Door: WriterBro
Datum: 12-01-2026 | Cijfer: 8 | Gelezen: 246
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 7
Trefwoord(en): Ardennen,
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 7
Trefwoord(en): Ardennen,
Vervolg op: De Ardennen - 1: Vertrek
Aankomst
Niels zet de motor van zijn auto uit. Het is intussen kwart na tien. We waren eigenlijk voorzien om rond tien uur te arriveren, maar de file in Brussel dacht daar anders over. Al bij al viel het eigenlijk nog wel mee voor een vrijdagochtendspits. Zo zijn we hier dus een kwartiertje later dan verwacht gestopt voor de gevel van een groot, wit huis. Wanneer ik uitstap, ben ik blij dat ik mijn benen even kan strekken. Anderhalf uur geleden hebben we dat ook even gedaan ergens op een snelwegparking. Intussen waren mijn benen toch alweer behoorlijk stijf. Het laatste stuk van de baan deed er ook niet veel goeds aan. De woning ligt ergens hoog en droog. Om er te raken moesten we langs een smalle baan tussen metershoge bomen naar boven klimmen met de auto. Alsof het claustrofobische gevoel nog niet genoeg was, zat de weg ook nog eens vol met haarspeldbochten. Niels kan normaal goed met de auto rijden, maar dit is hij blijkbaar toch niet gewoon. Ik spande mij in elke bocht meer op dan goed voor me was. Maar kijk, we hebben het er levend van afgebracht en hier staan we nu. Dit wordt de komende dagen ons verblijf. Het huis zelf is alleenstaand, maar we hebben wel buren. Het huis ligt in een volgebouwde straat, die onderdeel is van een typisch Ardens dorpje. We zijn daarnet al de slager en bakker voorbijgereden. Plots krijg ik het verschot van mijn leven. De hondjes van de overburen hebben ons opgemerkt en blaffen ons nieuwsgierig toe van achter hun raam. Als die al zo luid klinken met een ruit tussen ons in, dan wil ik niet weten hoe het moet klinken in dat huis. Gelukkig gaan we hier niet lang wortel staan schieten. Niels opent de koffer van zijn auto. We laden er alle bagage uit: van de koffers tot de drank en het eten. We zetten het voorlopig allemaal neer voor het poortje dat naar de tuin leidt, aan de zijkant van het huis.
"De voordeur leidt rechtstreeks naar de woonkamer, maar die gebruiken we eigenlijk nooit", legt Niels uit.
Ik stel me er verder geen vragen bij. Goede vrienden komen nu eenmaal langs de achterkant. That's what she said.
Wanneer alles uitgeladen is en Niels zijn auto heeft gesloten, doet hij het poortje open. We wandelen het paadje op en enkele meters verder bereiken we de deur aan de zijkant.
"Als je hier verder doorloopt, kom je in de tuin."
Terwijl hij in zijn sleutelbos op zoek gaat naar de juiste sleutel, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet de baas blijven. Ik loop het paadje verder af en kom terecht op een rechthoekig grasland, om en om afgezet met een doorzichtig gaas. We kijken recht in de tuinen van de buren. Lekker veel privacy heb je hier. Ik besluit om hier niet langer rond te hangen. Niels zal zijn sleutel intussen wel gevonden hebben. Dat klopt inderdaad. De deur geeft uit op een keuken. Die is moderner dan ik verwacht had. De buitenkant van het gebouw ziet er op zijn zachtst gezegd bouwvallig uit. Maar Niels had me inderdaad al verteld dat zijn nonkel een krot gekocht had en het beetje bij beetje opgekalefaterd had. Aan de buitenkant is duidelijk nog werk, maar vanbinnen zal het er alvast goed uitzien. Althans als alles eruitziet zoals de keuken. In het midden prijkt een grote, houten tafel. Het valt me meteen op hoe hoog die eigenlijk is. Er staan genoeg stoelen rond voor Sneeuwwitje en haar zeven dwergen. Maar haar lieve vrienden zouden er met geen enkele mogelijkheid op raken. Ik vraag me zelf al af hoe ik de hoge barkrukken ga bestijgen zonder te verongelukken. Het zijn dan nog niet eens gewone barkrukken! Het zijn van die lelijke, moderne dingen met een wanna-be-rugleuning en zo'n zitvlak dat soepeler ronddraait dan een stuk vinyl op een platenspeler. Het komt wel goed, prent ik mezelf in. Tegen de muur tegenover me staat de afwasbak, maar gelukkig zie ik ook al een vaatwasser blinken. Oef! Rechts ervan start de trap, die mooi boven de vaatkant van de keuken doorloopt. Links van me zie ik het fornuis en de koelkast staan. In de hoek zit er nog een deur verborgen. Als mijn oriëntatievermogen het juist heeft, leidt die naar de voorkant van het huis. Daar moet dus de woonkamer zich bevinden. Dan hebben we nog de rechterkant van de keuken. Kastjes en de vuilbak. Dat is het hoogtepunt van die muur. Maar er zit ook een deur in. Benieuwd waar die ons naartoe zal leiden. Voor Niels me zal rondleiden, wil hij eerst alles binnenzetten. Ik help hem even. In geen tijd staat alles opengezet in de keuken. Plots horen we een toeter buiten. Nieuwsgierig gaan we een kijkje nemen. Het zijn Kasper en Tim al. Die moeten ons op de hielen gezeten hebben. Het is een blij weerzien na al die maanden. Ik heb ze eigenlijk nog maar één keer in het echt gezien. We zijn toen samen gaan bowlen. Die dag is het idee voor dit tripje ontstaan. We helpen hen meteen om ook hun bagage binnen te brengen. De keuken is een stort, maar dat doet er even niet toe. Dat brengen we straks in orde. Eerst wil Niels ons rondleiden en ons allemaal een kamer geven. We beginnen bij de woonkamer. Een ruime kamer met drie comfortabele zetels, een salontafeltje en een televisie, inclusief oude Wii. Dat ding gaan we sowieso nog gebruiken dit weekend. Ik wil ze allemaal afdrogen bij het golfen! Maar ik moet er vooral nog niet te veel van wegdromen, want plots merk ik dat ik alleen overblijf in de woonkamer. Ik keer terug op mijn passen en vind de groep terug in de keuken. Ze hadden gelukkig niets door. Niels neemt ons mee naar de ruimte achter de keuken. Dat blijkt de badkamer te zijn. Die is behoorlijk ruim. Daar houd ik van. Er staat een wastafel en een bad. De douche is boven, legt Niels uit. Ik mis nog een toilet, maar er blijkt nog een tweede deur in de badkamer te zitten. Die komt uit op een berghok, waar ook een toilethokje in verscholen staat. Niet meteen de gezelligste plek van het huis, maar het is nu zo. Tim maakt een wel erg slimme opmerking: "We moeten dus door de badkamer lopen om naar het toilet te kunnen gaan?".
"Dat klopt", moet Niels toegeven, maar voegt er ook meteen aan toe dat er boven nog een toilet is. We draaien ons gat en lopen terug richting de keuken. Tijd om de bovenverdieping te leren kennen. We nemen allemaal meteen onze koffers mee. Dat scheelt toch weer extra stappen. Ik beklaag me die grote koffer van me. De trap is zo smal. Ik dacht dat de valies al onhandig was op de metro in Parijs, maar dit is een uitdaging van een ander kaliber. En er staat me nog een grotere onderneming te wachten. Dat zal ik gauw genoeg ontdekken. Wanneer ik uiteindelijk toch veilig aangekomen ben boven, zie ik dat we in een smalle gang staan. Aan onze linkerkant zitten enkele deuren. De rechterwand is een volle muur versierd met ronde lampen. Ze lijken een beetje op de exemplaren die aan de wand van een zwembad hangen. Misschien dat de gang me daarom aan de marine doet denken. Niels gaat ons voor. Achter de eerste deur die we tegenkomen, is de kamer van het koppel. In de ruime kamer staat een tweepersoonsbed met nachtkastjes en een kleerkast. Voor de rest is de slaapkamer erg pover aangekleed. De jongens zetten er hun koffers meteen neer, maar dan vraagt Niels of ze nog even terug naar de gang willen komen. Hij wijst de deur op het einde van de gang aan.
"Daarachter ligt mijn slaapkamer", vertelt hij ons.
De deur ervoor is die van de badkamer met de douche en daar is ook het tweede toilet. Dan rest er ons nog één onbekende deur. Ik vermoed dat mijn kamer zich daar bevindt. Ik heb gelijk, maar ook niet helemaal. Niels doet de deur open en ik zie een houten trap die mogelijks nog smaller is dan de voorgaande. Het koppel neemt intussen hun intrek in hun kamer. Bed opmaken, koffer uitpakken, dat soort dingen. Niels loopt voorop. De trap maakt dan ook nog eens een bocht van 180 graden. Wonderwel kom ik ongedeerd aan. Ik sta in het midden van iets wat een slaapzaal van een jeugdbeweging lijkt voor te stellen. Er staan drie houten stapelbedden kriskras door de kamer. Doordat we onder het schuine dak zitten, hebben ze de bedden zo moeten neerzetten. Er zit een dakraam in het dak, maar het zit net te hoog om er goed door te kunnen kijken. Ik ben mijn oriëntatie kwijt, dus ik weet niet of hij uitkijkt op de tuin of de straat. Niels vertrekt alweer. We spreken af dat we elkaar weer zien in de keuken als we onze kamers in gereedheid gebracht hebben. Ik kijk eens goed rond in de kamer. Alles, maar dan ook alles is uit hout vervaardigd. Behalve dan de spiegel die in een hoekje van de kamer opgesteld staat. Hij is langwerpig. Ik kan er mezelf volledig in zien van kop tot teen. Goed nieuws, ik zie er minder belabberd uit, dan ik me voel na drie uur in de auto zitten. Maar ik ben hier niet om naar mezelf te kijken. Oké, eerst maar even een bed kiezen. Ik plof me neer op de eerste de beste matras. Mijn ogen zetten meteen groot op. O mijn God! Dat ding kraakt! Ze zullen toch niet allemaal zo zijn? Ik test alle bedden vanboven en beneden uit. Uiteindelijk vind ik één bed onderaan die geen lawaai maakt. Een piepend bed lijkt me nu niet echt handig, vooral niet als mijn lul morgenochtend ook van hout gemaakt is. Ik hou het sowieso geen weekend uit zonder rukken, maar dat hoeft de rest niet te weten. Fuck, dat had ik niet moeten denken. Die gedachte en de aanblik van mijn blote benen die onder mijn short uitsteken, hebben me een stijve gegeven. Het is allemaal de schuld van dit weekend. We hadden namelijk afgesproken om er één groot seksfeestje van te maken. We hebben een heleboel belachelijke dingen gepland en regels ingevoerd. Maar nog niemand heeft het erover gehad. Aangezien we naast onze avonturen in het huisje, ook echte activiteiten gepland hebben, denkt misschien iedereen dat we dit allemaal maar afspraken om mee te lachen. Een leuke fantasie om ons 's avonds in ons eigen bed mee te plezieren. Maar ook niet meer dan dat. Ik heb echter al twee dagen niet meer gespoten. We hadden afgesproken om het een week lang niet meer te doen, maar ik ken mezelf. Dat hou ik niet uit. Twee dagen is al lang genoeg voor mij. Daardoor heb ik nu dus niet veel nodig om een erectie te krijgen. Ik besluit om er vijf minuten voorzichtig mee te spelen en dan naar beneden te gaan. Dat bed maak ik vanavond wel op, ook al zal ik er dan spijt van hebben dat ik het nu niet gedaan heb. Ik moet wel zien dat ik niet klaarkom. Ik heb hier geen papier. Ik vermoed dat ik na twee dagen een behoorlijk rommeltje zal maken en ik zie het eerlijk gezegd niet zitten om dat allemaal op te eten. Vanavond zorg ik wel voor papier en dan kan ik me verlossen van mijn prangende hormonen. Ik kijk er al naar uit, maar tot die tijd geef ik mezelf al een voorproefje. Ik open snel mijn broek en laat hem samen met mijn onderbroek tot op mijn enkels vallen. O, ja daar is mijn vertrouwde stijve paal. Ik schop mijn broek en schoenen uit. Daarna trek ik ook mijn sokken uit, dat geeft me een geiler gevoel. Ik stap op de spiegel af en zie een gezonde jongeman. Met een al even gezonde erectie. Ik heb het zaakje nog eens goed geschoren voor het geval dat. Ik kan me niet langer inhouden. Ik neem mijn vlees beet met mijn rechterhand en begin er aan te trekken. Ik zucht zachtjes. De anderen mogen mij niet horen. Waarom heb ik eigenlijk nog mijn shirt aan? Ik til de stof met mijn rechterduim omhoog. Ik zie mijn strakke buik verschijnen, tevens de landingsbaan voor mijn zaad. Ik leg mijn hand erop, waardoor de stof er overheen valt. Mijn hand glijdt naar boven, helemaal tot aan mijn tepels. Ik maak mezelf helemaal gek. Ik weet dat het te lang geleden is als ik zo opgewonden raak van mijn eigen spiegelbeeld. Ik trek het niet langer. Dat shirt moet uit. Ik laat mijn hand van onder de stof glijden en hou even op met masturberen. Ik neem mijn T-shirt aan de hals vast en trek hem in één soepele beweging over mijn hoofd. Mijn lange, blonde haar valt teder op mijn schouderbladen. Ik hou van dat gevoel. Ik kijk nog eens goed in de spiegel. Ik ben fier op mijn eigen lijf. Het is niet perfect, maar niemands lichaam is dat. Ik ben slank, godzijdank ben ik gezegend met goede genen. Ik kan zoveel eten als ik wil zonder een grammetje bij te komen. En mijn staaf mag er ook best wel zijn. Ik ben ontspannen. Mijn ballen hangen er laag en los bij. Mijn erectie ziet er daardoor imposanter uit dan anders. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn beide handen rond mijn penis te slaan. Vanboven steekt het topje van mijn eikel uit, onderaan pers ik mijn ballen eruit. Geil. Daar is mijn penis het mee eens. Het soppige geluid verraadt dat er een druppeltje voorvocht uit gelekt is. Ik zou beter stoppen voor het te laat is. Ik veeg de druppel met mijn vinger weg en lik het af. Daarna streel ik mijn hele lichaam sensueel voor de spiegel. Het maakt me bijna geiler dan het rukken. Ik kan er toch niet afblijven. Ik ruk nog even met links. Normaal altijd met rechts, maar de kans is kleiner dat ik plots klaarkom met links, omdat ik het minder gewend ben. Alhoewel, de laatste jaren doe ik het eigenlijk wel vaker eens met links. Kwestie van in evenwicht te blijven. Nee, serieus. Ik wil in staat zijn om mezelf af te trekken, terwijl ik bezig ben met een ander. Vandaar dat ik toch geoefend heb in het links trekken. Maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het met rechts toch nog altijd het beste is. Nu zou ik echt wel beter stoppen. Ik denk niet dat ik al lang bezig ben, maar de rest mag geen argwaan krijgen. Ik zou beter ook niet spuiten. Meer logisch verstand zit er niet meer in mijn kop. Vanaf nu heeft mijn eikel het denken overgenomen. We hadden een regel voor dit reisje. In het huisje zouden we op geen enkel moment kleren aanhebben, behalve als we koken en slapen. Die eerste regel kwam van Tim die bang was dat zijn ballen besprenkeld zouden worden met opspattende, kokende olie. Fair genoeg. Die tweede regel kwam van mij. Ik heb aldoor een harde als ik naakt slaap en geloof me, dan slaap ik niet. Dat was maar al te herkenbaar voor Kasper, dus voor de andere twee was die regel snel aanvaard. We hadden alleen nog niet afgesproken wanneer we daar precies mee zouden beginnen. Ik trek mijn stoute schoenen aan en besluit om zo, poedelnaakt, naar beneden te gaan. Het is al gedaan met mijn gouden regel van vandaag: als niemand erover begint, zal er ook niets gebeuren. Die hormonen zijn nergens goed voor, lach ik in mezelf. Al beslis ik op het laatste moment wel om blootsvoets in mijn schoenen te glijden. Ik ben onhandig. Dat weet ik gewoon van mezelf. Ik heb geen zin om mijn kleine teen tegen de trap te stoten in die smalle draai. Het tintelende gevoel aan mijn voeten geilt me nog meer op. Ik vind het zo spannend, maar de hormonen in mijn lijf stuwen me voorruit. Recht naar de deur. Wanneer ik van de trap kom, moet ik Niels' kamer niet passeren. Die zit op het einde van de gang. Zijn deur staat wel wagenwijd open en ik hoor het geluid van een bedovertrek die over een matras wordt gespannen. Langs de kamer van het koppel, moet ik echter wel passeren. De deur is gesloten. Zouden ze al beneden zijn? Wanneer ik langsloop, hoor ik ze rondlopen in de kamer. Ik ben de eerste. Ik ga snel naar beneden. Wat zou ik doen? Sta ik hen hier nonchalant op te wachten? Zet ik me in de woonkamer hiernaast? Ga ik naar de badkamer en kom ik er op mijn dode gemakje uit als ze hier allemaal zijn? Nee, ik heb het. Ik zet me aan de keukentafel, met mijn gezicht op de trap gericht. Dan blijft er nog wat mysterie over. Ze zien dan enkel mijn bloot bovenlijf. Spannend. Mijn kleine vriend gaat er spontaan van stuiptrekken. Ik klauter op een van die onhandig, hoge barkrukken. Het is een roodgelakt exemplaar. Ik moet er even wat voor heen en weer schuiven, maar uiteindelijk zit ik echt goed. Hier zit ik dan met een eikel die tegen de onderkant van het tafelblad schuurt. Ik krijg plots stress. Hopelijk laten ze me hier niet lang wachten. Mijn maag begint samen te trekken en ik voel overal opnieuw zweet uitbreken. Daarbovenop krijg ik het koud. Door de zenuwen? Door de manier waarop ik hier zit? Misschien is het wel een combinatie. Hoe dan ook, ik begin te rillen. Mijn verstand neemt het terug over van mijn testosteron, ook al is het nog overvloedig aanwezig in mijn bloedbaan. Is dit wel zo'n goed idee? Ik begin me te bedenken. Als dit echt moet gebeuren dit weekend, zal het ook wel gebeuren. Het lot laat niet met zich sollen. Maar ik zal niet de persoon zijn die het in beweging zet. Mijn besluit staat vast. Ik ga terug naar boven om mijn kleren aan te doen. Als ze al gehoord hebben dat ik heen en weer gelopen heb, verzin ik wel een smoesje over een tas die ik beneden had laten liggen. Maar dan slaat het noodlot toe. Ik wil net van de stoel springen als ik voetstappen op de trap hoor. Geschrokken zet ik mij terug goed op de stoel zodat mijn harde zaakje mooi verborgen blijft. Het zal nu toch op deze manier gebeuren, vrees ik.
Wordt vervolgd
"De voordeur leidt rechtstreeks naar de woonkamer, maar die gebruiken we eigenlijk nooit", legt Niels uit.
Ik stel me er verder geen vragen bij. Goede vrienden komen nu eenmaal langs de achterkant. That's what she said.
Wanneer alles uitgeladen is en Niels zijn auto heeft gesloten, doet hij het poortje open. We wandelen het paadje op en enkele meters verder bereiken we de deur aan de zijkant.
"Als je hier verder doorloopt, kom je in de tuin."
Terwijl hij in zijn sleutelbos op zoek gaat naar de juiste sleutel, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet de baas blijven. Ik loop het paadje verder af en kom terecht op een rechthoekig grasland, om en om afgezet met een doorzichtig gaas. We kijken recht in de tuinen van de buren. Lekker veel privacy heb je hier. Ik besluit om hier niet langer rond te hangen. Niels zal zijn sleutel intussen wel gevonden hebben. Dat klopt inderdaad. De deur geeft uit op een keuken. Die is moderner dan ik verwacht had. De buitenkant van het gebouw ziet er op zijn zachtst gezegd bouwvallig uit. Maar Niels had me inderdaad al verteld dat zijn nonkel een krot gekocht had en het beetje bij beetje opgekalefaterd had. Aan de buitenkant is duidelijk nog werk, maar vanbinnen zal het er alvast goed uitzien. Althans als alles eruitziet zoals de keuken. In het midden prijkt een grote, houten tafel. Het valt me meteen op hoe hoog die eigenlijk is. Er staan genoeg stoelen rond voor Sneeuwwitje en haar zeven dwergen. Maar haar lieve vrienden zouden er met geen enkele mogelijkheid op raken. Ik vraag me zelf al af hoe ik de hoge barkrukken ga bestijgen zonder te verongelukken. Het zijn dan nog niet eens gewone barkrukken! Het zijn van die lelijke, moderne dingen met een wanna-be-rugleuning en zo'n zitvlak dat soepeler ronddraait dan een stuk vinyl op een platenspeler. Het komt wel goed, prent ik mezelf in. Tegen de muur tegenover me staat de afwasbak, maar gelukkig zie ik ook al een vaatwasser blinken. Oef! Rechts ervan start de trap, die mooi boven de vaatkant van de keuken doorloopt. Links van me zie ik het fornuis en de koelkast staan. In de hoek zit er nog een deur verborgen. Als mijn oriëntatievermogen het juist heeft, leidt die naar de voorkant van het huis. Daar moet dus de woonkamer zich bevinden. Dan hebben we nog de rechterkant van de keuken. Kastjes en de vuilbak. Dat is het hoogtepunt van die muur. Maar er zit ook een deur in. Benieuwd waar die ons naartoe zal leiden. Voor Niels me zal rondleiden, wil hij eerst alles binnenzetten. Ik help hem even. In geen tijd staat alles opengezet in de keuken. Plots horen we een toeter buiten. Nieuwsgierig gaan we een kijkje nemen. Het zijn Kasper en Tim al. Die moeten ons op de hielen gezeten hebben. Het is een blij weerzien na al die maanden. Ik heb ze eigenlijk nog maar één keer in het echt gezien. We zijn toen samen gaan bowlen. Die dag is het idee voor dit tripje ontstaan. We helpen hen meteen om ook hun bagage binnen te brengen. De keuken is een stort, maar dat doet er even niet toe. Dat brengen we straks in orde. Eerst wil Niels ons rondleiden en ons allemaal een kamer geven. We beginnen bij de woonkamer. Een ruime kamer met drie comfortabele zetels, een salontafeltje en een televisie, inclusief oude Wii. Dat ding gaan we sowieso nog gebruiken dit weekend. Ik wil ze allemaal afdrogen bij het golfen! Maar ik moet er vooral nog niet te veel van wegdromen, want plots merk ik dat ik alleen overblijf in de woonkamer. Ik keer terug op mijn passen en vind de groep terug in de keuken. Ze hadden gelukkig niets door. Niels neemt ons mee naar de ruimte achter de keuken. Dat blijkt de badkamer te zijn. Die is behoorlijk ruim. Daar houd ik van. Er staat een wastafel en een bad. De douche is boven, legt Niels uit. Ik mis nog een toilet, maar er blijkt nog een tweede deur in de badkamer te zitten. Die komt uit op een berghok, waar ook een toilethokje in verscholen staat. Niet meteen de gezelligste plek van het huis, maar het is nu zo. Tim maakt een wel erg slimme opmerking: "We moeten dus door de badkamer lopen om naar het toilet te kunnen gaan?".
"Dat klopt", moet Niels toegeven, maar voegt er ook meteen aan toe dat er boven nog een toilet is. We draaien ons gat en lopen terug richting de keuken. Tijd om de bovenverdieping te leren kennen. We nemen allemaal meteen onze koffers mee. Dat scheelt toch weer extra stappen. Ik beklaag me die grote koffer van me. De trap is zo smal. Ik dacht dat de valies al onhandig was op de metro in Parijs, maar dit is een uitdaging van een ander kaliber. En er staat me nog een grotere onderneming te wachten. Dat zal ik gauw genoeg ontdekken. Wanneer ik uiteindelijk toch veilig aangekomen ben boven, zie ik dat we in een smalle gang staan. Aan onze linkerkant zitten enkele deuren. De rechterwand is een volle muur versierd met ronde lampen. Ze lijken een beetje op de exemplaren die aan de wand van een zwembad hangen. Misschien dat de gang me daarom aan de marine doet denken. Niels gaat ons voor. Achter de eerste deur die we tegenkomen, is de kamer van het koppel. In de ruime kamer staat een tweepersoonsbed met nachtkastjes en een kleerkast. Voor de rest is de slaapkamer erg pover aangekleed. De jongens zetten er hun koffers meteen neer, maar dan vraagt Niels of ze nog even terug naar de gang willen komen. Hij wijst de deur op het einde van de gang aan.
"Daarachter ligt mijn slaapkamer", vertelt hij ons.
De deur ervoor is die van de badkamer met de douche en daar is ook het tweede toilet. Dan rest er ons nog één onbekende deur. Ik vermoed dat mijn kamer zich daar bevindt. Ik heb gelijk, maar ook niet helemaal. Niels doet de deur open en ik zie een houten trap die mogelijks nog smaller is dan de voorgaande. Het koppel neemt intussen hun intrek in hun kamer. Bed opmaken, koffer uitpakken, dat soort dingen. Niels loopt voorop. De trap maakt dan ook nog eens een bocht van 180 graden. Wonderwel kom ik ongedeerd aan. Ik sta in het midden van iets wat een slaapzaal van een jeugdbeweging lijkt voor te stellen. Er staan drie houten stapelbedden kriskras door de kamer. Doordat we onder het schuine dak zitten, hebben ze de bedden zo moeten neerzetten. Er zit een dakraam in het dak, maar het zit net te hoog om er goed door te kunnen kijken. Ik ben mijn oriëntatie kwijt, dus ik weet niet of hij uitkijkt op de tuin of de straat. Niels vertrekt alweer. We spreken af dat we elkaar weer zien in de keuken als we onze kamers in gereedheid gebracht hebben. Ik kijk eens goed rond in de kamer. Alles, maar dan ook alles is uit hout vervaardigd. Behalve dan de spiegel die in een hoekje van de kamer opgesteld staat. Hij is langwerpig. Ik kan er mezelf volledig in zien van kop tot teen. Goed nieuws, ik zie er minder belabberd uit, dan ik me voel na drie uur in de auto zitten. Maar ik ben hier niet om naar mezelf te kijken. Oké, eerst maar even een bed kiezen. Ik plof me neer op de eerste de beste matras. Mijn ogen zetten meteen groot op. O mijn God! Dat ding kraakt! Ze zullen toch niet allemaal zo zijn? Ik test alle bedden vanboven en beneden uit. Uiteindelijk vind ik één bed onderaan die geen lawaai maakt. Een piepend bed lijkt me nu niet echt handig, vooral niet als mijn lul morgenochtend ook van hout gemaakt is. Ik hou het sowieso geen weekend uit zonder rukken, maar dat hoeft de rest niet te weten. Fuck, dat had ik niet moeten denken. Die gedachte en de aanblik van mijn blote benen die onder mijn short uitsteken, hebben me een stijve gegeven. Het is allemaal de schuld van dit weekend. We hadden namelijk afgesproken om er één groot seksfeestje van te maken. We hebben een heleboel belachelijke dingen gepland en regels ingevoerd. Maar nog niemand heeft het erover gehad. Aangezien we naast onze avonturen in het huisje, ook echte activiteiten gepland hebben, denkt misschien iedereen dat we dit allemaal maar afspraken om mee te lachen. Een leuke fantasie om ons 's avonds in ons eigen bed mee te plezieren. Maar ook niet meer dan dat. Ik heb echter al twee dagen niet meer gespoten. We hadden afgesproken om het een week lang niet meer te doen, maar ik ken mezelf. Dat hou ik niet uit. Twee dagen is al lang genoeg voor mij. Daardoor heb ik nu dus niet veel nodig om een erectie te krijgen. Ik besluit om er vijf minuten voorzichtig mee te spelen en dan naar beneden te gaan. Dat bed maak ik vanavond wel op, ook al zal ik er dan spijt van hebben dat ik het nu niet gedaan heb. Ik moet wel zien dat ik niet klaarkom. Ik heb hier geen papier. Ik vermoed dat ik na twee dagen een behoorlijk rommeltje zal maken en ik zie het eerlijk gezegd niet zitten om dat allemaal op te eten. Vanavond zorg ik wel voor papier en dan kan ik me verlossen van mijn prangende hormonen. Ik kijk er al naar uit, maar tot die tijd geef ik mezelf al een voorproefje. Ik open snel mijn broek en laat hem samen met mijn onderbroek tot op mijn enkels vallen. O, ja daar is mijn vertrouwde stijve paal. Ik schop mijn broek en schoenen uit. Daarna trek ik ook mijn sokken uit, dat geeft me een geiler gevoel. Ik stap op de spiegel af en zie een gezonde jongeman. Met een al even gezonde erectie. Ik heb het zaakje nog eens goed geschoren voor het geval dat. Ik kan me niet langer inhouden. Ik neem mijn vlees beet met mijn rechterhand en begin er aan te trekken. Ik zucht zachtjes. De anderen mogen mij niet horen. Waarom heb ik eigenlijk nog mijn shirt aan? Ik til de stof met mijn rechterduim omhoog. Ik zie mijn strakke buik verschijnen, tevens de landingsbaan voor mijn zaad. Ik leg mijn hand erop, waardoor de stof er overheen valt. Mijn hand glijdt naar boven, helemaal tot aan mijn tepels. Ik maak mezelf helemaal gek. Ik weet dat het te lang geleden is als ik zo opgewonden raak van mijn eigen spiegelbeeld. Ik trek het niet langer. Dat shirt moet uit. Ik laat mijn hand van onder de stof glijden en hou even op met masturberen. Ik neem mijn T-shirt aan de hals vast en trek hem in één soepele beweging over mijn hoofd. Mijn lange, blonde haar valt teder op mijn schouderbladen. Ik hou van dat gevoel. Ik kijk nog eens goed in de spiegel. Ik ben fier op mijn eigen lijf. Het is niet perfect, maar niemands lichaam is dat. Ik ben slank, godzijdank ben ik gezegend met goede genen. Ik kan zoveel eten als ik wil zonder een grammetje bij te komen. En mijn staaf mag er ook best wel zijn. Ik ben ontspannen. Mijn ballen hangen er laag en los bij. Mijn erectie ziet er daardoor imposanter uit dan anders. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn beide handen rond mijn penis te slaan. Vanboven steekt het topje van mijn eikel uit, onderaan pers ik mijn ballen eruit. Geil. Daar is mijn penis het mee eens. Het soppige geluid verraadt dat er een druppeltje voorvocht uit gelekt is. Ik zou beter stoppen voor het te laat is. Ik veeg de druppel met mijn vinger weg en lik het af. Daarna streel ik mijn hele lichaam sensueel voor de spiegel. Het maakt me bijna geiler dan het rukken. Ik kan er toch niet afblijven. Ik ruk nog even met links. Normaal altijd met rechts, maar de kans is kleiner dat ik plots klaarkom met links, omdat ik het minder gewend ben. Alhoewel, de laatste jaren doe ik het eigenlijk wel vaker eens met links. Kwestie van in evenwicht te blijven. Nee, serieus. Ik wil in staat zijn om mezelf af te trekken, terwijl ik bezig ben met een ander. Vandaar dat ik toch geoefend heb in het links trekken. Maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het met rechts toch nog altijd het beste is. Nu zou ik echt wel beter stoppen. Ik denk niet dat ik al lang bezig ben, maar de rest mag geen argwaan krijgen. Ik zou beter ook niet spuiten. Meer logisch verstand zit er niet meer in mijn kop. Vanaf nu heeft mijn eikel het denken overgenomen. We hadden een regel voor dit reisje. In het huisje zouden we op geen enkel moment kleren aanhebben, behalve als we koken en slapen. Die eerste regel kwam van Tim die bang was dat zijn ballen besprenkeld zouden worden met opspattende, kokende olie. Fair genoeg. Die tweede regel kwam van mij. Ik heb aldoor een harde als ik naakt slaap en geloof me, dan slaap ik niet. Dat was maar al te herkenbaar voor Kasper, dus voor de andere twee was die regel snel aanvaard. We hadden alleen nog niet afgesproken wanneer we daar precies mee zouden beginnen. Ik trek mijn stoute schoenen aan en besluit om zo, poedelnaakt, naar beneden te gaan. Het is al gedaan met mijn gouden regel van vandaag: als niemand erover begint, zal er ook niets gebeuren. Die hormonen zijn nergens goed voor, lach ik in mezelf. Al beslis ik op het laatste moment wel om blootsvoets in mijn schoenen te glijden. Ik ben onhandig. Dat weet ik gewoon van mezelf. Ik heb geen zin om mijn kleine teen tegen de trap te stoten in die smalle draai. Het tintelende gevoel aan mijn voeten geilt me nog meer op. Ik vind het zo spannend, maar de hormonen in mijn lijf stuwen me voorruit. Recht naar de deur. Wanneer ik van de trap kom, moet ik Niels' kamer niet passeren. Die zit op het einde van de gang. Zijn deur staat wel wagenwijd open en ik hoor het geluid van een bedovertrek die over een matras wordt gespannen. Langs de kamer van het koppel, moet ik echter wel passeren. De deur is gesloten. Zouden ze al beneden zijn? Wanneer ik langsloop, hoor ik ze rondlopen in de kamer. Ik ben de eerste. Ik ga snel naar beneden. Wat zou ik doen? Sta ik hen hier nonchalant op te wachten? Zet ik me in de woonkamer hiernaast? Ga ik naar de badkamer en kom ik er op mijn dode gemakje uit als ze hier allemaal zijn? Nee, ik heb het. Ik zet me aan de keukentafel, met mijn gezicht op de trap gericht. Dan blijft er nog wat mysterie over. Ze zien dan enkel mijn bloot bovenlijf. Spannend. Mijn kleine vriend gaat er spontaan van stuiptrekken. Ik klauter op een van die onhandig, hoge barkrukken. Het is een roodgelakt exemplaar. Ik moet er even wat voor heen en weer schuiven, maar uiteindelijk zit ik echt goed. Hier zit ik dan met een eikel die tegen de onderkant van het tafelblad schuurt. Ik krijg plots stress. Hopelijk laten ze me hier niet lang wachten. Mijn maag begint samen te trekken en ik voel overal opnieuw zweet uitbreken. Daarbovenop krijg ik het koud. Door de zenuwen? Door de manier waarop ik hier zit? Misschien is het wel een combinatie. Hoe dan ook, ik begin te rillen. Mijn verstand neemt het terug over van mijn testosteron, ook al is het nog overvloedig aanwezig in mijn bloedbaan. Is dit wel zo'n goed idee? Ik begin me te bedenken. Als dit echt moet gebeuren dit weekend, zal het ook wel gebeuren. Het lot laat niet met zich sollen. Maar ik zal niet de persoon zijn die het in beweging zet. Mijn besluit staat vast. Ik ga terug naar boven om mijn kleren aan te doen. Als ze al gehoord hebben dat ik heen en weer gelopen heb, verzin ik wel een smoesje over een tas die ik beneden had laten liggen. Maar dan slaat het noodlot toe. Ik wil net van de stoel springen als ik voetstappen op de trap hoor. Geschrokken zet ik mij terug goed op de stoel zodat mijn harde zaakje mooi verborgen blijft. Het zal nu toch op deze manier gebeuren, vrees ik.
Wordt vervolgd
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Superroel, 37 jaar. Heb je dat tintelende gevoel ervaren? Stel je voor hoe dat wordt op mijn prive pagina, waar fantasie en spanning doorgaan...Trefwoord(en): Ardennen, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Martinuss (36)
Tonyyx (51)
Janbour (57)
Cahrly (34)