Voetbal Jongens - 4

BARDIENST MET DE MOEDER VAN TIM.

Het was een van die vrijdagavonden waarop de wind nog bijtend koud was, een geur van nat gras en modder die je bijna kon proeven als je de kleedkamers uit liep. De thuiswedstrijd was voorbij, 3-1 gewonnen, de jongens hadden zich rood geschreeuwd en ik had drie uur lang pinten getapt, bitterballen uitgedeeld en grappen gemaakt met vaders die te hard lachten om hun eigen moppen. Mijn handen roken nog naar bier en frituurvet toen ik eindelijk de bardienst afrondde.

Ik had samen met Irene 48 jaar de moeder van Tim

Irene stond naast me achter de tap, mouwen opgestroopt, een lok haar die steeds voor haar ogen viel. We hadden elkaar natuurlijk al eerder gezien – kort hallo bij de wedstrijden, een knikje als we elkaar passeerden op het parkeerterrein – maar vanavond was anders. Misschien kwam het doordat we samen de chaos overleefden: de stormloop na de rust, de jongen die per ongeluk een glas cola over de counter gooide, de trainer die drie keer kwam vragen of er nog koffie was terwijl hij er recht voor stond. We vonden een ritme zonder woorden. Zij spoelde glazen, ik tapte, we wisselden blikken die zeiden: dit redden we wel samen.

Toen de laatste supporters vertrokken waren en de lichten in de kantine dimmer werden, veegde ik de bar af en keek haar aan. “Zin om nog even na te zitten? Of moet je meteen naar huis?”

Ze aarzelde niet. “Thuis is leeg. En ik heb nog een fles rode openstaan die te goed is om alleen te drinken.” Ze glimlachte schuin, een beetje vermoeid, maar warm. “Kom mee. Dan drinken we hem leeg en klagen we over mannen die niet kunnen voetballen én niet kunnen opruimen.”

Ik lachte. “Deal.”

We liepen samen over het donkere parkeerterrein. Haar auto stond twee plekken verder dan de mijne. Ze draaide zich om terwijl ze haar sleutels zocht. “Volg je me? Het is maar tien minuten.”

Ik knikte. “Ik volg.”

Haar huis lag aan de rand van de nieuwbouwwijk, een rijtjeshuis met een kleine voortuin waar een eenzame hortensia nog lag te slapen onder een laagje vorst. Binnen rook het naar sandelhout en iets vanille – kaarsen die ze eerder die week had aangestoken, waarschijnlijk. Ze schopte haar schoenen uit in de gang, ik deed hetzelfde. Blote voeten op warme tegels. Het voelde meteen vertrouwd, alsof ik hier al eerder was geweest.

Ze schonk twee glazen in – niet te vol, niet te weinig – en we gingen op de bank zitten, niet tegenover elkaar, maar schuin, knieën bijna rakend. De lamp in de hoek gaf een zacht oranje licht, de gordijnen waren halfopen en buiten zag je de straatverlichting weerspiegelen in plassen.

“Proost,” zei ze, en we lieten de glazen zacht tegen elkaar tikken.

De eerste minuten praatten we over niets bijzonders: de wedstrijd, hoe Tim die sliding miste en bijna op zijn kont belandde, hoe Erik na afloop nog stond te dollen met de keeper. Stiekem dacht ik wat al had gedaan met haar zoon Tim en de jongens.

Maar al snel gleed het gesprek dieper, zachter.

Ze vertelde over de scheiding. Vijf jaar geleden. Geen drama, geen geschreeuw, alleen een stille groei uit elkaar. “Op een gegeven moment besef je dat je naast iemand slaapt die je niet meer echt ziet,” zei ze. “Niet omdat hij veranderd is. Maar omdat jij veranderd bent. En dat doet pijn, maar het is ook… bevrijdend.”

Ik knikte. Ik vertelde haar over Erik – hoe hij nog steeds mijn kleine jongen is als hij ’s ochtends slaperig “mam” mompelt, maar tegelijkertijd een man wordt die ik soms amper herken. Hoe trots ik ben, en hoe bang ik soms word dat hij te snel groot wordt. “Ik wil hem vasthouden en tegelijkertijd loslaten. Altijd tegelijk.”

Ze legde haar hand even op mijn onderarm. Niet lang. Gewoon lang genoeg om te zeggen: ik begrijp het.

We praatten over alleen-zijn. Over hoe stil een huis kan zijn als er niemand thuiskomt die “ik ben er” roept. Over hoe je soms midden in de nacht wakker wordt en denkt: is dit het nou? En dan weer dagen hebt dat je ’s ochtends de radio harder zet en danst in de keuken omdat je ineens beseft dat je lééft.

“Ik mis het niet eens om getrouwd te zijn,” zei ze zacht. “Ik mis het om iemand te hebben die weet hoe ik mijn thee drink. Die ’s avonds vraagt: ‘Was het een beetje?’ en dan écht luistert.”

Ik keek haar aan. Haar ogen waren donkerbruin, met kleine gouden spikkeltjes in het lamplicht. “Ik mis dat ook,” zei ik. “Niet de man. Maar dat iemand je ziet. Echt ziet. Zonder dat je het hoeft uit te leggen.”

Ze glimlachte, een beetje verdrietig, een beetje opgelucht. “Dan zijn we allebei een beetje hetzelfde, hè?”

We zwegen even. Niet ongemakkelijk. Gewoon omdat woorden soms even mogen rusten.

Na een tijdje stond ze op, schonk nog een klein beetje bij. Toen ze weer ging zitten, zat ze dichterbij. Onze schouders raakten elkaar licht. Ze rook naar iets bloemigs en warm – geen parfum, maar gewoon haar huid na een lange dag.

“Mag ik je iets vragen?” zei ze.

“Altijd.”

“Ben je ooit bang dat je te veel van Erik houdt? Dat het… niet normaal is hoe dichtbij jullie zijn?”

Ik ademde diep in. Niemand had het me ooit zo direct gevraagd. “Ja,” zei ik eerlijk. “Soms wel. Maar dan kijk ik naar hem en denk: dit is liefde. Pure, ongecompliceerde liefde. En als de wereld dat eng vindt, dan is dat hun probleem. Niet het onze.”

Ze knikte langzaam. “Dat is mooi. Dat je dat durft te zeggen.”

We praatten verder. Over dromen die we hadden laten liggen. Over hoe ze vroeger altijd had willen schilderen, maar het er nooit van kwam. Over hoe ik ooit had gedacht dat ik zou gaan reizen, maar het leven een andere route koos. Over kleine geluksmomenten: een ochtend dat de zon precies goed door het raam viel, een liedje op de radio dat je ineens weer achttien deed voelen, een knuffel van je kind die zwaarder voelt dan alle woorden bij elkaar.

Het werd later. De fles was bijna leeg. Buiten was het stil, alleen het zachte geruis van een auto die voorbijreed.

“Ik vind het fijn dat je er bent,” zei ze ineens, bijna fluisterend.

“Ik ook,” antwoordde ik. “Echt.”

Ze draaide haar gezicht naar me toe. Onze ogen vonden elkaar. Geen haast. Geen spanning. Alleen maar herkenning.

Ze legde haar hand op de mijne. Warm. Zacht. “Dank je dat je mee bent gekomen.”

Ik draaide mijn hand om, vlocht mijn vingers door de hare. “Dank je dat je me vroeg.”

We bleven zo zitten, hand in hand, de stilte tussen ons vol met dingen die geen woorden nodig hadden. De klok tikte zacht. Het huis ademde met ons mee.

Op een gegeven moment stond ik op. “Ik moet langzaam eens gaan. Erik komt zo thuis van zijn vrienden.”

Ze stond ook op. Liep met me mee naar de gang. Bij de voordeur draaide ze zich om.

“Volgende week weer bardienst?” vroeg ze.

Ik glimlachte. “Ja. En daarna… weer een glaasje?”

Haar ogen lichtten op. “Graag.”

Ik boog voorover, kuste haar zacht op haar wang. Niet meer dan dat. Gewoon een kus die zei: ik zie je. Ik zie je echt.

Ze legde even haar hand tegen mijn gezicht. “Slaap lekker, Anita.”

“Jij ook, Irene.”

Ik liep naar mijn auto, de kou beet in mijn wangen, maar vanbinnen was het warm. Warm van woorden, van gelach, van twee vrouwen die elkaar eindelijk een beetje hadden gevonden in een wereld die soms zo hard kan zijn.

Thuis deed ik de voordeur zacht achter me dicht. Erik lag al op de bank, half in slaap, de tv nog aan.

“Hoe was bardienst?” mompelde hij.

“Goed,” zei ik, terwijl ik naast hem ging zitten en een deken over ons heen trok. “Heel goed.”

Hij legde zijn hoofd op mijn schouder. Ik streelde zijn haar.

En terwijl de regen weer begon te tikken tegen het raam, dacht ik aan Irene. Aan haar lach. Aan haar hand in de mijne.

Soms, besefte ik, is het genoeg om gewoon gezien te worden.

Gewoon even, door iemand die het begrijpt.

Dat was vanavond meer dan genoeg.

Het was weer vrijdag, een week later, en de lucht voelde al iets zachter aan – alsof de lente echt onderweg was, al bleef de wind nog bijten als je te lang buiten stond. De wedstrijd was spannend geweest, 2-2 gelijkspel in de blessuretijd, en de kantine liep weer vol met rode wangen, natte jassen en stemmen die harder werden naarmate de biertjes vloeiden. Irene en ik stonden weer samen achter de bar, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. We hadden niet eens hoeven afspreken; het was gewoon zo gegaan. Zij spoelde, ik tapte, we vingen elkaars blikken op boven het lawaai heen en lachten om dezelfde dingen: de vader die drie keer “nog eentje” vroeg terwijl zijn glas nog halfvol was, de jongen die per ongeluk zijn frietjes in de prullenbak mikte in plaats van in zijn mond.

Tegen tienen werd het rustiger. De laatste supporters druppelden weg, de muziek werd zachter gezet, en wij bleven over met een paar lege glazen en een gevoel van voldane vermoeidheid. Irene keek me aan terwijl ze de vaatdoek over haar schouder gooide. “Zelfde als vorige week?”

Ik glimlachte. “Alleen als er nog wijn is.”

“Er is altijd wijn,” zei ze, en haar ogen twinkelden een beetje ondeugend, een beetje warm.

We reden weer achter elkaar aan naar haar huis. De straat was stil, de lantaarns wierpen lange schaduwen over het natte asfalt. Binnen schopten we onze schoenen uit, dezelfde warme tegels, dezelfde geur van sandelhout en kaarsen die al een poosje hadden gebrand. Ze pakte dezelfde fles rode open – een andere dan vorige keer, iets diepers, fruitiger – en schonk twee glazen in. We nestelden ons op de bank, benen opgetrokken, deken half over ons heen omdat de verwarming nog niet helemaal op gang was gekomen.

De eerste uren vlogen voorbij zoals altijd. We praatten over de jongens: hoe Tim een fantastische voorzet had gegeven maar de bal net over had geschoten, hoe Erik na afloop met de trainer stond te discussiëren over tactiek alsof hij zelf al jaren op het veld stond. We lachten om de kleine dingen: de scheids die te laat floot, de moeder die haar zoon vanaf de kant stond toe te schreeuwen alsof het de finale van het WK was. Maar langzaam, na het tweede glas, na het derde, werd het gesprek zachter, persoonlijker.

We praatten over werk – haar baan op de administratie van een zorginstelling, hoe ze soms thuiskwam met verhalen die haar hart braken en soms met verhalen die haar lieten lachen om hoe absurd het leven kan zijn. Ik vertelde over mijn dagen: de ochtenden dat ik Erik nog steeds een kus op zijn voorhoofd geef voordat hij de deur uitgaat, de avonden dat ik alleen in de keuken sta en me afvraag wat ik eigenlijk wil met de rest van mijn leven.

Na het vierde glas – of was het het vijfde? – leunde ze achterover, haar hoofd tegen de rugleuning, en keek me aan met die donkere, heldere ogen. “Anita,” zei ze zacht, bijna fluisterend, “mag ik je iets heel persoonlijks vragen?”

Ik voelde een lichte kriebel in mijn buik, maar geen ongemak. Alleen maar nieuwsgierigheid. “Natuurlijk.”

Ze aarzelde even, draaide haar glas in haar hand. “Hoe… hoe bevredig je jezelf? Ik bedoel, echt. Als je alleen bent. Als niemand kijkt. Als je gewoon… jezelf mag zijn.”

De vraag hing even tussen ons in, niet zwaar, niet ongemakkelijk, maar wel intiem. Alsof ze een deur op een kiertje zette en wachtte of ik hem verder open zou duwen. Ik voelde mijn wangen warm worden, maar ik lachte zachtjes, niet beschaamd, eerder opgelucht dat iemand het durfde te vragen.

“Ik heb er nooit echt over gepraat,” zei ik. “Met niemand. Maar met jou… voelt het veilig.”

Ze knikte, legde haar hand even op mijn knie – niet meer dan dat, gewoon een aanraking die zei: ik luister.

“Ik heb een vibrator,” begon ik zacht. “Geen ingewikkeld ding. Zwart, simpel, met een paar standen. Hij ligt in het laatje van mijn nachtkastje, onder een stapeltje sokken, alsof hij zich verstopt. Soms pak ik hem als Erik al slaapt, als het huis stil is en ik alleen nog maar mezelf hoor ademen. Ik doe het licht uit, soms laat ik een klein lampje aan, zodat ik mezelf kan zien in de spiegel aan de kastdeur. Niet om te kijken hoe ik eruitzie, maar om te voelen dat ik er ben. Dat mijn lichaam van mij is.”

Ik nam een slok wijn, voelde de warmte door mijn keel glijden. “Maar dat is niet ooit eens gekregen bij de caravan . Een… spuitende dildo. zo’n monsterding, maar eentje die realistisch aanvoelt, met een soort pompje eraan. Je vult hem met warm water – of met iets anders, als je wilt – en dan… komt hij klaar. Net als een man. Warm, pulserend, diep vanbinnen. Het eerste keer was in een caravan voor korting .Maar toen ik hem aandeed, toen ik voelde hoe hij in me gleed en daarna die warme golf… God, Irene, het was alsof mijn lichaam ineens herinnerde hoe het voelt om helemaal gevuld te worden, helemaal genomen, zonder dat er iemand anders bij hoeft te zijn.”

Ze luisterde zonder te onderbreken, haar ogen op de mijne gericht, zacht en vol begrip. Ik voelde me niet beoordeeld. Alleen maar gezien.

“Ik gebruik hem niet vaak,” ging ik verder. “Alleen als ik echt behoefte heb aan dat gevoel. Aan overgave. Ik lig dan op mijn rug, kussen onder mijn heupen, benen wijd, en ik laat hem langzaam naar binnen glijden. Ik stel me voor dat het iemand is die van me houdt – niet per se een gezicht, soms gewoon een gevoel. En als ik de knop indruk, als die warme straal diep in me komt, dan kom ik meestal meteen. Hard. Lang. Alsof alles wat ik heb opgekropt ineens mag los. Daarna lig ik daar, nog na hijgend, en voel ik me… dankbaar. Naar mezelf. Dat ik mezelf dit geef. Dat ik mezelf niet klein maak.”

Ik zweeg even. Buiten tikte de regen zacht tegen het raam, een vertrouwd ritme.

“Ik denk dat het daarom gaat,” zei ik zacht. “Bevrediging. Niet alleen lichamelijk. Maar dat je jezelf toestaat om te voelen wat je voelt. Zonder schaamte. Zonder excuses. Gewoon: dit ben ik. Dit wil ik. En dat mag.”

Irene ademde diep in, liet de lucht langzaam weer ontsnappen. “Dat is prachtig,” zei ze. “Echt. Ik… ik doe het meestal met mijn vingers. Onder de douche, of ’s avonds in bed met een kussen tussen mijn benen. Maar ik heb nooit zoiets gekocht. Nooit durven. Misschien omdat ik bang ben dat het te veel zou voelen. Te echt.”

Ik glimlachte. “Het is niet te veel. Het is precies genoeg. Als je het wilt.”

Ze keek me aan, lang, en er lag iets zachts in haar blik. Geen verlangen naar mij, niet op die manier. Maar een soort herkenning. Twee vrouwen die allebei geleerd hadden om zichzelf op de tweede plaats te zetten, en nu langzaam leerden om zichzelf weer op één te zetten.

“Dank je dat je het vertelt,” zei ze uiteindelijk. “Ik voel me… minder alleen.”

Ik reikte naar haar hand, vlocht onze vingers in elkaar. “Jij bent niet alleen, Irene. Niet meer.”

We bleven nog uren zitten. De fles raakte leeg. Het gesprek dwaalde weer af naar lichtere dingen – liedjes uit onze jeugd, recepten die we ooit wilden proberen, dromen over een huisje aan zee. Maar onder alles door lag die openheid, die kleine deur die we allebei een stukje verder open hadden gezet.

Tegen drie uur ’s nachts stond ik op. Mijn benen waren zwaar, mijn hoofd licht van de wijn en de woorden.

“Ik moet echt gaan,” zei ik. “Erik wordt wakker als ik te laat ben.”

Ze liep met me mee naar de gang. Bij de deur omhelsde ze me – stevig, warm, lang. Geen kus op de mond, geen belofte van meer. Gewoon een omhelzing die zei: ik zie je. Ik hoor je. Ik waardeer je.

“Slaap lekker, Anita.”

“Jij ook. En volgende week… weer bardienst?”

Ze glimlachte tegen mijn schouder. “En daarna weer wijn. En misschien… nog meer verhalen.”

Ik stapte de kou in, maar vanbinnen voelde ik alleen maar warmte. Warmte van gedeelde waarheden, van een vriendschap die dieper groeide dan ik had verwacht. Thuis kroop ik zachtjes in bed, Erik sliep al, zijn ademhaling rustig en diep.

Ik lag nog lang wakker, niet omdat ik onrustig was, maar omdat ik vol zat. Vol van woorden, vol van begrip, vol van het besef dat er iemand was die me niet alleen zag als moeder, als barvrouw, als vriendin – maar als vrouw. Als mens. Als iemand met verlangens die er mochten zijn.

En dat, besefte ik terwijl ik langzaam indommelde, was misschien wel het meest intieme cadeau dat iemand je kan geven.

Het was die zaterdagavond waarop de dagen eindelijk langer voelden en de avonden nog steeds een beetje naar belofte smaakten. Ik had de hele dag in de tuin gewerkt – onkruid gewied, een paar nieuwe lavendelplantjes gezet – en toen de zon onderging, voelde ik me loom en voldaan, alsof mijn lichaam eindelijk weer eens had mogen ademen. Erik was al vroeg naar huis gekomen van een middagje hangen met de jongens, en ik zag aan zijn ogen dat hij iets in zijn hoofd had.

Ik pakte mijn telefoon, scrolde naar Irene’s naam en belde haar zonder er te lang over na te denken. Het rinkelde twee keer.

“Hé Anita,” klonk haar stem warm, een tikje verrast.

“Hoi. Wat doe je vanavond?”

Ze lachte zacht. “Niets. Alleen maar tv kijken en denken dat ik eigenlijk iets beters zou moeten doen.”

“Kom dan hierheen. Erik, Tim, Lars en Mike zijn er al. We hebben bier, wijn, chips… en geen plan. Precies zoals het hoort op een zaterdagavond.”

Even stilte. Toen: “Geef me een halfuurtje. Ik kom eraan.”

Ze arriveerde met een fles prosecco die ze ‘te mooi was om alleen te bewaren’ en een glimlach die meteen de kamer vulde. De jongens begroetten haar zoals ze altijd doen: halve knuffels, grapjes over hoe ze de trainer nog steeds niet kon uitstaan, en meteen een glas in haar hand. We nestelden ons in de woonkamer – ik op de hoek van de bank, Irene naast me, de jongens verspreid over de vloer, de fauteuils, de salontafel. De tv stond zacht aan, een of andere oude voetbalwedstrijd op herhaling, maar niemand keek echt.

Het bier vloeide, de prosecco werd opengemaakt, de wijn volgde. We lachten om stomme verhalen: hoe Lars een keer in de kleedkamer per ongeluk de verkeerde tas mee naar huis had genomen, hoe Mike ooit een hele training had overgeslagen omdat hij dacht dat het zondag was. Irene vertelde over een collega die altijd te laat kwam met de meest creatieve excuses, en ik voegde toe hoe Erik als klein jongetje altijd zijn sokken in de koelkast stopte omdat hij dacht dat ze dan schoner werden. De kamer vulde zich met dat zachte, gouden licht van de staande lamp, het getik van flesjes tegen elkaar, het geritsel van chipszakken.

Het werd later. Tegen elven voelde ik de warmte van de alcohol in mijn wangen, in mijn borst. Irene zat dichter tegen me aan dan aan het begin van de avond, haar schouder warm tegen de mijne, haar lach dieper en zachter. De jongens werden losser, hun stemmen luider, hun blikken langer. Ik voelde het gebeuren – die trage verschuiving in de lucht, alsof de kamer kleiner werd, intiemer, alsof iedereen ineens bewuster was van elkaars aanwezigheid.

Tim was degene die het hardop praten . Hij zat op de grond, rug tegen de bank, benen uitgestrekt, en keek ons aan met die scheve grijns die hij altijd krijgt als hij iets ondeugends in zijn hoofd heeft.

“Weet je wat we nodig hebben?” zei hij, terwijl hij zijn bierblikje omhoog hield. “Een spel. Iets om het spannender te maken. Nooit meer dat saaie Netflix-gedoe.”

Lars lachte meteen. “Oh god, niet weer Never Have I Ever. Vorige keer eindigde dat met Erik die bekende dat hij nog nooit een ei had gebakken.”

Erik gaf hem een por met zijn voet. “Dat was één keer! En ik was twaalf!”

Mike grinnikte laag. “Kom op, Tim. Wat voor spel dan? Iets waar we niet allemaal dronken hoeven te worden?”

Tim keek van mij naar Irene, toen weer terug. Zijn ogen twinkelden. “Iets beters. Waarheidsvragen of uitdagingen. Maar met een twist. De uitdagingen moeten… visueel zijn. Iets om naar te kijken. Iets moois.”

Irene trok een wenkbrauw op, maar ze glimlachte. “Jullie jongens en jullie spelletjes.”

Ik voelde een lichte kriebel in mijn buik – niet nerveus, maar wakker. Het soort kriebel dat ontstaat als de avond een eigen richting kiest en je besluit om niet tegen te stribbelen. Ik keek naar Irene. Ze keek terug, een klein knikje, alsof ze zei: laten we zien waar dit naartoe gaat.

“Oké,” zei ik zacht. “Wie begint?”ik voelde al waar dit op uitkwam.

Tim stak meteen zijn hand op. “Ik. En ik geef direct een uitdaging. Aan jullie tweeën. Anita en Irene.”

We wachtten.

Hij leunde voorover, ellebogen op zijn knieën. “Jullie gaan allebei naar boven. Trekken een kort rokje aan. Een strak topje. En naaldhakken. Kom dan weer naar beneden. En blijf de rest van de avond zo rondlopen. Geen discussie. Geen excuses. Gewoon… omdat het kan. Omdat jullie prachtig zijn. En omdat wij dat graag willen zien.”

De kamer werd even stil. Alleen het zachte gebrom van de tv op de achtergrond, het tikken van de klok in de gang. Ik voelde mijn hart een slag overslaan – niet van schrik, maar van iets warms, iets verwachtingsvols. Irene keek me aan. Haar ogen waren donker, maar er lag een glimlach in. Een klein, ondeugend glimlachje.

“Zullen we?” vroeg ze zacht.

Ik knikte. “Laten we.”

We stonden op. De jongens flootten zachtjes, lachten, maar het was geen plagerij – het was bewondering, anticipatie. Irene en ik liepen samen de trap op, hand in hand, alsof we dit al duizend keer hadden gedaan. In mijn slaapkamer openden we de kast. Ik had een zwart rokje dat net over mijn dijen viel, strak maar niet oncomfortabel, en een rood topje met een diepe hals. Irene koos een donkerrood rokje dat ik ooit had gekocht ‘voor een speciale gelegenheid die er nooit kwam’, en een wit topje dat haar schouders bloot liet.

We trokken alles aan. Ik voelde de stof over mijn huid glijden, de manier waarop het rokje spande bij mijn heupen, hoe het topje mijn borsten accentueerde zonder te veel bloot te geven. Irene keek in de spiegel, draaide zich een beetje, glimlachte naar haar eigen spiegelbeeld. “God, wanneer heb ik dit voor het laatst gedaan?”

“Nooit te laat,” zei ik, en ik reikte naar de naaldhakken die onderin de kast stonden – zwart, met een smalle hak, het soort schoenen dat je benen langer maakt en je heupen laat wiegen zonder dat je het probeert.

Irenr ze aan. Ik paar rode .Het geklik van hakken op de houten vloer klonk als een belofte. We keken elkaar aan in de spiegel – twee vrouwen, niet jong meer, maar stralend, zelfverzekerd, vol leven.

Beneden wachtten de jongens. Toen we de trap afkwamen, langzaam, stap voor stap, voelde ik hun ogen op ons. Niet hongerig. Niet grof. Gewoon… vol verwondering. Vol warmte.

Tim floot zachtjes. “Jezus. Jullie zijn… wow.”

Erik stond op, kwam naar me toe, legde zijn hand op mijn middel. “Je ziet er prachtig uit, mam.”

Irene lachte, een beetje verlegen, een beetje trots. Lars en Mike keken naar haar alsof ze iets zagen wat ze al heel lang hadden willen zien.

We gingen weer zitten. De spanning hing in de lucht – zacht, zoet, elektrisch. Niemand zei veel. We dronken door, praatten door, maar elke beweging voelde nu anders. Het wiegen van een heup als ik opstond om een nieuw glas te pakken, het kruisen van benen, het tikken van hakken op de vloer. Het was geen show. Het was gewoon… wij. Twee moeders die zich weer even vrouw voelden. Twee vrouwen die werden gezien. Gewenst. Geliefd.

En terwijl de avond dieper werd, de flesjes leger, de stemmen zachter, wist ik: dit was nog maar het begin. Maar het voelde al zo volmaakt. Zo van ons.

alsof de lucht in de kamer dikker was geworden, warmer, voller van verwachting. De prosecco was op, de wijnflessen halfleeg, en de jongens zaten niet meer zo losjes verspreid over de vloer en fauteuils. Ze waren dichterbij gekomen, hun lichamen ontspannen maar alert, hun ogen niet langer alleen plagend of bewonderend, maar hongerig op een zachte, eerbiedige manier.

Ik zat nog steeds op de bank, mijn benen over elkaar geslagen in dat korte zwarte rokje, het rode topje strak om mijn borsten, de naaldhakken die mijn kuiten spanden elke keer als ik bewoog. Irene zat naast me, haar donkerrode rokje iets opgekropen langs haar dijen, haar blote schouders glanzend in het lamplicht. We hadden elkaars hand vastgehouden tijdens het laatste halfuur, vingers verstrengeld, duimen die kleine cirkels draaiden over elkaars huid – een stilzwijgende afspraak dat wat er ook ging gebeuren, het samen ging, in ons tempo, zonder haast.

Erik keek me aan vanaf de grond, waar hij met zijn rug tegen de bank zat, zijn hoofd net ter hoogte van mijn knie. Zijn ogen waren donker, niet die van mijn kleine jongen meer, maar die van een man die wist wat hij wilde en tegelijkertijd bang was om het te vragen. “Mam,” zei hij zacht, zijn stem laag en schor van de bier en de spanning, “je bent zo mooi vanavond. Echt. Ik… ik kan niet stoppen met kijken.”

Ik voelde een golf warmte door mijn buik gaan, niet schuldig, niet verkeerd – gewoon puur. Ik stak mijn hand uit en streelde zijn wang, liet mijn vingers even door zijn haar glijden zoals ik dat altijd deed toen hij klein was. Alleen nu voelde het anders. Dieper. “Dat mag, lieverd,” fluisterde ik. “Kijk maar. Ik ben hier. Ik ben van jou… en van jullie allemaal, vanavond.”

Tim, naast hem, ademde scherp in. Lars en Mike keken naar Irene, die langzaam knikte, een kleine glimlach op haar lippen. Ze leunde naar voren, haar hand gleed over Eriks schouder naar Tims nek, trok hem zachtjes dichterbij. “Kom eens hier,” zei ze tegen hem, haar stem warm als fluweel.

En toen begon het. Niet met een wilde rush, niet met kleren die van lijven werden gerukt. Het begon langzaam, teder, als een dans die we allemaal al lang kenden maar nooit durfden uit te voeren.

Erik kwam omhoog op zijn knieën tussen mijn benen. Hij legde zijn handen op mijn dijen, duwde het rokje iets hoger, niet dwingend, maar vragend. Ik opende mijn benen een stukje verder, liet hem zien dat ik ja zei. Zijn mond vond de binnenkant van mijn knie, kuste daar zacht, werkte zich omhoog in kleine, natte kusjes. Ik zuchtte, liet mijn hoofd achterover vallen tegen de rugleuning. Irene keek toe, haar ogen halfgesloten, terwijl Tim haar nek kuste, zijn handen onder haar topje gleden, haar borsten streelden door de stof heen.

Lars kwam naast me zitten, aan de andere kant. Hij kuste mijn schouder, mijn hals, fluisterde: “Je ruikt zo lekker, Anita. Naar vrouw, naar thuis.” Mike knielde voor Irene, duwde haar rokje omhoog, kuste de binnenkant van haar dijen zoals Erik bij mij deed. Ze kreunde zacht, greep in zijn haar.

Het was geen race. Het was een golfbeweging. Erik trok mijn slipje opzij, zijn tong vond me, likte langzaam, cirkelend, proefde me alsof ik het kostbaarste was dat hij ooit had geproefd. Ik kreunde zijn naam, mijn hand in zijn haar, hem sturend zonder te dwingen. Tegelijkertijd voelde ik Lars’ mond op mijn borst, hij had mijn topje omlaag getrokken, zoog zacht aan mijn tepel, beet er lichtjes in tot ik huiverde.

Irene en ik keken elkaar aan over de hoofden van de jongens heen. Onze ogen vonden elkaar, hielden vast. Ze glimlachte, een glimlach vol liefde en lust en opluchting. Ze reikte naar me, onze vingers verstrengelden zich weer, knepen hard toen Tim zijn mond tussen haar benen bracht en haar likte met lange, trage halen.

De jongens wisselden niet ruw. Ze bewogen als één geheel, als broers die elkaar kenden, die wisten wanneer de een plaats moest maken. Na een tijdje stond Erik op, trok zijn shirt uit, zijn broek omlaag. Hij was hard, kloppend, en hij keek me aan met een mengeling van adoratie en behoefte. “Mag ik, mam?” vroeg hij, bijna fluisterend.

Ik trok hem naar me toe, kuste hem diep – niet als moeder en zoon op dat moment, maar als twee mensen die elkaar wilden voelen. Ik leidde hem in me, langzaam, centimeter voor centimeter. Hij vulde me helemaal, warm, diep, en we bleven even zo zitten, verbonden, ademend tegen elkaars mond. Toen begon hij te bewegen, traag, ritmisch, zijn handen op mijn heupen.

Naast ons had Mike Irene op de bank getild, haar benen om zijn middel. Hij nam haar staand, diep stotend, terwijl ze haar armen om zijn nek sloeg en kreunde in zijn oor. Tim en Lars keken toe, streelden zichzelf, wachtten hun beurt.

Het ging door, in golven. Erik kwam in me, warm en pulserend, zijn gezicht begraven in mijn nek, mompelend hoe mooi ik was, hoe hij van me hield. Toen hij zich terugtrok, nam Lars zijn plaats in, harder maar nog steeds teder, zijn handen overal op mijn lichaam. Tim ging naar Irene, nam haar van achteren terwijl ze op haar knieën zat, haar mond op Mikes erectie, zuigend, likkend, genietend.

Ik voelde alles tegelijk: de warmte van hun lichamen, de geur van seks en zweet en bier, het zachte gekreun van Irene die haar hoogtepunt bereikte, haar vingers die de mijne vasthielden alsof ze bang was los te laten. Ik kwam meerdere keren – eerst op Lars’ tong, toen op Tims vingers terwijl hij me van achteren nam, toen weer toen Mike me vulde en diep in me bleef, pulserend, tot hij zich overgaf.

Het was niet alleen seks. Het was aanraking die zei: je bent gezien. Je bent gewenst. Je bent genoeg. Irene en ik kusten elkaar tussendoor, zacht, lang, onze tongen dansend terwijl de jongens ons om de beurt namen, vulden, streelden.

Tegen de tijd dat de klok drie uur sloeg, lagen we allemaal door elkaar op de bank en de vloer – naakt, bezweet, voldaan.

Ik voelde hoe de nacht nog lang niet klaar was met ons. De vermoeidheid was er wel, maar die werd overschaduwd door een soort rusteloze honger die steeds weer oplaaide zodra iemand de ander aanraakte. We lagen nog steeds door elkaar op de bank en de vloer, naakt en plakkerig, maar de handen bleven dwalen. Eriks vingers tekenden loom cirkels rond mijn tepel, Lars streelde de binnenkant van mijn dij, en Irene… Irene keek me aan met die blik die zei: we zijn nog niet klaar, hè?

Dit was voor mij zo lang geleden.

Ze fluisterde het ook echt, haar lippen tegen mijn oor: “Anita… ik wil meer. Ik wil alles proberen vannacht.” Haar stem trilde een beetje, niet van angst, maar van pure opwinding. Ik kuste haar zacht, proefde nog steeds de jongens op haar tong, en knikte. “Wat wil je, schat? Zeg het maar.”

Ze keek even naar de jongens, die alweer half hard werden bij het horen van haar stem. Toen keek ze terug naar mij. “Ik wil ze allebei… tegelijk. In mij. Ik heb er zo vaak over gefantaseerd.”

Mike en Tim zaten het dichtstbij. Ze keken elkaar aan, een snelle grijns, toen knikten ze allebei. Erik en Lars bleven bij mij, hun handen warm op mijn lichaam, maar hun ogen gericht op Irene – ze wilden dit ook zien.

We schoven de salontafel opzij, legden een paar kussens en een deken op de grond voor wat meer zachtheid. Irene ging op haar knieën, billen omhoog, gezicht naar mij toe gedraaid. Ik ging voor haar zitten, benen wijd, zodat ze mijn kutje kon blijven likken terwijl het gebeurde – dat hadden we al eerder gedaan en het voelde zo intiem.

Mike ging eerst achter haar. Hij spuugde in zijn hand, smeerde zichzelf in, wreef zijn eikel langs haar natte spleet tot ze zacht kreunde en haar rug hol trok. Langzaam duwde hij naar binnen, vulde haar kutje helemaal, tot zijn ballen tegen haar aan lagen. Irene hapte naar adem, haar ogen groot, maar ze glimlachte meteen. “God ja… dieper.”

Tim kwam ernaast staan, zijn pik hard en glanzend van het voorvocht. Hij keek naar mij. “Anita… help je mee?” Ik knikte, pakte zijn schacht vast, leidde hem naar haar kontje. Irene ademde diep in en uit, ontspande zichzelf bewust. Ik kuste haar mond, streelde haar wang, fluisterde: “Adem, lieverd. Laat het gebeuren. We zijn bij je.”

Tim drukte voorzichtig. Eerst alleen de eikel, die weerstand voelde, toen nog een stukje. Irene kreunde laag, half pijn, half extase. “Langzaam… fuck, ja, langzaam…” Ik bleef haar kussen, mijn tong diep in haar mond, terwijl ik met mijn vingers over haar clitje wreef in kleine, snelle cirkels om haar te helpen ontspannen.

Toen was hij erin. Allebei. Twee pikken diep in haar, gescheiden door die dunne wand. Irene’s ogen rolden bijna weg, haar mond open in een stille schreeuw. “Oh god… zo vol… zo fucking vol…” Mike en Tim begonnen te bewegen, eerst heel rustig, op hetzelfde ritme, zodat ze niet te veel rekte. In… uit… in… uit… een trage, diepe dubbele penetratie die haar hele lichaam liet trillen.

Ik kon het niet laten. Ik schoof iets naar voren, liet haar mijn kutje likken terwijl zij genomen werd. Haar tong was gulzig, wanhopig bijna, ze zoog aan mijn clitje alsof haar leven ervan afhing. Ik greep in haar haar, hield haar vast, kreunde haar naam.

Na een paar minuten begon het ritme te versnellen. Mike stootte harder, Tim volgde, hun heupen klapten synchroon tegen haar billen. Irene schreeuwde het uit, niet van pijn, maar van puur genot. “Ja! Harder! Vul me! Allebei!” Haar lichaam schokte, ze kwam klaar – hard, lang, met spuitende samentrekkingen die ik voelde tegen mijn vingers toen ik haar clitje bleef masseren. Ze spoot een beetje, nat over Mikes ballen, over de deken.

Toen de jongens elkaar aankeken en knikten. Ze trokken zich bijna helemaal terug, wachtten een seconde, en stootten toen tegelijk diep naar binnen. Irene gilde, haar nagels in mijn dijen. Ze kwam nog een keer, bijna meteen daarna, haar hele lichaam schokkend.

Uiteindelijk kwamen ze bijna tegelijk. Mike eerst, diep in haar kutje, pulserend, warm zaad dat ik later zou proeven. Tim volgde seconden later, vulde haar kontje tot het overliep. Ze bleven even in haar, allebei, terwijl Irene nahijgde, tranen van extase over haar wangen.

Toen trokken ze zich langzaam terug. Irene zakte in elkaar, half op mij, hijgend. Ik hield haar vast, kuste haar voorhoofd, haar mond, proefde mezelf op haar lippen. “Je was prachtig,” fluisterde ik. “Zo mooi.”

Maar de nacht was nog niet klaar met míj.

Erik en Lars hadden al die tijd toegekeken, zichzelf gestreeld, en nu waren ze allebei keihard. Erik trok me overeind, zette me op handen en knieën naast Irene. “Nu jij, mam.” Zijn stem was schor, vol behoefte.

Lars ging voor me zitten, zijn pik recht voor mijn mond. Ik nam hem diep, zoog hem gretig terwijl Erik achter me kwam. Hij duwde in één keer naar binnen, vulde mijn kutje helemaal, stootte hard en diep. Ik kreunde rond Lars’ pik, de trillingen maakten hem gek.

We wisselden. Erik ging liggen, ik steeg op hem, liet hem diep in mijn kutje glijden, reed hem traag terwijl ik voorover boog zodat Irene mijn borsten kon kussen en zuigen. Lars kwam achter me, spuugde op mijn kontje, duwde langzaam naar binnen. Dubbele penetratie voor mij nu ook – Erik in mijn kutje, Lars in mijn kont. Het voelde overweldigend, vol, perfect. Ik schreeuwde het uit, kwam bijna meteen, mijn lichaam knijpend rond hen beiden.

We probeerden nog meer standjes die nacht. Irene op haar rug, benen wijd, terwijl Mike haar kutje nam en Tim haar mond vulde – ik zat erboven, liet haar me likken terwijl Lars me van achteren nam. Later lag ik op mijn zij, Erik voor me, diep in mijn kutje, Lars achter me in mijn kont, terwijl Irene mijn clitje likte en mijn tepels kneedde. We rolden, wisselden, lachten soms zelfs als iemand uit balans raakte en we even moesten herpositioneren.

Tegen het einde lagen Irene en ik weer tegen elkaar aan, de jongens om ons heen. Erik kwam nog een laatste keer in mijn mond, liet me alles doorslikken terwijl ik Irene’s hand vasthield. Lars spoot over mijn borsten, warm en plakkerig, en Mike en Tim kwamen tegelijk over Irene’s buik en dijen.

We bleven liggen, uitgeput, voldaan, elkaars ademhaling luisterend. Irene draaide haar hoofd naar me toe, kuste me lang en zacht. “Dit was… alles,” fluisterde ze.

Ik glimlachte, streelde haar wang. “En het is nog niet voorbij. Dit was alleen vannacht.”

Buiten werd het al licht, maar wij sloten onze ogen, verstrengeld, wetend dat de volgende keer net zo intens, net zo liefdevol, net zo van ons zou zijn.

Anita

Trefwoord(en): Anaal, Dubbele Penetratie, Gangbang, Moeder, Voetbal, Young Adult, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!