Voetbal Jongens - 5

Het was de eerste nacht van het voetbalkamp, en alles voelde al anders dan anders. Irene en ik hadden ons vrijwillig opgegeven als begeleiders – twee moeders die dachten dat we vooral veel zouden moeten sussen, troosten en lijnen trekken. Maar toen we die avond het kleine huisje binnenstapten, met dat ene tweepersoonsbed dat amper groot genoeg was voor ons tweeën, voelde ik meteen die stille, zoete spanning die je alleen krijgt als je weet dat niemand je komt storen tot de ochtendfluit.

We hadden de jongens al naar hun eigen blok gebracht, lichten uit, laatste rondje gedaan. De deur van ons huisje ging dicht, het slot klikte, en ineens was er alleen nog het zachte geruis van de wind buiten en ons eigen ademen. Irene keek me aan terwijl ze haar trainingsjack uittrok. Haar wangen waren nog rood van de kou en de lach van eerder op de avond. “Eindelijk rust,” zei ze zacht, maar haar ogen zeiden iets heel anders.

Ik glimlachte, een beetje nerveus, een beetje hongerig. “Ja… rust.” Maar ik wist al dat rust wel het laatste was wat er vannacht zou gebeuren.

Ik had hem stiekem meegenomen. Die spuitende dildo die ik ooit had gekregen en stiekem vaak had gebruikt,De twinkeling van Irene toen ik haar hier over vertelde Hij lag onderin mijn tas, gewikkeld in een zachte handdoek, alsof hij een geheim was dat te groot was om hardop uit te spreken. Tot vanavond. Tot Irene.

We douchten na elkaar – het huisje had maar één kleine badkamer – en toen ik terugkwam in alleen een oversized T-shirt en slipje, zat ze al op de rand van het bed. Haar haar nog vochtig, haar benen bloot onder een kort shortje, haar ogen donker en vol verwachting. Ze klopte zachtjes naast zich. “Kom eens hier, Anita.”

Ik ging zitten, onze dijen raakten elkaar meteen. Warmte. Elektriciteit. Ze legde haar hand op mijn knie, streelde langzaam omhoog. “Ik heb de hele dag al aan je gedacht,” fluisterde ze. “Aan hoe je naar me keek toen we de jongens trainden. Aan hoe je lachte. Aan hoe je rook na de douche vanmiddag.”

Ik voelde mijn hartslag in mijn keel. “Ik ook aan jou,” gaf ik toe. “De hele tijd.”

Ze boog zich naar me toe en kuste me. Eerst zacht, voorzichtig, alsof ze nog even testte of dit echt mocht. Maar toen ik terugkuste, dieper, met mijn tong die de hare zocht, veranderde alles. Haar handen gleden onder mijn shirt, vonden mijn borsten, kneedden ze teder maar dwingend. Ik kreunde zacht in haar mond. Dit was nieuw. Dit was ons. Voor het eerst echt alleen wij tweeën, zonder jongens, zonder haast, zonder publiek.

“Ik wil je iets laten zien,” zei ik schor. Ik stond op, liep naar mijn tas, voelde haar ogen in mijn rug branden. Ik pakte de dildo eruit, hield hem omhoog. Hij was realistisch, dik, met die kleine pomp aan de zijkant die je kon vullen met warm water – of wat je maar wilde – zodat hij echt kon spuiten als het moment daar was. Irene’s ogen werden groot, maar niet van schrik. Van pure, ongefilterde lust.

“Jezus, Anita…” Ze lachte nerveus, opgewonden. “Heb je die meegenomen? Voor… voor míj?”

“Voor ons,” corrigeerde ik zacht. Ik kwam terug naar het bed, ging op mijn knieën voor haar zitten. “Maar eerst wil ik dat jij hem voelt. Dat je hem neemt zoals jij het wilt.”

Ze trok haar shirtje en slipje uit in één beweging, ging liggen, benen wijd, haar kutje al glanzend van hoe nat ze was. Ik vulde de dildo met warm water uit de fles die ik had meegenomen – speciaal daarvoor – en kroop tussen haar benen. Eerst likte ik haar, langzaam, lang, proefde haar zoetheid, liet mijn tong over haar clitje cirkelen tot ze haar heupen omhoog duwde en zachtjes mijn naam kreunde.

Toen zette ik de eikel tegen haar opening. Ze was zo nat dat hij bijna vanzelf naar binnen gleed. Langzaam duwde ik, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in haar zat. Irene hapte naar adem, haar handen grepen in het laken. “Oh fuck… zo vol… zo goed…”

Ik begon te bewegen. Eerst traag, diep, liet haar wennen aan het formaat, aan hoe hij haar helemaal opvulde. Haar ogen vielen half dicht, haar lippen weken vaneen. Ik boog voorover, kuste haar borsten, zoog zacht aan haar tepels terwijl ik bleef stoten. Ze kreunde harder, haar nagels in mijn rug. “Harder, schat… alsjeblieft…”

Ik gaf haar wat ze vroeg. Dieper. Sneller. Het bed kraakte zachtjes mee op ons ritme. Irene’s benen klemden zich om mijn heupen, ze trok me dichterbij, wilde hem nog dieper. Ik voelde hoe ze samentrok rond de dildo, hoe haar lichaam begon te trillen. “Ik ga komen… Anita… ik ga…”

Ik drukte op de pomp. Warm vocht spoot diep in haar, golf na golf, terwijl ik bleef stoten. Irene gilde het uit, haar rug hol, haar hele lichaam schokkend in een orgasme dat leek te duren en duren. Ze spoot zelf ook een beetje, nat over mijn hand, over het laken. Ik bleef in haar tot de laatste siddering wegebde, kuste haar mond, haar wangen, haar tranen van puur genot.

Toen trok ik hem langzaam terug. Ze hijgde, keek me aan met die wazige, verliefde blik. “Nu jij,” fluisterde ze. “Nu wil ik jou proeven. Zonder iets ertussen.”

Ze trok me bovenop zich, draaide ons om zodat ik op mijn rug lag. Haar mond vond meteen mijn borsten, zoog hard aan mijn tepels tot ze stijf en gevoelig waren. Toen gleed ze lager, spreidde mijn benen wijd, keek even omhoog naar mij met een glimlach die alles zei: dit is van ons.

Haar tong was zacht en gulzig tegelijk. Ze likte me lang, traag, cirkels rond mijn clitje, dan diep naar binnen, dan weer zuigen. Ik greep in haar haar, kreunde haar naam, voelde hoe de golven al opbouwden. Ze schoof twee vingers in me, kromde ze precies goed, vond dat plekje dat me gek maakte. Haar tong bleef op mijn clitje, snel nu, dwingend.

“Irene… oh god… ik kom…”

Ze stopte niet. Ze zoog harder, bewoog haar vingers sneller, tot ik explodeerde. Mijn heupen schokten omhoog, ik schreeuwde haar naam, kwam hard en lang, voelde hoe ik nat werd over haar lippen, haar kin. Ze likte alles op, zachtjes, teder, tot ik na hijgend stil lag.

Daarna kropen we tegen elkaar aan, naakt, plakkerig, warm. Haar hoofd op mijn borst, mijn armen om haar heen. We zeiden niet veel meer. Alleen elkaars ademhaling, elkaars hartslag. Buiten hoorden we de wind door de bomen, ver weg een uil. Maar hier, in dat kleine bed, was alleen nog zij en ik.

Ik streelde haar rug, kuste haar voorhoofd. “Dit was… meer dan ik ooit had durven dromen,” fluisterde ik.

Ze tilde haar hoofd op, keek me aan met die zachte, intense ogen. “Voor mij ook. En het is nog maar de eerste nacht van het kamp.”

We lachten zacht, kusten nog een keer, lang en loom. Toen vielen we in slaap, verstrengeld, wetend dat de komende nachten alleen maar mooier konden worden.

Het was al diep in de nacht, misschien drie uur, toen Irene en ik eindelijk weer een beetje op adem kwamen. We lagen nog steeds verstrengeld in dat kleine tweepersoonsbed, onze lichamen warm en loom, haar hoofd op mijn borst, mijn vingers loom door haar haar strelend. Buiten was het stil, op het zachte geruis van de wind door de dennen na. Het kampterrein sliep – of dat dachten we.

Irene tilde haar hoofd op, haar ogen glinsterend in het zwakke licht van de maan dat door het gordijntje viel. Ze beet op haar lip, een ondeugende glimlach die ik al kende van eerder die avond. “Anita…” fluisterde ze, haar stem hees en vol verlangen. “Ik kan niet slapen. Ik blijf maar denken aan… aan hen.”

Ik wist meteen wie ze bedoelde. De jongens. Onze jongens. Niet alleen als de kinderen die we begeleidden, maar als de jonge mannen die ze inmiddels waren geworden – lang, sterk, vol hormonen en nieuwsgierigheid. We hadden er al eens over gefluisterd, in het donker, half lachend, half serieus: wat als? Wat als we ooit… Maar vannacht voelde het niet meer als een fantasie. Het voelde als iets dat al in de lucht hing, iets dat wachtte om te gebeuren.

“We kunnen niet zomaar…” begon ik, maar mijn stem trilde te veel om overtuigend te klinken.

Irene kuste me zacht, haar lippen warm tegen de mijne. “We hoeven niet zomaar. We sluipen. We kijken. En als ze wakker worden… dan zien we wel.” Ze gleed uit bed, naakt zoals ze was, en trok mij zachtjes mee. “Kom. Alleen kijken. Beloofd.”

Ik stond op, mijn hart bonsde in mijn keel. We deden onze badjassen aan – dun, kort, bijna niets – en op blote voeten slopen we het huisje uit. De nachtlucht was koel tegen onze verhitte huid. Het pad naar de jongensslaapvertrekken was donker, alleen verlicht door een paar lampjes langs de weg. We hielden elkaars hand vast, vingers verstrengeld, als twee tienermeisjes die iets stouts gingen doen.

De deur van hun blok stond op een kier – iemand had hem waarschijnlijk open laten staan voor frisse lucht. We glipten naar binnen. Het was een lange gang met kamertjes van vier bedden elk. We wisten waar Mike, Tim, Erik en Lars sliepen; we hadden ze zelf ingedeeld. Irene wees naar de laatste deur rechts. Daar lagen ze met z’n vieren.

We duwden de deur zachtjes verder open. Binnen was het schemerdonker, alleen het blauwe schijnsel van een nachtlampje in de hoek. Vier jongens, slapend in hun boxershorts of naakt onder dunne lakens. De lucht rook naar jongen – zweet, aftershave, die typische geur van puberteit en sport.

Irene en ik bleven in de deuropening staan, ademloos. Ze leunde tegen me aan, haar hand gleed onder mijn badjas, streelde mijn buik, lager. Ik voelde hoe nat ik alweer werd, alleen al van het kijken.

Toen bewoog Mike. Hij draaide zich om, mompelde iets, en zijn ogen gingen een stukje open. Hij zag ons. Eerst schrok hij, toen herkende hij ons. Een trage, slaperige grijns verspreidde zich over zijn gezicht. Hij stootte Tim aan naast hem. Tim opende zijn ogen, zag ons, en in plaats van geschrokken te kijken, likte hij over zijn lippen.

“Jullie…” fluisterde Mike schor. “Komen jullie… kijken?”

Irene stapte naar voren, liet haar badjas van haar schouders glijden. Hij viel geruisloos op de grond. Naakt, prachtig in het blauwe licht. “Niet alleen kijken,” zei ze zacht. “We komen jullie wakker maken. Als jullie dat willen.”

De andere twee – Erik en Lars – werden nu ook wakker. Ze gingen rechtop zitten, lakens vielen weg, hun jonge lichamen strak en klaar, pikken al half hard bij de aanblik van ons tweeën.

Ik liet mijn eigen badjas vallen. Vier paar ogen op mij, hongerig, vol ontzag. Het voelde machtig. Het voelde teder. Het voelde als iets wat we allemaal al lang wilden.

Irene ging als eerste naar Mike. Ze kroop op zijn bed, kuste hem langzaam, diep. Hij kreunde zacht in haar mond, zijn handen gleden over haar rug, grepen haar billen. Ze trok zijn boxer omlaag, bevrijdde zijn pik – hard nu, kloppend – en nam hem in haar mond. Langzaam, gulzig, haar hoofd op en neer bewegend terwijl Mike zijn hoofd achterover gooide.

Ik ging naar Tim. Hij keek me aan met die grote, donkere ogen. “Anita…” fluisterde hij, bijna eerbiedig. Ik kuste hem zacht, liet hem proeven hoe Irene nog op mijn lippen zat. Toen duwde ik hem zachtjes terug op het bed, ging boven hem zitten, mijn kutje wrijvend over zijn harde lengte. Hij hapte naar adem toen ik hem in één beweging naar binnen liet glijden. Zo nat was ik, zo klaar. Ik begon te rijden, traag, diep, mijn borsten deinend voor zijn gezicht. Hij zoog aan mijn tepels, zijn handen op mijn heupen, meehelpend met elke stoot.

Naast ons was Erik al bij Irene. Ze lag op haar rug op Mikes bed, benen wijd, Mike nog in haar mond terwijl Erik tussen haar benen ging. Hij likte haar eerst, lang en aandachtig, tot ze kronkelde en kreunde rond Mikes pik. Toen kwam hij omhoog, duwde zichzelf in haar kutje, langzaam, centimeter voor centimeter. Irene’s ogen rolden weg, haar handen grepen in het laken. “Ja… oh god, ja…”

Lars kwam naar mij. Hij knielde achter me terwijl ik Tim bereed. Zijn handen op mijn borsten, knedend, knijpend in mijn tepels. Toen spuugde hij in zijn hand, smeerde zichzelf in, en drukte zacht tegen mijn kontje. Ik ademde diep in, ontspande, knikte. Hij gleed erin, langzaam, voorzichtig. Dubbele penetratie weer – Tim in mijn kutje, Lars in mijn kont. Het voelde overweldigend, vol, perfect. Ik schreeuwde het zacht uit, mijn lichaam trillend tussen hen in.

We wisselden. Irene op handen en knieën, Mike achter haar in haar kutje, Erik in haar mond. Ik likte haar clitje van onderen terwijl ze genomen werd, proefde haar sappen vermengd met het zweet van de jongens. Ze kwam hard, spoot over mijn gezicht, haar lichaam schokkend.

Later lag ik op mijn rug, benen wijd, Erik diep in mijn kutje stotend, terwijl Lars mijn borsten kuste en Tim zijn pik in mijn mond duwde. Irene zat erboven, liet zich door Mike likken terwijl ze mijn tepels zoog en me kuste.

Het was een wirwar van lichamen, zachte kreunen, natte geluiden, gefluisterde namen. Geen haast, geen ruwheid – alleen maar geven en nemen, elkaar aanraken alsof we elkaar al jaren kenden. Irene en ik zochten elkaars ogen steeds weer, hielden elkaars hand vast terwijl we werden genomen, glimlachten naar elkaar tussen de golven van genot door.

Uiteindelijk kwamen ze, één voor één, bijna tegelijk. Mike diep in Irene, pulserend, warm. Erik in mij, vulde mijn kutje tot het overliep. Lars over mijn borsten, Tim in Irene’s mond. We slikten, likten, veegden elkaar schoon met tongen en vingers, lachten zacht toen iemand per ongeluk uit balans raakte.

Daarna lagen we met z’n allen op de smalle bedden, door elkaar, armen en benen verstrengeld. Irene tegen mij aan, haar hoofd op mijn schouder, de jongens om ons heen, hun ademhaling zwaar en voldaan. Niemand zei veel. Alleen zachte kussen, strelingen, een gefluisterd “dank je” hier en daar.

Buiten begon het al een beetje licht te worden. We wisten dat we moesten gaan, voordat de rest van het kamp wakker werd. Maar even bleven we nog liggen, voelend hoe onze harten in hetzelfde ritme klopten.

Irene kuste me lang en zacht. “Dit was… liefde,” fluisterde ze. “Op de puurste manier.”

Ik knikte, tranen in mijn ogen van puur geluk. “Ja. En het is nog maar het begin van het kamp.”

We slopen terug naar ons huisje, hand in hand, de smaak van hen allemaal nog op onze lippen, wetend dat de komende nachten alleen maar dieper, intiemer, mooier zouden worden.

De ochtend na die nacht voelde als een droom die nog niet helemaal voorbij was. Het licht sijpelde zacht door het dunne gordijntje, goudkleurig en warm, en de eerste vogels begonnen al te fluiten ergens in de bomen rondom het kamp. Ik werd wakker met Irene’s arm over mijn middel, haar adem rustig en warm in mijn nek. We lagen nog steeds naakt, verstrengeld zoals we in slaap waren gevallen, onze lichamen plakkerig van zweet en alles wat er vannacht was gebeurd. Ik draaide me langzaam om, zodat ik haar gezicht kon zien. Ze sliep nog, lippen een beetje geopend, wimpers donker tegen haar wangen. God, ze was mooi. Zo kwetsbaar en tegelijk zo sterk in haar verlangen.

Ik kuste haar voorhoofd, licht als een veertje. Haar ogen gingen open, eerst slaperig, toen helder en vol warmte toen ze mij zag. Ze glimlachte traag, die glimlach die alleen voor mij was. “Goedemorgen, liefste,” fluisterde ze, haar stem nog hees van alle kreunen van de nacht ervoor.

“Goedemorgen,” zei ik terug, en ik kuste haar mond, zacht, lang, alsof we alle tijd van de wereld hadden. Maar we hadden niet alle tijd – de jongens zouden straks wakker worden, ontbijt klaarmaken, training beginnen. Toch voelde het alsof de wereld even kon wachten.

“We moeten douchen,” mompelde ze tegen mijn lippen. “We ruiken naar… alles.”

Ik lachte zacht. “Laten we dan samen gaan. Die douche is toch al te klein voor één persoon.”

Ze beet op haar lip, ogen donker wordend van anticipatie. “Kom.”

We stonden op, hand in hand, en liepen naar de piepkleine badkamer. De douche was echt minuscuul: een hoekje met een plastic gordijntje, een douchekop die amper boven ons hoofd hing, en net genoeg ruimte om naast elkaar te staan als we heel dicht tegen elkaar aan bleven. Perfect.

Ik draaide de kraan open. Warm water spoot eruit, meteen dampend in de kille ochtendlucht. Irene stapte als eerste onder de straal, hoofd achterover, liet het water over haar gezicht en borsten lopen. Ik keek toe, niet in staat mijn ogen van haar af te houden. Waterdruppels gleden over haar sleutelbeenderen, tussen haar borsten door, over haar buik, lager. Ze opende haar ogen, zag me kijken, en stak haar hand uit. “Kom bij me.”

Ik stapte erbij, het water viel meteen over ons beiden. Warm, bijna heet, precies goed. We stonden borst tegen borst, buik tegen buik, dijen verstrengeld. Ik pakte de zeep – een simpel blokje dat naar lavendel rook – en begon haar in te zepen. Langzaam, teder. Mijn handen gleden over haar schouders, haar armen, haar rug. Ze zuchtte diep, ogen half dicht. Toen ik bij haar borsten kwam, kneedde ik ze zacht, duimde over haar tepels tot ze hard werden onder mijn aanraking. Ze kreunde zacht, leunde tegen me aan.

“Jij ook,” fluisterde ze, en ze nam de zeep van me over. Haar handen waren warmer dan het water. Ze waste mijn nek, mijn borsten – liet haar vingers lang rond mijn tepels cirkelen, kneep zachtjes tot ik naar adem hapte. Lager, over mijn buik, mijn heupen. Toen tussen mijn benen. Niet haastig. Ze waste me daar met dezelfde zorgvuldigheid, vingers glijdend tussen mijn lippen, over mijn clitje, maar zonder druk uit te oefenen. Alleen maar strelen, wassen, plagen.

Ik kon het niet meer houden. Ik duwde haar zachtjes met haar rug tegen de betegelde muur, kuste haar diep, tong tegen tong, terwijl het water over ons heen bleef stromen. Mijn hand gleed tussen haar benen. Ze was al nat – niet alleen van het water. Ik liet twee vingers in haar glijden, langzaam, voelde hoe ze samentrok rond me. Ze kreunde in mijn mond, heupen vooruit duwend.

We bewogen samen, ritmisch, alsof we één lichaam waren. Ik vingerde haar diep en traag, duim op haar clitje wrijvend in kleine cirkels. Zij deed hetzelfde bij mij – haar vingers kromden precies goed, raakten dat plekje in me dat me gek maakte. We kusten elkaar de hele tijd, adem vermengd met waterdruppels, zachte kreunen die verdronken in het geluid van de douche.

“Ik wil je proeven,” fluisterde ik tegen haar lippen.

Ze knikte, ogen glanzend. Ik zakte langzaam door mijn knieën – de douche was zo klein dat ik amper ruimte had, maar het lukte. Ik tilde haar ene been over mijn schouder, hield haar vast bij haar heup. Haar kutje was vlak voor mijn gezicht, roze en glanzend van water en opwinding. Ik likte haar eerst zacht, lang, van onder naar boven, proefde haar zoetheid vermengd met zeep en water. Toen zoog ik aan haar clitje, tong snel fladderend, terwijl ik twee vingers weer in haar duwde.

Irene greep in mijn haar, hield me vast, heupen wiegend tegen mijn mond. “Anita… oh god… ja, daar… niet stoppen…” Haar stem brak, werd hoger. Ze trilde al, benen slap. Ik likte harder, vingers sneller, voelde hoe ze samentrok, hoe haar hele lichaam zich spande.

Ze kwam met een lange, lage kreet, rug tegen de muur gedrukt, water stromend over haar gezicht. Ze spoot een beetje – warm, vermengd met het douchewater – over mijn lippen, mijn kin. Ik likte alles op, zachtjes doorlikkend tot ze nahijgde en me omhoog trok.

Nu was het haar beurt. Ze draaide ons om, duwde mij tegen de muur. Ze zakte door haar knieën, kuste mijn buik, mijn heupen, toen lager. Haar tong vond mijn clitje meteen, likte in snelle, hongerige cirkels. Twee vingers in me, dan drie – ze wist precies hoe diep, hoe hard. Ik greep in haar natte haar, kreunde haar naam, voelde de golven al opbouwen.

Het kwam snel, intens. Mijn benen trilden, ik hield me vast aan haar schouders terwijl ik klaarkwam – hard, lang, met schokjes die door mijn hele lichaam trokken. Ze bleef likken, zacht nu, tot ik helemaal slap was.

We kwamen overeind, omhelsden elkaar onder de straal. Water spoelde alles weg – het zweet, de geuren van de nacht, de sporen van de jongens. Maar niet het gevoel. Dat bleef. We kusten elkaar loom, traag, terwijl het water langzaam kouder werd.

Uiteindelijk draaiden we de kraan dicht. We stonden nog even druipend tegen elkaar aan, voorhoofden tegen elkaar, ademhaling synchroon.

“Dank je,” fluisterde ze. “Voor vannacht. Voor nu. Voor alles.”

Ik streelde haar wang, kuste haar nog een keer. “Dit is ons, Irene. Dit is wat we hebben. En ik wil het nooit meer kwijt.”

We droogden elkaar af met de kleine handdoeken – teder, lachend toen we bijna uitgleden op de natte vloer. Toen trokken we schone kleren aan, kamden elkaars haar, kusten elkaar nog een laatste keer voor we de deur openden naar de dag.

Buiten wachtte het kamp. Jongens, fluitjes, training. Maar in ons hart droegen we deze ochtend mee – warm, nat, intiem, vol liefde.

De ochtendzon scheen al fel door de ramen van de kantine toen Irene en ik eindelijk naar buiten stapten. We hadden ons aangekleed in onze gewone begeleiderskleren – korte broek, poloshirt met het kamp-logo, haar in een slordige staart – maar onder die kleren voelde alles nog warm en gevoelig. Elke stap herinnerde me aan de douche van daarnet, aan haar vingers, haar mond, aan hoe we elkaar hadden vastgehouden tot het water koud werd. Irene keek me even van opzij aan, een klein, geheim glimlachje op haar lippen, en ik wist dat zij hetzelfde voelde. We zeiden niets; dat hoefde ook niet. Onze handen raakten elkaar per ongeluk expres toen we de deur openden.

Binnen in de kantine was het al levendig. De jongens zaten aan de lange tafels, nog slaperig maar hongerig, borden vol met brood, kaas, hagelslag, pindakaas en potten jam. Het rook naar verse koffie, warme broodjes en die typische jongensgeur van zweet en shampoo na een nacht slapen in een slaapzaal. Mike, Tim, Erik en Lars zaten bij elkaar aan het eind van een tafel, precies zoals vannacht. Ze keken op toen we binnenkwamen. Vier paar ogen die even bleven hangen – niet brutaal, niet schaamteloos, maar met een stille herkenning, een soort zachte gloed die alleen wij vijf begrepen.

“Goedemorgen, dames,” zei Mike met een lichte grijns, terwijl hij een boterham smeerde. Zijn stem was nog schor van de slaap, maar zijn ogen waren helder en warm.

“Goedemorgen jongens,” antwoordde Irene rustig, alsof er niets bijzonders was gebeurd. Ze pakte een dienblad en begon koffie in te schenken. Ik ging naast haar staan, voelde haar heup tegen de mijne drukken, een klein, intiem contactje te midden van al die anderen.

We gingen bij hen zitten, tegenover elkaar, met de tafel ertussen als een soort buffer die tegelijk niets betekende. De andere begeleiders en de rest van de jongens waren druk met hun eigen gesprekken – iemand klaagde over de muggen, iemand anders over de training van gisteren – dus niemand lette echt op ons hoekje.

Ik keek naar Erik. Hij zat naast Lars, zijn haar nog nat van de douche, een rood plekje in zijn nek dat ik vannacht zelf had gemaakt met mijn lippen. Hij ving mijn blik, bloosde een beetje, maar glimlachte toen breed. “Lekker geslapen, Anita?” vroeg hij zacht, bijna fluisterend.

“Als een roosje,” zei ik, en ik knipoogde. Hij lachte zacht, een geluid dat door mijn buik golfde.

Irene sneed een broodje doormidden, smeerde er roomboter op en gaf de helft aan mij. Onze vingers raakten elkaar, bleven even hangen. “Hier, schat,” zei ze zacht, alleen voor mij bedoeld. Het woordje ‘schat’ gleed er zo natuurlijk uit dat het voelde als een streling.

Tim keek ons aan, zijn ogen donker en vol herinnering. Hij leunde voorover op zijn ellebogen. “Jullie zien er… uitgerust uit,” zei hij met een halve grijns.

“We hebben goed geslapen,” antwoordde Irene, en ze keek hem recht aan. “Dankzij een paar hele lieve jongens die ons vannacht niet wakker hebben gemaakt.” Haar stem was plagend, maar er zat een laagje warmte onder dat alleen wij hoorden.

Lars lachte zachtjes, schudde zijn hoofd. “Jullie zijn gevaarlijk,” mompelde hij, maar zijn ogen zeiden iets heel anders: dankbaar, verliefd bijna, vol ontzag.

We aten langzaam, praatten over nietszeggende dingen – de training van vandaag, wie er moest fluiten, welk team er zou winnen bij de toernooiwedstrijdjes – maar onder de oppervlakte stroomde er iets anders. Elke keer als onze ogen elkaar vonden, was er die vonk. Mike legde per ongeluk zijn voet tegen de mijne onder de tafel; ik drukte terug, liet hem daar even rusten. Irene’s knie raakte die van Tim, bleef daar hangen. Het was subtiel, onzichtbaar voor de rest, maar voor ons was het een voortzetting van de nacht: aanrakingen die zeiden ‘ik denk nog aan je’, ‘ik voel je nog’, ‘dit is niet voorbij’.

Toen de borden leeg waren en de meeste jongens opstonden om hun spullen op te ruimen, bleven wij nog even zitten. Irene legde haar hand op de mijne op tafel, duim strelend over mijn knokkels. De jongens keken toe, stil nu.

“Dank jullie,” zei ik zacht, alleen voor hen. “Voor vannacht. Voor hoe lief en voorzichtig jullie waren. Jullie hebben ons… iets heel moois gegeven.”

Mike slikte, keek even weg, toen terug. “Het was… voor ons ook. Meer dan we ooit hadden durven dromen.”

Erik knikte. “We voelen ons… dichtbij jullie. Niet alleen vannacht. Ook nu.”

Lars voegde eraan toe, bijna verlegen: “We willen dit niet verliezen. Wat het ook is.”

Irene kneep in mijn hand. “Dat verliezen we niet,” zei ze vastberaden. “Dit kamp duurt nog vijf nachten. En daarna… zien we wel. Maar vannacht, en vanochtend, en al die momenten ertussen… die zijn van ons. Allemaal.”

We zaten nog even in stilte, handen verstrengeld onder de tafel, voeten tegen elkaar, ogen die elkaar vasthielden. Buiten hoorden we de fluit al, de jongens die naar het veld riepen. De dag begon echt.

Ik stond op, trok Irene zachtjes mee. “Kom,” zei ik. “We moeten gaan. Maar we zien elkaar straks weer. Op het veld. En vanavond… wie weet.”

De jongens knikten, stonden ook op. Een voor een gaven ze ons een snelle, discrete knuffel – armen om ons heen, lippen even tegen ons haar, een gefluisterd “tot straks”. Het voelde als beloftes.

Buiten liepen Irene en ik hand in hand naar het trainingsveld, de zon warm op onze rug. Achter ons kwamen de jongens, lachend, plagend met elkaar, maar elke keer als ik omkeek, vonden hun ogen de mijne.

Die nacht, de tweede nacht van het kamp, voelde alles anders dan de eerste. Alsof de lucht dikker was geworden van alles wat we al hadden gedeeld, alsof onze lichamen al wisten wat er ging komen voordat onze gedachten het durfden toe te geven. Irene en ik hadden de hele dag op eieren gelopen – glimlachjes over het veld, een hand die net iets te lang op een schouder bleef liggen, een blik die langer duurde dan nodig was. De jongens waren lief, voorzichtig, bijna verlegen in het daglicht, maar hun ogen… hun ogen brandden.

We hadden ze na het avondeten apart genomen, bij de rand van het bos, waar niemand ons kon horen. Irene had het woord gedaan, haar stem zacht maar vast. “Vanavond komen jullie naar ons huisje. Als jullie dat willen. Geen verplichting. Alleen als jullie voelen wat wij voelen.” Ze hadden geknikt, alle vier, zonder aarzelen. Mike had zelfs mijn hand gepakt, even geknepen, en gefluisterd: “We hebben de hele dag al aan niets anders gedacht.”

Om half twaalf hoorden we het zachte kloppen op de deur. Drie korte tikken, zoals we hadden afgesproken. Irene keek me aan, haar ogen donker en glanzend in het kaarslicht dat we hadden aangestoken. Ze droeg alleen een dun satijnen slipje en een los vallend hemdje dat amper over haar borsten viel. Ik had hetzelfde aan – zwart kant, weinig verhullend, mijn huid al tintelend van anticipatie.

Ik deed open. Daar stonden ze, in joggingbroeken en T-shirts, haren nog nat van de douche, geur van zeep en jongen. Ze keken ons aan alsof we godinnen waren. Irene trok ze naar binnen, deed de deur dicht, draaide het slot om. Het klikken klonk als een startschot.

Geen woorden meer nodig. Mike kwam als eerste naar me toe, nam mijn gezicht in zijn handen en kuste me diep, hongerig, maar nog steeds met die tederheid die hem zo kenmerkte. Ik voelde zijn hartslag tegen mijn borst, snel en sterk. Achter hem zag ik Irene al tegen Tim aan gedrukt staan, haar benen om zijn middel geslagen terwijl hij haar tegen de muur duwde, haar mond verslindend.

We vielen op het bed – dat kleine, krakende tweepersoonsbed dat nu veel te klein leek voor zes lichamen vol verlangen. Kleren werden uitgetrokken in een chaos van handen en gelach en zachte kreunen. Ik voelde Lars’ mond op mijn nek, zijn tanden zachtjes bijtend terwijl Erik mijn borsten kuste, likte, zoog tot mijn tepels pijnlijk hard waren. Irene lag naast me, haar hoofd achterover, Mike tussen haar benen, zijn tong diep in haar terwijl Tim haar borsten kneedde en haar tepels tussen zijn vingers rolde.

Het werd wild. Niet ruw, nooit ruw – maar vrij, ongebreideld, alsof we eindelijk alle remmen los mochten gooien. Ik zat op mijn knieën, Mike achter me, zijn pik hard en heet tegen mijn kont terwijl hij langzaam naar binnen gleed, centimeter voor centimeter, tot ik hem helemaal voelde. Tegelijkertijd nam ik Tim in mijn mond, diep, gulzig, terwijl Irene mijn clit likte vanaf onderen, haar tong snel en hongerig. De sensaties overlapten elkaar: vol van achteren, vol in mijn mond, natte tong op mijn gevoeligste plekje. Ik kreunde rond Tims lengte, trilde al.

We wisselden, eindeloos, als in een dans die niemand leidde maar iedereen perfect begreep. Irene op haar rug, benen wijd over Eriks schouders terwijl hij diep in haar stootte, hard en ritmisch, haar borsten deinend bij elke beweging. Ik zat erboven, liet me door Lars likken terwijl ik voorover boog om Irene te kussen, onze tongen verstrengeld, haar kreunen in mijn mond terwijl ze klaarkwam – hard, schokkend, spattend over Eriks pik en het laken.

Daarna nam Mike me van voren, mijn benen over zijn schouders, diep, diep, terwijl Irene naast me lag en mijn clit masseerde met haar vingers, precies het ritme volgend van zijn stoten. Tim en Lars keken toe, streelden zichzelf, hun ogen donker van lust. “Jullie zijn zo mooi samen,” fluisterde Tim hees. Irene lachte zacht, trok hem naar zich toe, nam hem in haar mond terwijl ik keek hoe ze hem zoog, langzaam, diep, tot hij kreunde en zijn heupen naar voren duwde.

Ik voelde het opbouwen, die enorme golf die ik niet meer kon tegenhouden. Mike stootte harder, sneller, zijn handen op mijn heupen, Irene’s vingers cirkelend, en ineens explodeerde ik – mijn hele lichaam schokkend, gillend hun namen, nat over Mike heen, over Irene’s hand. Ze bleven doorgaan, lieten me nagenieten tot ik slap en hijgend lag.

Toen was het hun beurt. We draaiden Irene op handen en knieën. Erik achter haar, diep in haar kutje, Mike in haar mond. Ik lag onder haar, likte haar clit terwijl ze genomen werd, proefde haar sappen vermengd met zweet en lust. Lars en Tim kwamen bij mij – Lars in mijn kutje, Tim in mijn mond, hun ritme synchroon, wild maar liefdevol. We waren een wirwar van ledematen, natte geluiden, zachte kreunen die overgingen in luide, ongegeneerde kreten.

Ze kwamen één voor één, maar bijna tegelijk. Mike diep in Irene’s mond, pulserend, warm – ze slikte alles door, likte hem schoon met een zachte glimlach. Erik in haar kutje, vulde haar tot het overliep, druppelde over mijn gezicht terwijl ik haar bleef likken. Lars in mij, diep, heet, zijn kreun lang en laag tegen mijn oor. Tim over mijn borsten, warm en veel, terwijl Irene zich voorover boog en alles oplikte, haar tong over mijn huid glijdend, teder nu.

Daarna stortten we in elkaar, zes lichamen op dat veel te kleine bed, bezweet, na hijgend, lachend. Armen en benen verstrengeld, vingers die elkaars rug streelden, lippen die zachte kussen plantten op schouders, nekken, voorhoofden. Irene kroop tegen me aan, haar hoofd op mijn borst, terwijl Mike zijn arm om ons beiden sloeg. Tim en Erik en Lars vormden een warme cocon om ons heen.

“Ik hou van jullie,” fluisterde ik in het donker, en het voelde niet overdreven. Het voelde waar.

“We houden van jullie,” antwoordde Irene zacht, en de jongens mompelden instemmend, hun stemmen hees maar vol warmte.

We lagen daar, luisterend naar elkaars ademhaling die langzaam rustiger werd. Buiten ruiste de wind door de bomen, een uil riep eenzaam. Maar hierbinnen was het stil en vol – vol liefde, vol genot, vol iets wat groter was dan woorden.

“Ik wil dat dit nooit ophoudt,” zei Mike zacht, zijn vingers door mijn haar strelend.

“Het hoeft ook niet,” zei Irene. “Niet zolang het kamp duurt. En daarna…???

Anita

Trefwoord(en): Dildo, Dubbele Penetratie, Lesbo, Moeder, Voetbal, Zoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!