Pandora - 8

We zitten aan het ontbijt als ik een vraag heb voor Rod: “ik heb gezien dat ze bij de supermarkt waar ik altijd boodschappen doe nog mensen zoeken. Ik zat eraan te denken of ik daar kan gaan werken. Twee of drie dagen in de week of zo. Dan kan ik ook financieel bijdragen aan ons huishouden, en ontmoet ik ook andere mensen. En ik heb ervaring in de winkel. Wat vind je ervan?”
“Oh, van mij hoef je niet te werken, maar ik kan mij voorstellen dat de muren op je afkomen als je zo vaak alleen thuis bent, dan is het wel een goed plan.”
“Prima, dan ga ik vragen hoe ik moet solliciteren.”
“Wil je dat ik meega?”, vraagt Rod.
“Nee, dat hoeft niet, ik wil dit zelf doen.”
“Okay, als ik wat moet doen hoor ik het wel.”
“Dank je schat", zeg ik en geef hem een zoen.

Die ochtend ga ik langs bij de supermarkt. Ik heb mij netjes aangekleed, een strakke legging en een losse trui eroverheen. Ook heb ik mij netjes opgemaakt. Ik meld me bij de informatiebalie.
“Ik heb gezien dat jullie nog mensen zoeken. Hoe kan ik solliciteren?”, vraag ik het meisje achter de balie.
“Ik roep de manager wel even", zegt ze en loopt naar achteren. Twee minuten later is ze terug met een vriendelijke, wat oudere man.
“Jij wilt hier komen werken?”
“Ja, dat klopt”
“Okay, kom maar even mee.” We lopen door de winkel naar achteren, gaan een deur door en komen in een kantoortje. “Ga maar even zitten. Wil je koffie?”
“Lekker”, zeg ik. Als hij even later terugkomt met de koffie gaat hij zitten.
“Hoi, ik ben Rogier", zegt hij en geeft mij een hand.
“Ik ben Pandora.”
“Wat wil je komen doen? Heb je vaker in de supermarkt gewerkt?”
Ik haal mijn schouders op, “ik kan doen wat er nodig is. Ik heb in mijn eigen land op een resort gewerkt, daar deed ik in mijn eentje de complete winkel. Inkoop, verkoop, schoonmaken, alles wat nodig is.”
“Oh, dat is mooi", zegt hij enthousiast, “zo iemand kunnen we zeker gebruiken”. Hij vertelt over de werkzaamheden in de winkel. “Je Nederlands is nog niet perfect, dus ik denk dat we je eerst vakken kunnen laten vullen. Vind je dat goed?”
“Ik wil graag werken, dus ik vind alles goed", meld ik hem.
“Laten we daar dan mee beginnen, dan leer je de winkel goed kennen en wie weet, als het goed gaat en je Nederlands is beter kunnen we kijken naar andere baantjes.”
“Dat vind ik prima.” We spreken nog wat over werktijden, kleding en andere randzaken. We spreken dat ik doordeweeks drie dagen per week kom werken. Ik vul een formulier in met mijn gegevens.
“Wanneer kun je beginnen?”
“Ik kan gelijk beginnen.”
“Okay, ik denk dat ik je dan koppel aan Julian. Hij is een slimme student die hier ook drie dagen in de week werkt. Hij kan je inwerken en is er morgen. Kun je hier morgen om acht uur zijn?”
“Prima.”

De volgende dag ben ik stipt om acht uur bij de winkel. Rogier is er om mij op te vangen. Ik krijg een sweater met het logo van de supermarkt en een naambordje met “Pandora” erop. Ondanks dat het de kleinste maat is, is hij aan de grote kant. Verder krijg ik een afsluitbaar kastje waar ik privé spullen kan opslaan.

Als ik mij heb omgekleed en het naambordje heb opgespeld word ik voorgesteld aan Julian. Hij is een lange jongen van 1 meter 90, negentien, een knap gezicht en vrij lang krullerig haar. Als Rogier ons zo naast elkaar ziet staan bedenkt hij zich iets.
“Hoe lang ben jij?”
“1 meter 52", antwoord ik.
“Mmm, dan kom je onmogelijk bij de bovenste schappen. Ik ga daar wat voor regelen. Vandaag kan Julian de bovenste schappen doen totdat ik een oplossing heb voor je lengteprobleem", zegt Rogier.
“Kom", zegt Julian. We lopen naar het magazijn en pakken een trolley met dozen en bakken. Samen duwen we de trolley de winkel in. “De bedoeling is dat we alle producten bijvullen die op de trolley liggen. Als je nieuw bent is het altijd zoeken, maar omdat je iedere dag andere producten doet, leer je vanzelf waar alles ligt.” We zoeken het pad op waar de producten liggen die op onze trolley liggen. Julian legt uit hoe ik aan de hand van de nummers op de stellingen kan checken welke producten op de trolley daar liggen. Uiteraard herken je de producten ook snel aan de naam en de verpakking, maar van sommige producten bestaan veel variaties en is het soms even zoeken. Het vullen op zich is simpel werk. Van de meeste producten heb ik geen idee hoe je het uitspreekt, Julian leert mij geduldig de Nederlandse naam. Zo spijker ik en passant ook nog mijn Nederlands bij!

We blijken een goed team te zijn. Julian doet de bovenste planken en ik de lagere planken. Af en toe komt er een klant vragen naar waar iets staat. De opdracht is dat we altijd de klant brengen naar de plek waar het product staat. Dat betekent dat ik regelmatig even alleen sta. En dat er ook regelmatig een klant wat aan mij vraagt. Dan leg ik ze in mijn gebrekkige Nederlands maar even uit even te wachten totdat Julian weer terug is. Julian en ik kletsen ondertussen heel wat af. Ik kom erachter dat hij student is op de Hogeschool, en dat hij net niet genoeg punten had om van het tweede naar het derde jaar te gaan. Hij moet nu een heel jaar over doen, maar alleen voor de drie vakken die hij niet gehaald heeft. Dat is de reden dat hij drie dagen in de week is gaan werken. Hij heeft verder een vriendin, Lisa, die net zo oud is als hijzelf. Ze kennen elkaar een half jaar. Ik vertel over mijn jeugd, dat ik wees ben en hoe ik in Nederland terecht ben gekomen. Dat ik dus ook een vriend heb die professioneel basketballer is. Hij is hiervan onder de indruk en blijkt Rod zelfs te kennen via de televisie.

Achter in de supermarkt is een kleine kantine waar we koffie kunnen pakken en lunchen in de pauzes. Als we daar zitten vertelt hij enthousiast dat ik een profsporter als vriend heb. Het werk is fijn maar vermoeiend. Julian en ik spreken af samen te blijven werken. Hij is lang en vind het bukken vervelend, ik ben klein en kom moeilijk bij de bovenste planken. Dus we vullen elkaar perfect aan.

Op mijn tweede werkdag komt Rogier naar mij toe. Hij heeft een soort slim krukje voor mij. Als je deze neerzet dan klapt hij vanzelf uit en kan ik erop staan. Het krukje is ongeveer dertig centimeter hoog en net goed voor mij om bij de bovenste schappen te komen. Als ik hem bij het handvat oppak dan klapt hij automatisch weer in. Rogier heeft er met grote letters ‘Pandora’ opgeschreven met watervaste stift.
“Deze is voor jou, daarom heb ik er je naam opgeschreven. Dan is dat voor iedereen duidelijk", zegt hij met een lach. Vanaf dat moment zijn het krukje en ik onafscheidelijk. Het krukje blijkt namelijk niet alleen handig te zijn om op te staan bij de hoge planken. Het blijkt ook geriefelijk te zijn om op te zitten als ik werk aan de onderste planken.

In de weken erna blijkt dat Julian en ik erg fijn samen kunnen werken. Dit gaat zover dat als we tegelijk moeten werken (en we proberen het zo te plannen dat dit ook gebeurt) we altijd samen werken. Met zijn tweeën werken we zelfs zo efficiënt dan we meer doen dan als we ieder afzonderlijk zouden werken. Rogier noemt dan ook al snel ‘het Dreamteam’.

Rod is blij dat ik werk heb. Niet alleen geeft mij dat een doel en levert het geld op. Ik ontmoet ook andere mensen en mijn Nederlands gaat met sprongen vooruit. Julian weigerde al snel Engels met mij te praten, en ook door de omgang met klanten word ik gedwongen Nederlands te praten. Rod zit er zelfs op te hinten dat ik Julian eens een keer moet nemen, maar ondanks dat ik hem erg graag mag wil ik niet stoken tussen hem en zijn vriendin.

Mijn krukje gaat een eigen leven leiden. Een collega was opgevallen dat het krukje niet alleen als opstapje maar ook als kruk om op te zitten gebruikt kan worden. Voor mij werkt dit heel goed als ik de schappen vul die vlak bij de grond zitten. Ze merkte tijdens een werkbespreking op dat ze ook graag een Pandora wil hebben.
“Hoezo?", vraagt Rogier, “moeten we allemaal meisjes van anderhalve meter in dienst nemen?” Hilariteit alom. Dan blijkt dat het krukje dat ik gebruik binnen de supermarkt een ‘Pandora’ genoemd wordt, vanwege mijn naam die Rogier er met grote letters op heeft geschreven. Als het kwartje gevallen is beloofd Rogier dat er meer ‘Pandora’s’ zullen komen. Echter mijn 'Pandora’ zal voor eens en altijd van mij blijven, ik ben verreweg de kleinste van het hele personeel.

Ondanks dat ik er geen fooi voor krijg, kan ik het toch niet laten mij mooi aan te kleden, voor zover mogelijk met de polo of de sweater van de supermarkt die ik verplicht ben te dragen. Ik draag meestal een strakke legging die mijn billen nauw omsluiten. Hierdoor komt mijn onderkant er verleidelijk uit, en doet mij automatisch doen heupwiegen als ik door de winkel loop. Gezien de keren dat ik word nagekeken door mannelijke collega's en klanten is dit niet onopgemerkt gebleven. Ik krijg ook altijd aandacht tijdens mijn lunchpauzes, zeker als Julian er niet is, wat zelden voorkomt. Ik geniet van de aandacht maar laat deze voor de rest van mij afglijden. Ik heb geen zin in een affaire met een collega, ondanks dat Rod het niet erg zou vinden.

Het is dinsdagochtend, en ik ben al aan het werk als Julian zich bij mij voegt.
“Wat ben je laat?” vraag ik.
“Lisa heeft het uitgemaakt", zegt hij. Lisa is zijn vriendin, of blijkbaar was zijn vriendin.
“Dat is shit, zomaar?”
“Ja, ze zegt dat ze mij wel aardig vindt, maar ze ziet het niet zitten dat we ons hele leven bij elkaar zullen blijven, dus heeft ze het maar uitgemaakt.”
“Wat een kutreden is dat zeg", zeg ik verontwaardigd, “daar kun je toch niets mee.” Ik geef hem een knuffel, wat een beetje onbeholpen gaat aangezien hij bijna een halve meter langer is. Zwijgend gaan we aan het werk. Af en toe probeer ik hem op te beuren maar dat heeft weinig effect. Tijdens de ochtendpauze hebben andere collega's ook snel door dat er wat speelt. “Zijn vriendin heeft het uitgemaakt", zeg ik als ik de vragende gezichten zie. Verontwaardiging alom. Maar dat duurt maar even en gaan de gesprekken weer over alledaagse zaken. Als de pauze voorbij is blijft Julian zitten en barst in huilen uit. Ik heb het erg met hem te doen en ga op zijn schoot zitten, één been links en één been recht van zijn benen en met mijn gezicht naar hem toe. Ik sla mijn armen om hem heen om hem te troosten. Hij doet hetzelfde met mij en laat zijn tranen de vrije loop. Ik zoen hem voorzichtig in zijn nek.

Dan gaat de deur open en komt Rogier binnen.
“Ah, hier zijn jullie", zegt hij als hij ons ziet zitten. “Wat is er aan de hand?”, vraagt hij.
“Lisa, zijn vriendin, heeft het uitgemaakt", zeg ik.
“Och mijn hemel", zegt Rogier, als hij het betraande gezicht van Julian ziet, “is het zo'n drama?” Het is even stil. “Neem anders de rest van de dag vrij, dan kun je even op adem komen, zo heb ik ook weinig aan je.”
Julian knikt, “Okay."
Ik ga van zijn schoot af zodat hij kan opstaan en begeleid hem naar zijn fiets. Ik beloof vanavond even te bellen om te kijken hoe het gaat. We wisselen snel onze nummers en adressen uit. Dan ga ik weer naar binnen en aan het werk. De rest van de dag ben ik er niet helemaal bij. Ik voel met Julian mee. Ik bedenk dat ik het zelf nog nooit heb meegemaakt. Mijn eerste grote liefde is overleden en met mijn tweede grote liefde woon ik samen, er heeft dus nog nooit iemand het bij mij uitgemaakt. Het is gelukkig rustig op het werk, ondanks dat Julian er niet is zijn we een uur eerder klaar dan gepland. Ik besluit even bij Julian langs te gaan en koop een groot stuk chocola. Ik app Rod wat mijn plannen zijn, dat ik dus misschien wat later ben en stap op de fiets naar Julian.

Na tien minuten ben ik bij zijn huis en bel aan. Zijn moeder doet open.
“Hallo, ik ben Pandora, een collega van Julian bij de supermarkt. Ik was benieuwd hoe het met hem is en dacht ik kom even langs”
“Och wat lief", zegt ze, “Pandora zei je? Je werkt toch veel samen met Julian? Hij heeft het heel vaak over je. Wat lief dat je even langskomt, en wat leuk dat ik je een keer ontmoet. Kom binnen.” Ze doet een stap achteruit en laat mij naar binnen. Ze sluit de voordeur. “Julian ligt op bed, zijn kamer is boven, eerste deur links, ga maar naar boven. Hij vindt het vast leuk dat je even langskomt. Wil je een kopje thee?”
Ik knik, “Ja lekker, dank u wel.”
Ik neem de trap naar boven en neem de eerste deur links. Als ik zijn kamer binnenkom zie ik een echte jongenskamer. Links een groot bureau met een stapel studieboeken en een computer met een immens scherm. Recht een twijfelaar waarin Julian ligt te slapen. Ik loop naar zijn bed en geef een zoen op zijn slapende gezicht. Langzaam doet hij zijn ogen open. Hij kijkt mij met niet begrijpende ogen aan.
“Wat doe jij hier?", vraagt hij dan.
“Ik kom even kijken hoe het met je gaat. We waren eerder klaar dus ik dacht ik rijd even langs. En ik heb een groot stuk chocolade meegenomen, het beste medicijn tegen liefdesverdriet", zeg ik terwijl ik het stuk chocolade uit mijn tas haal. Hij moet glimlachen.

“Wat lief", zegt hij. Hij komt overeind en neemt de chocolade van mij aan. Hij opent de verpakking en neemt een stuk. “Wil je ook een stuk?”, vraagt hij terwijl hij mij een stuk voor houdt.
“Daar zeg ik geen nee tegen", zeg ik en samen snoepen we stilzwijgend van de chocolade. Ik pak zijn bureaustoel en ga bij zijn bed zitten. Op dat moment komt zijn moeder binnen met twee koppen thee.
”Kijk mam, Pandora heeft chocolade meegenomen, wil je ook een stuk?”
Zijn moeder kijkt mij glimlachend aan, “wat lief, lekker", zegt ze en neemt ook een stukje. “Ik laat jullie alleen, kunnen jullie rustig kletsen." Ze gaat de kamer uit, sluit de deur en gaat weer naar beneden.
“Wat een lieve moeder heb je", zeg ik. Hij glimlacht. “Hoe gaat het?", vraag ik.
Julian haalt zijn schouders op. “Het gaat", zegt hij. Dan kijkt hij mij aan, een flauwe glimlach verschijnt op zijn gezicht. “Maar ik vind het heel fijn dat je gekomen bent.” Hij spreidt zijn armen uit, als een uitnodiging voor een knuffel. Ik zet mijn thee op het bureau, loop naar het bed en geef hem een knuffel. “Kom even naast mij liggen", zegt hij. Ik ga naast hem liggen. We liggen naast elkaar, op onze rug, mijn hoofd op zijn rechterarm, onze lijven strak tegen elkaar aan.

“Weet je", zegt hij zachtjes, “toen je bij de supermarkt kwam voor je sollicitatiegesprek, zag ik je binnenkomen en ik was gelijk al onder de indruk. Wat was ik blij toen Rogier later kwam vragen of ik jou wilde inwerken, maakte mijn hart een sprongetje. Het is dat je vertelde dat je al verkering hebt met Rod, en ik met Lisa, anders had ik zeker een poging gewaagd je te versieren.”
“Meen je dat nou?”, vraag ik.
“Wis en waarachtig", antwoord hij.
“Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik moet zeggen dat jij de beste collega bent die ik kan wensen, we zijn zo'n leuk team en je helpt mij zo goed met Nederlands en alles wat ik vraag. En je bent zo lief”, zeg ik. We zijn even stil. Ik draai mijn hoofd en geef hem een zoen op zijn wang. Hij draait zijn hoofd en kijkt mij recht aan. Het knettert en het vonkt in de lucht. Voorzichtig zoeken onze lippen elkaar op. Een voorzichtig kusje mond uit in een innige zoen. En dat mond weer uit in hevig tongen. Ik draai mijn lijf zodat ik op mijn zij kom te liggen. Mijn been zoekt de opening tussen zijn benen. Zijn bovenbeen duwt in mijn kruis. Ik voel duidelijk iets groeien tegen mijn been, wat mijn opwinding doet stijgen. Ik draai zodat ik op hem kom te liggen. Mijn benen liggen links en rechts van hem, mijn kruis ligt op zijn nu stijve lul, duidelijk voelbaar door onze kleren heen. Hij in T-shirt en boxershort, ik in legging en supermarkt-sweater. Ik pak zijn hoofd en begin weer innig te tongen.

Het voelt niet juist maar wat heb ik een zin in deze jongen. Hij mag alles met mij doen, mijn lijf inclusief mijn kutje staat volledig tot zijn beschikking. Met mijn kruis begin ik op en te wrijven over zijn lul. Ik voel dat ik nat begin te worden. Ik kreun zachtjes terwijl we nog aan het tongen zijn. Ik voel zijn handen op mijn billen. Ze masseren mijn lekkere kontje, die nog steeds op en neer gaat omdat ik zijn lul zit te masseren. Zijn handen zoeken de rand op van mijn legging en gaan naar binnen. Zijn handen voelen mijn blote billen. Vingers gaan in mijn string en aaien mijn lipjes. In kreun luider ter aanmoediging. Ik ben al behoorlijk nat en zijn vingers glijden zonder problemen in mijn kutje. Ik haal mijn tong uit zijn mond en kreun zachtjes in zijn oor terwijl ik aan zijn oorlel knabbel. Hij begint nu ook zwaarder te ademen.
“Doe mijn legging uit”, vraag ik hem. Hij schuift mijn legging naar beneden, en neemt en passant mijn string mee. Als mijn legging op mijn onderbenen hangt vouw ik mijn onderbenen dubbel, zodat ik er met mijn handen bij kan zonder omhoog te komen. Mijn legging trek ik van mijn benen, mijn naakte kutje wrijft nu over zijn lul met alleen nog de dunne stof van zijn boxershort ertussen. Deze is al drijfnat van mijn en zijn voorvocht. Hij bevrijdt de paal uit zijn short. Ik schuif even omhoog zodat zijn eikel tegen mijn lipjes staat. Ik duw langzaam mijn kut over zijn lul heen. Ik kreun terwijl hij mij opvult.
Ik kom al bijna van de geile setting. Zachtjes hijgend en kreunend, om zijn moeder niet te alarmeren, beginnen we te neuken. Heel langzaam word ik opgetild, langzaam maar gestaag, steeds verder en verder. Totdat ik met een luide kreun mijn orgasme aankondigt.
“Ssst”, sist hij in mijn oren, ondertussen stevig doorstotend om zijn eigen orgasme op te wekken. Een paar tellen later komt Julian ook en vult hij mij met zijn lichaamssappen op. Ik blijf stil op hem liggen, uit te hijgen.

“Dit is zo fout”, fluister ik, “zo fout maar wel zo lekker.”
“Krijg je nu problemen met Rod?” vraagt Julian nu. “Nee, Rod heeft hier geen moeite mee, zolang ik het maar eerlijk vertel. Ik wil jou niet kwijt”, zeg ik. Nu voel ik de tranen opkomen. Julian is even in verwarring.
“Hoe?”, vraagt hij vertwijfeld. “Ik wil geen verwachtingen bij je opwekken. Ik wil dat alles zo blijft tussen ons als dat het nu is”, zeg ik terwijl de tranen over mijn wangen lopen, “en dat heb ik nu grondig verpest.” Julian pakt mijn hoofd en kijkt mij recht in mijn ogen aan. Ik zie dat zijn ogen ook vochtig zijn.
“Als jij geen relatie wilt dan moet ik daar mee leren leven. Dat mag ik niet van je verwachten, okay?” Ik knik zonder een geluid te maken. Ik omhels hem en zo blijven we nog even liggen. Dan sta ik weer op, pak mijn kleren en trek ze weer aan. Door mijn tranen heen kijk ik hem aan.
“Ben je nu weer een beetje opgevrolijkt”, zeg ik met een glimlach. Hij moet lachen.
“Dat heb je zeker.”
“Zie ik je morgen weer op het werk?” Ik krijg een duim. “Ik kom er wel uit”, zeg ik en ben weg voor Julian uit bed heeft kunnen komen.
Als ik richting de voordeur loop kom ik zijn moeder tegen. Ze kijkt met grote ogen naar mijn met half opgedroogde tranen bedekte gezicht.
“Wat is er gebeurd?”, vraagt ze geschrokken.
Ik antwoord met een brede lach, “ik heb het verdriet overgenomen van Julian. Hij is nu de vrolijke van ons tweeën”, zeg ik met een knipoog, “bedankt voor de thee”, roep ik nog terwijl ik de deur uit snel.
Ik race naar huis. Rod en Maarten zijn al thuis. Zodra ik hem zie spring in zijn armen. In omarm zijn nek terwijl mijn benen om zijn middel grijpen. Hij vangt mij op en houd mij vast terwijl ik mij aan hem vastklem.
“Wat is er aan de hand?”, vraagt bij verbaasd, terwijl Maarten op een afstandje toekijkt.
“Ik ben zo oerstom geweest”, zeg ik.
“Wat heb je uitgespookt?” vraagt Rod.
“Je weet wel Julian, de collega met wie ik altijd samenwerk bij de supermarkt. Zijn vriendin heeft het uitgemaakt. Hij was vandaag zo van slag dat Rogier hem naar huis heeft gestuurd tijdens de ochtendpauze. Ik heb dus de rest van de dag alleen gewerkt. Het was gelukkig rustig dus we waren om drie uur al klaar. Toen bedacht ik dat ik Julian moest troosten, heb een stuk chocolade gekocht en ben naar zijn huis gegaan. Nou ja, toen ik hem een knuffel had gegeven bekende hij dat hij al vanaf dag één verliefd op mij is. Ik vond hem zo zielig dat het troosten toen een beetje uit de hand is gelopen en toen hebben we geneukt. En ik heb er zo’n spijt van, want ik mag hem heel graag en wil geen verwachtingen bij hem scheppen, ik ben verliefd op jou en niet op hem, maar ik wil wel met hem blijven werken. Ik ben zo stom, zo stom”, komt als een stortvloed uit mijn mond. Rod is even stil.
“Ja dat is niet slim’, zegt hij. “Dit moet je gewoon eerlijk tegen hem zeggen, dat is het enige dat je kunt doen, hopelijk vat hij het goed op en kunnen jullie samen blijven werken.”
“Heb ik al gedaan”, zeg ik.
“En hoe reageerde hij?”
“Dat als ik geen relatie met hem wil hij er mee zal moeten leren leven.”
“Maar dat is dan toch prima?”, zegt Rod nu verbaasd.
“Ja, maar daarom blijft het nog steeds stom dat ik het zover heb laten komen.”
“Nou, hij weet nu wel waar hij aan toe is. Beter dit dan dat hij denk een kans te maken.”
“Wat een verstandige man heb ik toch”, zeg ik met een lach en geef hem een dikke zoen op de mond. “Maar het blijft stom”, besluit ik.
Als we later op de avond in bed liggen kruip ik tegen Rod aan. Ik aai zijn ballen.
“Ik wil dat je mij straft. Dat je mij keihard neukt, verkracht, voor mijn stommiteit voor vandaag”, zeg ik zwoel in zijn oor.
“Jij wilt gestraft worden?”
“Ja”
“Mijn kleine hoertje wil gestraft worden?”
“Ja, keihard.”
“Weet je hoe kleine hoertjes gestraft worden?”, zegt hij met een gemeen lachje op zijn gezicht.
“Nou?”, vraag ik nieuwsgierig.
“Welterusten”, zegt hij met een lach en draait zijn rug naar mij toe.
“NEE!”, gil ik, “NEUK ME!”
“Dat noem ik geen straffen”, zegt hij, nog steeds met zijn rug naar mij toe.
“Troost me dan, wees lief voor mij omdat ik zo stom ben geweest vandaag. Ik ben heel erg zielig en moet hééél erg getroost worden”, zeg ik met mij meest zielige stemmetje. Rod schiet in de lach.
“Kom hier gek wijf”, zegt hij terwijl hij zich omdraait en zijn grote armen om mij heen slaat. Ik duik op hem en krijg toch mijn zin. Ik word hard geneukt, keihard geneukt. Zoals een klein hoertje getroost dan wel gestraft wil worden.

De dag erna ga ik met een knoop in mijn buik naar de supermarkt. Ik ga naar achteren en vind Julian in de kantine. Het is tien voor acht dus we hebben nog even voor we moeten beginnen. Ik pak een koffie en ga naast hem zitten.
“Hoe gaat het?", vraag ik schuchter.
“Een stuk beter dan gisteren", zegt hij. Hij klinkt vrij opgewekt.
“Sorry voor gisteren", zeg ik.
“Hou nu eens op", zegt hij, “ik was heel blij dat je langs kwam en dat ben ik nog steeds.”
“Okay" Dan komt er een big smile op zijn gezicht.
“Wat heb je trouwens tegen mijn moeder gezegd? Ze was helemaal ontdaan toen ik naar beneden ging.” Ik moet even denken.
“Ze was geschrokken van mijn betraande gezicht denk ik, en toen zei ik dat ik het verdriet van jou heb overgenomen en dat jij nu vrolijk was. Of zoiets.”
“Okay, ik moest haar helemaal gerust stellen dat alles in orde was met jou.”
“Oeps”, kan ik alleen maar zeggen. We nemen allebei een slok van onze koffie.
“Dus we blijven vrienden?”, vraag ik. Ik krijg een knuffel als bevestiging.

Trefwoord(en): Erotisch, Nymfomanie, Slet, Vakkenvuller, Werk, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!