Door: Jason25580
Datum: 03-05-2026 | Cijfer: 8.7 | Gelezen: 902
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 12
Trefwoord(en): Jong, Man, Stout, Zwemmen,
Lengte: Lang | Leestijd: 15 minuten | Lezers Online: 12
Trefwoord(en): Jong, Man, Stout, Zwemmen,
Anneke noemde zichzelf zelden bij haar volledige naam. Voor haar vriendinnen was ze altijd Anne, omdat het blijkbaar beter paste bij iemand die steevast te vroeg kwam opdagen. Zoals vandaag. Het was haar idee geweest om met Marloes naar het openluchtzwembad in Zwolle te gaan. Midden in de stad, maar toch een eigen wereld: het grote veld dat altijd rook naar zonnebrand en nat gras, het glinsterende 50-meterbad dat zo blauw was dat het bijna nep leek, en het vertrouwde gekraak van het hek als je erdoor liep.
Ze stond net in de rij bij het poortje toen haar telefoon trilde. Sorry An, kan echt niet vandaag. Er is iets gebeurd. Leg ik later uit.
Ze las het bericht twee keer en voelde kort dat vage prikkende gevoel van teleurstelling. Toen haalde ze haar schouders op. Ze was er nu toch al. En de zon scheen. En er was water.
Tien minuten later stond ze aan de rand van het grote bad, voeten tintelend op de warme tegels. Er hing altijd iets gezelligs in de chaos hier: kinderen die gilden bij de glijbaan, tieners die stoer deden op de hoge duikplank, en oudere dames die langzaam schoolslag zwommen met hun kin hoog boven het water. Ze sprong er gewoon in.
Het eerste wat haar raakte was die heerlijke kou die in één klap al het warme stof uit haar hoofd spoelde. Ze zwom rustig naar het midden, voelde soms per ongeluk een arm of been langs haar schampen. Mensen die haar even aan tikten zonder er iets mee te bedoelen. Of misschien wel. En ze vond het eigenlijk best prettig, dat onbekende, dat gedeelde water.
Af en toe gleed ze op haar rug, keek naar de wolken die lui voorbij dreven. Het geluid van de stad bleef ver weg achter het hoge hek met struiken, al zaten er hier en daar dunne plekken waardoor de vage schaduwen van voorbijgangers zichtbaar waren. Soms bleven ze even staan. Dat idee vond ze, op een vreemde manier, spannend. Niet op de enge manier. Meer… alsof ze een klein toneelstuk speelde en het publiek zelf niet wist dat ze keken.
Ze besloot straks de glijbaan te nemen, misschien zelfs van de hoge duikplank, gewoon omdat ze het kon.
Bij het bad dat onderaan de glijbaan Zat ging ze even op de rand zitten. De betonnen rand prikte zacht in haar jonge billlen. De warmte drong door tot tussen haar benen. Hmm dat voelde wel prettig.
Even zakten haar voeten in het schommelende water dat bij iedere glijbaan overwinning een stukje heftiger begon te golven. Ze keek om hoog naar de trap en de top van de glijbaan.
Voor ze het wist stond ze bovenaan de glijbaan. De trap was heet aan haar voeten, maar dat hoorde erbij. Voor haar glibberde een paar kinderen giechelend de bocht om en verdwenen met een plons in het water. Toen was zij aan de beurt.
Ze schoof naar voren, liet zich meevoeren door de koele straal water, en voelde de bochten haar snelheid opvoeren. Net in de laatste bocht, waar de wand wat gladder leek, schoot ze iets te ver naar de zijkant en voelde ze haar heup hard langs het kunststof schuren. Het was niet echt pijnlijk genoeg om te schrikken, maar wel genoeg om haar gezicht even te vertrekken.
Ze kwam met een grote plons uit in het ondiepe bad en liep naar de kant. Terwijl ze haar haar uit haar gezicht veegde, zag ze uit haar ooghoek de badmeester al aan komen lopen. Hij droeg een zonnebril en dat typische rode shirt dat altijd nét te strak zat bij zijn schouders.
‘Alles goed?’ vroeg hij, met een blik die niet alleen bezorgd maar ook een beetje nieuwsgierig was.
‘Ja, alleen even langs de rand geschuurd, denk ik,’ zei ze.
Hij boog iets voorover en wees naar haar heup. ‘Dat moet je even laten schoonmaken, voor je ermee door het water blijft gaan. Kom maar even mee.’
Ze volgde hem door een klein zijpoortje, langs een pad waar normaal alleen personeel liep. Achteraan zat een smalle ruimte, met witte tegels, een wastafel en een klein raampje waar zonlicht door naar binnen viel. Hij pakte een flesje ontsmettingsmiddel en een watje.
‘Til je broekje hier even iets op,’ zei hij rustig, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze deed het, voelde het koude watje tegen haar huid, en keek hoe hij geconcentreerd haar wond verzorgde. Ze voelde zijn vingers op haar huid schuiven. Zijn knokkels gleden even langs haar broekje. Hij bleef geconcentreerd kijken naar haar heup. Bij zijn tweede aanraking zuchtte ze zachtjes.
Toen ze weer buiten stond, voelde ze het gras onder haar voeten anders. Alsof het zachter was, warmer. Het geluid van het zwembad klonk levendiger, het zonlicht feller. Ze wist niet of het kwam door de pijnlijke plek op haar heup of door de blik van de badmeester, maar er liep nu een heel ander soort warmte door haar heen.
Ze vond een plekje op het veld, maar niet zomaar een plekje. Het was er druk vandaag; handdoeken lagen als kleurrijke eilanden in het gras. Het enige vrije stuk lag bijna tegen de heg aan, helemaal achterin. Normaal zou ze er misschien haar neus voor ophalen, maar nu… nu dacht ze aan de knokkels van de badmeester, aan dat gevoel van daarnet, en ineens leek dit helemaal geen slecht plekje.
De heg hier was anders dan de rest. Dunner. Alsof de struiken te weinig zon hadden gekregen, en op sommige plekken was het zo open dat je de stoep en het voetpad erachter duidelijk kon zien. Daar liepen mensen af en aan: scholieren op fietsen, moeders met kinderwagens, mannen in korte broeken met boodschappentassen.
Ze legde haar handdoek neer, ging op haar buik liggen, maar draaide zich net zo dat haar heupen en benen richting de heg wezen. Het voelde stout. Alsof ze een toneelstuk speelde dat maar één decor had: een smalle strook struiken, waarachter misschien, heel misschien, iemand bleef kijken.
Af en toe ving ze in haar ooghoek een schim van beweging aan de andere kant van het groen. Ze kon niet zien of iemand bleef staan of juist langzamer liep. Maar ze voelde het. Haar huid leek warmer, haar ademhaling trager, alsof het zonlicht zelf een tikje intenser was geworden.
Ze trok langzaam een been iets op, zodat haar voet lui heen en weer wiegde in de lucht. De natte stof van haar bikini plakte zacht tegen haar huid, en ze wist dat als er iemand achter de heg langs zou lopen, meer zou zien dan gewoonlijk.
Het was een showtje dat alleen in haar hoofd bestond. Of misschien ook niet. En dat maakte het juist zo opwindend.
Ze tuurde over het veld en naar de hoge duikplank waar net een paar jongens van haar school af sprongen. Ze hoorde voetstappen over de stoep achter de heg. Stevige stappen die precies achter haar tot stilstand kwamen.
Anne voelde de spanning door haar lichaam gieren. Ze wist haast zeker dat er iemand keek nu. Plagend drukte ze haar benen uit elkaar en trok haar broekje een beetje tussen haar billen. Ze hoorde hoe iemand tegen het hek begon te leunen. ‘Hij wil het vast nog beter kunnen zien’ dacht ze bij zichzelf.
Toen hoorde ze de voetstappen weer en werd het geluid langzaam minder. De jonge tiener zat vol met opwinding nu. Eerst de badmeester, nu begluurd worden en het nog toe laten ook. Anne had het niet meer. Haar lichaam leek te koken van opwinding. Ze had afkoeling nodig. Ze stond op en liep naar de rand van het 50 meter bad.
Het water bracht de verfrissing die ze zocht. De sprong in het koele water bracht haar opwinding even tot bedaren. Ze dook onder en zwom een aantal meters onder water. Toen ze boven kwam keek ze met trots achterom naar de afstand die ze had afgelegd. Ze dook weer onder en probeerde haar afstand te verbeteren. Steeds een stukje verder ging het.
Ze zwom langs lichamen en benen. Ze lette er niet op. Enkel gefocust op het verbeteren van haar afstand. Ze zwom steeds weer langs dezelfde benen. Het werd haar focuspunt. Boven water had ze er geen aandacht voor maar zodra ze onder water schoot richten ze haar blik op de blauwe zwembroek. Er staken benen onderuit die wat ouder leken. Meer gespierd en meer donkere haren. Ook zag ze het buikje ook wel. Weer dook ze er langs heen, en toen voelde ze het. Iets raakte haar billen. Even kort, maar ze voelde het wel degelijk.
Toen ze boven kwam keek ze niet om. Ze durfde niet. Ze werd rood tot achter haar oren van de opwinding. De opwinding die was begonnen in het hokje van de badmeester. De opwinding werd versterkt door de voetstappen achter het hek. Even had de verkoeling van het water de spanning in haar lichaam verdrongen, maar nu was het weer terug. Ze voelde kriebels in haar buik. Kriebels die door haar lichaam op zoek gingen naar de plekjes die ze savonds laat bespeelde met haar vingers.
Ze kon het niet laten vluchtig Even haar bikinibroekje goed te trekken en haar vingertoppen over haar lipjes en haar clitje te strijken.
Zonder om te kijken dook ze weer onder. Ze draaide om en zag direct de blauwe zwembroek weer. Haar focuspunt. Dit keer wezen de knieën naar haar toe. Het buikje was niet groot en hing niet over de rand van zijn zwembroek. Het nam geen zicht weg van wat hij met zijn blauwe zwembroek eigenlijk wilde verbergen. Zijn opwinding was ook zichtbaar. Ze zwom langs hem. Dichterbij dan eerst. Schampte met met een armslag zijn billen en voelde nu nog duidelijker een hand. Dit keer gleed hij over haar onderrug en over haar billen. En op het moment dat ze hem had geschrapt voelde ze duidelijk het kneepje.
Toen ze boven kwam kon ze niet anders dan zijn kant op kijken. Maar daar waar hij net nog had gestaan waren nu enkel nog rimpels in het water. Even zocht haar blik het water af. Ze zag de blauwe zwembroek aan de verste hoek van het zwembad uit het water klimmen.
De man was achter in de 30, of misschien wel begin 40. Ze wist het niet zeker. In elk geval gunde hij haar geen blik waardig, en liep richting de kleedkamers
Even voelde Anne teleurstelling. Maar de opwinding deed iets anders aanwakkeren. Ze zwom naar de kant en drukte zich zonder moeite op de kant zoals jonge mensen dat kunnen doen. De kou uit het bad deden haar tepeltjes priemend door de stof van haar bikini prikken. Misschien was het wel de opwinding die dat veroorzaakte, maar het kon haar niet schelen.
Ze zag nog net hoe de blauwe zwembroek in de kleedkamer verdween. Zonder te weten waarom stuurden haar voeten haar in de richting van diezelfde kleedkamer. Ze ging zijn kleedkamer voorbij en hoorde hoe zijn zwembroek op de grond zakte. Zachtjes opende ze de deur van de kleedkamer naast hem en glipte naar binnen. Ze kroop op het bankje en probeerde langzaam over de rand te kijken. Daar lag de blauwe zwembroek. Maar het hokje was leeg.
Toen ging alles snel. Net op het moment dat ze zag dat de deur van zijn kleedkamer dicht zakte, opende haar kleedkamer en stapte de man zonder blauwe zwembroek naar binnen. ‘Ze had het hokje vergeten dicht te doen’. Hij had een grote grijze badhanddoek om zijn middel geslagen en zijn haar plakte nog op zijn huid. Zonder een woord te zeggen sloot hij het hokje achter zich en drukte zijn rug tegen de muur tegenover het bankje.
Anne stond als bevroren, als aan de grond genageld. Haar handen hingen nog half over de rand. Ze keek vol schaamte en misschien een beetje schrik over haar schouder naar de man die achter haar stond. Ze zag hoe hij keek. Haar bekeek. Ze voelde zijn blik over haar lichaam glijden. Niet van top tot teen. Maar hij begon bij haar kuiten. Ze voelde hoe zijn blik over haar benen omhoog gleed. Hoe zijn ogen haar bikinibroekje streefden. Daar waar kort geleden zijn vingers nog in haar kontje hadden geknepen. Het had haar warm gemaakt. Dit maakte haar heet.
Ze bleef hangen. Liet het gebeuren. Ze zakte iets om niet meer met haar hoofd boven de rand uit te komen. Automatisch drukte ze haar kontje naar achteren, naar hem toe. Als vanzelf voelde ze hoe hij zijn ogen kracht bij zette met zijn vingers. Ze begonnen rond haar middel. Ze zuchte hoorbaar bij zijn eerste aanraking.
Hij betastte haar en ze liet het gebeuren. Zoals hij dat ook al in het zwembad had gedaan. Ze voelde hoe zijn vingers haar broekje vonden en hoe zijn vingertoppen de randen ervan ontdekten alsof hij iets voor het eerst in zijn leven aanraakte.
Van de randen van haar broekje zakten zijn vingers nu over haar billen. Zijn vingertoppen drukten in haar huid en Anne slaakte nog een zuchtje.
Ze wou dat hij verder ging. Dat hij wist hoe graag ze daar aangeraakt wilde worden. Ze hoopte dat haar zuchtjes hem zouden aanmoedigen. Dat de man die ouder was dan haar vader haar zou gaan ontdekken zoals ze nog nooit ontdekt was. Door niemand. Hij mocht het doen.
Ze stond net in de rij bij het poortje toen haar telefoon trilde. Sorry An, kan echt niet vandaag. Er is iets gebeurd. Leg ik later uit.
Ze las het bericht twee keer en voelde kort dat vage prikkende gevoel van teleurstelling. Toen haalde ze haar schouders op. Ze was er nu toch al. En de zon scheen. En er was water.
Tien minuten later stond ze aan de rand van het grote bad, voeten tintelend op de warme tegels. Er hing altijd iets gezelligs in de chaos hier: kinderen die gilden bij de glijbaan, tieners die stoer deden op de hoge duikplank, en oudere dames die langzaam schoolslag zwommen met hun kin hoog boven het water. Ze sprong er gewoon in.
Het eerste wat haar raakte was die heerlijke kou die in één klap al het warme stof uit haar hoofd spoelde. Ze zwom rustig naar het midden, voelde soms per ongeluk een arm of been langs haar schampen. Mensen die haar even aan tikten zonder er iets mee te bedoelen. Of misschien wel. En ze vond het eigenlijk best prettig, dat onbekende, dat gedeelde water.
Af en toe gleed ze op haar rug, keek naar de wolken die lui voorbij dreven. Het geluid van de stad bleef ver weg achter het hoge hek met struiken, al zaten er hier en daar dunne plekken waardoor de vage schaduwen van voorbijgangers zichtbaar waren. Soms bleven ze even staan. Dat idee vond ze, op een vreemde manier, spannend. Niet op de enge manier. Meer… alsof ze een klein toneelstuk speelde en het publiek zelf niet wist dat ze keken.
Ze besloot straks de glijbaan te nemen, misschien zelfs van de hoge duikplank, gewoon omdat ze het kon.
Bij het bad dat onderaan de glijbaan Zat ging ze even op de rand zitten. De betonnen rand prikte zacht in haar jonge billlen. De warmte drong door tot tussen haar benen. Hmm dat voelde wel prettig.
Even zakten haar voeten in het schommelende water dat bij iedere glijbaan overwinning een stukje heftiger begon te golven. Ze keek om hoog naar de trap en de top van de glijbaan.
Voor ze het wist stond ze bovenaan de glijbaan. De trap was heet aan haar voeten, maar dat hoorde erbij. Voor haar glibberde een paar kinderen giechelend de bocht om en verdwenen met een plons in het water. Toen was zij aan de beurt.
Ze schoof naar voren, liet zich meevoeren door de koele straal water, en voelde de bochten haar snelheid opvoeren. Net in de laatste bocht, waar de wand wat gladder leek, schoot ze iets te ver naar de zijkant en voelde ze haar heup hard langs het kunststof schuren. Het was niet echt pijnlijk genoeg om te schrikken, maar wel genoeg om haar gezicht even te vertrekken.
Ze kwam met een grote plons uit in het ondiepe bad en liep naar de kant. Terwijl ze haar haar uit haar gezicht veegde, zag ze uit haar ooghoek de badmeester al aan komen lopen. Hij droeg een zonnebril en dat typische rode shirt dat altijd nét te strak zat bij zijn schouders.
‘Alles goed?’ vroeg hij, met een blik die niet alleen bezorgd maar ook een beetje nieuwsgierig was.
‘Ja, alleen even langs de rand geschuurd, denk ik,’ zei ze.
Hij boog iets voorover en wees naar haar heup. ‘Dat moet je even laten schoonmaken, voor je ermee door het water blijft gaan. Kom maar even mee.’
Ze volgde hem door een klein zijpoortje, langs een pad waar normaal alleen personeel liep. Achteraan zat een smalle ruimte, met witte tegels, een wastafel en een klein raampje waar zonlicht door naar binnen viel. Hij pakte een flesje ontsmettingsmiddel en een watje.
‘Til je broekje hier even iets op,’ zei hij rustig, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze deed het, voelde het koude watje tegen haar huid, en keek hoe hij geconcentreerd haar wond verzorgde. Ze voelde zijn vingers op haar huid schuiven. Zijn knokkels gleden even langs haar broekje. Hij bleef geconcentreerd kijken naar haar heup. Bij zijn tweede aanraking zuchtte ze zachtjes.
Toen ze weer buiten stond, voelde ze het gras onder haar voeten anders. Alsof het zachter was, warmer. Het geluid van het zwembad klonk levendiger, het zonlicht feller. Ze wist niet of het kwam door de pijnlijke plek op haar heup of door de blik van de badmeester, maar er liep nu een heel ander soort warmte door haar heen.
Ze vond een plekje op het veld, maar niet zomaar een plekje. Het was er druk vandaag; handdoeken lagen als kleurrijke eilanden in het gras. Het enige vrije stuk lag bijna tegen de heg aan, helemaal achterin. Normaal zou ze er misschien haar neus voor ophalen, maar nu… nu dacht ze aan de knokkels van de badmeester, aan dat gevoel van daarnet, en ineens leek dit helemaal geen slecht plekje.
De heg hier was anders dan de rest. Dunner. Alsof de struiken te weinig zon hadden gekregen, en op sommige plekken was het zo open dat je de stoep en het voetpad erachter duidelijk kon zien. Daar liepen mensen af en aan: scholieren op fietsen, moeders met kinderwagens, mannen in korte broeken met boodschappentassen.
Ze legde haar handdoek neer, ging op haar buik liggen, maar draaide zich net zo dat haar heupen en benen richting de heg wezen. Het voelde stout. Alsof ze een toneelstuk speelde dat maar één decor had: een smalle strook struiken, waarachter misschien, heel misschien, iemand bleef kijken.
Af en toe ving ze in haar ooghoek een schim van beweging aan de andere kant van het groen. Ze kon niet zien of iemand bleef staan of juist langzamer liep. Maar ze voelde het. Haar huid leek warmer, haar ademhaling trager, alsof het zonlicht zelf een tikje intenser was geworden.
Ze trok langzaam een been iets op, zodat haar voet lui heen en weer wiegde in de lucht. De natte stof van haar bikini plakte zacht tegen haar huid, en ze wist dat als er iemand achter de heg langs zou lopen, meer zou zien dan gewoonlijk.
Het was een showtje dat alleen in haar hoofd bestond. Of misschien ook niet. En dat maakte het juist zo opwindend.
Ze tuurde over het veld en naar de hoge duikplank waar net een paar jongens van haar school af sprongen. Ze hoorde voetstappen over de stoep achter de heg. Stevige stappen die precies achter haar tot stilstand kwamen.
Anne voelde de spanning door haar lichaam gieren. Ze wist haast zeker dat er iemand keek nu. Plagend drukte ze haar benen uit elkaar en trok haar broekje een beetje tussen haar billen. Ze hoorde hoe iemand tegen het hek begon te leunen. ‘Hij wil het vast nog beter kunnen zien’ dacht ze bij zichzelf.
Toen hoorde ze de voetstappen weer en werd het geluid langzaam minder. De jonge tiener zat vol met opwinding nu. Eerst de badmeester, nu begluurd worden en het nog toe laten ook. Anne had het niet meer. Haar lichaam leek te koken van opwinding. Ze had afkoeling nodig. Ze stond op en liep naar de rand van het 50 meter bad.
Het water bracht de verfrissing die ze zocht. De sprong in het koele water bracht haar opwinding even tot bedaren. Ze dook onder en zwom een aantal meters onder water. Toen ze boven kwam keek ze met trots achterom naar de afstand die ze had afgelegd. Ze dook weer onder en probeerde haar afstand te verbeteren. Steeds een stukje verder ging het.
Ze zwom langs lichamen en benen. Ze lette er niet op. Enkel gefocust op het verbeteren van haar afstand. Ze zwom steeds weer langs dezelfde benen. Het werd haar focuspunt. Boven water had ze er geen aandacht voor maar zodra ze onder water schoot richten ze haar blik op de blauwe zwembroek. Er staken benen onderuit die wat ouder leken. Meer gespierd en meer donkere haren. Ook zag ze het buikje ook wel. Weer dook ze er langs heen, en toen voelde ze het. Iets raakte haar billen. Even kort, maar ze voelde het wel degelijk.
Toen ze boven kwam keek ze niet om. Ze durfde niet. Ze werd rood tot achter haar oren van de opwinding. De opwinding die was begonnen in het hokje van de badmeester. De opwinding werd versterkt door de voetstappen achter het hek. Even had de verkoeling van het water de spanning in haar lichaam verdrongen, maar nu was het weer terug. Ze voelde kriebels in haar buik. Kriebels die door haar lichaam op zoek gingen naar de plekjes die ze savonds laat bespeelde met haar vingers.
Ze kon het niet laten vluchtig Even haar bikinibroekje goed te trekken en haar vingertoppen over haar lipjes en haar clitje te strijken.
Zonder om te kijken dook ze weer onder. Ze draaide om en zag direct de blauwe zwembroek weer. Haar focuspunt. Dit keer wezen de knieën naar haar toe. Het buikje was niet groot en hing niet over de rand van zijn zwembroek. Het nam geen zicht weg van wat hij met zijn blauwe zwembroek eigenlijk wilde verbergen. Zijn opwinding was ook zichtbaar. Ze zwom langs hem. Dichterbij dan eerst. Schampte met met een armslag zijn billen en voelde nu nog duidelijker een hand. Dit keer gleed hij over haar onderrug en over haar billen. En op het moment dat ze hem had geschrapt voelde ze duidelijk het kneepje.
Toen ze boven kwam kon ze niet anders dan zijn kant op kijken. Maar daar waar hij net nog had gestaan waren nu enkel nog rimpels in het water. Even zocht haar blik het water af. Ze zag de blauwe zwembroek aan de verste hoek van het zwembad uit het water klimmen.
De man was achter in de 30, of misschien wel begin 40. Ze wist het niet zeker. In elk geval gunde hij haar geen blik waardig, en liep richting de kleedkamers
Even voelde Anne teleurstelling. Maar de opwinding deed iets anders aanwakkeren. Ze zwom naar de kant en drukte zich zonder moeite op de kant zoals jonge mensen dat kunnen doen. De kou uit het bad deden haar tepeltjes priemend door de stof van haar bikini prikken. Misschien was het wel de opwinding die dat veroorzaakte, maar het kon haar niet schelen.
Ze zag nog net hoe de blauwe zwembroek in de kleedkamer verdween. Zonder te weten waarom stuurden haar voeten haar in de richting van diezelfde kleedkamer. Ze ging zijn kleedkamer voorbij en hoorde hoe zijn zwembroek op de grond zakte. Zachtjes opende ze de deur van de kleedkamer naast hem en glipte naar binnen. Ze kroop op het bankje en probeerde langzaam over de rand te kijken. Daar lag de blauwe zwembroek. Maar het hokje was leeg.
Toen ging alles snel. Net op het moment dat ze zag dat de deur van zijn kleedkamer dicht zakte, opende haar kleedkamer en stapte de man zonder blauwe zwembroek naar binnen. ‘Ze had het hokje vergeten dicht te doen’. Hij had een grote grijze badhanddoek om zijn middel geslagen en zijn haar plakte nog op zijn huid. Zonder een woord te zeggen sloot hij het hokje achter zich en drukte zijn rug tegen de muur tegenover het bankje.
Anne stond als bevroren, als aan de grond genageld. Haar handen hingen nog half over de rand. Ze keek vol schaamte en misschien een beetje schrik over haar schouder naar de man die achter haar stond. Ze zag hoe hij keek. Haar bekeek. Ze voelde zijn blik over haar lichaam glijden. Niet van top tot teen. Maar hij begon bij haar kuiten. Ze voelde hoe zijn blik over haar benen omhoog gleed. Hoe zijn ogen haar bikinibroekje streefden. Daar waar kort geleden zijn vingers nog in haar kontje hadden geknepen. Het had haar warm gemaakt. Dit maakte haar heet.
Ze bleef hangen. Liet het gebeuren. Ze zakte iets om niet meer met haar hoofd boven de rand uit te komen. Automatisch drukte ze haar kontje naar achteren, naar hem toe. Als vanzelf voelde ze hoe hij zijn ogen kracht bij zette met zijn vingers. Ze begonnen rond haar middel. Ze zuchte hoorbaar bij zijn eerste aanraking.
Hij betastte haar en ze liet het gebeuren. Zoals hij dat ook al in het zwembad had gedaan. Ze voelde hoe zijn vingers haar broekje vonden en hoe zijn vingertoppen de randen ervan ontdekten alsof hij iets voor het eerst in zijn leven aanraakte.
Van de randen van haar broekje zakten zijn vingers nu over haar billen. Zijn vingertoppen drukten in haar huid en Anne slaakte nog een zuchtje.
Ze wou dat hij verder ging. Dat hij wist hoe graag ze daar aangeraakt wilde worden. Ze hoopte dat haar zuchtjes hem zouden aanmoedigen. Dat de man die ouder was dan haar vader haar zou gaan ontdekken zoals ze nog nooit ontdekt was. Door niemand. Hij mocht het doen.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Zwanenprin, 38 jaar. Voel je dat dit verhaal een vervolg verdient? Kom naar mijn prive pagina en ontdek hoe onze verbeelding intiemer en spannender wordt...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Sijtaa (30)
Redstarrrr (25)
Brieci (48)
Aliciaplus (53)