzichtige, lange lik met zijn ruwe, warme tong over de onderkant van Rene’s ballen. Rene sloot even zijn ogen. Een diepe zucht ontsnapte hem. De tong kwam terug, nu hoger, gleed langzaam over de dikke schacht die meteen weer begon te zwellen. Lange, natte halen, alsof de hond iets lekkers had gevonden. De ruwheid van de tong contrasteerde prachtig met het zachte zand en de koele avondwind. Rene’s lul groeide snel, werd weer die enorme, kloppende paal, dik en zwaar, de eikel glimmend onder het speeksel van de hond.

De retriever likte nu enthousiaster, zijn tong gleed van de basis tot aan de eikel, draaide rond de gevoelige rand, likte de druppels voorvocht op die meteen weer verschenen. Rene pakte zichzelf niet vast. Hij liet de hond het werk doen, liet de lange, natte likken over zich heen gaan.

Af en toe gaf de hond een zacht snuffelend geluid, zijn neus drukte tegen de ballen, likte ze een voor een, nam ze bijna in zijn bek zonder te bijten, alleen warm en vochtig.

Om hen heen ging het strand verder zijn gang. In de verte riep een vrouw haar hond, maar deze retriever was te druk bezig. Een stelletje wandelde op zo’n dertig meter afstand voorbij, hand in hand, zonder iets te merken. Een vader en zoon bouwden nog een laatste zandkasteel.

Niemand keek deze kant op. Rene zat daar, ogenschijnlijk gewoon genietend van de zonsondergang, terwijl een vriendelijke hond tussen zijn benen zijn enorme lul uitgebreid aan het verkennen was.

De opwinding bouwde zich langzaam weer op. Niet wild, niet gehaast. Rustig, zoals alles met Rene ging. Hij voelde elke lik, elke warme streek van die ruwe tong. Soms likte de hond lager, tussen zijn billen, dan weer omhoog over de hele lengte. Rene’s paal stond nu kaarsrecht, dikke aderen pulserend, glanzend van hondenspeeksel. Hij legde één hand licht op de kop van de hond, niet duwend, alleen aaiend, aanmoedigend.

“Brave jongen,” mompelde hij. De hond kwispelde harder.

De likken werden langer, dieper. De tong krulde om de eikel, likte het gleufje schoon, gleed dan weer naar beneden. Rene’s ballen trokken zich op, vol en zwaar. Hij voelde de tweede golf van die avond aankomen, nog intenser door de onverwachte, dierlijke warmte. Zijn ademhaling bleef diep en regelmatig. Geen kreunen, geen zichtbare bewegingen die iemand zouden alarmeren. Alleen dat zachte, natte geluid van de hondentong en het ruisen van de zee.

Toen het kwam, was het weer een lange, diepe ontlading. Rene spoot in dikke, warme stralen, deels over de tong van de hond, deels over zijn eigen buik. De retriever likte alles gretig op, snuffelde nog even na, en gaf toen een laatste, tevreden lik over de hele lengte. Rene streelde de hond nog eens over zijn kop. De retriever keek hem even aan met die trouwe ogen, kwispelde, en draafde toen weer weg, terug naar zijn baasje in de verte.

Rene bleef nog lang zitten. De avond was nu bijna donker. Hij veegde zichzelf rustig schoon met een tissue, trok zijn broek weer netjes omhoog en keek naar de horizon waar de laatste roze strepen langzaam verdwenen. Zijn lichaam voelde zwaar en licht tegelijk. De drift was weer gestild, op een manier die hij zelf niet had kunnen bedenken.

Trefwoord(en): Beestachtig, Openbaar, Strand, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!