Indonesisch Dikkertje Op Dieet

Lana zat aan de keukentafel, starend naar haar bord met gestoomde groenten en een klein stukje gegrilde kip. Het was al de derde avond op rij dat ze zo'n gezonde maaltijd at, en haar maag rommelde van ontevredenheid. Ze was 26, geboren en getogen in Indonesië, met een petite figuur dat ooit slank en sierlijk was geweest – 1 meter 58, met zachte rondingen die haar man, Marc, altijd had aanbeden. Maar de laatste twee jaar, sinds ze voor hem naar België was verhuisd, had ze meer dan 10 kilo erbij gekregen. Het leven hier was anders: koud weer dat haar binnenhield, eenzaamheid zonder haar familie, en Marc's drukke schema als succesvolle zakenman van 55. Hij was 1 meter 76, fit en dominant, met een grijzende baard die hem een autoritaire uitstraling gaf.

Marc had het haar vorige maand duidelijk gemaakt. Ze zaten in de woonkamer, hij in zijn leren fauteuil, zij op de grond aan zijn voeten – een positie die ze gewend was, onderdanig zoals altijd. "Lana, schatje," had hij gezegd, zijn stem laag en vastberaden, "je bent te zwaar geworden. Ik hou van je, maar dit kan zo niet verder. Je moet vermageren, of je kan vertrekken. En je weet wat dat betekent – je hebt geen familie hier, geen werk, geen huis. Je zou dakloos zijn."

Haar hart had in haar keel geklopt. Ze had geknikt, tranen in haar ogen, en gefluisterd: "Ja, Marc. Ik zal het doen." Geen kinderen om voor te vechten, alleen hun relatie, die altijd een power dynamic had gehad. Hij was licht dominant in het dagelijks leven, maar in de slaapkamer... daar was hij ruw, passioneel, met een vleugje sadisme dat haar altijd naar de rand bracht. Niet om haar pijn te doen, maar om haar genot te maximaliseren. Hij kende haar lichaam beter dan zijzelf, wist precies hoe hij haar moest aanraken, knijpen om haar te dwingen tot orgasmes die haar lieten schreeuwen.

Diezelfde avond had hij een trainings- en voedingschema opgesteld. Hij paste het aan aan haar dagschema: dagelijks wandelen, af en toe fietsen, en aangepaste voeding. Geen suikers, geen vetten, alleen gezonde maaltijden. Marc deed mee om haar te motiveren – hij at hetzelfde, trainde met haar. De eerste paar dagen ging het goed. Ze wandelden hand in hand door de rustige omliggende velden, pratend over hun dromen en toekomstige reizen. Maar al snel kwamen de excuses. "De was moet gebeuren," zei ze op dag vier. "Een vriendin komt langs," op dag zes – al had ze amper vriendinnen hier. "Ik voel me niet goed," op dag acht.

Na drie weken woog Marc zichzelf: 2 kilo eraf. Hij was trots, zijn lichaam strakker dan ooit. Lana stapte op de weegschaal, haar hart bonzend. +1 kilo. Ze beet op haar lip, schaamde zich diep. Marc zuchtte, schudde zijn hoofd. "We moeten strenger zijn, schatje."

Deze middag besloot hij te gaan fietsen. "Kom mee, Lana. Frisse lucht zal je goed doen." Maar ze schudde haar hoofd. "Ik wil een stoofpotje maken voor vanavond. Iets gezonds." Hij keek haar even aan, knikte toen. "Oké, maar een licht middagmaal hé." Hij kuste haar voorhoofd en vertrok op zijn fiets, de wind in zijn gezicht, zijn gedachten bij haar. Hij hield van haar onderdanigheid, hoe ze zich overgaf, maar dit gewicht... het stoorde hem. Hij wilde haar terug zoals ze was: slank, kwetsbaar, perfect om te domineren.

Tijdens zijn rit koos hij een route door het platteland, langs weides en bossen. Het was rustig, geen mensen in de buurt. Maar toen hij op de terugweg langs de lokale frituur kwam – een gezellig terrasje met uitzicht op de velden – zag hij hun auto op de kleine parking. Zijn hart sloeg over. Hij remde af, stapte af, en daar zat ze: Lana, in haar roze trainingspak dat nu te strak zat rond haar buik en dijen. Voor haar neus: een flink pak frieten met currysaus, een portie kleine kipsaté met satésaus, en twee blikjes cola. Ze at gretig, haar vingers vettig, een schuldige glimlach op haar gezicht.

Marc's bloed kookte, maar hij bleef kalm. Hij liep naar haar toe, legde zijn hand op haar schouder. Ze schrok op, haar ogen vulden zich met angst. "Schatje," zei hij zacht, "het smaakt precies." Hij nam twee frieten, doopte ze in de saus, en bracht ze naar haar mond. Ze hield haar lippen stijf dicht, trillend. "Open," commandeerde hij, zijn stem laag en dominant.

Met trillende lippen opende ze haar mond. Hij duwde de frieten naar binnen, stootte ze een paar keer in haar keel voordat hij losliet. Haar wangen rood van schaamte. "Smakelijk, schatje," zei hij, en tilde haar kin op met een vinger om haar mond te sluiten. Ze begon te kauwen en slikte door, haar ogen neergeslagen.

"Mondje leeg?" vroeg hij. "Laat zien. Mond wijd, tong eruit." Ze deed het, haar tong uitgestoken, kwetsbaar. Hij pakte een kleine kipsaté op, rook eraan. "Mmm, lekker." Hij doopte het royaal in de satésaus en bracht het naar haar mond. "Open, schatje." Ze gehoorzaamde, en hij duwde het volledig naar binnen. Meer dan twintig keer ging hij in en uit haar mond, af en toe nieuwe saus toevoegend, haar dwingend te proeven, te slikken. Haar keel werkte zichtbaar, tranen in haar ogen van de vernedering. Ze keek om zich heen, bang dat iemand hen zag – maar het terras was leeg, het platteland stil.

Eindelijk duwde hij het diep. "Mondje dicht, schat, en zet je tanden erin." Ze beet, kauwde, slikte. "Op eten en dan terug laten zien." Ze opende haar mond weer, tong uit. Goed zo.

"En nu ga je alles opeten en drinken," zei hij streng. Hij ging een watertje halen aan de toog, kwam terug en leunde achterover in een stoel, armen over elkaar. Lana at door, haar vork trillend. Af en toe keek ze hem smekend aan, haar ogen vol tranen. "Goed bezig, schat. Nog een paar frieten en dan dat ene blikje." Ze forceerde het naar binnen, de saus druipend over haar kin. "De saus ook oplikken, schatje." Ze boog voorover, likte het bord schoon, haar gezicht brandend van schaamte.

Toen alles op was, stond hij op. "En nu... nu ga je lopen. Naast mijn fiets." Hij pakte het lege bord, bracht het naar de toog, en liep naar zijn fiets. "Komaan, schatje."

"Maar..." fluisterde ze, haar ogen groot van schrik.

"Hup hup, schat. 10km." Hij begon te fietsen, langzaam, wachtend op haar.

Lana stond op, haar buik vol en zwaar van al dat vet eten. Ze begon te joggen, haar roze trainingspak plakkerig tegen haar huid. Het platteland strekte zich uit: groene weides met grazende koeien, bosgrond met modderige paden, landbouwvelden vol mais en tarwe. Geen ziel in zicht, alleen zij tweeën. De zon scheen fel, maar de wind was koel, bijtend tegen haar zwetende huid.

De eerste kilometer was hel. Haar maag draaide, het eten klotste binnenin haar. Ze hijgde al na een paar minuten, haar benen zwaar als lood. Ze had geen conditie – de laatste jaren had ze amper gesport, te druk met aanpassen aan dit nieuwe leven. "Marc... alsjeblieft," smeekte ze, haar stem hijgend. "Ik kan niet... het eten... het zit te vol."

"Verder doen, schatje," zei hij kalm, fietsend naast haar. "Je zal het wel leren. Dit is voor je eigen goed."

Ze strompelde door, tranen stromend over haar wangen. De bosgrond was oneffen, wortels en stenen maakten haar struikelen. Ze viel bijna, ving zichzelf op. "Ik... ik kan niet meer... stop alsjeblieft." Haar borstkas brandde, haar longen schreeuwden om lucht. Maar hij fietste door, zijn ogen op haar gericht, een mix van teleurstelling en lust – hij hield van haar kwetsbaarheid, hoe ze brak onder zijn commando.

Na 2 km begon haar maag te rebelleren. Ze kokhalsde, maar hield vol. "Marc... ik voel me niet goed." Hij negeerde het, spoorde haar aan. Bij 3 km kon ze het niet meer houden. Ze stopte abrupt, boog voorover, en gaf over op de zijkant van het pad. Het kwam er allemaal uit: frieten, saus, cola, in een misselijkmakende golf. Ze huilde luid, haar lichaam schokkend.

Marc stopte meteen, stapte af. Hij hurkte neer, hield haar lange zwarte haar vast uit haar gezicht. "Rustig, schatje," mompelde hij, zijn stem zachter nu. Hij pakte een papieren doekje uit zijn zak, veegde haar mond schoon, haar kin, haar tranen. "Hier, een slokje water." Hij gaf haar zijn fles, liet haar drinken. Ze spoelde haar mond, spuugde uit, keek hem aan met rode ogen. "Dank je," fluisterde ze, nog steeds onderdanig.

Maar hij stond op. "En nu verder. Sneller, schatje. Je stoofpotje staat waarschijnlijk nog op het vuur." Hij glimlachte licht, wetend dat het een leugen was.

Ze kreunde, maar begon weer te lopen. Haar benen trilden, haar buik nog steeds onrustig. De weides vlogen voorbij, koeien loeiden in de verte. Geen mensen, alleen de natuur en hun ademhaling. Bij 5 km gaf ze weer over, dit keer minder, maar nog steeds pijnlijk. Marc herhaalde het ritueel: haar vasthouden, schoonmaken, water. "Je doet het goed," zei hij, zijn hand strelend over haar rug. Maar diep vanbinnen voelde hij de opwinding groeien – haar afhankelijkheid, haar breken, het maakte hem al half-hard.

Ze huilde constant nu, smeekte: "Alsjeblieft, Marc... ik kan niet meer. Mijn voeten doen pijn, mijn buik..." Haar trainingspak was doorweekt van zweet, haar haar plakkerig. Ze struikelde over een wortel in het bos, viel op haar knieën. "Sta op," commandeerde hij. Ze deed het, snikkend.

Bij 7 km de derde keer overgeven. Ze was uitgeput, haar lichaam beefde, haar visie wazig. "Ik... ik sterf," hijgde ze dramatisch. Hij lachte zacht. "Nee, schatje. Dit is wat je nodig hebt." Hij veegde haar weer schoon, kuste haar voorhoofd. "Nog even."

Het duurde net geen twee uur. Ze hadden iets meer dan 9 km afgelegd na de frituur – haar passen werden kleiner, langzamer, maar ze hield vol, gedreven door angst en liefde. Thuis aangekomen, stortte ze in op de stoep, hijgend, zwetend, gebroken.

Marc tilde haar op, droeg haar naar binnen. "Goed gedaan," mompelde hij. Maar rust was er niet. "En nu ga je fietsen op de hometrainer. 20 km, of geen eten morgen. En je doet dit naakt, met hoge hakken en jarretels aan. Dus omkleden en begin maar, schatje."

Ze keek hem aan, uitgeput, maar knikte. Ze strompelde naar de slaapkamer, trok haar zweterige trainingspak uit. Haar lichaam was rood van inspanning, haar buik opgezet. Ze trok zwarte jarretels aan, hoge hakken – 10 cm stiletto's die haar benen langer maakten, haar kont omhoog duwden. Naakt, kwetsbaar, stapte ze op de hometrainer in de woonkamer.

Marc nam zijn tablet, schoof zijn gemakkelijke stoel dichtbij haar. Hij zette porno op, luid volume: kreunen, klappen, mannen die vrouwen wild namen. Hij keek naar haar terwijl ze begon te trappen, haar borsten deinend met elke beweging. Af en toe toonde hij haar een positie: "Kijk, schatje, deze wil ik eens proberen – je vastbinden en je neuken van achter."

Ze hijgde al na 2 km, haar benen brandend van na de run. "Marc... ik ben zo moe." Maar ze trapte door, zweet druppelend over haar naakte huid. Haar tepels hard van de kou, haar kut nat – ondanks alles, de dominantie maakte haar opgewonden.

Na 5 km raakte hij zijn kruis aan, legde zijn stijve comfortabeler. Hij was hard, zichtbaar door zijn broek. Lana keek ernaar, beet op haar lip. Haar uitputting groeide: bij 8 km trilden haar dijen, haar adem kort. "Ik... kan niet..." Maar hij schudde zijn hoofd. "Doorzetten."

Bij 10 km stond hij op, ging achter haar staan. Legde zijn handen op haar borsten, knedend, aan haar tepels trekkend. Ze kreunde, haar trappen werd onregelmatig. "Goed bezig schatje," fluisterde hij. Toen was hij even weg, kwam terug met hun koffer speeltjes. Hij haalde een kleine vibrator eruit – glad, 15 cm, vibrerend.

"Hier," zei hij, stak het in haar handen. "Per keer dat je klaarkomt, 2 km minder fietsen."

Lana's ogen werden groot. Ze was uitgeput, maar de lust won. Ze nam de vibro, bracht hem naar haar kut terwijl ze trapte. De hakken maakten het moeilijk, haar voeten glibberig. Ze duwde hem naar binnen, kreunend. "Oh... Marc..." Ze begon te bewegen, in en uit, terwijl haar benen trapten. De vibrator aan, lage stand eerst.

Haar lichaam reageerde snel: nat, kloppend. Bij 12 km voelde ze het opbouwen. Ze hijgde harder, haar borsten deinend. "Ik... ik kom..." Ze kwam, schreeuwend, haar kut knijpend rond de dildo. Marc glimlachte. "Goed zo meid, 18 km is de finishlijn... voorlopig."

Ze zette door, dildo spelend. Bij 15 km de tweede orgasme: intenser, haar lichaam schokkend, zweet overal. "Ja... oh god..." Ze viel bijna van de fiets, maar hield vol.

Na twee orgasmes en 16 km strompelde ze eraf, zakte in elkaar op de zetel, gezicht naar beneden, uitgeput.

Maar Marc was niet klaar. Hij liet zijn broek zakken, zijn pik hard en dik. Hij bukte zich, positioneerde hem bij haar natte kut – lippen rood en gezwollen van inspanning en de vibrator. Hij duwde zichzelf naar binnen, traag en diep. Ze kreunde, zuchtte, haar lichaam accepterend.

Hij begon te pompen, tempo opbouwend. Hij tilde haar hoofd op aan haar haren, draaide het, kneep soms haar keel dicht – lichtjes, genoeg voor controle. Zijn handen vonden haar borsten, knedend, knijpend in tepels. "Goed zo, schatje." Hij neukte harder, dieper, tot hij kwam, diep in haar kut.

"Goed," zei hij, hijgend. "Morgen opnieuw: 10 km lopen, 20 km hometrainer, en dan deze uitbolsessie. En je komt niet meer buiten zonder toestemming."

Lana lag daar, uitgeput maar voldaan, wetend dat dit haar nieuwe realiteit was.

Trefwoord(en): Fietsen, Vibrator, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!