Stout Verlangen

Nog altijd een lijf waar mensen van schrikken of juist niet van weg kunnen kijken. Zacht, rond, zwaar op plekken waar het ertoe doet. Borsten die hangen zoals ze mogen hangen na al die jaren, een buik die ik niet meer verberg, billen die een eigen leven leiden als ik loop. En ja… ik neuk nog altijd graag. Heel graag zelfs.

Met Erik, mijn zoon, is het al jaren een stille, intense overeenkomst. We praten er niet veel over. Het gebeurt gewoon. Soms ’s ochtends vroeg als de gordijnen nog dicht zijn, soms laat op de avond als de wijn te lekker was. Het is vertrouwd. Warm. Een beetje verboden, maar vooral… thuis. Maar ergens in mij groeide het verlangen naar iets anders. Iets jongers. Iets roekeloos. Iets waar ik zelf van schrok als ik eraan dacht.

Dus op een regenachtige dinsdagavond, met een glas rode wijn erbij, maakte ik een profiel aan. Geen gezicht op de foto. Alleen mijn lichaam van achteren, in die blauwe kant die je nu op de foto ziet. Tekstje kort en eerlijk:

“58, vol, zacht, gulzig. Geen tijd voor spelletjes. Wel voor langzaam, diep en veel. Jongens tussen 18-25 die niet bang zijn voor een vrouw die weet wat ze wil.”

Binnen drie uur had ik meer dan veertig berichten. De meeste rommel. Totdat er twee jongens tegelijk reageerden. Liam en Sem. Twee vrienden. 21 en 20. Studenten. Ze stuurden een foto van hun bovenlijf samen op een bank. Slank, glad, jong. Allebei een beetje verlegen glimlach. Ze schreven:

“We durven eigenlijk niet goed, maar we dromen er al lang van. Samen. Met iemand die ons leidt. Iemand zoals jij lijkt. Mogen we je ontmoeten?”

Ik voelde mijn onderbuik samentrekken. Niet van schrik. Van zin.

We spraken af in een fijn hotelletje net buiten de stad. Neutraal terrein. Ik zei dat ze boven moesten wachten, kamer 412. Ik zou komen als ik er klaar voor was.

Toen ik de lift uitstapte, voelde ik mijn hart in mijn keel kloppen. Blauwe lingerie onder een simpele zwarte jurk. Hoge hakken die ik bijna niet meer aankan, maar vanavond wel. Ik klopte zacht.

De deur ging open. Liam deed open. Blond, lange wimpers, een beetje nerveus. Achter hem stond Sem, donkerder haar, zachtere mond, handen in zijn zakken alsof hij niet wist wat hij ermee moest doen.

“Hoi…” zei Liam zacht.

Ik glimlachte. Stapte naar binnen. Deed de deur dicht. Deed het kettinkje erop.

“Jullie mogen me gewoon Anita noemen,” zei ik. “En jullie mogen alles vragen. Maar ik hoop dat jullie vooral durven voelen.”

Ik liep naar het bed, ging op de rand zitten, sloeg mijn benen over elkaar. De jurk gleed een stukje omhoog. Twee paar ogen volgden de beweging.

“Kom eens hier,” zei ik zacht.

Ze kwamen. Allebei. Ik pakte Liam bij zijn pols, trok hem dichterbij, kuste hem langzaam. Zijn mond was zoet, onzeker. Ik voelde zijn tong voorzichtig zoeken. Ondertussen stak ik mijn andere hand uit naar Sem. Hij pakte hem vast. Ik trok hem ook naar me toe.

Drie lichamen dicht tegen elkaar. Ik voelde hun warmte, hun spanning, hun gejaagde ademhaling.

Ik liet de jurk van mijn schouders glijden. De blauwe beha kwam tevoorschijn. Liam maakte een klein geluidje. Ik glimlachte.

“Maak maar open,” fluisterde ik.

Ze deden het samen. Vingers die elkaar bijna in de weg zaten. Mijn borsten vielen vrij. Zwaar. Warm. Ik zag hoe hun ogen donkerder werden.

Daarna was het langzaam. Heel langzaam.

Ik liet ze allebei mijn lichaam ontdekken. Met hun handen. Met hun monden. Liam kuste mijn nek, mijn schouder, naar beneden. Sem vond mijn borsten, nam een tepel voorzichtig tussen zijn lippen. Ik kreunde zacht. Niet overdreven. Gewoon echt.

Ik trok ze uit. Stuk voor stuk. Hun boxershorts als laatste. Twee prachtige, harde jongenslijfjes. Recht omhoog. Jong. Gretig.

Ik ging op mijn rug liggen, trok Liam bovenop me. Hij gleed heel langzaam bij me naar binnen. Centimeter voor centimeter. Ik voelde hem trillen. Ik sloeg mijn benen om hem heen, trok hem dieper.

“Langzaam, lieverd… laat het duren…”

Hij bewoog als in slow motion. Elke stoot een liefkozing. Ondertussen had ik Sem naast me. Ik zoende hem terwijl Liam in me was. Mijn hand om zijn pik, rustig strelen, hem laten voelen hoe nat ik was van zijn vriend.

Na een tijdje wisselden ze. Sem kwam op me liggen. Iets wilder, maar nog steeds voorzichtig. Ik hield zijn gezicht vast terwijl hij bewoog. Keek hem in zijn ogen. Zag hoe hij zichzelf verloor.

We draaiden. Ik bovenop Liam. Rijdend. Traag. Diep. Mijn buik tegen zijn strakke buik. Mijn borsten tegen zijn borst. Sem achter me. Kusjes in mijn nek. Handen op mijn heupen. Vingers die over mijn rug gleden.

En toen, na heel veel tijd, heel veel zoenen, heel veel gekreun dat steeds zachter en dieper werd…

Ik keek ze aan. Allebei.

“Ik wil jullie samen,” zei ik hees. “Samen in me. Kunnen jullie dat?”

Ze slikten. Keken elkaar aan. Toen knikten ze. Allebei.

Ik ging op handen en knieën. Liam ging onder me liggen. Ik liet me langzaam over hem heen zakken. Hij vulde me helemaal. Ik kreunde lang en laag.

Sem kwam achter me. Ik voelde zijn vingers. Glad van glijmiddel dat ik had meegenomen. Hij was voorzichtig. Heel voorzichtig. Een vinger. Twee. Daarna hijzelf.

Toen hij binnendrong voelde ik de druk. De rek. De ongelooflijke volheid. Ik liet mijn hoofd zakken. Kreunde hard. Niet van pijn. Van pure, overweldigende sensatie.

Ze bewogen eerst niet. Gewoon in me. Allebei. Heel stil. Heel dicht.

Toen begonnen ze. Heel langzaam. Tegen elkaar in. Dan weer samen. Ik voelde ze allebei. Elke beweging. Elke hartslag.

Liam keek omhoog, in mijn ogen. Sem kuste mijn rug, mijn nek, fluisterde mijn naam.

Het duurde lang. Veel langer dan in films. We zweette. We hijgden. We lachten soms even, nerveus, verliefd bijna.

En toen, toen het niet meer hield…

Ik kwam als eerste. Hard. Lang. Trillend. Mijn hele lijf schokte. Ik kneep ze allebei vast met mijn binnenste.

Dat was genoeg. Liam kwam met een gesmoorde kreet, diep in me. Sem volgde seconden later. Ik voelde ze allebei pulseren. Warm. Overvol.

Daarna lagen we stil. Verstrengeld. Drie lichamen nat van zweet. Drie ademhalingen die langzaam rustiger werden.

Ik lag tussen ze in. Liam tegen mijn borst. Sem tegen mijn rug. Hun armen om me heen.

Ik streelde hun haren.

“Dank jullie wel,” fluisterde ik.

Sem kuste mijn schouder.

Liam mompelde iets onverstaanbaars en nestelde zich dichter.

En zo vielen we in slaap. Drie mensen die elkaar een paar uur geleden nog niet kenden. En die avond toch even helemaal van elkaar waren.

Na een paar uur werd ik wakker. Niet van geluid, niet van licht. Van een tong. Zacht, geduldig, bijna verontschuldigend likkend over mijn allergevoeligste knopje dat nog steeds een beetje opgezwollen en overgevoelig was van eerder.

Ik opende mijn ogen in het schemerdonker van de hotelkamer. Sem lag tussen mijn benen, zijn gezicht half verscholen tussen mijn dijen. Hij keek omhoog, betrapt, maar stopte niet. Zijn ogen vroegen toestemming. Ik gaf hem die met een klein, slaperig knikje en een hand die door zijn haar gleed.

Liam sliep nog, zijn gezicht tegen mijn borst genesteld, arm loom over mijn buik. Zijn ademhaling was diep en rustig.

Sem likte verder. Traag cirkels. Dan even plat zijn tong er helemaal overheen leggen, warm en nat, en dan weer zachtjes zuigen. Niet om me snel klaar te maken. Meer om me wakker te kussen op de intiemste manier die er bestaat. Ik voelde hoe ik langzaam weer begon te bloeien, hoe mijn lichaam opnieuw begon te verlangen terwijl het nog nahijgde van de eerste keer.

Ik streelde Sems wang. Fluisterde:

“Kom hierboven liggen, lieverd… laat me je weer voelen.”

Hij kroop omhoog. Zijn lichaam warm, een beetje plakkerig van eerder zweet. Hij kuste mijn mond terwijl hij zich tussen mijn benen positioneerde. Ik was nog nat, nog open van Liam en hem samen. Hij gleed erin zonder weerstand. Gewoon… erin. Alsof hij thuiskwam.

We bewogen heel rustig. Geen haast. Alleen maar dat heerlijke gevoel van verbonden zijn. Mijn handen over zijn rug, zijn billen, zijn schouders. Ik kuste zijn slapen, zijn kaak, de zachte huid onder zijn oor.

Liam werd wakker van onze bewegingen. Ik voelde zijn hand over mijn borst glijden, loom, slaperig. Toen zijn lippen in mijn nek. Hij mompelde iets onverstaanbaars, iets liefs.

Ik draaide mijn hoofd, zoende hem zacht.

“Goedemorgen, mooie jongen…”

Hij glimlachte slaperig tegen mijn mond.

“Is het al ochtend?”

“Nee,” fluisterde ik. “Nog nacht. Nog tijd.”

Ik voelde Sem dieper gaan, iets sneller nu. Ik kreunde zacht in Liams mond. Toen fluisterde ik tegen hen allebei:

“Ik wil jullie weer samen… zoals eerder. Maar nu wil ik het nog langzamer. Nog dichterbij.”

Ze keken elkaar aan. Een stille vraag, een stille ja.

We veranderden van positie. Ik ging op mijn zij liggen, mijn bovenbeen omhoog. Liam kwam voor me liggen, gezicht naar gezicht. Hij kuste me terwijl hij zichzelf weer naar binnen leidde. Langzaam. Heel langzaam. Ik voelde elke centimeter, elke ader, elke lichte trilling van opwinding.

Sem kwam achter me. Hij kuste mijn schouder, mijn rug, mijn nek. Zijn hand gleed over mijn heup, toen tussen ons door. Hij voelde waar Liam in me zat, voelde hoe nat ik was, hoe vol. Toen positioneerde hij zichzelf. Weer die heerlijke druk. Weer die ongelooflijke rek.

Hij kwam heel voorzichtig binnen. Ik hapte naar adem, maar het was geen pijn. Het was overgave. Volledige, zachte overgave aan twee jongens die me behandelden alsof ik van porselein was en tegelijk van vuur.

Toen ze allebei helemaal in me zaten, bewogen ze niet meteen. We bleven gewoon zo liggen. Drie lichamen die één ademhaling probeerden te vinden. Ik voelde hun harten kloppen. Twee verschillende ritmes tegen de mijne.

Pas na lange minuten begon het bewegen. Klein. Bijna onmerkbaar. Een paar centimeter naar voren, een paar terug. Nooit helemaal eruit. Altijd verbonden. Liam kuste mijn mond, Sem kuste mijn nek. Hun handen vonden elkaar over mijn lichaam heen. Vingers die elkaar vasthielden boven mijn buik.

Ik voelde tranen prikken. Niet van verdriet. Van schoonheid. Van hoe kwetsbaar en sterk dit tegelijk voelde.

“Jullie zijn zo lief voor me,” fluisterde ik schor.

Liam glimlachte tegen mijn lippen. “Jij bent lief voor óns.”

Sem drukte een kus op mijn schouderblad. “We willen dat je dit nooit vergeet.”

Ik lachte zachtjes, een beetje huilerig. “Alsof dat zou kunnen…”

Het duurde. En duurde. Soms stopten we helemaal, gewoon om te voelen. Om te ademen. Om te zoenen. Dan begon het weer. Nooit hard. Nooit snel. Alleen maar dieper, warmer, voller.

Op een gegeven moment begon ik te trillen. Niet heftig. Een soort zachte golf die vanbinnen opbouwde. Ik kneep mijn ogen dicht. Greep Liams schouder. Greep Sems heup.

“Ik ga… ik ga weer…”

Ze voelden het. Vertraagden nog meer. Maakten het nog fijner. Tot het kwam als een lange, golvende zucht. Mijn hele lichaam golfde mee. Ik kreunde hun namen, zacht, bijna biddend.

Dat was het signaal.

Liam kwam als eerste. Stil, maar diep. Ik voelde hem pulseren, warm, lang. Hij drukte zijn gezicht in mijn nek en maakte een geluid dat het midden hield tussen kreun en zucht.

Sem volgde kort daarna. Hij hield me stevig vast van achteren, zijn adem stokte, toen liet hij los. Warmte. Nog meer warmte. Tot ik overvol was, tot alles leek te druipen, tot ik alleen nog maar kon voelen.

We bleven liggen. Nog steeds in elkaar. Niemand wilde eruit. Niemand wilde breken wat daarnet gebeurd was.

Pas na een hele tijd gleed Sem voorzichtig weg. Toen Liam. Ik voelde het gemis meteen. Maar ze bleven dichtbij. Liam trok me tegen zijn borst. Sem kwam tegen mijn rug liggen, zijn arm over ons beiden heen.

Ik lag daar, tussen twee jonge, warme jongenslichamen, ingesloten door armen en benen en zachte ademhalingen.

“Ik denk dat ik verliefd ben op dit moment,” fluisterde ik in het donker.

Sem lachte heel zacht tegen mijn rug. “Mag dat van ons allebei?”

Liam kuste mijn voorhoofd. “Ik denk dat we dat al een beetje zijn. Op jou. Op dit.”

Ik glimlachte in het donker, tranen op mijn wangen, maar gelukkig. Zo ontzettend gelukkig.

En zo sliepen we verder. Drie lichamen, één hartslag. Tot de ochtend ons echt zou vinden.

De ochtend kwam zachtjes binnen door de kier van de gordijnen. Een bleek, winters licht dat de kamer grijsblauw kleurde. Ik werd wakker omdat Liam zijn been over het mijne sloeg, alsof hij me zelfs in zijn slaap niet wilde loslaten. Sem lag nog steeds achter me, zijn arm loom over mijn middel, zijn adem warm in mijn nek.

We zeiden niets. Alleen maar kijken. Naar elkaar. Naar de rommel van lakens, naar de blauwe lingerie die ergens op de grond lag als een vergeten belofte. Na een tijdje glimlachte ik.

“Douchen?” fluisterde ik.

Twee paar ogen lichtten op. Geen haast. Geen grapjes. Alleen maar ja.

We stonden op. Alle drie een beetje stram, een beetje plakkerig, een beetje moe op de allerfijnste manier. Liam pakte mijn hand. Sem pakte de andere. Zo liepen we naar de badkamer, naakt, zonder schaamte, zonder woorden.

De badkamer was klein, maar warm. Witte tegels die kil zouden zijn geweest als het licht niet zo zacht door het matglas viel. Ik draaide de kraan open. Het water begon te gorgelen, eerst koud, toen warmer, toen heet. Stoom steeg op, langzaam, als een sluier.

Ik stapte als eerste onder de straal. Het water viel zwaar over mijn schouders, over mijn borsten, over mijn buik. Ik sloot mijn ogen even. Voelde hoe alles van gisteren en vannacht van mijn huid spoelde, maar niet verdween. Het bleef in me zitten, warm en diep.

Toen kwamen zij. Eerst Liam. Hij stapte achter me, drukte zijn borst tegen mijn rug. Zijn handen gleden over mijn heupen, niet om te pakken, maar om te voelen. Om te herinneren. Sem kwam voor me staan. Zijn gezicht vlak bij het mijne. Waterdruppels aan zijn wimpers. Hij keek me aan alsof ik het enige was dat ertoe deed.

We zeiden nog steeds niets.

Sem pakte de douchegel. Hij kneep een flinke hoeveelheid in zijn handpalm, wreef ze warm tussen zijn handen. Toen begon hij me in te zepen. Heel langzaam. Zijn handen over mijn schouders, langs mijn armen, over mijn borsten. Niet knedend. Niet gehaast. Gewoon strelen. Het schuim gleed traag over mijn huid, wit tegen mijn roze plekken. Ik voelde zijn vingers langs de zijkant van mijn borsten gaan, onderlangs, waar ze zwaar hangen. Hij tilde ze even op, zachtjes, alsof hij ze wilde troosten.

Achter me voelde ik Liam hetzelfde doen. Zijn handen over mijn rug, langs mijn ruggengraat, over de ronding van mijn billen. Hij kneedde ze niet hard. Hij liet zijn palmen er gewoon overheen glijden, cirkels makend, alsof hij elke centimeter opnieuw wilde leren kennen. Water spoelde het schuim weg, maar zijn handen bleven. Warm. Vast. Lief.

Ik draaide me half om. Zo stond ik tussen hen in. Tussen twee natte, jonge lichamen. Ik pakte de douchegel nu zelf. Eerst Liam. Ik waste zijn borst, zijn platte buik, de lijnen van zijn heupen. Mijn handen gleden lager, maar niet om te pakken. Om te voelen hoe hij reageerde. Hoe hij harder werd onder mijn aanraking, zonder dat ik er echt iets voor hoefde te doen. Alleen maar aanwezig zijn.

Toen Sem. Ik waste zijn schouders, zijn nek, liet mijn vingers door zijn natte haar gaan. Hij boog zijn hoofd een beetje, gaf zich over. Ik waste zijn borst, zijn buik, en toen lager. Ik hield hem vast, niet om klaar te maken, maar om vast te houden. Om te voelen hoe hij klopte in mijn hand, hoe hij groeide, hoe hij van mij werd.

We kusten. Onder het water. Drie monden die elkaar vonden. Liam kuste mijn linkerkant, Sem mijn rechter. Dan wisselden ze. Dan weer samen. Lippen op lippen, tongen die elkaar raakten, water dat ertussen door stroomde.

Ik voelde hun handen weer. Liam achter me, zijn vingers tussen mijn billen, niet binnendringend, maar strelend, plagend. Sem voor me, zijn vingers die mijn knopje vonden, maar niet hard drukten. Alleen maar cirkels. Zachte, eindeloze cirkels.

Het water bleef stromen. Het werd heter. De stoom dikker. Onze ademhalingen werden luider dan het geluid van de straal.

Ik draaide me om. Nu stond ik met mijn rug tegen de tegels. Koel. Stevig. Liam kwam voor me. Hij tilde mijn been op, legde het over zijn heup. Niet om meteen binnen te gaan. Gewoon om dichterbij te zijn. Zijn harde lengte tegen mijn buik gedrukt. Sem kwam achter me, zijn lichaam tegen mijn rug, zijn armen om me heen, zijn handen op mijn borsten.

Toen, heel langzaam, liet Liam zich zakken. Hij gleed niet meteen naar binnen. Hij wreef eerst langs me, op en neer, nat van water en van ons. Tot ik zelf mijn heupen bewoog. Tot ik hem zocht. Toen kwam hij. Centimeter voor centimeter. Ik kreunde zacht, mijn hoofd achterover tegen Sems schouder.

Sem hield me vast. Zijn handen onder mijn borsten, zijn mond in mijn nek. Toen voelde ik hem ook. Hij positioneerde zichzelf achter me, lager. Niet ruw. Niet snel. Hij wachtte tot ik knikte. Toen duwde hij voorzichtig. Dezelfde druk als vannacht. Dezelfde volheid. Maar nu onder het warme water, nu met de ochtend die zacht om ons heen hing.

Ze bewogen samen. Heel traag. Bijna synchroon. Als golven die over me heen spoelden. Ik voelde ze allebei. Elke beweging. Elke hartslag. Mijn handen grepen Liams schouders. Mijn hoofd rustte tegen Sems borst. Water stroomde over ons heen, mengde zich met zweet, met tranen die misschien wel vielen, maar niemand zag het.

Het was geen race. Het was geen hoogtepunt najagen. Het was gewoon… zijn. Samen. Drie lichamen die één probeerden te worden onder dat warme water.

Ik kwam als eerste. Niet met een schreeuw. Met een lange, diepe zucht. Mijn hele lijf trilde zacht. Ik kneep ze vast, binnenin, en zij voelden het. Liam kreunde mijn naam. Sem fluisterde iets onverstaanbaars in mijn oor. Toen kwamen zij. Eerst Liam, diep in me, warm, pulserend. Toen Sem, zijn armen strak om me heen, zijn adem stokte tegen mijn nek.

We bleven staan. Nog steeds in elkaar. Nog steeds verbonden. Het water spoelde alles schoon, maar niets verdween.

Pas na lange minuten gleed Liam voorzichtig weg. Toen Sem. Ik voelde het gemis, maar ook de warmte die achterbleef.

We wasten elkaar nog een keer. Rustig. Zonder haast. Daarna draaiden we de kraan dicht. De stilte was plotseling groot. Alleen onze ademhalingen, en het druppelen van water.

We droogden elkaar af. Handdoeken die zacht over natte huid gleden. Liam droogde mijn rug. Sem mijn benen. Ik droogde hun haren, hun schouders, hun ruggen.

Toen stonden we daar. Naakt. Schoon. Warm. In de stille badkamer.

Ik keek ze aan.

“Ik wil jullie niet laten gaan,” zei ik zacht.

Liam glimlachte.

“Dan doen we dat toch niet.”

Sem pakte mijn hand.

“Nog niet. Nog lang niet.”

Anita

Trefwoord(en): 50 Plus, Hotel, Verlangen, Young Adult, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!